Τύμπανα «ανθρωπιστικής» επέμβασης στη Συρία

PanPap | Avantgarde

Ευσυγκίνητοι ιμπεριαλιστές…

Ξαφνικά οι εφημερίδες και τα δελτία ειδήσεων των δυτικών ΜΜΕ γεμίζουν με εικόνες ταλαιπωρημένων προσφύγων από τη Συρία. Αρχίζουμε να μαθαίνουμε τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που έχουν όνομα, σε αντίθεση με τους χιλιάδες ανώνυμους πνιγμένους της Μεσογείου. Και μάλιστα αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι, μαθαίνουμε, απαραίτητα μουρλοί τζιχαντιστές που έχουν έρθει να εποικήσουν την Ευρώπη «μας». Η φωτογραφία του πνιγμένου παιδιού στις ακτές της Τουρκίας διαδίδεται παντού και συγκλονίζει. Οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης λαμβάνουν γνώση της κατάστασης και αρχίζουν να αναζητούν άλλες μεθόδους επίλυσης του ζητήματος πέρα από αυτή που ευνοούσαν μέχρι σήμερα, το βύθισμα δηλαδή των σκαφών και το πνίξιμο των μεταναστών και προσφύγων. Η Μέρκελ εμφανίζεται ως στοργική μητέρα. Τι συνέβη άραγε; Εξανθρωπίστηκαν ξαφνικά οι ιμπεριαλιστές και συγκινούνται με το δράμα των κατατρεγμένων;

Όλα αυτά βεβαίως μέχρι η Μέρκελ να κλείσει τα σύνορα της Γερμανίας αναστέλλοντας τη Σένγκεν, την ώρα που οι χώρες της πρώην ανατολικής Ευρώπης δίνουν ρεσιτάλ ρατσισμού και αρνούνται κάθε συμμετοχή στις ποσοστώσεις.  Ο ανθρωπισμός των ιμπεριαλιστών κράτησε μόλις λίγες μέρες. Από δω και πέρα μπορεί να μας δείξει το πραγματικό του πρόσωπο. Φράχτες, απελάσεις, στρατοπεδα συγκεντρωσης, ρατσισμός κοκ.

…στα όπλα!

Λοιπόν οι ιμπεριαλιστές συγκινούνται ακριβώς όσο είχαν συγκινηθεί το 1991 με τον κορμοράνο που δήθεν πνίγηκε στα πετρέλαια που έριξε στον Περσικό Κόλπο ο σατανικός δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν. Τότε τα τύμπανα του πολέμου χτυπούσαν για το Ιράκ και έπρεπε να διαμορφωθεί κατάλληλα η δυτική κοινή γνώμη, σήμερα χτυπούν για τη Συρία. Μετά την «υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» που καταπατούσε ο Άσσαντ και μετά τον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία» και τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, ο δυτικός ιμπεριαλισμός έχει βρει μια νέα αφορμή για να επέμβει στη Συρία και να εκπληρώσει το διακαή του πόθο – την επικαιροποίηση της κυριαρχίας του στη Μέση Ανατολή και τον πλανήτη – με την ανατροπή του Άσσαντ, την εγκατάσταση μιας δικής του κυβέρνησης στη Συρία και την ένταση της πίεσης απέναντι στη Χεσμπολλάχ και το Ιράν (με Ρωσία και Κίνα στο βάθος). Και αυτή η αφορμή είναι… η υπεράσπιση του συριακού λαού από την προσφυγιά.

Τι είναι αυτό που μπορεί να βοηθήσει περισσότερο το συριακό λαό να μη γίνεται πρόσφυγας; Μα φυσικά μερικές ακόμα βόμβες στο κεφάλι, απαντούν οι εκπρόσωποι του ιμπεριαλισμού μας, την ίδια στιγμή που στην πλειοψηφία τους (με τη σημαντική εξαίρεση της Γερμανίας που φαίνεται να διαφοροποιείται) αρνούνται κάθε σενάριο ειρηνευτικής διαδικασίας που περιλαμβάνει τον Άσσαντ και το κόμμα του, λύση που προκρίνει η Ρωσία.

Βρετανική εφημερίδα Sun: «αποκλειστικό γκάλοπ, 52% λέει βομβαρδίστε τη Συρία τώρα για τον Αϊλάν»

Βρετανική εφημερίδα Sun: «αποκλειστικό γκάλοπ, 52% λέει βομβαρδίστε τη Συρία τώρα για τον Αϊλάν»

Το πρωτοσέλιδο της εικόνας δεν εκφράζει απλώς την άποψη μιας κιτρινοφυλλάδας. Τα ίδια λέει και ο Βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον που επισκέπτεται μάλιστα και προσφυγικούς καταυλισμούς στο Λίβανο: «Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε ως ηθικό και ανθρωπιστικό έθνος, δεχόμενοι ανθρώπους και ξοδεύοντας χρήματα για βοήθεια στους πρόσφυγες και τους καταυλισμούς τους. Αλλά πρέπει να είμαστε μέρος μιας διεθνούς συμμαχίας που λέει πως χρειαζόμαστε μια προσέγγιση στη Συρία που σημαίνει ότι θα έχουμε εκεί μια κυβέρνηση που θα μπορεί να προσέξει το λαό της. Ο Άσσαντ πρέπει να φύγει, το ISIL πρέπει να φύγει και κάτι τέτοιο δε θα απαιτήσει απλώς το ξόδεμα χρημάτων, τη βοήθεια ή τη διπλωματία – κατά περίπτωση θα απαιτήσει σκληρή στρατιωτική ισχύ.»

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο (σοσιαλιστής) Γάλλος πρόεδρος, Φρανσουά Ολλάντ, που ανακοίνωσε την έναρξη πτήσεων της γαλλικής αεροπορίας πάνω από τη Συρία με στόχο την αναγνώριση του εδάφους ώστε να «ξεκινήσει βομβαρδισμούς ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος». Πέρα από το πρόσχημα αυτό, όμως, πρόσθεσε πως «η κυβέρνησή του θα συνεχίσει να δουλεύει για μια πολιτική μετάβαση που θα απομονώνει τον πρόεδρο της Συρίας».

Τα ίδια και η Αυστραλία, με τον πρωθυπουργό Τόνι Άμποτ να δηλώνει: «Πιστεύουμε ότι το καθεστώς του Άσσαντ πρέπει να φύγει. Μια φορά […] το περιέγραψα ως ‘κακοί εναντίον κακών’ στη Συρία, και κοιτάξτε, το καθεστώς Άσσαντ είναι ένα τρομερό καθεστώς. Έχει φερθεί με απόλυτη τερατωδία στον ίδιο του λαό. Από την άλλη, η δολοφονική σέχτα του ISIL ή Daesh είναι περίπου όσο διαβολική μπορείτε να φανταστείτε. Η απόφαση που πήραμε είναι να κάνουμε αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον του Daesh στη Συρία… Δεν έχουμε ακόμα αποφασίσει κάτι καινούργιο σχετικά με τον Άσσαντ, αλλά από κοινού με τη συντριπτική πλειοψηφία των άλλων χωρών πιστεύουμε πως το καθεστώς του πρέπει να φύγει.»

Τον τόνο σε όλα αυτά δίνουν οι ΗΠΑ, που τον τελευταίο καιρό έχουν ξεκινήσει μια σκληρή και προκλητική αντιπαράθεση με τη Ρωσία με αφορμή τη στρατιωτική βοήθεια που η τελευταία προσφέρει στην κυβέρνηση της Συρίας. Σε ανακοίνωσή του το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρει: «Ο γραμματέας (σ.σ. Κέρι) κάλεσε σήμερα το πρωί το Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Λαβρόφ να συζητήσουν για τη Συρία, συμπεριλαμβανομένης της ανησυχίας των ΗΠΑ για τις αναφορές που μιλούν για έκτακτη αυξημένη στρατιωτική οικοδόμηση (σ.σ. της Ρωσίας) εκεί. Ο γραμματέας ξεκαθάρισε πως αν τέτοιες αναφορές αληθεύουν, αυτές οι ενέργειες θα μπορούσαν να κλιμακώσουν περαιτέρω τη διένεξη, να οδηγήσουν σε μεγαλύτερη απώλεια αθώων ζωών, να αυξήσουν τις προσφυγικές ροές και να απειλήσουν σύγκρουση με τον αντι-ISIL συνασπισμό που δρα στη Συρία.» Από κοντά και ο λακές τους στην Ουκρανία, Ποροσένκο, που έσπευσε να δηλώσει πως για τα κύματα προσφύγων από τη Συρία ευθύνεται η… Ρωσία.

Σταχυολογούμε άρθρα από τον αστικό τύπο των ΗΠΑ που καλούν ανοιχτά σε επέμβαση:

  • Ρότζερ Κόεν, New York Times, «Ο συριακός εφιάλτης του Ομπάμα»: το άρθρο αυτό υποστηρίζει πως για την τραγική κατάσταση που επικρατεί στη Συρία ευθύνεται η «αδράνεια» και ο «μη παρεμβατισμός» της Δύσης. Συνεχίζει ασκώντας κριτική στον Ομπάμα επειδή δεν έχει αρκετή θέληση και πίστη στην αμερικανική ισχύ: «Σε πολλές φάσεις, αν ο Ομπάμα είχε επιστρατεύσει τη θέληση και την πίστη στην αμερικανική ισχύ, υπήρχαν επιλογές. Η συριακή αεροπορία που ρίχνει βόμβες βαρελιών μπορούσε να έχει καταστραφεί. Μια ασφαλής περιοχή για πρόσφυγες θα μπορούσε να έχει δημιουργηθεί. Ο μαζικός εξοπλισμός των ανταρτών, αν γινόταν νωρίς, θα μπορούσε να είχε αλλάξει την πορεία του πολέμου.» Βεβαίως ο μαζικός εξοπλισμός των ανταρτών από τις ΗΠΑ έγινε κανονικά (μέσω των περιφερειακών τους συμμάχων, Σαουδική Αραβία, Τουρκία, Κατάρ και υπό την καθοδήγηση της CIA), αλλά αυτό μάλλον χαλάει την εικόνα που θέλει να παρουσιάσει ο αρθρογράφος μας. (Σημειωτέον πως ο συγκεκριμένος αρθρογράφος πανηγύριζε μετά τη δολοφονία Καντάφι στη Λιβύη για τις μεγάλες επιτυχίες του παρεμβατισμού, ενώ είχε υποστηρίξει με ζέση τον πόλεμο στο Ιράκ θεωρώντας μάλιστα τα καταστροφικά του αποτελέσματα μικρό τίμημα μπροστά στην «ελευθερία» που κέρδισε το Ιράκ.)
  • Τόμας Φρίντμαν, New York Times, «Τείχη, σύνορα, ένας θόλος και πρόσφυγες»: αφού εξηγήσει πόσο πολύ πονάει η καρδιά ενός ανθρώπου που βλέπει τα κύματα των προσφύγων, ο αρθρογράφος μας μπαίνει στο ψητό: «Αν είμαστε ειλικρινείς, έχουμε μόνο δύο τρόπους για να σταματήσουμε αυτήν την πλημμύρα των προσφύγων, και αρνούμαστε να επιλέξουμε κάποιον από αυτούς. Είτε θα χτίσουμε ένα τείχος και θα απομονώσουμε αυτές τις διαταραγμένες περιοχές, είτε θα τις καταλάβουμε με μπότες (σ.σ. δηλαδή στρατό) στο έδαφος, θα συντρίψουμε τους κακούς και θα οικοδομήσουμε μια νέα τάξη που θα βασίζεται σε πραγματικά δικαιώματα, ένα τεράστιο έργο που θα χρειαστεί δύο γενιές. Κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας όταν λέμε ότι υπάρχει βιώσιμος και εύκολος τρίτος τρόπος, συνεχίζοντας απλώς να δεχόμαστε περισσότερους πρόσφυγες ή δημιουργώντας ‘ζώνες απαγόρευσης πτήσεων’ εδώ κι εκεί.»
  • Σύνταξη της Washington Post: «Ο κύριος Πούτιν κάνει κίνηση στη Συρία, εκμεταλλευόμενος την απραξία της Αμερικής»: κι εδώ ο αρθρογράφος τα λέει έξω από τα δόντια. «Προετοιμαζόμενος να αναπτύξει χερσαίες και εναέριες ρωσικές δυνάμεις στη Συρία, ο κ. Πούτιν αναγνωρίζει μιαν αλήθεια που ο κ. Ομπάμα αρνείται να δεχτεί: οποιαδήποτε πολιτική ατζέντα για το μέλλον της Συρίας δεν έχει κανένα νόημα νόημα αν δεν συνοδεύεται από στρατό στο έδαφος. Ο κ. Άσσαντ θα αποχωρήσει, όπως ο κ. Ομπάμα προβλέπει και όπως τον καλεί να πράξει εδώ και τέσσερα χρόνια, μόνο αν ο συσχετισμός της στρατιωτικής ισχύος κάνει μια νίκη της αντιπολίτευσης αναπόφευκτη και επικείμενη. […] Αν ο κύριος Ομπάμα επιθυμεί να επικρατήσει το αμερικάνικο όραμα για τη Συρία έναντι του ρωσικού, θα χρειαστεί να κάνει κάτι περισσότερο από τηλεφωνήματα.»

Όλα αυτά για να προστατέψουν τους πρόσφυγες. Δε θα χαραμίσουμε ούτε γραμμή σχολιάζοντας την υποκρισία των ιμπεριαλιστών, θα παραβιάζαμε ανοιχτές πόρτες.

Ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση;

Η Ρωσία όντως εμπλέκεται στο συριακό και μάλιστα ενεργά. Και αυτό είναι απολύτως λογικό, μιας και η πτώση του συμμάχου της Άσσαντ θα τη φέρει σε ακόμα δυσκολότερη θέση. Μάλιστα παίζει έξυπνα, καλώντας σε μέτωπο ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος και την τρομοκρατία προσπαθώντας να δείξει ότι οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται να αντιμετωπίσουν το ISIS όπως διατείνονται, αλλά να ρίξουν την κυβέρνηση της Συρίας.

Η φιλολογία του δυτικού ιμπεριαλισμού περί «ρωσικής επέμβασης» που συμβαίνει αυτές τις μέρες μπορεί βέβαια να έχει βάση. Καλό είναι όμως να κρατάει κανείς μικρό καλάθι σε τέτοιες πληροφορίες. Γιατί να μην έχει την ίδια αξία με τη φιλολογία για τις χιλιάδες ρωσικές επεμβάσεις στην Ουκρανία; Ως γνωστόν, κάθε φορά που το αντιδραστικό καθεστώς του Κιέβου ετοιμάζεται να εξαπολύσει μια νέα επίθεση στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονμπάς, αρχίζουν και διαδίδονται μαζικά ρεπορτάζ για νέα εισβολή ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία. Αν πιστέψει κανείς αυτά τα ρεπορτάζ, η Ρωσία πρέπει να έχει εισβάλει μερικές εκατοντάδες φορές στην Ουκρανία μέχρι σήμερα. Εδώ ένα άρθρο που παρουσιάζει το χρονικό της αποκάλυψης της «ρωσικής επέμβασης» και υποστηρίζει πως είναι επικοινωνιακή στρατηγική των ΗΠΑ.

Η φιλολογία αυτή κατά πάσα πιθανότητα έχει ως μόνο της σκοπό να συσκοτίσει την πραγματική επέμβαση που γίνεται όλα αυτά τα χρόνια στη Συρία – την επέμβαση της Δύσης με στόχο την αλλαγή καθεστώτος εκεί – και να δικαιολογήσει τη σχεδιαζόμενη κλιμάκωσή της. Απορρίπτουμε κατηγορηματικά τη θέση ότι η διαμάχη στη Συρία (όπως και αυτή στην Ουκρανία) είναι ενδοϊμπεριαλιστική. Η Ρωσία δεν είναι μια ιμπεριαλιστική χώρα και σε αυτό έχουμε αναφερθεί αναλυτικά εδώ, εδώ και εδώ. Ο πόλεμος που δίνει η Συρία είναι ένας δίκαιος εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος – ανεξάρτητα από το γεγονός ότι έχει στην ηγεσία του έναν καθόλου προοδευτικό αστό όπως ο Άσσαντ. Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα στη Συρία να προμηθευτεί όπλα και βοήθεια από οπουδήποτε μπορεί να τα βρει.

Όχι άλλη ουδετερότητα

Στο ντιμπέιτ της προηγούμενης Δευτέρας ο Λαφαζάνης είπε το απλούστατο και στοιχειώδες, ότι δηλαδή τα προσφυγικά ρεύματα από τη Συρία τα έχει προκαλέσει ο ιμπεριαλισμός στην προσπάθειά του να ανατρέψει τον Άσσαντ και ότι η συριακή αντιπολίτευση είναι πολύ χειρότερη από την κυβέρνηση. Δεν πρόκειται βεβαίως για καμιά επαναστατική δήλωση, αλλά δε θα περίμενε και κανείς κάτι τέτοιο. Το ενδιαφέρον είναι ότι η δήλωση αυτή σχολιάστηκε επικριτικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από πολύ κόσμο του δικού μας ταξικού στρατοπέδου – και μάλιστα οργανωμένο στην επαναστατική Αριστερά – και η κριτική που ασκήθηκε ήταν πιο δεξιά από τη δήλωση. «Ο Λαφαζάνης χαϊδεύει/στηρίζει το δικτάτορα» ήταν η συνηθισμένη επωδός. Μπορεί μερικά ποστ στο φέισμπουκ και το τουίτερ να μην έχουν μεγάλη αξία καθεαυτά, είναι όμως ενδεικτικά για το επίπεδο διαπαιδαγώγησης του κόσμου της Αριστεράς σε σχέση με τέτοια θέματα.

Καλά θα κάνουν να καταλάβουν όλοι πως το επίπεδο δημοκρατισμού ενός κοινωνικού σχηματισμού αντανακλά και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική του βάση. Η αστική τάξη ενός ακμαίου καπιταλισμού με ανθηρή οικονομία μπορεί  να επιτρέπει την ύπαρξη μιας πλατιάς μεσαίας και μικροαστικής τάξης, μιας εργατικής αριστοκρατίας, μιας εργατικής τάξης που να ζει σε ένα έστω ανεκτό επίπεδο διαβίωσης. Σε αυτή τη βάση η αστική τάξη μπορεί να οικοδομεί ένα γενικά σταθερό κοινωνικό συμβόλαιο με τις υποτελείς τάξεις, εξασφαλίζοντας τη συναίνεσή τους μέσω της ταξικής συνεργασίας. Αν αυτός ο καπιταλισμός παίρνει και ένα καλό μερίδιο από τη λεηλασία της περιφέρειας, το συμβόλαιο μπορεί να περιέχει ακόμα καλύτερους όρους για τις υποτελείς τάξεις. Ένας τέτοιος καπιταλισμός μπορεί βεβαίως να είναι αρκετά «δημοκρατικός» και λίγο ώς καθόλου «δικτατορικός». Στις μισοαποικίες και τις χώρες της περιφέρειας όμως η κατάσταση είναι διαφορετική. Η οικονομική βάση είναι πολύ λιγότερο ακμαία, αφού μέσα σε όλα τα άλλα λεηλατείται και από τον ιμπεριαλισμό ή τουλάχιστον δεν παίρνει μερίδιο από την ιμπεριαλιστική λεία. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η άρχουσα τάξη ασκεί την εξουσία της πάνω στις υποτελείς όχι με το καρότο, αλλά με το μαστίγιο. Εκεί μόνο αυταρχικά καθεστώτα μπορούν να ευδοκιμήσουν. Η υπεράσπιση των χωρών αυτών όταν δέχονται επίθεση από τον ιμπεριαλισμό, παρά τις ηγεσίες τους που μπορεί να είναι αντιδραστικές και όχι και πολύ δημοκρατικές σύμφωνα με τα δυτικά στάνταρ, είναι καθήκον των κομμουνιστών. Για τους κομμουνιστές της Δύσης, ειδικά, η υπεράσπιση αυτή είναι πρώτα και κύρια πάλη ενάντια στο «δικό τους» ιμπεριαλισμό και τη «δική τους» αστική τάξη. Από την ήττα του ιμπεριαλισμού και μόνο από αυτή περνάει η όποια διαδικασία κοινωνικής απελευθέρωσης στις χώρες αυτές – αλλά και στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών χωρών. Εκτός κι αν νομίζει κανείς ότι ο Ομπάμα κι ο Ολλάντ είναι καλύτεροι από τον Άσσαντ και τον Καντάφι και πως ένας πλανήτης γεμάτος με νατοϊκές βάσεις θα διευκολύνει την παγκόσμια επανάσταση.

Σε διάφορους που αυτοπροσδιορίζονται ως τροτσκιστές και διαλαλούν πως «στην εποχή του ιμπεριαλισμού δεν υπάρχει δίκαιος πόλεμος που να διεξάγεται από αστική τάξη», προσπαθώντας έτσι να ντύσουν ιδεολογικά την υποταγή στον ιμπεριαλισμό τους, προτείνουμε να ρίξουν μια ματιά σε αυτήν εδώ τη συνέντευξη του Τρότσκι (για Λένιν δεν το συζητάμε, είναι σαφές πως έχουν πετάξει όλο τον ‘Ιμπεριαλισμό’ στα σκουπίδια.) Ερωτώμενος από τον Ματέο Φόσσα σχετικά με τους αγώνες των λαών της Λατινικής Αμερικής, ο Τρότσκι λέει τα εξής:

«[…] Στις χώρες της Λατινικής Αμερικής οι πράκτορες του «δημοκρατικού» ιμπεριαλισμού είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι, γιατί είναι πιο ικανοί στο να εξαπατούν τις μάζες από τους πράκτορες των φασιστών τραμπούκων.

Θα πάρω το πιο απλό και προφανές παράδειγμα. Στη Βραζιλία σήμερα κυβερνά ένα ημιφασιστικό καθεστώς για το οποίο ένας επαναστάτης μόνο μίσος μπορεί να τρέφει. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι αύριο μπαίνει η Αγγλία σε μια στρατιωτική σύγκρουση με τη Βραζιλία. Σας ρωτώ, υπέρ ποιας πλευράς της σύγκρουσης θα είναι η εργατική τάξη; Θα απαντήσω για μένα προσωπικά – σε αυτή την περίπτωση θα είμαι στην πλευρά της «φασιστικής» Βραζιλίας, ενάντια στη «δημοκρατική» Μεγάλη Βρετανία. Γιατί; Επειδή η σύγκρουση μεταξύ τους δε θα είναι ένα ζήτημα δημοκρατίας εναντίον φασισμού. Αν η Αγγλία κερδίσει, θα εγκαταστήσει έναν άλλο φασίστα στο Ρίο ντε Τζανέιρο και θα φορέσει διπλές αλυσίδες στη Βραζιλία. Μια νίκη της Βραζιλίας, αντίθετα, θα δώσει μια ισχυρή ώθηση στην εθνική και δημοκρατική συνείδηση ​​της χώρας και θα οδηγήσει στην ανατροπή της δικτατορίας του Βάργκας. Η ήττα της Αγγλίας την ίδια στιγμή θα αποτελέσει ένα χτύπημα στο βρετανικό ιμπεριαλισμό και θα δώσει ώθηση στο επαναστατικό κίνημα του βρετανικού προλεταριάτου.»

(μτφρ. δική μας από εδώ)

«Εργάτες όλων των χωρών και καταπιεσμένοι λαοί ενωθείτε!», διακήρυσσε η Κομμουνιστική Διεθνής το 1920. Παρά από τη διαστρέβλωσή της με τις θεωρίες των σταδίων και τον άκριτο συμφιλιωτισμό με αστικές εθνικιστικές δυνάμεις, η διακήρυξη αυτή διατηρεί σήμερα αυτούσιο το επαναστατικό της περιεχόμενο και παραμένει απόλυτα επίκαιρη.

Να τσακιστεί η Διεθνής της αστικής αντεπανάστασης

natoΣε παγκόσμια κλίμακα ο νούμερο ένα εχθρός του προλεταριάτου, ο νούμερο ένα κίνδυνος για την ανθρωπότητα και ταυτόχρονα ο εγγυητής της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης είναι ο δυτικός ιμπεριαλισμός και οι λακέδες του, όχι τα διάφορα περιφερειακά αυταρχικά καθεστώτα. Και αυτή η αναγνώριση είναι το κλειδί για την ιεράρχηση των κινδύνων και τη στάση του συνειδητού προλεταριάτου στην «εξωτερική πολιτική». Χωρίς έναν τέτοιο μπούσουλα το μόνο μπορεί να κάνει η όποια Αριστερά είναι να κάθεται παραζαλισμένη και να μεμψιμοιρεί πως όλοι θέλουν το κακό της – την ίδια στιγμή που οι ιμπεριαλιστές εγκαθιστούν δικές τους κυβερνήσεις και στρατιωτικές βάσεις σε μέχρι πρότινος (λιγότερο ή περισσότερο) ανεξάρτητες χώρες, επιβάλλοντας διπλή καταπίεση στους λαούς των χωρών αυτών αφού πρώτα τούς μακέλεψαν, και ενδυναμώνοντας το παγκόσμιο μέτωπο της ιμπεριαλιστικής αντίδρασης, τον πιο θανάσιμο εχθρό κάθε επαναστατικής ή έστω προοδευτικής αλλαγής.

Καμιά βολική ουδετερότητα στο συριακό. Να μη γίνει καμιά περαιτέρω επέμβαση από τους ιμπεριαλιστές. Αν τελικά γίνει οι αντιπολεμικές διακηρύξεις δεν αρκούν. Πάλη για την ήττα της επέμβασης, για το στρατιωτικό τσάκισμα των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους. Νίκη στο συριακό στρατό, χωρίς όρους υπεράσπιση της Συρίας από τον ιμπεριαλισμό και τα τσιράκια του. Την ίδια στιγμή όμως δε δίνουμε καμιά πολιτική στήριξη στον Άσσαντ απέναντι στο συριακό προλεταριάτο. Δεν αποκρύπτουμε τα εγκλήματα της κυβέρνησής του ούτε ξεχνάμε τη συνεργασία του με το σιωνιστικό μαντρόσκυλο και τις ΗΠΑ ενάντια στην Παλαιστίνη. Θυμόμαστε τον ανοιχτό λογαριασμό που έχουμε απέναντί του και σκοπεύουμε να του τον παραδώσουμε πλήρη – αλλά αυτό θα γίνει αφού λύσουμε πρώτα τις διαφορές μας με το μεγαλύτερο – μέγιστο – κακό, τον ιμπεριαλισμό. Στους Σύρους κομμουνιστές που έχουν διαλέξει καθαρά πλευρά και  πολεμούν ενάντια στις σκοταδιστικές δυνάμεις και τον ιμπεριαλισμό στέλνουμε την αλληλεγγύη μας. Αν είχαμε μεγαλύτερη σχέση μαζί τους θα τους λέγαμε και για τη στρατηγική της Διαρκούς Επανάστασης και θα τους συμβουλεύαμε να γίνουν οι συνεπέστεροι αμυνίτες και να παλέψουν να αποσπάσουν την ηγεσία του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος από τα χέρια των αστικών δυνάμεων.

Το καθήκον για το προλεταριάτο της Δύσης είναι η ενεργή κινητοποίηση για την ήττα του ιμπεριαλισμού «του», το γκρέμισμα της αστικής «του» τάξης από την εξουσία και το τσάκισμα του κράτους της. Η πάλη για την επίτευξη των στόχων αυτών αποτελεί την υψηλότερη μορφή αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες – χωρίς να υποτιμούμε καθόλου τα υπόλοιπα καθήκοντα του καλωσορίσματος των προσφύγων, της πάλης για να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα και της υπεράσπισής τους από αστυνομίες και φασίστες. Αποτελεί επίσης τον ελάχιστο φόρο τιμής σε όσους πέθαναν στα σύνορα της Ευρώπης-Φρούριο και στα θύματα της ιμπεριαλιστικής κτηνωδίας όπου γης.

4 responses to “Τύμπανα «ανθρωπιστικής» επέμβασης στη Συρία

  1. Στη Ρωσία, οι κομμουνιστές και το προλεταριάτο τι στάση πρέπει να κρατήσουν; Υπέρ ή κατά της αστικής τους τάξης στη στήριξη που παρέχει στη Συρία;

    Μου αρέσει!

  2. Πρόχειρη και όχι ολοκληρωμένη άποψη: οι κομμουνιστές στη Ρωσία θα πρέπει να βεβαιωθούν ότι η βοήθεια θα φτάσει στη Συρία μια ώρα αρχύτερα, εξηγώντας ταυτόχρονα στην εργατική τους τάξη πως η ρώσικη αστική τάξη δε στηρίζει τον αγώνα εκεί εξαιτίας κάποιας αγνής αντιιμπεριαλιστικής πρόθεσης αλλά επειδή έχει επιδιώξεις που νωρίτερα ή αργότερα στρέφονται ενάντια στο συριακό προλεταριάτο – επιδιώξεις τις οποίες το ρωσικό προλεταριάτο πρέπει να είναι έτοιμο να αντιπαλέψει.

    Μια ανάλογη (υποθετική και πολύ πιο τραβηγμένη) ερώτηση είχε απαντήσει και ο Τρότσκι κάποτε: «Αν ο Χίτλερ υποχρεωνόταν αύριο να στείλει όπλα στους επαναστατημένους Ινδούς, θα έπρεπε οι επαναστάτες Γερμανοί εργάτες να αντιταχθούν σ’ αυτή τη συγκεκριμένη πράξη με απεργίες ή σαμποτάζ; Το αντίθετο, θα έπρεπε να βεβαιωθούν πως οι επαναστατημένοι θα λάβουν τα όπλα το συντομότερο. Ελπίζουμε ότι αυτό είναι καθαρό στον Στάνλεϊ. Αλλά το παράδειγμα αυτό είναι καθαρά υποθετικό. Το χρησιμοποιήσαμε για να δείξουμε ότι ακόμα και μια φασιστική κυβέρνηση του χρηματιστικού κεφαλαίου μπορεί κάτω από ορισμένους όρους να αναγκαστεί να υποστηρίξει ένα εθνικό επαναστατικό κίνημα (για να προσπαθήσει να το στραγγαλίσει την επόμενη στιγμή).»
    (πηγή εδώ: https://web.archive.org/web/20120213213326/http://www.marxistbooks.gr/marxismo_e.htm)

    Βεβαίως η παραπάνω άποψη είναι, επαναλαμβάνω, πρόχειρη. Και αυτό συμβαίνει γιατί το πρόγραμμα ενός παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος (αν φανταστούμε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο τέλος πάντων) διαφέρει κατά τόπους σε έμφαση. Ένας Έλληνας κομμουνιστής σήμερα μπορεί να αντιπαλεύει τις θεωρίες περί «κακής Γερμανίας που τσακίζει τον ελληνικό λαό» επιμένοντας στον ταξικό διαχωρισμό εντός της Ελλάδας και υποδεικνύοντας ως κύριο εχθρό τη ντόπια αστική τάξη, ενώ ένας ομόλογός του στη Γερμανία να βρίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ την αστική του τάξη για τον τρόπο που φέρεται στη «μαρτυρική Ελλάδα» συνολικά. Ένας Παλαιστίνιος ή ένας Ουκρανός επαναστάτης θα έχει σίγουρα πολύ περισσότερη κριτική για τη Χαμάς και τις ηγεσίες των ΛΔ αντίστοιχα σε αντίθεση με ομολόγους του στη Δύση που υποστηρίζουν την αντίσταση σε Παλαιστίνη και Ντονμπάς στο σύνολό της, αντιμετωπίζοντάς την ως κομμάτι τής πάλης ενάντια στο δικό τους ιμπεριαλισμό. Ένας επαναστάτης στις ΗΠΑ που παλεύει για την ήττα τής χώρας του στο συριακό μπορεί καμιά φορά να ξεφεύγει και να καταλήγει να λέει και καμιά καλή κουβέντα για τον Άσσαντ στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει την προπαγάνδα που έχει γεμίσει τα μυαλά των εκεί προλετάριων. Κλπ κλπ. Όλοι οι παραπάνω έχουν την ίδια οπτική και τον ίδιο στόχο σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά διαφορετικά σημεία στα οποία δίνουν έμφαση.

    Χωρίς την παραμικρή διάθεση λοιπόν να ξεφύγω, την απάντηση στο πολύ καλό ερώτημα που θέτεις καθώς και όλες τις άλλες λεπτομέρειες τού προγράμματος πάλης ενάντια στον Πούτιν και την αστική τάξη τής Ρωσίας οφείλουν να τις δώσουν οι επαναστάτες που δρουν στη Ρωσία. Σε καμιά περίπτωση όμως το πρόγραμμά τους δε μπορεί να έρχεται σε αντίθεση με το βασικό παγκόσμιο στόχο τής ανατροπής τής ηγεμονίας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Σε καμιά περίπτωση επίσης δε μπορεί αυτό το πρόγραμμα να τους στείλει να γίνουν ουρά τού Πούτιν χάνοντας την πολιτική ανεξαρτησία τους.

    Μου αρέσει!

  3. Παράθεμα: Καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες – Κάτω η Ευρώπη-Φρούριο! | Αντιφασιστικό-Αντιρατσιστικό Μέτωπο Αργολίδας·

  4. Το άρθρο για άλλη μια φορά ασχολείται με την υποκρισία των τρίτων και τον ετεροκαθορισμό από τα δυτικά ΜΜΕ και την αστική τάξη των ΗΠΑ ή της Δύσης.

    Θα ήταν καλύτερο να ασχοληθείτε με την πραγματική κατάσταση της Συρίας αναγνωρίζοντας την ιδαιτερότητα της.

    Ένα πράγμα που είναι ενοχλητικό και κουραστικό είναι η υπερσεκταριστική αριστερά να βλέπει τον εαυτό της σαν αυτό ακριβώς και να την νοιάζει πως να τα έχει καλά με τον εαυτό της και τη συνείδηση της για να πείσει πως είναι καλύτερη από τους άλλους τους ξεπουλημένους.

    Ίσως θα ήταν καλύτερο να αρχίσει να σκέφτεται και να γράφει σαν να ήταν κυβέρνηση ή να τη διεκδικεί με τους σημερινούς όρους όχι με τους φαντασιακούς της παραδεισένιας παγκόσμιας επανάστασης που αναγκαστικά και αύριο να ξεκινήσει θα τελειώσει μετά από 300 χρόνια.

    Για το συγκεκριμένο θέμα της Συρίας:

    Νομίζω πως πάει περίπατο το χαζοχαρούμενο συναισθηματικό σύνθημα για τις πορειούλες ‘Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες’.

    Έχουν ανάγκη από προστάτες αν έχουν κουραφέξαλα για όπλα και βαράνε στο γάμο του καραγκιόζη με απαρχαιωμένα όπλα στρέφοντας και μεγάλη μερίδα του λαού ενάντια της κυβέρνησης που αμύνεται.

    Πάει περίπατο πως ο χώρος της ευρύτερης αραβικής περιοχής έχει ξέπεράσει το δίπολο στρατοκρατικού εθνικισμού (κατά κύριο λόγο κοσμικού χαρακτήρα) και σουνιτικού (κατά κυρίο λόγο) φονταμενταλισμού. Αυτές εξακολουθούν να είναι οι κυρίαρχες εγχώριες πολιτικές δυνάμεις στο πολιτικό φάσμα της περιοχής της Αραβίας. Χριστιανοί , ισραήλ είναι είτε ξένο σώμα (για το δεύτερο) που ήρθε καρφωτό ή απομεινάρια παλαιότερων καταστάσεων στην περιοχή (το πρώτο) που διατήρησαν στην ουσία την εθνοτική τους ταυτότητα έχοντας τα καλά με διάφορες συνδέσεις με τη Δύση (εκπαίδευση , λεφτά, εμπόριο , τοκογλυφία κλπ κλπ).

    Χαζοχαρούμενη αστική δημοκρατία στη Συρία δεν υπήρχε ούτε υπάρχει χώρος για αυτήν.

    Παλαιότερα υπήρχε πρακτορείο από την ΕΣΣΔ για την Αραβία, την Αφρική και την Ασία. Έστελνε πράκτορες όπλα και ξέρανε τι έπρεπε να κάνουν. Κρατικά όλα , βύσματα , διορισμοί , ψεύτικες εκλογές , καθαρίζανε τους αντιπολιτευόμενους, κλείνανε και κανένα τζαμί και καμιά εκκλησία , βάζανε ταμπέλα με σοβιέτ απέξω σε παρωδίες κοινοβουλίων , έβγαζε μπροσούρα η Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ για την τάδε Λ.Δ. της Αφρικής ή της Ασίας και τη μετέφραζε η Σ.Εποχή. Χούντα ήταν αλλά βελτιωνόταν το βιοτικό επίπεδο π.χ. του Αφγανιστάν από το σημερινό χάλι. Αυτά δεν υπάρχουν πλέον ούτε φυσικά επαναστατική χαζοχαρούμενη αριστερά ή αστικοδημοκρατική αντιπολίτευση ή διαρκής επανάσταση που προδώθηκε.

    Θεωρώ μάλλον τραβηγμένη από τα μαλλιά την προσπάθεια τήρησης Πουλιοπουλικής-Καστριτικης στάσης πως η στήριξη της παρουσίας της Ρωσίας δεν είναι πολιτική στήριξη του Ασάντ.

    Τη Ρωσία την φώναξε ο Ασάντ και η κυβέρνηση του. Ήταν μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ απόφαση αν κάποιοι αναγνωρίζουν το δικαίωμα ενός κέντρου εξουσίας και όχι γενικά αόριστα και χαζοχαρούμενα ο ‘λαός’ να αμύνεται τότε θα πρέπει να αναγνωρίσουν πως τα νεροπίστολα και ότι άλλη μαλακία έριχνε ο Ασάντ δεν έκανε και πολλά. Φωνάξαν τη Ρωσία που έχει και κανένα σοβαρό όπλο μπας και ξεμπερδέψουν και δεν φύγουν όλοι οι Σύριοι με τις μαλακίες-όπλα του Ασάντ.

    Το Ιράκ επίσης σκέφτεται να φωνάξει κανέναν άλλο που δεν θα είναι τόσο χωσομούρης όσο οι ΗΠΑ. Και αυτοί προστάτες θέλουν.

    Τέλος δεν ξέρω πως έχει ο καθένας στο μυαλό του την ‘αμυνα του λαού’ αλλά στη Συρία εγώ βλέπω πως κουμάντο κάνει είτε ο στρατός και τα βύσματα και οι χαφιέδες του Ασάντ(τέτοιοι είναι και το ΚΚ Συρίας φυσικά μη κοροιδευόμαστε) που ενώνει τους από κάτω στη δική του προσωπική νομενκλατούρα και τη σταθερότητα που εγγυάται ένας στρατός είτε τα τζαμιά των σουνιτών εξτρεμιστών. Παραδίπλα στην Αίγυπτο δεν είναι και πολύ διαφορετική η κατάσταση υπάρχουν αυτοί που θέλουν μια νέα Ερντογανική Αίγυπτο και οι άλλοι που αντλούν την εξουσία τους από το στρατό και τη χούντα του.

    Για να πολεμήσεις χρειάζεται εντολές και δομή , δεν είναι πορεία και τζαρτζάρισμα στα λουλουδάδικα ή φοράω κουκούλα πετάω μπουκάλι και τρέχω σαν τον Σπύρο Λουή και μετά γκινιάζω για τους μπάτσους που με χτύπησαν ή επειδή έπεσε δακρυγόνο.

    Κατά την ταπεινή μου άποψη η βραχεία έξοδος από την κρίση και ακόμα πιο καθυστερημένη ηγεμονία μιας εργατικής κομμουνιστικής πρότασης διευκολύνεται ακόμα και με την παρουσία των χαφιέδων συνεργατών τύπου ΚΚ Συρίας που τα έχουν κάνει πλακάκια με τον Ασάντ και ζητάνε την προστασία της επεκτατικής (αφού δεν σας αρέσει ο όρος ιμπεριαλιστική) Ρωσίας

    Από το τίποτα καλύτερα το μπασταρδεμένο κακέκτυπο.

    Αυτά με γνώμονα τη βελτίωση πρώτα και κύρια του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης της Συρίας και όχι πως να την πούμε στο ΣΕΚ ή στα δυτικά ΜΜΕ και την υποκρισία τους.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s