Ο Βασιλιάς είναι γυμνός

ΒΑΣΙΛΙΑΣ-ΓΥΜΝΟΣ

Κ.Μαραγκός | Avantgarde

Ο Συριζα επιχείρησε στην προεκλογική του καμπάνια να πείσει τον ηττημένο κόσμο της Αριστεράς ότι θα προσπαθήσει για μια ήπια λιτότητα, για κάποιο παράλληλο πρόγραμμα που θα επιβαρύνει τα πλουσιότερα στρώματα και θα ελαφρύνει τα  “συνήθη υποζύγια”, ότι θα συνεχίσει να ψάχνει για ισοδύναμα προκειμένου να μην πειραχτούν μισθοί και συντάξεις. Την ίδια στιγμή υπόσχεται στην άρχουσα τάξη και στην αριστοκρατία του χρήματος ότι είναι δύναμη σταθεροποίησης αφού  μπορεί να καταπραΰνει τα ταξικά μισή ως γνήσιο κόμμα ταξικής συμφιλίωσης και επιπλέον με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα σώσει αφενός τις καταθέσεις και αφετέρου θα βάλει τις βάσεις για την ανάκαμψη αφού οι τράπεζες θα μπορέσουν να χρηματοδοτήσουν νέα επενδυτικά σχέδια.

Με αυτό το γελοίο αφήγημα ο ξεπουπουλιασμένος Σύριζα προσπαθεί να κερδίσει ακόμα λίγο χρόνο. Μόνο που η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή για να χάνεται στα παραμύθια των ορφανών του Κύρκου και του Μπερλίνγκουερ. Στην εποχή του κοινωνικού συμβολαίου όλα αυτά είχαν κάποιο αντίκρυσμα, αλλά τώρα δεν έχουν κανένα.

Κάθε μέρα που περνάει δίνει και στον τελευταίο να καταλάβει ότι ο μνημονιακός πλέον Σύριζα συνεχίζει επάξια το έργο που άφησε στη μέση η καταρρέουσα κυβέρνηση Σαμαρά στις αρχές του χρόνου.

Ο Συριζα είτε ως κυβέρνηση, είτε ως κόμμα (αυτή η διαφοροποίηση έχει πολλή πλάκα) δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από τις δήθεν αγαθές προθέσεις του. Αυτό μπορεί να το έκανε με επιτυχία το Φλεβάρη, το Μάρτη άντε και τον Ιούνη. Μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη όμως δεν έχει καμία δικαιολογία.  Πρώτον γιατί έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια τη λαϊκή εντολή, που τόσο οι πάλαι ποτέ οπαδοί του “δημοκρατικού δρόμου” μας έλεγαν ότι σέβονται πάνω απ’ όλα. Ο Συριζα είτε σαν κυβέρνηση, είτε σαν κόμμα, μια μέρα μετά το δημοψήφισμα αποφάσισε ότι ήταν καλύτερα να τα βρει με τα κόμματα της φιλελέδικης αντίδρασης και από κοινού να μεταφράσουν το όχι σε ναι στο 3ο μνημόνιο. Δεύτερον γιατί τον 15αύγουστο σαν τους κλεφτοκοτάδες ψήφιζαν ξανά με τους μνημονιακούς της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού ένα ελεεινό 3ο μνημόνιο επάξιο συνεχιστή των δύο προηγούμενων. Και πολύ περισσότερο τώρα που μόλις σε 7 βδομάδες κυβέρνηση και τις επόμενες 4, ψήφισε και θα ψηφίζει δεκάδες προαπαιτούμενα, για να ξεμπλοκάρουν με το τσιγκέλι 2-3 δις από το νέο δάνειο από την τρόικα και τα πρώτα 10δις για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ειδικά αυτό το τελευταίο είναι που καίει τα σωθικά του “κοινωνικά ευαίσθητου” Σύριζα. Ακόμα 10 δις στο χρηματιστικό κεφάλαιο όταν για την δήθεν ανθρωπιστική βοήθεια δεν είχε να δώσει ούτε 200 εκ. Και αυτά θα τα πάρει όπου να ‘ναι πίσω.

Ό,τι δεν ισοπέδωσαν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος από το εναπομείναν κράτος πρόνοιας θα το ισοπεδώσει ο Τσίπρας και η παρέα του παριστάνοντας ταυτόχρονα και τους “αγραβάτωτους” αριστερούς αναλαμβάνοντας ως κοινοί λακέδες της άρχουσας τάξης το δικό τους μερίδιο ευθύνης στο σχέδιο της αστικής αντεπανάστασης. Και μετά έχουν το θράσος να μιλάνε για δίκαιη κατανομή των βαρών. Το προπαγανδιστικό επιτελείο του Μαξίμου συνεχίζει βεβαίως να παριστάνει τον όμηρο του μνημονίου και των δυσμενών συσχετισμών στην ΕΕ, αλλά αυτό δεν τους απαλλάσσει από την ευθύνη της εφαρμογής αυτών των μέτρων. Όποιος δεν συμφωνεί ανατρέπει τα τετελεσμένα, αλλιώς σηκώνεται και φεύγει. Ο Συριζα επέλεξε να είναι εκεί και να εφαρμόζει πιστά το 3ο μνημόνιο αφού πρώτα αναγνώρισε τα δύο προηγούμενα.  Από δω και πέρα δεν έχουν κανένα τεκμήριο αθωότητας.

Ο ρεφορμισμός στην αντιπολίτευση, που υπόσχεται ταξική ειρήνη, κοινωνικά συμβόλαια, όλοι κερδισμένοι και κοινά αμοιβαίες επωφελείς λύσεις, είναι ένα πράγμα. Ως αυτό το σημείο μπορεί και να εκφράζει τους πόθους μιας μεγάλης πλειοψηφίας που νοσταλγεί τις δεκαετίες του κοινωνικού κράτους και ίσως ακόμα του μιλένιουμ του χρηματιστηρίου και των ατελείωτων δανείων. Ως κυβέρνηση όμως που τσακίζει τα εργατικά δικαιώματα και απαλλοτριώνει τα μέσα αναπαραγωγής της εργατικής τάξης και των κατεστραμμένων μικροαστών είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Αν δεν είναι ηλίθιοι, είναι υπηρέτες της αστικής τάξης. Ό,τι κι αν είναι ο Σύριζα, είτε ως κυβέρνηση είτε ως κόμμα, είναι εχθρός των καταπιεσμένων, είναι ανοιχτά με το μέτωπο της αστικής αντεπανάστασης.

Όλα για την αριστοκρατία του χρήματος

 Αυτές τις μέρες παίζεται ένα ακόμα σόου για τα ΜΜΕ μιας δήθεν σκληρής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές που όμως γίνεται πάντα σε… καλό κλίμα. Ξανά μαθαίνουμε ότι ούτε και σήμερα θα έχουμε συμφωνία για να πληροφορηθούμε λίγο αργότερα ότι η συμφωνία είναι πολύ κοντά. Το θέμα αυτή τη φορά είναι τα κόκκινα δάνεια και η χαλάρωση της προστασίας της πρώτης κατοικίας, που θα ανοίξει το δρόμο σε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, αλλά κυρίως στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με 10 δις που θα φορτωθούν φυσικά στο δημόσιο χρέος. Η κυβέρνηση δήθεν ζητάει να προστατεύεται η πρώτη κατοικία από 180χιλ αντικειμενική αξία και κάτω, προσαυξανόμενη κατά 50χιλ στο ζευγάρι και κατά 25 χιλ ανά προστατευόμενο τέκνο. Η τρόικα όμως απαιτεί η προστασία να περιορίζεται στις 120χιλ. Το γνωστό πάλι παραμυθάκι. Ο καλός ο Τσακαλώτος και η ανάλγητη τρόικα. Ένα φτηνιάρικο επικοινωνιακό τέχνασμα μπας και συντηρηθεί ο μύθος της πολιτικής διαπραγμάτευσης. Οι ίδιες δήθεν διαφορές επεκτείνονται και στα εισοδηματικά κριτήρια: 30,000 ετήσιο οικογενειακό εισόδημα η ελληνική πλευρά, 20,000 η τρόικα. Αλλά αν κανείς χρωστάει 200χιλ οπουδήποτε τότε ακόμα και αν πληροί τα δυο προηγούμενα χάνει το δικαίωμα της προστασίας. Εξυπακούεται ότι ο προστατευόμενος πρέπει να πληροί και τα τρία κριτήρια. Η ουσία από όλα αυτά είναι ότι οι μισοί δανειολήπτες, άντε το 45% δεν θα έχουν καμία προστασία και έτσι ανοίγει ο δρόμος σε πλειστηριασμούς ή στο “πακετάρισμα” των δανείων τους τα οποία και θα ξεπουληθούν σε hedge funds που ήδη γίνεται στα μουλωχτά, ή το πολύ πολύ να τα αναλάβει μια “κακή τράπεζα” για να τα φορτωθεί εννοείται το δημόσιο και το χρέος να φτάσει με τούτα και με κείνα 300% του ΑΕΠ.

Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα υπόλοιπο 207 δις σε δάνεια. Από αυτά τα 107 είναι κόκκινα ή σχεδόν δεν εξυπηρετούνται. Ένας από τους όρους της ανακεφαλαιοποίησης είναι η εκκαθάριση των κόκκινων δανείων και αυτός είναι ο λόγος που αίρεται η νομοθεσία που προστατεύει τους ευάλωτους δανειολήπτες και απελευθερώνει τις διαδικασίες πλειστηριασμών και κατασχέσεων. Είναι προφανές ότι κάθε δις που τελεσίδικα δεν θα μπορεί να εισπραχθεί, αυτόματα θα μετατρέπεται σε απαίτηση για μια εκ νέου ανακεφαλαιοποίηση. Γι αυτό και οι άμεσες ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης αυτή τη στιγμή είναι στα 15 δις με πρόβλεψη να φτάσουν τα 25 δις, όταν ήδη οι τράπεζες έχουν ήδη ανακεφαλαιοποιηθεί τα τελευταία 7 χρόνια με 40 δις αυξάνοντας ισόποσα το δημόσιο χρέος.

Και προστασία βεβαίως δεν σημαίνει διαγραφή του χρέους για τον τυχερό δανειολήπτη που πληροί και τα τρία κριτήρια για να παραμείνει προστατευόμενος. Το χρέος θα συνεχίσει να υπάρχει και οι τόκοι θα προστίθενται στο  κεφάλαιο. Και αν θα συνεχίσει να υπάρχει ένας νόμος Κατσέλη κουτσουρεμένος κατά το ήμισυ επιτρέποντας να ξεκαθαρίσουν οι μισοί που δεν πληρώνουν, να είναι οι πάντες σίγουροι ότι στη συνέχεια θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι, γιατί οι νόμοι αυτοί είναι προσωρινοί. Εξάλλου τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια παραμένουν στο ενεργητικό των τραπεζών, χωρίς να είναι αναγκασμένες να τα εκκαθαρίσουν εφόσον είναι σε καθεστώς προστασίας. Και είναι όλοι ευχαριστημένοι.  Άλλωστε θα ήταν λάθος τακτικής από την τρόικα και την κυβέρνηση να χτυπήσουν όλους τους δανειολήπτες. Τώρα οι μισοί και αργότερα οι υπόλοιποι.

Ο κλοιός όμως δεν σφίγγει μόνο με τα δάνεια, αλλά και με τις 100 δόσεις που τόσο είχαν διαφημιστεί από τον Σύριζα σαν μέτρο ανακούφισης “όσων έχουν εξαντλήσει την φοροδοτική τους ικανότητα”. Αιφνίδιος θάνατος λοιπόν για όσους αργούν έστω και μια μέρα στην εξυπηρέτηση παλιών και νέων χρεών, αφού πρώτα έχει αυξηθεί το επιτόκιο στο 5%. Είναι προφανές ότι ουσιαστικά οι 100 δόσεις παύουν να ισχύουν για το 90% αυτών που έκαναν χρήση του μέτρου.

Το καταστροφικό έργο της κυβέρνησης συμπληρώνει το νέο ασφαλιστικό (για αρχές Δεκέμβρη αυτό) που θα είναι το χειρότερο όλων των εποχών και μένουν να προσδιοριστούν οι λεπτομέρειες για την μεσοσταθμική αύξηση του εργασιακού βίου κατά 7 χρόνια με αποτέλεσμα να μην βγαίνει σχεδόν κανείς στη σύνταξη κάτω από τα 67 χρόνια, αφού τα 62 προϋποθέτουν 40 χρόνια ασφάλισης, πράγμα φυσικώς αδύνατο για όσους έχουν γεννηθεί μετά το 1970 και δεν έχουν σήμερα κατά μέσο όρο ούτε 10-15 χρόνια ασφάλισης. Με την ανεργία στο 25-30% αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι περισσότεροι από το 2022 και μετά θα βγαίνουν με τη βασική εγγυημένη σύνταξη στα 360 ευρώ και με συμπλήρωμα μια αναλογική το πολύ 200-300 ευρώ αν και εφόσον έχουν να δώσουν τα ασφαλιστικά ταμεία και για τους περισσότερους τίποτα. Το ίδιο θα ισχύει βεβαίως και με την “εγγυημένη” η οποία θα προσαρμόζεται στα δεδομένα του κρατικού προϋπολογισμού που ως γνωστόν προβλέπει διαρκή μείωση της συμμετοχής του κράτους στην συνταξιοδοτική και ασφαλιστική δαπάνη και αντίστροφη αύξηση των πρωτογενών πλεονασμάτων (3,5% το 2017). Ούτε συζήτηση για τα εφάπαξ που σιωπηλώς πάνε για οριστική κατάργηση μαζί με τα κάθε είδους επικουρικά. Και μέχρι τότε θα έχει εξαφανιστεί το ΕΚΑΣ που είναι πραγματικά σωτήριο για 200χιλ οικογένειες με συντάξεις 400 ευρώ. Και αν νομίζουν κάποιοι ότι θα τη γλυτώσουν οι ήδη συνταξιούχοι είναι γελασμένοι. Στο νέο ασφαλιστικό προβλέπεται ο επαναπροσδιορισμός του ύψους της σύνταξης με βάση τα νέα δεδομένα και με τους καινούργιους συντελεστές αναπλήρωσης.

Ένα σπιτάκι, το εφάπαξ και μια σύνταξη ήταν μέρος του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου στις μητροπόλεις του καπιταλισμού, δίπλα φυσικά σε ένα σταθερό εργασιακό περιβάλλον (βασικός μισθός, κλαδικές και συλλογικές συμβάσεις, άδειες, 13ος 14ος μισθός, επιδόματα, διαιτησία κλπ). Όλα αυτά μέσα σε 5-6 χρόνια πήγαν περίπατο. Οι υποσχέσεις του Σύριζα όταν κέρδισε τις εκλογές στις 25 Γενάρη ήταν ότι κάτι απ’ όλα αυτά σιγά-σιγά θα τα αποκαταστήσει. Τελικά δεν χρειάστηκαν παρά λίγοι μήνες για να χτυπήσει ό,τι είχε απομείνει από αυτές τις κατακτήσεις ολοκληρώνοντας την κοινωνική κατεδάφιση. Ακόμα και τα μηδαμινά επιδόματα για τη θέρμανση σχεδόν καταργούνται, αφού οι προϋποθέσεις είναι μόνο για άστεγους και άπορους, κάποια από τα οικογενειακά που απέμειναν δίνονται με μεγάλες καθυστερήσεις, το ίδιο και ένα 70αρι σε 200χιλ φτωχές οικογένειες για το σούπερ μάρκετ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κι αυτά τα ψίχουλα σε λίγο δεν θα υπάρχουν και εκεί θα τελειώσει άδοξα κάθε πολιτική ελεημοσύνης που πλάσαρε η κυβέρνηση Τσίπρα ως κοινωνική αλληλεγγύη και άλλα κουραφέξαλα.

Δεν γίνεται τίποτα”

 Ο κόσμος που είχε επενδύσει σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς τις τελευταίες του ελπίδες βρίσκεται σε απόγνωση. Το τοπίο είναι καταθλιπτικό. Νιώθει κανείς ότι είμαστε στριμωγμένοι από όλες τις πλευρές αδύναμοι να αντιδράσουμε σε ό,τι μας συμβαίνει. Αυτό ακριβώς είναι το δόγμα του σοκ. Τα εργαλεία άμυνας των από κάτω δεν φέρνουν πια κανένα αποτέλεσμα. Αυτό σοκάρει ακόμα περισσότερο. Ο κόσμος δεν ξέρει πια πώς να αμυνθεί. Η εικόνα του Σύριζα και των στελεχών του, που μέχρι πρότινος διακήρυσσαν ότι υπάρχει εναλλακτική στα μνημόνια, όχι μόνο να έχουν καταθέσει τα όπλα, αλλά να εφαρμόζουν πιστά το πρόγραμμα που μέχρι πριν κάτι μήνες κατήγγειλαν, προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη και ταυτόχρονα αηδία. Όλα μοιάζουν στημένα και από πριν ξεπουλημένα. Αυτή είναι η εύκολη απάντηση που όμως σε στέλνει κατευθείαν σπίτι.  “Δεν υπάρχει εναλλακτική, δεν υπάρχει μέτωπο για να δοθεί η μάχη, δεν αξίζει να μάχεσαι αφού δεν υπάρχει κανένα αποτέλεσμα”. Στο βαθμό που επικρατήσει αυτή η διάθεση πάμε κατευθείαν στα σκοτεινά χρόνια του κανιβαλικού καπιταλισμού.

Ο Συριζα συμπαρασύρει στο βούρκο ολόκληρη την Αριστερά, αλλά αυτό είναι μια επιφανειακή περιγραφή της κατάστασης. Αν θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα η διάγνωση είναι κάπως διαφορετική. Με τον Σύριζα στην κυβέρνηση αποκαλύφθηκε η ανεπάρκεια του κινήματος και της Αριστεράς που έδωσε όλα αυτά τα χρόνια τη μάχη ενάντια στη μνημονιακή αντεπανάσταση, πιστεύοντας ότι όσα συμβαίνουν είναι σχεδόν μια παρεξήγηση που πρέπει να ξεκαθαριστεί. Πιστεύοντας ότι με μια καλή διαπραγμάτευση οι “ξένοι τοκογλύφοι” θα τα μαζέψουν και θα φύγουν. Το κίνημα αυτό αδυνατούσε σε όλες τις στιγμές να εντοπίσει τον αντίπαλο που επιτίθεται. Τη μια ήταν οι ξένοι, την άλλη οι τοκογλύφοι, την παρ’ άλλη η Μέρκελ. Εσωτερικά δεν υπήρχε αντίπαλος παρά γενικά κάποιοι προδότες, κάποιος Τζέφρι, οι πολιτικοί και μερικά λαμόγια. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν υπήρχε μια εναλλακτική αφού ποτέ δεν υπήρχε μια κοινά κατακτημένη διάγνωση. Ας φανταστούμε να θες να θεραπεύσεις μια πνευμονία και να πιστεύεις ότι έχει μπει ο διάολος μέσα σου. Αντί να πας σε γιατρό θα κάνεις εξορκισμούς. Αυτό συνέβη και εδώ. Το κομφούζιο έκανε θραύση την εποχή των αγανακτισμένων που ο κάθε πληττόμενος πικραμένος πήρε το λόγο στις ανεκδιήγητες συνελεύσεις του Συντάγματος και άλλων πλατειών. Τη στιγμή μάλιστα που όλοι διαπίστωναν ότι το κίνημα ήταν στο ζενίθ του.

Αν αυτό συνέβαινε στο επίπεδο της συνείδησης αποκαλύπτοντας την ιδεολογική φτώχεια του στρατοπέδου μας, στο επίπεδο της πρακτικής τα πράγματα ήταν εξίσου οικτρά και αντιφατικά. Οι τεράστιες συγκεντρώσεις της περιόδου 2010-12 είτε ως μαζική ειρηνική διαμαρτυρία, είτε ως μειοψηφική αντιβία στην κρατική καταστολή δεν βγήκαν ποτέ έξω από το πλαίσιο της διαμαρτυρίας στην εξουσία. Ποτέ δεν την αμφισβήτησαν και κυρίως ποτέ δεν την διεκδίκησαν. Όταν το πεζοδρόμιο και οι πλατείες έφαγαν τα ψωμιά τους (και έτσι συμβαίνει γιατί δεν υπάρχουν απεριόριστες δυνάμεις) οι ελπίδες στράφηκαν στην αναγνωρίσιμη Αριστερά. Ο Σύριζα έγινε ο συγκεκριμένος εκφραστής αυτών των προσδοκιών. Το γιατί δεν έγινε κανένας άλλος προφανώς έχει κάποια σχέση με το επίπεδο της συνείδησης και με το μέσο όρο αυτών των προσδοκιών. Τα αντιφατικά μηνύματα του Σύριζα μπορούσαν να δώσουν στέγη στο συνονθύλευμα αυτών των ελπίδων. Ακόμα και ο ακροαριστερός, ο εναλλακτικός ίσως και ο αντιεξουσιαστής χωρίς να απεμπολούν την πολιτική τους ταυτότητα και να γίνονται συριζαίοι, μη έχοντας μια άλλη άμεση λύση βρέθηκαν μέσα σε αυτό ρεύμα με τον ίδιο τρόπο που βρίσκεται κάνεις σε μια συγκέντρωση με κόσμο που στο μυαλό του έχει αχυρόσκονη. Αλλά αυτό που μετράει κάθε στιγμή είναι το ρεύμα που μπορεί να πάει τα πράγματα πιο πέρα. Το λιμάνι του καθενός μπορεί να παραμένει διαφορετικό κι αυτό τον ησυχάζει.

Ο Σύριζα έπαιξε με αυτά τα αισθήματα. Μέχρι βεβαίως που ήλθε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Τσίπρας και τα ορφανά του ΚΚΕ εσωτερικού πρόδωσαν τον αγώνα. Λάθος. Ο Σύριζα όπως και σχεδόν ολόκληρη η Αριστερά είναι παιδί του κοινωνικού συμβολαίου. Νοσταλγός της ταξικής ειρήνης όπου όλοι θα βγαίνουν κερδισμένοι. Δεν είναι τυχαίο που έκφρασε ο Σύριζα και όχι κάποιος άλλος το κοινωνικό ρεύμα. Μπορεί να πει κανείς ότι το έκφρασε όταν άδειασαν οι δρόμοι. Καμία αντίρρηση.

Αλλά όταν οι δρόμοι ήταν γεμάτοι γιατί δεν το πήραν πάνω τους οι οπαδοί του δρόμου; Γιατί τότε η επαναστατική (αν υπάρχει) Αριστερά, ή οι αναρχικοί, ή οι οπαδοί της άμεσης δημοκρατίας δεν μπόρεσαν να δώσουν μια άλλη προοπτική και να μην αφήσουν τον κάθε Σύριζα να “προδώσει” τις λαϊκές προσδοκίες, αφού πρώτα χάσαμε δύο χρόνια περιμένοντας τον Γκοντό (En attendant Godot).  Δεν μπόρεσαν για δύο λόγους. Πρώτον γιατί δεν είχαν ένα διαφορετικό σχέδιο και κυρίως γιατί το μοναδικό τους σχέδιο είναι το “πάρε την τύχη στα χέρια σου λαέ”. Ποιος λαός όμως; Ο λαός των ειρηνικών πορειών; Ο λαός που θέλει το κοινωνικό συμβόλαιο πίσω; Ο λαός που νοσταλγεί το μιλένιουμ, τα δάνεια και τις επιδοτήσεις; Για ποιο λαό μιλάνε όσοι τον επικαλούνται; Στην πραγματικότητα ο λαός είτε ως συνονθύλευμα πληττόμενων τάξεων, είτε ως μέση συνείδηση των από κάτω, είτε εκφράζεται με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, είτε στις κάλπες, δεν μπορεί να είναι επαναστατικό υποκείμενο, γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να ομοφωνήσει σε μια επαναστατική προοπτική. Ο δρόμος για την εναλλακτική λύση ανοίγει από τους αποφασισμένους, από αυτούς που παίρνουν το λαό στο λαιμό τους. Η αστική τάξη έτσι κυβερνάει. Μόνο που η αποφασιστικότητά της είναι προϊόν της εξουσίας (οικονομικής και πολιτικής) που ήδη κατέχει. Γύρω από αυτή την εξουσία υπάρχει μια τεράστια αυλή συμφερόντων και ρόλων που την απλώνουν σε τέτοιο σημείο που να ηγεμονεύει ιδεολογικά και πολιτικά ακόμα και στις υποτελείς τάξεις. Στα στρώματα δηλαδή που εκμεταλλεύεται με τον πιο σκληρό τρόπο. Η αστική τάξη παρουσιάζει τον εαυτό της σαν την σπονδυλική στήλη ολόκληρης της κοινωνίας. Και η κοινωνία σέρνεται πίσω της.  Η Αριστερά, είτε πολιτικά είτε με τα κινηματικά της εργαλεία (συνδικάτα, συνελεύσεις, πλατείες, δρόμος) προσπαθεί να πείσει την πλειοψηφία να εξεγερθεί. Αλλά όσο η πλειοψηφία δεν πείθεται, η εξέγερση δεν γίνεται ποτέ. Και ξανά από την αρχή, και πάλι προπαγάνδα, και άντε νέες παρακαταθήκες για τις επόμενες γενιές, και ο αγώνας συνεχίζεται και είναι μακρύς κοκ. Ποτέ όμως δεν αναρωτιέται γιατί η μέση λαϊκή συνείδηση δεν φτάνει ποτέ στην εξέγερση και στη συγκρότηση μιας εναλλακτικής λύσης έξω από κάθε πλαίσιο ταξικής συνεργασίας. Πότε δεν φτάνει στο συμπέρασμα ότι το σχέδιο αυτό είναι μάταιο εν τη γενέσει του αφού η πλειοψηφία παραμένει δέσμια της σύγχυσης και της ιδεολογικής κυριαρχίας της άρχουσας τάξης.  Ο ρεφορμισμός και ο κάθε Σύριζα μέσα σ’ αυτόν κρύβεται ουσιαστικά στα βρακιά της μέσης συνείδησης. Και στο τέλος όπως και η μέση συνείδηση βρίσκεται στην αγκαλιά της κυρίαρχης τάξης προκειμένου να μείνει πιστός στο δόγμα της ταξικής συμφιλίωσης γιατί αυτό είναι και θα είναι το όριο της μέσης συνείδησης.

Η αστική αντεπανάσταση για να επιβληθεί κηρύσσει κατάσταση πολιορκίας. Το κράτος έκτακτης ανάγκης, το δόγμα του σοκ, οι λύσεις που επιβάλλονται ως δήθεν μοναδικές γιατί κάτι άλλο θα μας πάει στην καταστροφή είναι το προϊόν αυτής της κατάστασης. Εδώ ο μηχανοδηγός δεν ρωτάει το πλήθος. Αλλά κι αν το ρωτήσει την επόμενη θα του εξηγήσει ότι αυτό δεν γίνεται (βλέπε δημοψήφισμα) επιβεβαιώνοντας έτσι ότι η γνώμη του πλήθους δεν έχει κανένα απολύτως βάρος ούτε καν για το ίδιο το πλήθος. Το μόνο που μετράει είναι να ξέρεις να κουμαντάρεις το τρένο. Οι μόνοι που πήραν στα σοβαρά το περήφανο ΟΧΙ ήταν οι ακροαριστεροί και οι αριστεροί του Συριζα που τώρα βρίσκονται στη ΛΑΕ. Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι μεταξύ των οποίων και ο Συριζα του Τσίπρα που κάνουν τεμενάδες στη δημοκρατική νομιμότητα αποφάσισαν ότι η γνώμη του λαού δεν τους δεσμεύει σε τίποτα. Και απέδειξαν με τις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη αλλά και νωρίτερα με τις χλιαρές αντιδράσεις στο ιουλιανό πραξικόπημα ενάντια στο δημοψήφισμα, ότι η μέση συνείδηση μπορεί να διαμορφώνεται από τις αποφασισμένες και ισχυρές ηγεσίες.

Εντάξει η αντιεξουσιαστική, λαϊκή και από τα κάτω Αριστερά δεν θέλει να κυβερνήσει με το σπαθί, αλλά με τη σύμφωνη γνώμη του λαού. Ή ακόμα καλύτερα να πείσει το λαό που φαντασιώνεται (γιατί ο πραγματικός λαός άλλα κάνει και σκέφτεται) να κυβερνήσει ο ίδιος. Μέχρι τότε ας υποστούμε τον Σύριζα και την αστική αντεπανάσταση που συνεχίζεται.

Ο άλλος δρόμος είναι να πάρει την πρωτοβουλία η αποφασισμένη πρωτοπορία, αυτοί που μπορούν να ρισκάρουν, να σκεφτούν και να δράσουν. Και για να μην παρεξηγηθούμε για μια τέτοια δουλειά δεν φτάνουν μερικές δεκάδες ζορό. Ακόμα και οι ζορό δρουν για να ξυπνήσει ο λαός. Για να εξιτάρουν τα ταξικά ένστικτα. Θεωρούν ότι παίζουν το ρόλο του πυροκροτητή, αν και στην πραγματικότητα παίζουν μόνο το κεφάλι τους και την υπόληψή τους. Η πρωτοπορία μπορεί να είναι μερικές χιλιάδες, ακόμα καλύτερα να είναι μερικές δεκάδες χιλιάδες, αλλά δεν μπορεί να είναι εκατομμύρια. Τα εκατομμύρια θα ακολουθήσουν όταν θα έχει κριθεί το αποτέλεσμα.

Υπάρχουν κίνδυνοι σε αυτό; Ναι υπάρχουν. Αλλά μόνο έτσι θα μάθουν οι καταπιεσμένοι πώς θα βρουν το δρόμο τους, και επιπλέον να φυλάσσονται από τους κινδύνους. Αλλιώς ας μην γίνει τίποτα ή καλύτερα ας μην γινόταν τίποτα με τον τρόπο που έγινε τον 20ο αιώνα. Ίσως κάποιοι να πιστεύουν ότι το κίνημα χωρίς τις εμπειρίες του 20ου θα ήταν καλύτερα.  Κι όμως χωρίς αναφορές, χωρίς οράματα δεν μπορεί να υπάρχει κανένα κίνημα που να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των  καταπιεσμένων σήμερα αλλά και μια άλλη κοινωνία αύριο. Ακόμα και αν θέλει κάνεις ταξική ειρήνη πρέπει να είναι έτοιμος για ταξικό πόλεμο. Και η ταξική ειρήνη που έδωσαν οι ιμπεριαλιστές στις μητροπόλεις μετά τον πόλεμο, την έδωσαν για να αμυνθούν στην αίγλη που άνοιξε η ρώσικη επανάσταση.  Το κοινωνικό συμβόλαιο η αστική τάξη το είχε δύο φορές ανάγκη. Πρώτα στην άνοδό της στην εξουσία για να εξασφαλίσει την συμμαχία των ξεβράκωτων στον αγώνα ενάντια στην απολυταρχία και ύστερα όταν αισθάνθηκε τον κομμουνιστικό κίνδυνο έξω από την πόρτα της.

Γραμμή άμυνας

 Η ήττα της Αριστεράς του κοινωνικού συμβολαίου αποκαλύπτει την αμηχανία και την αδυναμία να δει τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική. Αντί το καλοκαίρι να πει το προφανές ότι χάσαμε, έψαχνε μέχρι τις εκλογές να βρει το ηρωικό 62%. Αφού αντελήφθη από τα εκλογικά αποτελέσματα ότι το 62% το πάτησε το τρένο,  αυτοαπασχολείται ξανά με πλατιά μέτωπα που θα δώσουν τη μάχη περιμένοντας πώς και πώς την κατάρρευση του Σύριζα και προφανώς να κληρονομήσει κάτι από την επιρροή του. Ο στόχος του καλοκαιριού δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο. Στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή είναι μάταιο να ψάχνει κανείς να βρει μια μαζική γραμμή άμυνας και ως εκ τούτου μια επανάληψη των όσων είδαμε τη διετία 2010-12 και μια πολιτική κεφαλαιοποίηση αυτή τη φορά στα καλά παιδιά του κινήματος και όχι σε προδότες. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβούν. Η ιστορία άλλωστε επαναλαμβάνεται είτε σαν τραγωδία είτε σαν φάρσα. Ο κόσμος που πάλεψε ενάντια στα μνημόνια και που επένδυσε στη συνέχεια τις ελπίδες του στο Συριζα είναι ο κόσμος που έζησε στην εποχή της ταξικής συνεννόησης. Ο ρεφορμισμός, η πατριδομανία, το να τα βρούμε όλοι μαζί, είναι στοιχείο του γενετικού του κώδικα όπως αυτός διαμορφώθηκε επί δεκαετίες στο κίνημα εκείνης της εποχής. Οι απεργίες της πλάκας που είχαν όμως αποτέλεσμα ως πολιτική πίεση και επομένως κάποια συμμετοχή σήμερα δεν συγκινούν κανέναν. Και όμως κάποιοι κάτι περιμένουν στις 12 Νοέμβρη. Δυστυχώς λίγα πράγματα θα δούμε και το πιθανότερο μια φάρσα των απεργιών της διετίας.

Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι η επένδυση στην ποιότητα και στη νέα γενιά που έχει την ενέργεια να δώσει μάχες που στους μεγαλύτερους φαίνονται άνισες και εκ των προτέρων χαμένες. Και σε αγώνες που θα ξεφεύγουν από τα προβλέψιμα και πλέον απελπιστικά βαρετά. Η Αριστερά της επανάστασης και όχι της νοσταλγίας του κράτους πρόνοιας οφείλει να αναδιατάξει τις δυνάμεις και τους πόρους της. Πρώτα απ’ όλα να κόψει κάθε δεσμό με ό,τι την συνδέει με τα πτώματα του ρεφορμισμού κάθε είδους. Στην κατηγορία αυτή δεν ανήκει μόνο ο Σύριζα, αλλά και όσοι τον νοσταλγούν σε κάποια από τις φάσεις του. Επιπλέον μακριά από θεατρινισμούς της μισοπεθαμένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που προσπαθεί να διεκδικήσει ένα ρόλο σε μια συνθήκη που δεν προβλέπεται κάτι γι’ αυτή. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Ούτε λόγος να στηρίζει το κάθε κρατικοδίαιτο τρειντγιουνίστα που πλέον δεν κουβαλάει κανέναν από πίσω του.

Η επαναστατική Αριστερά κάποτε ψευτοζούσε δίπλα στον κραταιό ρεφορμισμό και λειτουργούσε είτε σαν πολιτικό λόμπι του είτε σαν η αγωνιστική πτέρυγα των συνδικάτων του. Όταν ο ρεφορμισμός έχασε την αίγλη του στα χρόνια της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας, η αριστερά του επένδυσε τις δυνάμεις της στο να ανασυστήσει μια νέα καρικατούρα ρεφορμισμού απογαλακτισμένου από το ανατολικό μπλοκ που πλέον είχε καταρρεύσει. Τα κοινωνικά φόρουμ έγιναν η κοιτίδα αναγέννησης του διαλυμένου ευρωκομουνισμού και η τελευταία κρίση έφερε τα προϊόντα αυτής της διαδικασίας όπως ο Σύριζα στην κυβέρνηση ενώ άλλα όπως το Αριστερό Μπλοκ στην Πορτογαλία ή οι Ποδέμος στην Ισπανία πολύ πιθανό να τα δούμε σε κυβερνήσεις, για να αποδείξουν με τη σειρά τους αυτό που απέδειξε ο Σύριζα σε μόλις λίγους μήνες. Ότι ο ρεφορμισμός πλέον δεν σημαίνει τίποτα για έναν καπιταλισμό που τον έχει ανάγκη μόνο για να τον περιφέρει ως τρόπαιο των ηττημένων. Επιπλέον είναι άκρως επικίνδυνο να ασχολείται κανείς με υποκείμενα που ενώ τους λες μια κουβέντα νομίζοντας ότι είναι σύντροφοι και αν δεν τους τη λες την υποκλέπτουν μέσω της ΚΥΠ,  την επόμενη σε έχουν καταγγείλει για υπόθαλψη τρομοκρατίας.

Όπως και να ‘χει, όλα αυτά τα χρόνια υπήρχε ένα μαζικό υποκείμενο που συσπειρωνόταν γύρω από τις ρεφορμιστικές αυταπάτες και το έβρισκες οργανωμένο στα συνδικάτα και στα σχετικά κόμματα. Οι αυταπάτες αυτές τότε λειτουργούσαν προωθητικά  και ενδεχομένως κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις ήταν εξελίξιμες, αφού έβαζαν την προοπτική μιας άλλης κοινωνίας. Τώρα δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν, παρά μόνο να διαφημίζουν το “δεν γίνεται τίποτα”. Επιπλέον δεν συσπειρώνουν κανένα μαζικό υποκείμενο παρά μόνο καριερίστες που ενδιαφέρονται για την αποκατάστασή του πορτοφολιού τους, ούτε καν της τιμής τους.

Για την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία η κατάσταση θα γίνεται όλο και πιο οικτρή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα αντιδράσει. Ένας νέος γύρος ανάτασης προϋποθέτει όραμα και νίκες σε επιμέρους μάχες που θα τις δώσει όμως μια σκληρή μειοψηφία. Εκεί θα δοκιμαστούν εκ νέου οι αντοχές της αστικής εξουσίας και τους κράτους έκτακτης ανάγκης. Το βασικότερο όμως είναι ο επαναπροσδιορισμός των καθηκόντων της κομμουνιστικής πρωτοπορίας όχι ως συνείδηση που έρχεται απ’ έξω για να ξυπνήσει τον κοιμισμένο γίγαντα, αλλά ως κίνημα που ανοίγει το δρόμο για την επανάσταση αναλαμβάνοντας το μερίδιο που της αναλογεί, ξέροντας ότι στην τραμπάλα δεν μετράει το βάρος που βρίσκεται στη μέση αλλά στα άκρα.

Πριν να αποκτήσει η εργατική τάξη ή ο λαός συνείδηση του ιστορικού του ρόλου, ας την αποκτήσουν τουλάχιστον όσοι συνεχίζουν να μιλάνε για την επανάσταση και τον κομμουνισμό.

2 responses to “Ο Βασιλιάς είναι γυμνός

  1. Παράθεμα: Ο Βασιλιάς είναι γυμνός | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση·

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s