Λίγες σκέψεις για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος

ston-ruthmo-tou-dimopsifismatos-afises-oxi-nai

Στέλιος Ιορδάνου για το Avantgarde

Είναι πραγματικά απολαυστικές οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών μετά το χθεσινό συμβούλιο.

Ο Κουτσούμπας μάς πληροφόρησε πως ο λαός δεν εξουσιοδότησε κανέναν να υπογράψει νέα επώδυνα μνημόνια. Μα γιατί σύντροφε; Ο λαός δεν ψήφισε συντριπτικά ΟΧΙ; Δεν ενεπλάκη σε ένα ψευτοδίπολο; Σε μια ενδοαστική αντίθεση πέρα και έξω από τα συμφέροντα και τις ανάγκες του; Εσύ δε μας έλεγες πως το ΟΧΙ είναι ουσιαστικά μια στήριξη στις 47 σελίδες του Τσίπρα; Δηλαδή σε ένα μνημόνιο; Τώρα ξαφνικά αυτό άλλαξε; Μήπως κάνουμε  τουμπίτσα; Μακάρι αν και δεν το πιστεύουμε… Οι κομμουνιστές κάνουν ανοιχτά την αυτοκριτική τους και αναλαμβάνουν τη πολιτική ευθύνη. Μάλλον, λοιπόν, πρόκειται για πολιτικό ελιγμό και όχι για αλλαγή πολιτικής γραμμής…

Αλλά ας προχωρήσουμε.

Τι σημαίνει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος;

Κι εδώ ακούει κανείς τα πάντα.

Ο Τσίπρας έσπευσε να δηλώσει πως ο λαός δεν ψήφισε ρήξη, αλλά έδωσε στην κυβέρνηση ένα ισχυρό όπλο για να κάνει μια ισχυρή… διαπραγμάτευση! Επίσης, αποδείχθηκε περίτρανα η νίκη της δημοκρατίας (που γεννήθηκε στην Ελλάδα) απέναντι στους εκφοβισμούς και τα τελεσίγραφα! Και φυσικά, εννοείται, εκφράστηκε η βούληση για παραμονή της χώρας στη ζεστή αγκαλιά της Ευρώπης! Μάλιστα. Θα δούμε παρακάτω τι ψήφισε αυτός ο λαός…

Και το αστικό μπλοκ σε κοινή γραμμή! Την ίδια μελωδία παίζουν τα καλοκουρδισμένα όργανα των αστών. Και ο καλύτερος βιρτουόζος, το πρώτο βιολί, ο Μεϊμαράκης! Αυτός μας ενημερώνει πως ο λαός ψήφισε σταθερότητα! Δεν ψήφισε ΟΧΙ στο ευρώ. Ψήφισε μεν όχι στην πρόταση των δανειστών ΑΛΛΑ ταυτόχρονα ψήφισε ΝΑΙ σε συμφωνία εντός 48 ωρών! Μπα; Εσείς δε μετατρέψατε το ερώτημα του δημοψηφίσματος στο δίπολο ευρώ-δραχμή; Αυτό δεν προπαγανδίζατε σε όλους τους τόνους και με όλα σας τα μέσα; Αυτό δε λέγατε στις δημοκρατικές συγκεντρώσεις σας, με τα καλοτυπωμένα σας πλακάτ και πανό; Αυτό δε γράφετε στις καλαίσθητες αφίσες σας; Αυτά δε λέγανε μια βδομάδα τώρα όλα τα καναλάκια σας; Τι έγινε ξαφνικά;

Επίσης, δια στόματος Μεϊμαράκη ακούσαμε πως οι πολίτες της αστικής τάξης (τι επιστημονική ακρίβεια!) δίνουν μια διορία 48 ωρών για να επιτευχθεί συμφωνία (μετά τι θα γίνει δηλαδή; )! Επίσης, πως το μπλοκ της αστικής τάξης πρέπει να ανασυγκροτηθεί!

Καθαρές κουβέντες από έναν έμπειρο αστό πολιτικό. Δεν τις λέει τυχαία. Είναι στοχευμένη τοποθέτηση.

Ερμηνείες, «αντικειμενικά στοιχεία και δεδομένα»

Είναι φανερό πως ο καθένας ερμηνεύει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος όπως τον βολεύει . Και αυτό, φυσικά, δεν αιωρείται στη σφαίρα των ιδεών, έχει υλιστική βάση. Υπηρετεί συγκεκριμένα  ταξικά συμφέροντα και πολιτική  γραμμή.

Η ΝΔ, το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή τα αστικά πολιτικά κόμματα, διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και έχουν το θράσος να προσπαθούν να μας πείσουν πως η δική τους ερμηνεία είναι η αντικειμενική, η πραγματική, η προσγειωμένη, η ψύχραιμη, η νηφάλια κτλ. «Ο λαός απαιτεί συμφωνία μέσα σε 48 ώρες !» Οπωσδήποτε! Δηλαδή, μνημόνιο! Και μάλιστα, τώρα! Ήδη έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος για τη χώρα! Καμία ντροπή… Παρουσιάζουν τη βούληση της αστικής τάξης ως αντικειμενική και απορρέουσα από το δημοψήφισμα! Η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας! Αυτό, όμως, έχει και επίδραση στη συνείδηση των  «από κάτω». Και στην εμπέδωση ως «αντικειμενικής» αυτής της πολιτικής άποψης και στους  «από κάτω» αλλά και στα πολιτικά κόμματα μέσω των οποίων εκφράζονται αυτοί. Αυτή είναι η πολιτική και ιδεολογική πίεση που ασκεί η άρχουσα τάξη προς πάσα κατεύθυνση και  ο τρόπος να θέτει αυτή τα ζητήματα και τις ερμηνείες…

Αλλά και ο Τσίπρας; Η ερμηνεία του αποτελέσματος είναι η οπτική – ερμηνεία του ρεφορμισμού: πραγματικά έντιμος συμβιβασμός, όχι ρήξη, μέσα στο ευρώ και την ΕΕ,κτλ. Και να το τονίζει ξανά και ξανά: μέσα στο ευρώ και την ΕΕ! Εντάξει, το εμπεδώσαμε.

Η πραγματικότητα

Ο κόσμος (χωρίς σοβαρή πολιτική καθοδήγηση και σχέδιο, απροετοίμαστος, ενάντια σε θεούς και δαίμονες, κόντρα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα και εγχώρια αστική αντίδραση, ενάντια σε όλα τα αστικά πολιτικά κόμματα, στα κανάλια, με την εργοδοτική τρομοκρατία στο σβέρκο του, αδειασμένος και από τη ΓΣΕΕ..) ΨΗΦΙΣΕ! Και ψήφισε ΟΧΙ!

Σε τι ψήφισε ΟΧΙ; Μα στην πρόταση των δανειστών, δηλαδή σε μνημόνιο, δηλαδή στη λιτότητα! Αυτό είναι ξεκάθαρο! Και ήταν ένα ΟΧΙ ταξικό! Αυτό φαίνεται σαφέστατα και από τη γεωγραφική κατανομή των αποτελεσμάτων. Και αυτό είναι το μήνυμα αν το δούμε στατικά.

Διαλεκτική ανάγνωση της πραγματικής δυναμικής

Κατά τη διάρκεια αυτής της βδομάδας  διεξήχθη μια πραγματική πολιτική μάχη μεγάλων διαστάσεων (το αμφισβητεί κανείς αυτό; ). Και με τη συμβολή του ταξικού αντιπάλου (ξεκάθαρη σύνδεση του ερωτήματος με το ευρώ ,τη χρεοκοπία και την… καταστροφή!) έγιναν φανερά πολλά (όχι όλα) από τα πραγματικά μεγέθη και διακυβεύματα αυτής της αναμέτρησης των ταξικών στρατοπέδων.  Όπως και πολλά από τα «παρελκόμενα» και τις διαθέσεις των «από πάνω».  Οι οποίες δεν ήταν και τόσο ήρεμες. Και δε θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά. Η αστική τάξη δε θα μπορούσε να κάθεται και να παρακολουθεί ήρεμη τις εξελίξεις. Για αυτό και επιστράτευσε τα πάντα. Και αυτό μπορούσε να το πραγματοποιήσει μόνο πολώνοντας. Μόνο ξεπερνώντας τα όρια της κοινής λογικής  και προκαλώντας τη μέση συνείδηση και την αισθητική. Όμως, δεν πρέπει να προξενεί εντύπωση τίποτε από όλα αυτά. Αυτή είναι η φυσιολογική ,αναμενόμενη αντίδραση ,αυτά είναι τα μέσα, τα όπλα και τα επιχειρήματα, αυτή είναι η αισθητική και η ξετσιπωσιά της κυρίαρχης τάξης που παρακολουθεί έντρομη να απειλούνται οι στρατηγικές επιλογές της! Και να ήταν μόνο αυτό… Μα είναι και οι διαθέσεις των μαζών που μπορεί να αγριέψουν… Ένας πραγματικός εφιάλτης που δεν αφήνει κανέναν αστό  να κοιμηθεί ήσυχος στο χλιδάτο του στρώμα τις θερμές νύχτες του καλοκαιριού! Οι διαχρονικές αϋπνίες της ταξικής πάλης…

Αυτό είναι το τερέν!

Σε αυτό, λοιπόν, το καυτό πεδίο και όχι σε κάποιο αποστειρωμένο εργαστήριο πραγματοποιήθηκε αυτή η πολιτική μάχη! Σε τοπίο που μύριζε μπαρούτι  και όχι σε ένα ασφαλές και ήρεμο περιβάλλον  τέθηκαν τα ζητήματα. Δεν είχαμε να κάνουμε με κάποιο τηλεοπτικό παιχνίδι με μια απλή ερώτηση: ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Η εργατική τάξη και οι καταπιεσμένοι τοποθετήθηκαν σε αυτό το ναρκοθετημένο τοπίο. Σκεπτόμενοι και ακούγοντας όλα αυτά ψήφισαν. Και έχοντας επίγνωση και του σχετικού ρίσκου (αυτό ας το έχουν υπ’ όψιν τους όλοι όσοι θέλουν να δώσουν τη δική τους ερμηνεία).

Ο καθένας, λοιπόν, μπορεί να μην είχε στο μυαλό του μια ξεκάθαρη άποψη για την πορεία των πραγμάτων και μια πολιτική τοποθέτηση με όρους σύγκρουσης ή και ρήξης (αν και ένα σημαντικό ποσοστό είχε, και αυτό δεν πρέπει να το υποτιμάμε). Αλλά, σίγουρα ψήφισε ΟΧΙ σε μνημόνιο και λιτότητα! Αυτό δεν μπορεί κανείς να το πάρει πίσω!! (Ούτε και ο Κουτσούμπας με τα «ούτε , ούτε».) Για αυτό και είχε κάθε ταξικό δίκιο να πανηγυρίζει και να αισθάνεται δικαίωση για τα αποτελέσματα! Και οι κομμουνιστές χαιρόμαστε με όλο αυτόν τον κόσμο για αυτήν την πρώτη νίκη! Απλά δε στεκόμαστε εκεί…

Το σημαντικότερο

Το σημαντικότερο είναι ότι έχουμε πάλι μια διαταραχή της κανονικότητας. Μπήκε η σφραγίδα των «από κάτω». Το ποια θα είναι η συνέχεια είναι ένα ανοιχτό διακύβευμα, φυσικά. Ωστόσο, πραγματοποιείται μια πραγματική κίνηση στις συνειδήσεις και τις απόψεις του κόσμου. Η οποία συσχετίζεται και με τις ταχύτατες πολιτικές εξελίξεις αλλά και με τις πιέσεις από τον ταξικό αντίπαλο (που είναι δεδομένες).  Δε μένουν στατικά τα πράγματα…

Και ακόμα: το αναβάπτισμα των πολιτικών προσδοκιών για αντίθεση στα μνημόνια και η εκ νέου τοποθέτηση σε καλύτερες θέσεις μάχης. Όπως επίσης και η καταγραφή του κοινωνικού ταξικού στρατοπέδου του ΟΧΙ. Επίσημα πια. Αλλά και οι «νωπές εντολές» και οι πολιτικές  δεσμεύσεις για τους πολιτικούς υποστηρικτές του ΟΧΙ. Και ειδικά για τις πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναφορά στην επανάσταση.

Είναι κάτι δεδομένο; Φυσικά όχι. Όποιος ψάχνει δεδομένες εξελίξεις και συμβόλαια με την ταξική πάλη θα απογοητευτεί. Καλύτερα να βρει την ησυχία του στις βεβαιότητες της αναπαύσεως στη μεταθανάτιο ζωή όπως όλοι οι ενάρετοι  χριστιανοί…

Συμβούλιο πολιτικών αρχηγών

Η σημαντικά αποδιοργανωμένη πολιτική εκπροσώπηση της αστικής τάξης (πήρε πόδι ο Σαμαράς – αναλαμβάνει το θηλυκό τέκνο του Δρακουμέλ; ) σε συνδυασμό με τη συντριπτική ήττα της στο δημοψήφισμα ίσως να διαμορφώνουν μια εικόνα «απόλυτης ηγεμονίας » του νικητή Τσίπρα στο χθεσινό συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, ο οποίος «περνά από πάνω τους σαν οδοστρωτήρας». Και ίσως να υπονοείται κάποιο «κρυφό χαρτί» για ρήξη… Ή πως όλα όσα έχουμε δει αυτούς τους πέντε μήνες από το ΣΥΡΙΖΑ να είναι σχεδιασμένες κινήσεις για μια πορεία «σταδιακής» ρήξης, τόσης όσης μπορεί να «σηκώνει» σε κάθε πολιτική στιγμή ο λαός. Ωστόσο, ασφαλέστερο είναι να κρίνουμε με όσα πραγματικά βλέπουμε καθημερινά και όχι να κάνουμε «κόντρα ανάγνωση» στα γεγονότα.

Ούτως ή άλλως, οι εκκλήσεις του Τσίπρα για «εθνική ομοψυχία» και «όχι ρήξεις» πιο πολύ περιγράφουν επιθυμία για εξεύρεση μέσων λύσεων και «αμοιβαία επωφελών συμφωνιών». Το θέμα είναι πως δεν είναι διατεθειμένοι οι εταίροι για πολλούς συμβιβασμούς… Άρα, το ενδεχόμενο μιας νέας αναταραχής , όχι από σαφή επιλογή αλλά από αδιέξοδο  είναι ανοιχτό. Και τώρα ο χρόνος τελειώνει πιο γρήγορα… Και με πιο σαφείς τις διαθέσεις όλων των πλευρών.

Και ο Τσίπρας δε φαίνεται να θέλει – αλλά ούτε και να μπορεί – να ηγηθεί μιας ταξικής σύγκρουσης που θα είναι σκληρή.

Ας αξιοποιήσουμε ΟΛΑ τα ενδεχόμενα και τα μέσα που προκύπτουν από την ίδια τη ζωή και κόντρα (πολλές φορές) στις πολιτικές βουλήσεις του κάθε λογής ρεφορμισμού αλλά και τους σχεδιασμούς των αστικών επιτελείων…

short link: http://wp.me/pryYN-1Za

5 responses to “Λίγες σκέψεις για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος

  1. Τώρα να χτυπάτε το ΚΚΕ γιατί ο Τσίπρας μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ μέσα σε μια ώρα, μόνο εσείς γνωρίζετε γιατί. Δεν είναι τυχαίο που οι πρώτοι σας αντίπαλοι είναι οι κομμουνιστές και όχι το ίδιο το κυβερνητικό κόμμα.

    Σύγκρουση με ποιον για τι πράγμα εν τέλει;

    Ποια είναι τα όλα τα μέσα και με ποιο σκοπό;

    Πραγματικά μόνο θλίψη για την κατάντια των περισσότερων «αριστερών» και την στάση τους απέναντι στο λαό.

    Μου αρέσει!

  2. «Μπροστά μας έχουμε ένα πολύ σημαντικό δημοψήφισμα, που πρέπει να γίνει ευκαιρία, για να εκφράσουμε την καταδίκη μας στα μνημόνια διαρκείας των δανειστών. Τα σχέδιά τους αποκαλύφθηκαν, άλλωστε, πλήρως αυτές τις μέρες. Προκάλεσαν το κλείσιμο των τραπεζών, για να εκβιάσουν έναν ολόκληρο λαό, που τόλμησε να πει όχι στη σκληρή λιτότητα και ζήτησε να αποφασίζει κυρίαρχα για τα δημοσιονομικά, για την Υγεία, την Παιδεία, την Ασφάλιση.

    Από τη σκοπιά της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας, είμαστε ίσως ο κλάδος που έχουμε υποστεί τη σφοδρότερη επίθεση από τους δανειστές και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν. Μετά από την παταγώδη αποτυχία, να ελέγξουν τη φαρμακευτική δαπάνη με πολιτικές οριζόντιων μειώσεων στις τιμές των φαρμάκων, ζητούν τώρα και νέες μειώσεις, σε εξευτελιστικά πλέον επίπεδα. Ζητούν τιμές χαμηλότερες από αυτές της Βουλγαρίας», ήταν ένα απόσπασμα των όσων είπε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος.

    Για να καταλήξει ο πρώην πρόεδρος του Παναθηναϊκού: «Αυτή τη φορά, έχουμε την ευκαιρία και θα ψηφίσουμε όχι στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Αυτή είναι η μόνη επιλογή που εξασφαλίζει το μέλλον της πατρίδας μας, ως κυρίαρχο έθνος».

    Εκτός τόπου και χρόνου οι αναλύσεις της αριστεράς μας η οποία, βέβαια, έχει προ πολλού καταντήσει ο καλύτερος χειροκροτητής των πρωτοβουλιών του «ρεφορμισμού». Το ότι η κοινωνική βάση που στήριξε το «όχι» ήταν στην πλειονότητα της εργατικής/λαϊκής καταγωγής (χαρακτηριστικό παράδειγμα το 72 % στη Β’ Πειραιώς) δεν αναιρεί το γεγονός ότι η διαμάχη ως προς την ουσία/περιεχόμενο της αποτελεί ενδοαστική αντίθεση συμφέροντων ανάμεσα αφ’ ενός στον χρηματοπιστωτισμό και το εφοπλιστικό κεφάλαιο (επιθυμία παραμονής στην ευρωζώνη) και αφ’ ετέρου στον κλάδο του τουρισμού/ξενοδοχείων και των φαρμακοβιομηχάνων (καλή ώρα η Βιανέξ πιο πάνω) που προσανατολίζονται προς την υιοθέτηση ενός εθνικού νομίσματος. Και δεν είναι κάτι ιστορικά πρωτόγνωρο (το αντίθετο μάλιστα) να εμπλέκονται οι λαϊκές μάζες σε μάχες των οποίων το επίδικο δεν αφορά στα δικά τους συμφέροντα ή, για να το θέσουμε καλύτερα, των οποίων η έκβαση σηματοδοτεί μόνο διαφορετικές μορφές εκμετάλλευσης (εντός ευρώ με μνημόνια ή με δραχμή αλλά άνευ επιτροπείας).

    Η «πρώτη – φορά – αριστερά» οικοδομεί την εθνική ενότητα μέσω της αφομοίωσης/ενσωμάτωσης οποιουδήποτε ανταγωνιστικού κινήματος. Το όλο ζήτημα μετατράπηκε σε αγώνα ενός έθνους ενάντια στους πιστωτές/δανειστές του, αποκρύπτοντας έτσι τους ταξικούς διαχωρισμούς που διαπερνούν κάθετα την ελληνική κοινωνία. Και με τα πανηγύρια και τις χαρές τις δικές σας (και του ΣΕΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ο λούμπεν-μικροαστικός εθνικιστικός χυλός που κράδαινε τις ελληνικές σημαίες και χόρευε κλαρίνα υπό τη μυρωδιά της τσίκνας προχθές στο Σύνταγμα, αναγορεύεται σε εν δυνάμει επαναστατικό υποκείμενο. Ξαναζεσταμένα (και σε πιο ευτελή ακόμη έκδοση) τα διαταξικά εμέσματα των Αγανακτισμένων· με τη διαφορά ότι η τοτινή new age αφέλεια μετατράπηκε τώρα σε ανοιχτό και απροκάλυπτο εθνικισμό (ναι, αυτή είναι η λέξη) αναμεμιγμένο με επαρχιώτικο κομπλεξισμό.

    Μου αρέσει!

  3. προς «Έλενα Κουντουρά» (υποτίθεται «κομμουνίστρια»):

    Προσωπική μου γνώμη, οι εμφανιζόμενοι ως «οπαδοί» τού «κομμουνιστικού» κόμματος σε διάφορα σάιτ, οι οποίοι/ιες κάνουν «αναλύσεις» ενδοαστικών αντιθέσεων είναι πληρωμένοι χαφιέδες. Δεν ξέρω ποιος πληρώνει ποιον αλλά έχετε ξεπεράσει κάθε όριο. Ή το «κόμμα» θα μαζέψει τα «μέλη», ή αν συνεχιστεί η κατάσταση αυτή τότε ο καθένας μπορεί να συμπεράνει ότι η «ηγεσία» δεν είναι άμοιρη ευθυνών.

    Είναι άξιο θαυμασμού να εμφανίζεται εδώ μια «επώνυμη» «κομμουνίστρια» για να μας πει τι; Ότι το «εφοπλιστικό» κεφάλαιο επιθυμεί την παραμονή στην Ευρωζώνη, την ίδια στιγμή που άλλοι «κομμουνιστές» εμφανίζονται αλλού (πχ Antonxxx στο βαθύ κόκκινο) για να υποστηρίξουν ότι το εφοπλιστικό κεφάλαιο επιθυμεί την έξοδο!

    Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, η «Έλενα Κουντούρα» είναι φασίστρια.

    Μου αρέσει!

  4. Η κατάντια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς δεν έχει όρια! Σύσσωμη ( με ορισμένες εξαιρέσεις ) μπήκε κάτω από την »ομπρέλα» του ΣΥΡΙΖΑ, έβαλε κι εκείνη την υπογραφή της στο Μνημόνιο του Τσίπρα. Τώρα βγαίνει και συμπεριφέρεται σαν να είναι απατημένη σύζυγος ή εγκαταλειμμένη ερωμένη! Όσο για το συγκεκριμένο άρθρο τι να πεις;;;; Εμφανής η αδυναμία διαχωρισμού του αντικειμενικού στοιχείου από το υποκειμενικό. Ο αρθρογράφος, όπως και άλλοι, δεν μπορούν(;) να δουν την αντικειμενική ερμηνεία της ψήφου που την κάνει αυτός που έχει τα μέσα της εξουσίας ( δηλαδή η κυβέρνηση και οι αστοί ) από την υποκειμενική ( το μήνυμα που πιστεύει ότι στέλνει ο ψηφοφόρος με την ψήφο του ). Εκτός κι αν ήλπιζαν ( από μέσα τους ) ότι νίκη του ΌΧΙ μπορεί να οδηγούσε σε έξοδο από το ευρώ, που κατά τη λογική τους αυτή η διαδικασία »κλονίζει» υποτίθεται τον ελληνικό καπιταλισμό.
    Με λίγα λόγια: Ψήφιζες ΠΑΣΟΚ κάποτε ή τώρα ΣΥΡΙΖΑ;; Εεε τότε ψηφίζεις καπιταλισμό, όσο κι αν πιστεύεις ότι ψήφιζες σοσιαλισμό!
    Το ΚΚΕ αυτό ακριβώς τόνιζε στον κόσμο που θα ψήφιζε ΌΧΙ. Ότι αντικειμενικά, πέρα από προθέσεις, ψηφίζει μνημόνιο! Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να επικαλείται το ΚΚΕ και την υποκειμενική ερμηνεία που έδωσαν οι ψηφοφόροι του ΌΧΙ στην ψήφο τους, σαν μια κίνηση πίεσης προς τον ΣΥΡΙΖΑ, για να τον ξεμπροστιάσει στα μάτια των ψηφοφόρων του και γενικά του κόσμου.

    ΥΓ: Αλήθεια, μήπως ξέρει η εξωκοινοβουλευτική αριστερά τι ψήφισαν οι φαρμακοβιομήχανοι, οι ξενοδόχοι και οι εφοπλιστές στο δημοψήφισμα;; Ή μήπως ξέρει τι θέση πήρε η αμερικάνικη πρεσβεία;;

    Μου αρέσει!

  5. Αν αξίζει μία εύφημος μνεία στη συντριπτική πλειοψηφία τού κόσμου τού ΚΚΕ που κατάλαβε τι παιζόταν και έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια τη γραμμή ψηφίζοντας ΟΧΙ, σε όσους προσπαθούν ακόμα να υπερασπιστούν τη γραμμή αυτή (που άλλαζε κάθε λίγο και λιγάκι) αξίζουν δέκα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s