Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ μαζί και κάθε αμοιβαίας και αναίμακτης λύσης

Tsipras-Κ.Mαραγκός | Avantgarde

Όσο κι αν ο μνημονιακός πλέον ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πείσει το κοινό του ότι αξίζει μια ακόμα ευκαιρία, για να μπορέσει έστω “να αλλάξει 5-6 πράγματα σ’ αυτή τη χώρα”, είναι φανερό ότι έχει ξεμείνει από καύσιμα, ηθικό και επιχειρήματα. Το μόνο που απέμεινε για να πουλήσει είναι ότι “τουλάχιστον αυτοί προσπάθησαν να διαπραγματευτούν” αλλά η ανάλγητη Ευρώπη τους γύρισε την πλάτη. Ο Τσίπρας περιφέρεται ανά την Ελλάδα παριστάνοντας τον φτωχό βιοπαλαιστή Ξανθόπουλο που ξεχειλίζει από τιμιότητα αλλά η κακή πεθερά (Μέρκελ) δεν τον ήθελε για γαμπρό. Κατά βάθος όμως όσο κι αν ζητιανεύει μια “δεύτερη ευκαιρία” δεν την ζητάει για να κυβερνήσει αλλά για να παραμείνει ζωντανό το πτώμα του Σύριζα μαζί και οι γελοίες αυταπάτες των αμοιβαίων επωφελών λύσεων. Εδώ ο Γιώργος Παπανδρέου νόμιζε ότι μπορεί να έχει μια δεύτερη και μια τρίτη ευκαιρία, να μην το νομίζει ο Τσίπρας και το επιτελείο του; Ο Τσίπρας εύχεται να χάσει τις εκλογές και σε αυτό έχει απόλυτο δίκιο ο Μεϊμαράκης, με τον ίδιο τρόπο που ήθελε να χάσει το δημοψήφισμα για να αποποιηθεί την ευθύνη της παράδοσης. Είναι αλήθεια ότι θέλει να αποδράσει, και να περάσει μερικά χρόνια κι αν είναι δυνατό ολόκληρη την υπόλοιπη πολιτική του καριέρα, αν επιβιώσει, στην ασφάλεια της αντιπολίτευσης γκρινιάζοντας όπως έχει μάθει τόσα χρόνια αυτή εδώ η αριστερά και επαιτώντας από την αστική εξουσία λίγα ψίχουλα παραπάνω για την παιδεία, την υγεία και τα μεροκάματα και μάλιστα την ώρα που όλα αυτά έχουν τελειώσει μια για πάντα. Κάπως έτσι ίσως νομίζει ότι θα ξεχαστεί η υπογραφή στο τρίτο μνημόνιο πολύ περισσότερο δε όταν θα κληθεί να το εφαρμόσει ο “παλιός πολιτικός κόσμος”.

Το ζήτημα όμως δεν είναι τι θα απογίνει η πολιτική καριέρα του Τσίπρα. Αυτό που έχει σημασία είναι να βγουν τα σωστά συμπεράσματα από το 8μηνο που ξεκίνησε με τόσες προσδοκίες (όχι μόνο στην Ελλάδα) και κατέληξε στην ταπεινωτική υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Όχι για να επιβεβαιωθούν οι προφητείες του “εμείς τα λέγαμε”. Όχι για να αποκαλυφθεί για ακόμα μια φορά ο “σικέ ρόλος” του ΣΥΡΙΖΑ, που “αφού εγκλώβισε το αντιμνημονιακό κίνημα στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες στη συνέχεια ξεπούλησε τις αγωνιστικές λαϊκές προσδοκίες και το “υπερήφανο ΟΧΙ” του 62%”. Αυτές είναι απλοϊκές εξηγήσεις και θα φανεί αυτό και στα αποτελέσματα των εκλογών στις 20 Σεπτέμβρη.

Τι σηματοδοτεί η πτώση του ΣΥΡΙΖΑ

Ανεξάρτητα από τα ποσοστά που δίνουν οι δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον υπό κατάρρευση. Να θυμηθούμε ότι ενώ ψήφιζε τα προαπαιτούμενα του τρίτου μνημονίου και βάδιζε προς την τελική υπογραφή του τα δημοσκοπικά ποσοστά του είχαν δήθεν εκτιναχθεί στο 42% με 20 μονάδες διαφορά από τη ΝΔ. Τώρα η διαφορά είναι στα όρια του στατιστικού λάθους. Αν η ΝΔ δεν ήταν τόσο υποτονική, προφανώς γιατί κι αυτή δεν θέλει να αναλάβει το κόστος της εφαρμογής των νέων επώδυνων μέτρων και μάλιστα με επικεφαλής έναν υπηρεσιακό πρόεδρο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε χάσει ήδη την δημοσκοπική πρωτιά. Είναι προφανές ότι το σύστημα θέλει να τον κρατήσει λίγο ακόμα στη ζωή, και να τον εμπλέξει στην επόμενη κυβέρνηση ξεπουπουλιάζοντας ότι έχει απομείνει από την αριστερά των αμοιβαία επωφελών λύσεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον δεν είναι ένας παράγοντας αποσταθεροποίησης όπως στις αρχές του χρόνου. Τώρα είναι μια μαδημένη κότα που περιφέρει την απόγνωσή της όπως την περιέφερε το τραγικό κομματίδιο του Κουβέλη ύστερα από μερικούς μήνες παραμονής έστω και σαν τσόντα στην εξουσία. Ο εξημερωμένος Τσίπρας είναι πλέον ένα τρόπαιο στα χέρια της αστικής τάξης και της ευρωπαϊκής ιεράς συμμαχίας. “Κοιτάξτε υποτελείς την κατάντια του. Να που καταλήγει όποιος μας αμφισβητεί. Δεν έχετε καμία ελπίδα χωρίς εμάς, πάρτε το χαμπάρι”. Ο Τσίπρας είναι χρήσιμος για να επιβεβαιώνει στους από κάτω ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ότι είναι μάταια κάθε αντίδραση στο σύστημα. Κάθε προσπάθεια να υπάρχει μια άλλη τύπου διακυβέρνηση. Πολύ περισσότερο μια κυβέρνηση που δεν θα είναι της επιλογής της άρχουσας τάξης. Το μήνυμα αυτό δόθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις μέρες του δημοψηφίσματος.

Τι εννοούσε άραγε ο Καμμένος και ο Τσίπρας όταν είπαν ότι έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους γιατί απέτρεψαν την τελευταία στιγμή έναν εμφύλιο πόλεμο; Την κρίσιμη λοιπόν στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε τα όπλα. Και τα κατέθεσε για δύο λόγους. Όχι γιατί ήταν προαποφασισμένο και απλά έπαιζε παιχνίδι για 8 μήνες. Αλλά γιατί η επιλογή της σύγκρουσης εκείνη την ώρα ακύρωνε κάθε “αμοιβαία επωφελή λύση”, και γιατί όντως θα οδηγούσε σε εμφύλιο πόλεμο. Και ο ΣΥΡΙΖΑ και εννοούμε ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ούτε προετοιμασμένος αλλά  ούτε είχε υποσχεθεί κάτι τέτοιο. Ο Σύριζα δεν πρόδωσε κανένα επαναστατικό πρόταγμα. Εξαρχής ήταν προσηλωμένος στην ταξική ειρήνη, στην αναβίωση του κοινωνικού συμβολαίου, στην διαπραγμάτευση εντός ευρωζώνης, στις αμοιβαίες λύσεις. Την ίδια στιγμή υποσχόταν το τέλος των μνημονίων και της λιτότητας, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, ένα άλλο οικονομικό μοντέλο κοκ. Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά ήταν εξαρχής αντιφατικά. Σημασία έχει ότι αυτά έλεγε και προεκλογικά. Αυτό ήταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, περίπου τα ίδια μας είπε και στις προγραμματικές δηλώσεις. Αυτά ήταν ήδη γνωστά. Όπως και η συμφωνία της 20ης Φλεβάρη που αποδέχτηκε τα υπάρχοντα μνημόνια και τις μη μονομερείς ενέργειες, τα παρακάλια κάθε τρεις και λίγο για λίγη χρηματοδότηση μέχρι τέλος την υπογραφή στο τρίτο μνημόνιο.

Το αν κάποιοι μεταξύ των οποίων και η ΛΑΕ παρέμεναν όλη αυτή την περίοδο στην κυβέρνηση και το ΣΥΡΙΖΑ, παριστάνοντας σήμερα τους έκπληκτους για ότι συνέβη δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ και η σημερινή ΛΑΕ επάξια διεκδικούν τον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ ενσωμάτωνε αυτή την αντίφαση. Να προσπαθεί να χωρέσει δύο καρπούζια σε μια μασχάλη, να πατάει σε δύο βάρκες, να θέλει να ενώσει την Ελλάδα σε ένα πατριωτικό λαϊκό μέτωπο, τιθασεύοντας την ταξική πάλη κοκ. Όλα αυτά ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί κατάργηση μνημονίου αλλά συνέχεια της δανειακής σύμβασης, μερική διαγραφή του χρέους αλλά και όλα μέλι γάλα με την ΕΕ. Γερμανικές αποζημιώσεις αλλά μη μας κόψετε και τα ΕΣΠΑ. Αυτό ακριβώς είναι το λαϊκό μέτωπο. Ένα μάτσο αντιφατικά μηνύματα που όμως βρήκαν λαϊκή απήχηση και έφεραν τον Σύριζα στο Μαξίμου. Μπορεί σήμερα η πέρα του Συριζα αριστερά μαζί και η ΛΑΕ να μέμφεται το επιτελείο Τσίπρα σχεδόν για προδοσία, όμως με αυτή την ανάγνωση χάνεται η πραγματική ουσία και βγαίνουν τα λάθος συμπεράσματα. Αν πούμε ότι ο Τσίπρας πρόδωσε είναι σαν να λέμε ότι οι προεκλογικές του εξαγγελίες παραμένουν μια βάση την οποία πρέπει να υπερασπιστούμε. Ότι είναι ένα ικανό πρόγραμμα που συνεχίζει να έχει κάποια αξία χρήσης. Και όχι μόνο αυτό. Αν όντως προδόθηκε ένα πρόγραμμα που είχε πιστέψει ο κόσμος, γιατί άφησε τους προδότες να ολοκληρώσουν το έργο τους; Γιατί ακόμα και τώρα ο Τσίπρας ως “προδότης” πια διεκδικεί τα 3/4 του εκλογικού σώματος του Συριζα ενώ οι γνήσιοι υποστηρικτές του προγράμματος αναμένουν το 1/4 αυτής της επιρροής; Γιατί ο προδομένος λαός δεν παίρνει με τις πέτρες τον προδότη; Κι αν κανένας μπορεί και προδίδει ατιμώρητος τότε μήπως η ιστορία είναι μια υπόθεση προδοτών απουσία του αδύναμου λαού να αντιδράσει; “Μήπως τελικά δεν αξίζει να ασχολείται κανείς με όλα αυτά γιατί κάπου αλλού κινούνται τα νήματα;” Κάπου εκεί καταλήγουν οι ιστοριούλες με τους προδότες.

Αν πούμε ότι εδώ δεν έχουμε μια προδοσία, αλλά το αδιέξοδο μιας στρατηγικής, τότε μπορούμε να πάμε παραπέρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε μέχρι τέλους το σχέδιο της αναίμακτης λύσης και σε αυτό καλώς ή κακώς είχε την υποστήριξη μιας μεγάλης πλειοψηφίας και πολλές φορές σε αντίθεση με την τρομαγμένη αστική τάξη που έβλεπε στις κινήσεις του Τσίπρα και του Βαρουφάκη τον κίνδυνο να τιναχτούν έστω και από ατύχημα όλα στον αέρα. Ηρέμησαν μόνο όταν έπεσαν και οι τελευταίες υπογραφές και ο Συριζα ξεπουπουλισμένος καταρρέει.

Όπως και να χει όμως ποτέ μέσα σε αυτό το 8μηνο δεν αναδείχτηκε ένα αντίπαλο δέος που να αρπάξει την υπόθεση από τα χέρια του Τσίπρα. Και αυτό γιατί ο κόσμος είχε πιστέψει στο σχέδιο Τσίπρα. Και ευρώ και χωρίς μνημόνια, λιτότητα και Ενφια. Ή τουλάχιστον χωρίς νέα μνημόνια. Όλα αυτά διαψεύστηκαν μέσα σε λίγους μήνες.

Μαζί καταρρέει και το λαϊκό μέτωπο

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η λαϊκή δυναμική παραμένει, περιμένοντας κάποιον να την εκπροσωπήσει. Ο Συριζα από το 2012 μέχρι τώρα εκπροσώπησε σε κοινοβουλευτικό επίπεδο το αντιμνημονιακό κίνημα το οποίο πλέον είχε αποσυρθεί από τους δρόμους. Προφανώς όσο το κίνημα αυτό ήταν στις επάλξεις προσπάθησε να εκπροσωπηθεί με άλλου τύπου διαδικασίες. Άμεση δράση στις διαδηλώσεις, κίνημα πλατειών, ανταλλακτικό εμπόριο και εναλλακτισμός. Όταν όλα αυτά δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα ο κόσμος αυτός στράφηκε στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν σημαίνει ότι οι πάντες πίστεψαν στα αντιφατικά του μηνύματα. Πολλοί χρησιμοποίησαν το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ σαν εργαλείο για να φύγουν από τη μέση οι ακραιφνείς μνημονιακές δυνάμεις. Όμως ούτε αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία. Αυτό που μένει είναι ότι ο Συριζα εκπροσωπεί κοινοβουλευτικά την εναλλακτική λύση και μπορεί να την κάνει ό,τι θέλει. Οι υπόλοιποι μπορούν να περιμένουν στη γωνία, να κάνουν την κριτική τους, αλλά οι δυνάμεις που τους εμπιστεύονται για κάτι περισσότερο είναι απειροελάχιστες και από τη στιγμή που η ελπίδα έφυγε από το δρόμο αναζητώντας μια κοινοβουλευτική διέξοδο ήταν αδύνατο και να επηρεάσουν επί του πρακτέου τις εξελίξεις. Ο δρόμος από το 2012 και μετά έπρεπε να περάσει από το ΣΥΡΙΖΑ. Ο Σύριζα και ειδικά η αριστερή κινηματική του πτέρυγα μάλιστα μπορεί να έλεγε ότι έρχεται καβάλα στο κίνημα του 2010-12 αλλά στην πραγματικότητα ήρθε καβάλα στην ήττα αυτού του κινήματος που έδωσε την τελευταία ύστατη μάχη στις ομηρικές οδομαχίες της 12 Φλεβάρη 2012. Έκτοτε αποσύρθηκε τσακισμένο από το κράτος έκτακτης ανάγκης και σαν να μην έφτανε αυτό έπρεπε να ασχοληθεί και με τα τάγματα εφόδου της ΧΑ.

Ακριβώς αυτό ήταν και το υπόβαθρο των ελιγμών του Τσίπρα μέχρι να προσαρμοστεί με την αστική πραγματικότητα. Οι πιέσεις που είχε να αντιμετωπίσει δεν ήταν αρκετές για να αμφισβητήσουν τις επιλογές του. Ο Λαφαζάνης μπορεί τώρα να περιφέρεται στα κανάλια λέγοντας ότι προειδοποιούσε διαρκώς την ηγεσία του Συριζα αλλά δεν εισακούετο.  Σημασία έχει οτι ο Τσίπρας ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του εγχειρήματος και όλοι αντιλαμβάνονταν μαζί και ο κάθε πρώην αριστεριστής που είχε βρει κατάλυμα στο Συριζα ότι δεν υπάρχει κανείς καταλληλότερος για να παίξει στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι πέρα από τον Τσίπρα.  Αυτό επιβεβαίωσε περαιτέρω την κυριαρχία όχι μόνο του Τσίπρα αλλά και των λογικών του. Οι υπόλοιποι πρέπει να αυτολογοκριθούν για να μην τρομάξουν τα μεσοστρώματα που τώρα πλέον επενδύουν τις ελπίδες τους (για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ…) στο Συριζα. Μέσω του Συριζα λοιπόν συγκροτείται το λαϊκό μέτωπο περιλαμβάνοντας δυνάμεις διαφορετικής ταξικής προέλευσης και πολιτικών προσδοκιών. Η αντιφατική πολιτική του Συριζα μαζί και η αλλοπρόσαλλη τακτική διαπραγμάτευσης με την τρόικα αντανακλούσε το κοινωνικό και πολιτικό μείγμα που ο Σύριζα ως κυβέρνηση πλέον προσπαθούσε να εκπροσωπήσει. Οι αμοιβαία επωφελείς λύσεις δεν ήταν μόνο ένα σλόγκαν που αφορούσε τις σχέσεις με τους δανειστές αλλά και τις εσωτερικές σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις. Ο Συριζα υποσχόταν μια ταξική ειρήνη, την αναβίωση της ταξικής συνεννόησης έστω και με βήματα χελώνας, μια κάποια επιστροφή του κοινωνικού συμβολαίου. Άλλωστε αυτό είναι προϋπόθεση κάθε είδους ρεφορμιστικής φαντασίωσης. Δεν έχει καμία σημασία αν αυτά τα πίστευε η ηγεσία του Σύριζα. Αυτό ας το ερευνήσει κάποια επιτροπή ηθικοπλαστικής. Σίγουρα πάντως τα πίστευε ο περισσότερος κόσμος που στήριξε το Συριζα όχι μόνο στο 37% της 25 Γενάρη αλλά και στο 62% της 5ης Ιούλη. Και οι αυταπάτες μπορούν να ξεπεραστούν μόνο αν δοκιμαστούν στην πράξη και στο βαθμό που χτίζεται μια άλλη εναλλακτική λύση. Μόνο έτσι προχωράει η συνείδηση. Αλλιώς αυτό που θα επικρατήσει θα είναι η αποστράτευση και η απογοήτευση.

Χωρίς το ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν αλλιώς;

Το κοινωνικό μείγμα που έφερε το Σύριζα στην κυβέρνηση και που στις 5 Ιούλη ψήφισε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε ο Τσίπρας και ο Σύριζα. Δεν υπάρχουν κοινωνικές και πολιτικές συμπεριφορές χωρίς φορέα που να τους δίνει έκφραση στο δημόσιο χώρο. Και δεν υπάρχουν κινήματα χωρίς να έχουν στο μυαλό τους ένα άλλο σχέδιο. Αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να κινητοποιηθεί κανείς μαζί με άλλους. Η άποψη ότι ένας Σύριζα έρχεται να υφαρπάξει την ψήφο του λαού προκειμένου να εκτονώσει τις αγωνιστικές του διαθέσεις είναι εκτός τόπου και χρόνου. Το ίδιο και οι θεωρίες των αναχωμάτων που δεν αφήνουν το λαό να φτάσει στο φυσικό του χώρο που είναι το… ΚΚΕ. Εντάξει κάποτε νομοτελειακά θα γίνει, γι’ αυτό και οι σύντροφοι του ΚΚΕ μπορούν να παραμένουν πάντα ψύχραιμοι. Σύμφωνα πάντως με αυτό τον τρόπο σκέψης, “αν στην κυβέρνηση ήταν οι Σαμαροβενιζέλοι και όχι ο Σύριζα ούτε που θα τολμούσαν να φέρουν τέτοια μέτρα”. Πρόκειται για σκέψη στα όρια της παράνοιας. Προφανώς μιλάμε για συνωμοσία. Αυτοί “που κινούν τα νήματα” και ενίοτε μας ψεκάζουν έφεραν το Συριζα στη κυβέρνηση για να περάσουν το τρίτο μνημόνιο που δήθεν δεν θα τόλμαγε να περάσει ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος μαζί. Και τότε πώς πέρασαν αυτοί οι δυο το δεύτερο και πιο πριν το πρώτο μνημόνιο. Γιατί παρά τις αντιδράσεις πέρασε το πρώτο μνημόνιο; Πού ήταν οι φοβερές αντιδράσεις του πάντα ετοιμοπόλεμου λαϊκού κινήματος που τώρα κοίμισε ο Σύριζα και δεν αντέδρασε όταν ο Σανμαροβενιζέλος πέρναγε το 2ο μνημόνιο μαζί με μερικά μεσοπρόθεσμα. Ας σταματήσουν λοιπόν το δούλεμα ορισμένοι πονηροί που προσπαθούν κατόπιον εορτής να επιβεβαιώσουν τις προφητείες τους. Αυτό το φοβερό “λαϊκό κίνημα” δεν υπήρχε πια μετά τις 12 Φλεβάρη του 2012. Οι αντιδράσεις από κει και πέρα ήταν αποσπασματικές. Ο περισσότερος κόσμος αποδέχτηκε την ήττα του. Και επένδυσε στην αναμονή του ΣΥΡΙΖΑ τις τελευταίες του ελπίδες για μια αναίμακτη έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα, αφού οι προηγούμενες προσπάθειες είχαν τσακιστεί στους φράκτες της βουλής και μπροστά στα λουλουδαδικα. Αν δεν υπήρχε ο Συριζα δεν θα είχαμε κάποια συνέχεια του κινήματος. Απλά δεν θα είχαμε τίποτα. Ο Συριζα δεν πήγε μόνο καβάλα πάνω σε αυτό το ρεύμα (που είχε πλέον μαζευτεί) για να το αποπροσανατολίσει όπως πιστεύει το ΚΚΕ ή το εξωκοινοβούλιο που βλέπει παντού πράκτορες, προδότες και γραφειοκράτες. Με το Συριζα μπόρεσε ο κόσμος που αντέδρασε στα μνημόνια ή που ένιωσε έστω αλληλέγγυος με το κίνημα να συνεχίζει να υπάρχει και αυτό φάνηκε στην τελευταία συγκέντρωση του ΟΧΙ την Παρασκευή 3 Ιούλη αλλά και στο 62% που έλαβε στο δημοψήφισμα. Όμως ακριβώς γιατί όλα αυτά εκφράστηκαν γιατί υπήρχε ο Σύριζα έστω και σαν αυταπάτη, όταν ο Τσίπρας την επομένη του δημοψηφίσματος έκανε τη στροφή, παραιτώντας τον Βαρουφάκη, και εξηγώντας μαζί με τη συμμορία του Μένουμε Ευρώπη στη σύνοδο των αρχηγών ότι το ΟΧΙ ήταν όχι στη ρήξη και ναι στη συμφωνία, οι αντιδράσεις ήταν παγωμένες και χωρίς υποκείμενο που θα μπορούσε να αμφισβητήσει από τα αριστερά και κινηματικά τον Τσίπρα. Πού πήγαν οι 150000 της Παρασκευής που ούρλιαζαν ΟΧΙ, ΟΧΙ; Αυτό που ακολούθησε ήταν μια παγωμάρα. Όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει και μέχρι να το καταλάβουν ο ελπιδοφόρος Αλέξης έβαζε την υπογραφή του σε ολόκληρο το μνημόνιο. Το σοκ σίγουρα ήταν τεράστιο. Μόλις τώρα συνειδητοποιεί ο κόσμος αυτό τι έχει συμβεί. Και όσο περισσότερο το συνειδητοποιεί τόσο περισσότερο θα γκρεμίζεται ο μύθος του Τσίπρα. Γιατί πλέον από τον Σύριζα δεν απέμεινε τίποτα άλλο πέρα από τον Τσίπρα.

Όμως χωρίς τον Τσίπρα και το Συριζα παύει να υπάρχει και αυτό το κοινωνικό ρεύμα γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να το ενώνει. Ο Λαφαζάνης και η Ανταρσύα (και αυτοί που πάνε στη ΛΑΕ και αυτοί που μένουν πίσω) πιστεύουν ότι υπάρχει κάπου το 62% του ΟΧΙ και περιμένει εκπροσώπηση. Μέγα λάθος. Λάθος που οδήγησε και τη διάσπαση της Ανταρσύα ενόψει αυτής της προσμονής, που θα αποδειχθεί ακόμα μια ματαιότητα. Όσο ανεκτικός ήταν ο παλιός αριστερισμός στους βοναπαρτισμούς του Τσίπρα άλλο τόσο τώρα στο όνομα της τρεμούρας να εκπροσωπηθεί (κοινοβουλευτικά;;;) το κίνημα (;) του ΟΧΙ κάνουν τα στραβά μάτια στους βοναπαρτισμούς του Λαφαζάνη που του έχει φορμάρει χωρίς κουβέντα τις ξαναζεσταμένες σούπες του Συριζα με ολίγην δραχμή, πολεμικές αποζημιώσεις και παραγωγική ανασυγκρότηση.

Το 62% μπορούν να το διεκδικούν οι πάντες ακόμα και ο Συριζα, η ΧΑ, το ΚΚΕ, η ΛΑΕ κοκ με τον ίδιο τρόπο που μετά την ήττα του Δεκέμβρη του 44 και τη Βάρκιζα δύο μήνες αργότερα οι πάντες διεκδίκησαν τον κόσμο του ΕΑΜ και του ΚΚΕ αφού η αριστερά είχε ηττηθεί εξαιτίας όχι της στρατιωτικής υπεροχής του αντιπάλου αλλά της εμμονής της στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας που έδωσε τη δυνατότητα στην αντεπανάσταση να σηκώσει κεφάλι. Από κει και πέρα δεν υπήρχε κανένα κίνημα να διεκδικήσει κανείς. Εξάλλου δεν θα υπήρχε κανένα κίνημα χωρίς το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ. Κίνημα, ηγεσία και βάση ήταν ένα. Μετά τη Βάρκιζα άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Το κίνημα φυλλορόησε και ούτε καν το ΚΚΕ όταν αποφάσισε ξανά να πάρει τα βουνά μπόρεσε να αποκαταστήσει τη σχέση με αυτόν τον κόσμο. Το πουλάκι είχε πια πετάξει. Αλλά και οι τροτσκιστές της εποχής εκείνης που πίστευαν ότι θα τους ακολουθήσει ο κόσμος ύστερα από την “προδοσία” του ΚΚΕ δεν είδαν παρά να προσεγγίζουν τις γραμμές τους λίγες εκατοντάδες νεαροί κυρίως από τον εφεδρικό Ελας της Αθήνας, αλλά μέχρι εκεί. Οι υπόλοιποι αν δεν κατέληξαν στις εξορίες και την Αν. Ευρώπη πήγαν στο σπίτι τους και αρκετές χιλιάδες πλήρωσαν το εγχείρημα με τη ζωή τους.

Τώρα το πράγμα δεν έφτασε στον εμφύλιο. Ο Τσίπρας μας είπε ότι έκανε τη στροφή για να τον αποφύγει και μαζί την αιματοχυσία που θα ακολουθούσε. Όπως και να ‘χει η αστική τάξη επέβαλε την θέλησή της, ο ρεφορμισμός για ακόμα μια φορά κάηκε στην αγωνιώδη του προσπάθεια να ενώσει τις τάξεις σε ένα -πατριωτικό- σκοπό επωφελή για όλους, και η υπόλοιπη αριστερά συνεχίζει να κυνηγάει τη μια την ουρά της και την άλλη τα φαντάσματα των μαχών που είτε δεν δόθηκαν ποτέ όπως τώρα, είτε δόθηκαν και συντρίφθηκαν κάτω από τις ερπύστριες της αστικής αντεπανάστασης.

Το ΟΧΙ δεν ηττήθηκε; Συνεχίζουμε;

Η συγκέντρωση της Ισκρα στις 27 Ιούλη στον Πανελλήνιο έγινε υπό το κεντρικό σλόγκαν “Το ΟΧΙ δεν ηττήθηκε. Συνεχίζουμε”. Στο ίδιο μοτίβο πολιτεύεται και η Ανταρσύα. Προφανώς τα δύο αυτά ψηφοδέλτια θα πρέπει να εξηγήσουν ποιος είναι ο πιο γνήσιος εκπρόσωπος του ΟΧΙ αναμένοντας και την ανάλογη επιβράβευση από το εκλογικό σώμα. Και οι δύο θεωρούν ότι το κίνημα συνεχίζει να υπάρχει. Ότι δεν έχουμε υποστεί καμία ήττα. Και βεβαίως ο αγώνας συνεχίζεται. Πρόκειται για την κλασική αντίδραση της αριστεράς από την εποχή της Βάρκιζας. Τα όπλα παρά πόδα. Ο αγώνας είναι μακρύς και ατελείωτος. Συνεχίζουμε κοκ. Σαν να μην υπάρχουν καμπές, ορόσημα, σαν να μην χρειάζεται να αλλάξει κάνεις τακτική, σαν να μην εκτονώνονται δυνάμεις, σαν να μην υπάρχει ποτέ απογοήτευση, και πολύ περισσότερο σαν να μην χρειάζεται να αλλάξει κάτι από τα θέσφατα που οδήγησαν στην ήττα. Ποτέ κανένας απολογισμός, πάμε μόνο μπροστά. Είναι προφανές ότι έτσι δεν μπορεί να βγει κανένα συμπέρασμα. Μάλλον κάποιοι θα έχουν τους λόγους τους. Σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, ο λαός συνεχίζει να είναι στις επάλξεις μετά την προδοσία του Τσίπρα και ερχόμαστε εμείς να πάρουμε τη σκυτάλη, που στην πραγματικότητα την δικαιούμασταν απλά μας την είχε υποκλέψει ο λαοπλάνος Τσίπρας. Μάλιστα, όποιος θέλει απλοϊκές εξηγήσεις ας την πάρει και ας πάει ήσυχος για ύπνο.

Με αυτόν τον τρόπο βεβαίως δεν χρειάζεται να γίνει κανένας απολογισμός, όχι μόνο πάνω στο σχέδιο του Σύριζα και τα πεπραγμένα του ως κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε σύσσωμη η ηγεσία της σημερινής ΛΑΕ. Τι έκαναν αυτά τα στελέχη για να προλάβουν το κακό; Πότε αμφισβήτησαν έμπρακτα τον Τσίπρα και τις επιλογές του, πέρα από το να γκρινιάζουν αλλά ποτέ να να μην βάζουν σε δοκιμασία την ύπαρξη της κυβέρνησης; Τι περίμεναν, να γίνει το κακό και μετά να λένε ότι δεν τους άκουγαν; Η μάχη για να μην περάσει το μνημόνιο δεν ήταν μια μάχη εσωτερικών συσχετισμών μέσα στο κόμμα και πολύ περισσότερο στην ηγεσία του. Αν πραγματικά ήθελαν να αποσοβήσουν το τρίτο μνημόνιο έπρεπε να περάσουν ανοιχτά στην αντιπολίτευση από τις 20 Φλεβάρη. Όμως ακολούθησαν το πρωτόκολλο των μυστικών διαπραγματεύσεων, σεβάστηκαν επί της ουσίας τη διαδικασία που είχε επιβάλει η τρόικα από κοινού ενδεχομένως με την κυβέρνηση. Αλλά ούτε καν τώρα μπαίνουν σε αμφισβήτηση τα θέσφατα του Σύριζα και του ρεφορμισμού. Όχι βέβαια. Όλα καλά ήταν, απλά ο Τσίπρας υπαναχώρησε τελευταία στιγμή. Η ΛΑΕ -και με τον τρόπο της η Ανταρσυα- περιορίζει τον απολογισμό στο πιο ανώδυνο πεδίο που είναι το νόμισμα και η εμμονή στο ευρώ. Η Ανταρσυα απλά προσθέτει την κρατικοποίηση των τραπεζών, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, τον εργατικό έλεγχο και την έξοδο από την ΕΕ. Όταν όπως η συζήτηση εξειδικεύεται πέρα από τα συνθήματα οι οικονομολόγοι της Ανταρσύα δεν διαφοροποιούνται σε τίποτα από τις φαντασιώσεις του Λαπαβίτσα για τη δραχμή και την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Όλοι μαζί ξεχνάνε ότι ο Σύριζα δεν έκανε πίσω στο νόμισμα, αλλά στην αστική νομιμότητα. Χέστηκε από τις απειλές της αστικής αντεπανάστασης. Τουλάχιστον ο Τσίπρας αντιλαμβάνεται ότι μια ρήξη έχει για γεωπολιτική διάσταση που στο τέλος-τέλος καθορίζεται από τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της χώρας.  Ο ελληνικός καπιταλισμός μπορεί να υπάρχει ως τέτοιος μόνο ως συνιστώσα της δυτικής ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας. Η επιλογή αυτή βρίσκεται στο DNA της ελληνικής αστικής τάξης και δεν πρόκειται να ξεριζωθεί από κει παρά μόνο με διαδικασίες γαλλικής ή ρώσικης επανάστασης. Οι υποσχέσεις της ΛΑΕ για 2-3 χρόνια δυσκολία και οι επιβεβαιώσεις της Ανταρσύα ότι η χώρα έχει το δυναμικό να αντεπεξέλθει σε μια έξοδο από την ΕΕ, είναι μόνο για να κατευνάσουν τις αντιδράσεις της αστικής τάξης. Η αριστερά αυτού του είδους συνεχίζει να είναι εγκλωβισμένη στη λογική των λαϊκών ή άλλων πατριωτικών μετώπων. Πάντα ψάχνει ένα τμήμα της αστικής τάξης για να στήσει μια λαϊκή εθνική ενότητα, προσδοκώντας ότι κάπως έτσι θα απενεργοποιηθεί η αστική αντεπανάσταση που δεν θα τολμήσει να βάλει κατά των ταξικών της αδελφών και έτσι θα αποφευχθεί η εμφύλια σύρραξη. Το ΕΑΜ, η ΕΔΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και αυτό που φαντάζεται η ΛΑΕ είναι το προϊόν αυτών των αντιλήψεων. Μια αμοιβαία επωφελή  λύση για όλες τις τάξεις. Από κει προκύπτει και ο σεβασμός στην αστική νομιμότητα. Η αριστερά κρύβεται πίσω από τα αστικοδημοκρατικά δικαιώματα. Νομίζει ότι δείχνοντας καλή διαγωγή θα έχει το ηθικό πλεονέκτημα να απαιτήσει και μια τέτοια συμπεριφορά από την αστική τάξη, όταν η αριστερά κατακτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να μην ενεργοποιηθούν οι μηχανισμοί ασφάλειας του βαθέως κράτους προκειμένου να αποκαταστήσουν την ανωμαλία. Γιατί όντως είναι ανωμαλία να μην κυβερνάει η αστική τάξη αλλά οι εκπρόσωποι της πλέμπας. Η ιστορία έχει όμως δείξει άπειρες φορές το αντίθετο. Ποτέ η αστική τάξη δεν ανέχθηκε όσους την αμφισβήτησαν και για να τους τσακίσει δεν είχε καμία αμφιβολία να καταφύγει στις μεθόδους του εμφυλίου πολέμου. Ο Συριζα ήρθε αντιμέτωπος με αυτή την πραγματικότητα και παραδόθηκε άνευ όρων. Προφανώς το κόμμα αυτό δεν είναι ένα επαναστατικό κόμμα και ως εκ τούτου είναι εντελώς γελοία να απαιτεί κανείς να δείξει την απαιτούμενη επαναστατική αποφασιστικότητα. Τέτοιου είδους καλέσματα μπορούν να είναι μέρος μιας τακτικής από τους επαναστάτες στο βαθμό που διεκδικούν την ευθύνη για τη συνέχεια.

Τι ακριβώς λοιπόν υπερασπίζεται η ΛΑΕ ή το Κόκκινο Δίκτυο από τον Σύριζα της μη μνημονιακής περιόδου; Οι ίδιοι θεωρούν τον εαυτό τους συνέχεια μιας κάποιας καλής περιόδου του Σύριζα; Τι σημαίνει δεν ηττήθηκε το ΟΧΙ; Πού ακριβώς συνεχίζεται; Στα ψηφοδέλτια της ΛΑΕ; Κάπου άλλου; Πού είναι αυτό το κίνημα;

Εμείς λέμε ότι το ΟΧΙ ηττήθηκε, μαζί με το Συριζα, τα λαϊκά μέτωπα και τις αμοιβαία επωφελείς λύσεις. Από εκεί και πέρα παύει να υπάρχει το 62%. Πολλοί από αυτό το 62% μπορεί τώρα να λέει “ευτυχώς που δεν επέμεινε ο Τσίπρας γιατί τώρα θα είχαμε γίνει Συρία”. Η ήττα αποδέχεται και τα ιδεολογήματα του αντιπάλου. Αυτό έγινε και μετά τον εμφύλιο, όταν πολλοί αριστεροί έλεγαν ότι κακώς επιλέχθηκε η σύγκρουση και μετά από δεκαετίες ακόμα χειρότερα ευτυχώς που χάσαμε. Κανείς δεν εστίασε στην “προδοσία” της Βάρκιζας. Ενώ ο Λίβανος και η Καζέρτα ξεχάστηκαν από την επόμενη μέρα.

Η ήττα δεν είναι η καλύτερη αφετηρία για αντεπιθέσεις. Είναι όμως μια ευκαιρία για την πρωτοπορία να ακονίσει τη σκέψη της. Για μια μειοψηφία αγωνιστών να βγάλει συμπεράσματα. Για ίσως περισσότερο κόσμο να σπάσει αυταπάτες. Να βρει νέα σχήματα για να δώσει τους επόμενους αγώνες. Αλλά δεν φτάνουν τα νέα σχήματα που αναμασάν τις παλιές στρατηγικές της ήττας. Σήμερα πρέπει να αντιληφθούμε ότι μαζί με τον Σύριζα ηττήθηκαν οι σούπες των πατριωτικών λύσεων, ότι η ματαίωση του Σύριζα είναι το οριστικό τέλος της εποχής των αγανακτισμένων, της συνύπαρξης δεξιών και αριστερών σε μια πλατεία υπό την ελληνική σημαία και τις κραυγές κατά της κακιάς Μέρκελ. Η αριστερά πρέπει να τελειώνει τις δουλειές και να πηγαίνει παρακάτω. Δεν μπορεί να ζει με τις μάχες που χάνονται. Αρκετά γιορτάσαμε το Πολυτεχνείο που ο αγώνας του συνεχίζεται για 42 χρόνια και τα αιτήματά του μένουν ανεκπλήρωτα. Όχι οι νεκροί πρέπει να θάβονται αφού βεβαίως τους έχουμε κλάψει και τιμήσει δεόντως. Έτσι και τώρα το αντιμνημόνιο μάς τελείωσε. Αν η αριστερά θέλει να υπάρχει αύριο ας οργανώσει εκ νέου τη στρατηγική και την τακτική της. Αλλιώς ας περιμένει μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη να αναρωτιέται το βράδυ πού πήγε το 62%. Κι ας ψάχνει ποιος κορόιδεψε για πολλοστή φορά το σοφό και τίμιο λαό και ποιος άλλος του έβαλε καινούργια αναχώματα. Αλλά δεν μπορεί αυτός ο σοφός λαός που η αριστερά έχει εναποθέσει όλες της τις ελπίδες να πιάνεται κάθε φορά τόσο βλάκας. Κάτι δεν πάει καλά σε αυτή τη σκέψη. Εμείς λέμε ότι δεν υπάρχει κανένας λαός πάρα μόνο τις φαντασιώσεις όσων επιμένουν στα κοινωνικά υποκείμενα. Άλλο λαός άλλο κίνημα. Αν υπάρχει κίνημα το συζητάμε, αλλά πρώτα πρέπει να το βλέπουμε. Μετά ας δούμε τι είναι αυτό που κινητοποιεί αυτό το κίνημα, και θα δούμε ότι είναι πάντα ένα πολιτικό σχέδιο, μια άλλη προοπτική. Και αυτή η προοπτική έχει πάντα κάποιο φορέα ή έστω κάποιους φορείς που μοιράζονται αυτή την προοπτική. Όταν τα σχέδια αυτά δοκιμάζονται και πάνε στο βρόντο, χάνεται και η προοπτική -έστω κι αν ήταν αυταπάτη- και το κίνημα. Γι’ αυτό κι όποιος ψάχνει τους προδομένους από τις ηγεσίες δεν τους βρίσκει ποτέ παρά μόνο αποκαΐδια και καμένες ψυχές.

Πάμε μπροστά λοιπόν στις μάχες που έρχονται, πιστεύοντας ότι θα ξεκολλήσουμε από το μνημόνιο και θα φτάσουμε στον καπιταλισμό, την αστική εξουσία, το βαθύ κράτος, τα ιμπεριαλιστικά μπλοκ που δεν αστειεύονται. Μέχρι να καταλάβει ένας ικανός αριθμός αγωνιστών ότι ο δρόμος ανοίγει με το σπαθί και η αντεπανάσταση καταλαβαίνει μόνο από σίδερο.

ΥΣ. Στις εκλογές στις 20/9 παίζεται η επαναφορά της αστικής σταθερότητας ύστερα από την 8μηνη αριστερή παρένθεση που ήταν αρκετή για να βγει το συμπέρασμα ότι η αριστερά ούτε ξέρει, ούτε μπορεί να κυβερνήσει. Τώρα η αστική τάξη δεν ανησυχεί. Ο Σύριζα έχει εξημερωθεί και η ΝΔ προσαρμόστηκε ώστε να μπορεί και να συγκυβερνήσει ακόμα και με το Συριζα. Οι επαναστάτες δεν έχουν να περιμένουν από τις κάλπες κάτι ιδιαίτερο. Όμως το αποτέλεσμά τους θα χρησιμοποιηθεί για την αποκατάσταση του κράτους έκτακτης ανάγκης. Τα μέτρα που έρχονται θα είναι σαρωτικά και ήδη από τον Οκτώβρη θα γίνουν αισθητά και στο τελευταίο σπίτι. Ο Συριζα αυτή τη φορά πρέπει να είναι δίπλα στο μαύρο που πρέπει να πάρει το σύνολο των αστικών κομμάτων και η φασιστική ΧΑ. Ο μόνος μετρήσιμος τρόπος για να γίνει αυτό και να βγάζει κάποιο νόημα είναι να ψηφιστούν αριστερά αντιμνημονιακά ψηφοδέλτια. Όταν ψηφίζουμε δεν ψάχνουμε ταυτότητα, ούτε ιδεολογικό αποκούμπι για να σώσουμε την ψυχή μας. Γι’ αυτό η ψήφος πρέπει να φαίνεται και να μην χάνεται στα λοιπά ψηφοδέλτια. Όπως και να χει όμως τα ουσιαστικά καθήκοντα αρχίζουν μετά τις εκλογές. Σκληρή αντιπαράθεση με την επόμενη κυβέρνηση, καμία αυταπάτη για τις αναίμακτες και χαρά γεμάτες λύσεις της αριστεράς της δραχμής, της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της τόνωσης των εξαγωγών ή των “μεταβατικών προγραμμάτων” που ξεχνάνε πάντα τη σύγκρουση με το αστικό κράτος. Καμία άλλη κοινωνική λύση δεν μπορεί να υπάρχει έξω από οργανωμένα πολιτικά σχέδια. Η ανοργανωσιά φέρνει τους τσίπρες και τους μεσσίες της δεκάρας. Όποιος θέλει να ζήσει ας πολεμήσει. Αλλά κανείς δεν μπορεί να πολεμήσει μόνος του.

sortlink: http://wp.me/pryYN-1ZX

5 responses to “Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ μαζί και κάθε αμοιβαίας και αναίμακτης λύσης

  1. Παράθεμα: Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΜΟΙΒΑΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΙΜΑΚΤΗΣ ΛΥΣΗΣ | Ώρα Κοινής Ανησυχίας·

  2. H εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το Γεναρη 2015 δεν προκάλεσε ανοδο των προσδοκιών του προλεταριάτου και δεν συνοδευτηκε με ανοδο των αγώνων. Γιατί;; Νομιζω οτι σωστά το αρθρο εξηγει ότι αιτία της καθηλωσης του κινηματος ειναι η ήττα των αγωνων που ξεδιπλωθηκαν απο το 2010 μεχρι το Φλεβαρη του 2012. Η ηττα των αγωνων επηρεαζει σημαντικά τη συνειδηση και τις διαθεσεις του προλεταριατου απο το Φλεβαρη του 2012 μεχρι σημερα. Υπάρχουν όμως και αλλοι παράγοντες. Ο συσχετισμός δύναμης μεσα στους χωρους εργασίας επιδεινωνεται διαρκως λογω της κρισης. Μεσα στο ζοφερό τοπίο με τις κλειστές επιχειρησεις, τις στρατιές ανεργων και την απλήρωτη εργασία ειναι εξαιρετικά απίθανο μία εκλογικη νικη να προκαλεσει ανοδο των ταξικών αγωνων. Η διεθνής συγκυρία επισης δεν δειχνει πουθενά στον πλανητη κατι ενθαρρυντικο. Το παγκοσμιο προλεταριατο αδυνατεί να αναχαιτισει την καπιταλιστικη αναδιαρθρωση. Οι μισθοί των 400-500 ευρω (το μηνα) επεκτεινονται πια σε ολη την Ευρωπη. Η ηττοπαθεια και η μοιρολατρία ριζωνουν. Πως θα αναχαιτιστει αυτό;; Μαλλον η αναγκη επιβιωσης θα γεννησει στη βαση της κοινωνίας νεες μορφές αλληλεγγυης και αγωνα, τις οποιες ομως δεν μπορούμε ουτε να σχεδιασουμε ουτε να προβλεψουμε. Μάλλον δηλαδή η απαντηση θα ελθει απο τη βαση της κοινωνίας με τροπο απροβλεπτο. Θα γεννηθούν νεα προλεταριακά οργανα πάλης, οπως κάποτε γεννηθηκαν τα Σοβιετ. Ισως αυτός ο ισχυρισμός να θυμιζει «υποκλιση στο αυθορμητο» ή «υποτιμηση του ρολου της συνειδητης κομμουνιστικης παρεμβασης» . Ισως. Ομως, μετά την κινηματικη απνοια που επικρατησε τους τελευταιους μηνες ειναι νομιζω τουλαχιστον απαραίτητο να συμφωνησουμε στο συμπερασμα οτι μεσα στο σημερινο ζοφερό τοπίο, καμία εκλογική νίκη δεν μπορεί να ενισχύσει τις διαθέσεις του προλεταριάτου για αγώνες….

    Μου αρέσει!

  3. 1η ένσταση: «΄Όταν όπως η συζήτηση εξειδικεύεται πέρα από τα συνθήματα οι οικονομολόγοι της Ανταρσύα δεν διαφοροποιούνται σε τίποτα από τις φαντασιώσεις του Λαπαβίτσα για τη δραχμή και την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Όλοι μαζί ξεχνάνε ότι ο Σύριζα δεν έκανε πίσω στο νόμισμα, αλλά στην αστική νομιμότητα.»
    Μα το θέμα του νομίσματος ακριβώς,συμπυκνώνει την ουσία της ταξικής διαμάχης. Σε συντριπτική πλειοψηφία τα ανώτερα μεσαία και μεγαλοαστικά στρώματα-με τη συμμαχία των μικρομεσαίων τάσσονται υπέρ του ευρώ, και αυτό δεν μπορεί να παρακαμφθεί ως ο κρίσιμος κρίκος.Είτε μας αρέσουν ή όχι τα Λαϊκά Μέτωπα, δίχως να βρείς κρίκο στην αλυσίδα δεν καταφέρνεις πολλά.
    2η ένατσση ως προς τα Λαϊκά Μέτωπα. Δεν είναι νομοτελειακή η καταληξή τους, έχει να κάνει σε τι βάση συγκροτούνται. Για αυτό άλλα πέτυχαν και άλλα απέτυχαν.

    Μου αρέσει!

  4. Παράθεμα: Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ μαζί και κάθε αμοιβαίας και αναίμακτης λύσης | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση·

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s