Έφυγε ο Γιάννης Γιαννατσής

g.giannatsis

«Καλό ταξίδι» Σύντροφε Γιάννη Γιαννατσή!

Η κηδεία του θα γίνει την Παρασκευή, 4/9, ώρα 16.00 στο 3ο Νεκροταφείο Νίκαιας.

Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα εκφράζει την βαθιά του θλίψη και αβάσταχτη οδύνη για τον ξαφνικό και απροσδόκητο χαμό του συντρόφου Γιάννη Γιαννατσή, τα ξημερώματα της Τρίτης 1ηςΣεπτέμβρη. Ο «Γιάννης ο ΚΑΤΕΕ», που άλλοτε είχε ξεφύγει δις από τις παγίδες θανάτου κράτους και παρακράτους, «έφυγε» προδομένος από την καρδιά του, μόλις στα 55 του χρόνια.

Στα περισσότερα από αυτά, σχεδόν σε όλη την ενήλικη ζωή του, ο σ. Γ. Γιαννατσής, υπήρξε στρατευμένος κομμουνιστής, Τροτσκιστής, ενταγμένος στις γραμμές της ΕΔΕ και του ΕΕΚ, ενώ για αρκετά χρόνια διατέλεσε μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής. Η προσωπική του πορεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πορεία του Κόμματος τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, καθώς και με τους αγώνες των κατοίκων της γειτονιάς των Πετραλώνων, των οποίων υπήρξε εμβληματική φυσιογνωμία.

Στο άκουσμα του ονόματός του, θα φέρνουμε στο νου μας πάντα το κομμουνιστικό ήθος και την βαθιά πίστη του αταλάντευτου μαχητή, που έθεσε την ίδια του τη ζωή στην υπηρεσία της πάλης για τη σοσιαλιστική επανάσταση και την κοινωνική χειραφέτηση σε όλο τον πλανήτη. Ο μαχητής Γιάννης, ούτε στις πιο δύσκολες στιγμές της μακρόχρονης πορείας του στο κίνημα, δεν «πισωπάτησε», δεν λοξοδρόμησε από τις αρχές του που τον ήθελαν ακούραστο υπερασπιστή των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Εντάχθηκε στην ΕΔΕ στα 1977, για να αποτελέσει σημαντικό στέλεχος της σπουδάζουσας νεολαίας που μάχονταν μέσα από τις γραμμές των «Νέων Σοσιαλιστών», όντας ο ίδιος φοιτητής στα ΚΑΤΕΕ (πρόδρομος των ΤΕΙ), γεγονός που του άφησε το προσωνύμιο που τον ακολουθεί ως σήμερα, «Γιάννης ο ΚΑΤΕΕ». Ήταν παρών στο ιδρυτικό συνέδριο του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος το 1985. Ήταν παρών και ανάμεσα σε αυτούς που κράτησαν το ΕΕΚ «ζωντανό» μετά το σχίσμα του 1989, παλεύοντας για την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης, στον αγώνα της για την Διαρκή Επανάσταση.

Τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν για όλο το κομμουνιστικό και αριστερό κίνημα, όσο η αστική αντίδραση θριαμβολογούσε για το «τέλος της Ιστορίας» και την οριστική επικράτησή της επί του «Κομμουνισμού», ο σ. Γιάννης παρέμεινε στην πρώτη γραμμή των αγώνων όπως σε κάθε λεπτό της ζωής του.

Πρωτοστάτησε στην προσπάθεια συγκρότησης ανοιχτής λαϊκής συνέλευσης στα Πετράλωνα, το 2002, εμπνευσμένος από την Αργεντίνικη εμπειρία της εξέγερσης του Αργεντινάζο. Προτού καν τα ζητήματα της υπεράσπισης της καθημερινής ζωής απέναντι στην ασυδοσία του κράτους και του κεφαλαίου οδηγήσουν στην ανάδυση των «κινημάτων πόλης», υπήρξε εμπνευστής, οργανωτής και πρωτοπόρος αγωνιστής σε κάθε μάχη και διεκδίκηση των κατοίκων της γειτονιάς: ενάντια στο κλείσιμο του εργοστασίου της Sisser-Palco, στην εμπορευματοποίηση της Κορεάτικης Αγοράς, στην εμπορευματοποίηση του λόφου του Φιλοπάππου και στα κάγκελα περίφραξης του, στις κεραίες του θανάτου, στον εκφυλισμό της φυσιογνωμίας των Πετραλώνων και την μετατροπή τους σε διασκεδαστήριο κ.α.

Για όλη του αυτή την πολυεπίπεδη και πολύχρονη δράση, ο Γιάννης υπήρξε πάντοτε στόχος των μηχανισμών της εξουσίας και της βίας, κράτους, παρακράτους, επιχειρηματικών συμφερόντων και μαφίας. Μόνιμος στόχος στις αστυνομικές και δικαστικές διώξεις ενάντια στους κατοίκους, κατέγραψε στο ενεργητικό του πλήθος κατηγοριών και δικών. Για έναν αγωνιστή του λαού όπως ο σ. Γιάννης, τα παραπάνω λογίζονταν ως παράσημα και τίτλοι τιμής.

Αλλά οι επιθέσεις δεν έμειναν στο επίπεδο των δικαστικών διώξεων, με τον σύντροφο να γίνεται δύο φορές στόχος δολοφονικών ενεργειών. Την πρώτη φορά, το 2007, γλίτωσε τον θάνατο από βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, όταν φασίστες παρακρατικοί που βγήκαν από τις γραμμές της αστυνομίας, του επιτέθηκαν με σιδερένιους λοστούς, μετά από διαμαρτυρία των κατοίκων του Ρουφ για αφύλακτη διάβαση του Προαστιακού Σιδηρόδρομου. Την δεύτερη φορά, το 2009, ενεργούμενα τοπικών συμφερόντων μαφιόζων καταστηματαρχών, έσπασαν την τζαμαρία της εισόδου του σπιτιού του και έβαλαν φωτιά μέσα στη νύχτα, θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή του ίδιου και της οικογένειας του. Τα ίδια συμφέροντα, που είχαν θιγεί από το κίνημα ενάντια στην κατάληψη των δημόσιων χώρων από τα τραπεζοκαθίσματα, για καιρό μετά μοίραζαν και τοιχοκολλούσαν έντυπο υλικό και αφίσες με το όνομά του σε όλη την γειτονιά, προσπαθώντας να τον συκοφαντήσουν και να τον τρομοκρατήσουν. Μάταια όμως: μέχρι και την τελευταία του στιγμή ο Γιάννης ήταν μπροστάρης και πάντα στις επάλξεις των αγώνων.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως ο σύντροφος Γιάννης, ήταν φτιαγμένος από τη στόφα ενός γνήσιου λαϊκού ηγέτη: ήταν από εκείνο το σπάνιο είδος των αγωνιστών που μεταμορφώνονται όταν βρίσκονται ανάμεσα στις παλλόμενες μάζες, που κινούνται σαν «το ψάρι μέσα στο νερό» όταν βρίσκονται μέσα στους καθημερινούς αγώνες και αγωνίες των ανθρώπων για ζωή κι ελευθερία, από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο ζήτημα. Για τον σ. Γιάννη η πολιτική δράση ήταν αξεχώριστη από την ίδια του την ζωή. Ακόμα και η πιο «πεζή», καθημερινή κάλυψη των πιο βασικών αναγκών, ήταν στοιχείο που όφειλε να οδηγεί στη λαϊκή αυτο-οργάνωση και στη συλλογική πάλη. Η βαθιά του πίστη στο κομμουνιστικό μέλλον της ανθρωπότητας, όφειλε να μετουσιωθεί σε συλλογικό βίωμα στο τώρα, σε κάθε στιγμή της ημέρας του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής και της δράσης του τα αφιέρωσε στην αναζήτηση και δημιουργία συλλογικών μορφών οργάνωσης και αγώνα για την αντιμετώπιση των δεινών της κρίσης και των μνημονίων: για το δικαίωμα στην υγεία (Κοινωνικός χώρος για την Υγεία – ΠΙΚΠΑ), την τροφή (Συλλογικός χώρος για την Τροφή) κλπ., συνδέοντάς τα με το «μεγάλο κάδρο» της πάλης για την εξουσία των εργατών.

Το κενό που αφήνει ο σύντροφος είναι δυσαναπλήρωτο. Ακόμα περισσότερο για τις δύο συντρόφισσες μας, την σύζυγο του Τρισεύγενη και την κόρη του Γιάννα. Γνωρίζουμε πως τα λόγια μας δεν αρκούν για να απαλύνει ο πόνος τους.

Όλοι εμείς, οι συμμαχητές και σύντροφοι του, που πορευτήκαμε μαζί κάτω από τις ίδιες σημαίες και τα ίδια ιδανικά, θα σταθούμε δίπλα τους, τιμώντας την μνήμη του Συντρόφου Γιάννη Γιαννατσή, με τον μόνο τρόπο που ταιριάζει, κι όπως ο ίδιος επέλεξε να ζήσει την ζωή του: παλεύοντας για να ανατρέψουμε τον κόσμο της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, της αναξιοπρέπειας και της ανελευθερίας. Ανοίγοντας τον δρόμο για την αυριανή ευτυχία του μέλλοντος, του λαμπρού συλλογικού μέλλοντος του Παγκόσμιου Ελευθεριακού Κομμουνισμού.

«Καλό ταξίδι» Σύντροφε Γιάννη!

Οι σύντροφοί σου,

1/9/2015

Για το σύντροφο Γιάννη

από Κοινωνικός Χώρος για την Υγεία-Κατάληψη ΠΙΚΠΑ

Έφυγε ξαφνικά και πρόωρα από τη ζωή ο επαναστατημένος σύντροφος Γιάννης Γιαννατσής. Γιατί ο επαναστατημένος άνθρωπος είναι ένας άνθρωπος που λέει όχι. Με το ότι λέει όχι όμως, λέει ο Αλμπέρτ Καμύ, δε σημαίνει ότι παραιτείται.

Με το Γιάννη ξεκινήσαμε στη γειτονιά του να αρθρώνουμε ένα όχι στην εγκατάλειψη των δημόσιων χώρων, στη βαρβαρότητα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην υγεία και στον επακόλουθο αποκλεισμό από την ελεύθερη πρόσβαση σε ένα δημόσιο σύστημα, στην ιατρικόποιηση της καθημερινής ζωής, στην κυρίαρχη αντίληψη για την υγεία ως εικόνα μίας Αλήθειας, την οποία μπορούν να κατέχουν οι ειδικοί και στην οποία όλοι/ες οι υπόλοιποι/ες αναγκαζόμαστε να συμμορφωθούμε, στους μηχανισμούς εκείνους που στο όνομα της παραγωγικότητας καταδικάζουν σε θάνατο ή μακροχρόνια ασθένεια εκατοντάδες εργαζόμενους.

Συναντηθήκαμε με έναν άνθρωπο που είχε ήδη αρνηθεί, και συνέχισε μέχρι το θάνατό του να αρνείται, την περίφραξη του λόφου του Φιλοπάππου, το κλείσιμο του εργοστασίου της Sisser Palco, την εμπορευματοποίηση της διασκέδασης στη γειτονιά του, που αρνήθηκε να συμβιβαστεί με την παρουσία, κυκλωμάτων της νύχτας, φασιστών και τραμπούκων σε αυτή. Αν βρισκόμαστε ως Συνέλευση σε μια γειτονιά που ακόμα αναπνέει αέρα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς το χρωστάμε και στο Γιάννη.

Συναντηθήκαμε μαζί του στη Λαϊκή Συνέλευση των Πετραλώνων – Θησείου – Κουκακίου, μαζί του μπήκαμε στο εγκαταλειμμένο πρώην ΠΙΚΠΑ στα Άνω Πετράλωνα για να δημιουργήσουμετον Ανοικτό Κοινωνικό Χώρο για την Υγεία, του οποίου ο Γιάννης αποτέλεσε ζωντανό κομμάτι: στις συνελεύσεις, στις εκδηλώσεις, στα εργαστήρια και στις παρεμβάσεις σε νοσοκομεία, γειτονιές και αμφιθέατρα. Ο Γιάννης ήταν παρών από την πρώτη ημέρα της κατάληψης του ΠΙΚΠΑ και συμμετείχε αδιάλειπτα όλα αυτά τα χρόνια και έδωσε πολλά. Ιδέες και προτάσεις στις συνελεύσεις, αμεσότητα στις εξορμήσεις και τα μοιράσματα κειμένων, κόπο, χρόνο και τεχνογνωσία στις εργασίες συντήρησης, ενθουσιασμό και κουράγιο στις δύσκολες στιγμές. Μας ζέστανε με το αστείρευτο χιούμορ του. Η τετριμμένη ρήση «θα ζει μέσα στους αγώνες μας» στην περίπτωσή του έχει συγκεκριμένη διάσταση: Το κουράγιο, η αισιοδοξία του και το γέλιο του είναι μια πολύτιμη παρακαταθήκη που θα αντηχεί για πάντα στο ΠΙΚΠΑ.

Μάθαμε τέλος κοντά του να αμβλύνουμε τις ιδεολογικές μας αγκυλώσεις, να ζυμωνόμαστε μεταξύ μας και να δημιουργούμαι τελικά καταφάσεις ζωής. Γιατί αν θέλουμε ως συνέλευση να συνεχίσουμε να παλεύουμε να πάρουμε την υγεία στα χέρια μας, αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε παρά μόνο κρατώντας τον ζωντανό στις καρδιές μας για αυτή την κατάφαση ζωής που μας ενέπνευσε και που μας αφυπνίζει, που μπροστά στο αναπόφευκτο θέαμα της παραφροσύνης που γεννά η καπιταλιστική μηχανή του θανάτου μας υπενθυμίζει διαρκώς ότι η εξέγερση είναι ο μόνος δρόμος.

Σύντροφοι και συντρόφισσες του από Κοινωνικό Χώρο για την Υγεία-Κατάληψη ΠΙΚΠΑ

Έφυγε ένας φίλος, ένας σύντροφος, ένας συναγωνιστής…

1η Σεπτέμβρη 2015.

Σήμερα έφυγε ένας φίλος, ένας σύντροφος, ένας συναγωνιστής, ένας πολυαγαπημένος.

Ο Γιάννης ο Γιαννατσής.

Στάθηκε δίπλα μας σε πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες, ενέπνευσε και εμπνεύστηκε από ανθρώπους. Έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του συλλογικού και της αλληλεγγύης και δεν λιγοψύχησε, ακόμα κι όταν κινδύνευσε η ζωή του από  το κράτος, το παρακράτος και τους τραμπούκους της «νύχτας», υπερασπιζόμενος το συλλογικό έναντι του ατομικού.

Κάποιοι από εμάς τον θυμόμαστε πάνω στα πεσμένα κάγκελα του Φιλοπάππου της πρώτης λαϊκής συνέλευσης που καλέστηκε στις γειτονιές μας, το 2002. Κάποιοι τον θυμόμαστε σε κάθε πλατεία ανάμεσά μας, στις συνελεύσεις κατοίκων, το εργαλείο μέσα από το οποίο συζητάμε και πράττουμε για όσα μας απασχολούν, για κάτι παραπάνω από μία δεκαετία. Ήμασταν μαζί πεισματικά πλάι στις διαδηλώσεις της γειτονιάς αλλά και στο κέντρο της Αθήνας. Παθιασμένος με το πρώτο αυτοοργανωμένο χώρο της γειτονιάς, την Παρέμβαση Κατοίκων Πετραλώνων, Θησείου, Κουκακίου. Ήταν ένας από εμάς εκείνο το μεσημέρι που καταλάβαμε το πρώην ΠΙΚΠΑ των Άνω Πετραλώνων, και όλα αυτά τα χρόνια στην αυτοοργανωμένη δομή του Κοινωνικού χώρου για την Υγεία. Ήταν δίπλα μας, ανάμεσα σε κατσαρόλες και πολιτικές συζητήσεις, σε όλες εκείνες τις ώρες που περνούσαμε στην άλλη αυτοοργανωμένη δομή της γειτονιάς, αυτή του Συλλογικού Χώρου για την Τροφή. Ήμασταν παρέα τα επόμενα βράδυα απ΄ όταν κάτι τσογλάνια ,υπάλληλοι εστιάτορα των Πετράλωνων, βάλανε φωτιά στην είσοδο του σπιτιού του, στοχοποιώντας τον για τη συμμετοχή στις συνελεύσεις για την βιομηχανία της διασκέδασης. Ήμασταν μαζί καθημερινά στους δρόμους των Πετραλώνων και του Θησείου, αυτός να τρέχει με έναν χαρτοφύλακα στο χέρι για την δουλειά του αλλά όποτε συναντιόμασταν να συζητάμε για τη γειτονιά, τις εξελίξεις, να σχεδιάζουμε τις επόμενες συνελεύσεις, τα επόμενα βήματά μας.

Ο Γιάννης είναι μαζί μας. Και θα είναι όσο δεν θα ξεθωριάζει μέσα μας. Κι όσο τα πολιτικά οράματά του, που ήταν και είναι και δικά μας, θα εμπνέουν τις ζωές μας. Ήμαστε κάτι παραπάνω από σίγουροι και σίγουρες ότι αυτό θα ζητούσε και αυτός εάν βρισκόταν κάπου εδώ τριγύρω και μας άκουγε. Να δώσουμε μία υπόσχεση στους εαυτούς μας ότι θα συνεχίσουμε να ραδιουργούμε στην προοπτική της δημιουργίας αυτοοργανωμένων κοινοτήτων αγώνα στις γειτονιές μας. Και σε κάθε γειτονιά.

Καλή αντάμωση Γιάννη.

φίλοι/φίλες, σύντροφοι/συντρόφισσες από τις γειτονιές των Πετραλώνων, του Θησείου και του Κουκακίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s