Ενάντια στη φαιά κατσαρόλα

Στην κόλαση οι πιο σκοτεινές περιοχές είναι κρατημένες γι’ αυτούς που, σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατηρούν ουδέτερη στάση. (ελεύθερη απόδοση από τη Θεία κωμωδία του Δάντη)

Ύστερα από 7 χρόνια παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και 5 χρόνια ανελέητης ταξικής επίθεσης στην Ελλάδα όλα δείχνουν πως βρισκόμαστε- αν όχι μπροστά στην τελική αναμέτρηση- σίγουρα σε ένα σημείο καμπής.
Το τελεσίγραφο των “θεσμών”, η αποτυχημένη πολιτική ταξικής συνεργασίας της κυβέρνησης Σύριζα-Ανέλ που ακόμα και τώρα αναμασά τις ανόητες ταυτολογίες για “αμοιβαία και επωφελή λύση”, η απόπειρα οργάνωσης της ανθρώπινης σκόνης σε μια-προς το παρόν-ήπια εκδοχή Μειντάν αλά ελληνικά δεν είναι παρά-για όποιον θέλει να δει-στιγμές της ταξικής σύγκρουσης που αποτελεί το περιεχόμενο της κρίσης.
Δεν ωραιοποιούμε ξαφνικά την “πρώτη φορά αριστερά”, ούτε παραγράφουμε τις ευθύνες της κυβέρνησης εξαιτίας της οποίας η μάχη ενάντια στην ντόπια αστική τάξη, το ιππικό της τρόικας και τους πολιτικούς ή μη φορείς της αριστοκρατίας του χρήματος είναι εξαρχής άνιση.
Η συνέχεια του κράτους (εισβολή στην πρυτανεία, “μεμονωμένα περιστατικά αστυνομικής βίας”, επίθεση από κοινού με τις ναζιστικές κότες με τα μαύρα στη μοτοπορεία στα ΕΛΠΕ, διορισμός Παπαγγελόπουλου κτλ) έκαναν σμπαράλια τους πουλαντζικούς μύθους της αριστερής διανόησης για το κράτος-συσχετισμό και το δημοκρατικό δρόμο προς το σοσιαλισμό. Ο ανερμάτιστος Πανούσης που πήρε πίσω ακόμα και τις ανθρωπιστικές του κορώνες για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και δε χάνει ευκαιρία να συκοφαντεί την αριστερά, αλλά και να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού προσωποποιεί αυτή τη εμμένουσα συνέχεια του κράτους και την αντίθεση ανάμεσα στην τυπική και ουσιαστική εξουσία.
Οι βαρουφάκειες ναρκισιστικές μπαρούφες, η διατήρηση των μνημονιακών νόμων, η επικοινωνιακή πολιτική με όρους θεάματος, η πλήρης μυστικοποίηση των όποιων διαπραγματεύσεων και φυσικά η εμμονή στην πατριωτική αφήγηση της κρίσης (οι Γερμανοί ξανάρχονται) πιστοποιούν την ταξική φύση της κυβέρνησης.
Η αλήθεια είναι πως οι τελευταίοι μήνες (και ευρύτερα τα χρόνια της κρίσης) χαρακτηρίζονται από τη λεγόμενη πύκνωση του ιστορικού χρόνου που επειδή ακριβώς συμπυκνώνει τις συσσωρευμένες αντιφάσεις της αναπαραγωγής του συστήματος προσφέρει τη δυνατότητα να βγουν παιδαγωγικά συμπεράσματα χρήσιμα για όσους επιθυμούν πραγματικά τη ρήξη με το κεφάλαιο και το κράτος.
Είναι ξεκάθαρο πως ανεξάρτητα από τις επιθυμίες της ηγεσίας του Σύριζα (αλλά και σημαντικού τμήματος των συμφερόντων και των προσδοκιών που εκπροσωπεί) να μετατραπεί σε σοσιαλδημοκρατικό διαχειριστή που θα κάνει πράξη μια νέα μορφή διαταξικής κοινωνικής συμμαχίας, η αστική τάξη, το βαθύ κράτος και το διεθνές κεφάλαιο θέλουν να τελειώσουν πολιτικά το Σύριζα και να τον συντρίψουν. Όχι για αυτό που είναι, αλλά επειδή φέρει ως ίχνος τα συμφέροντα των υποτελών τάξεων, επειδή μοιάζει να αμφισβητεί το δογματισμό του δικαιώματος του κεφαλαίου. Εξάλλου η επίθεση των αστών πολιτικών ή της αστικής διανόησης στο Σύριζα είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο (κόμμα των κουκουλοφόρων δεν τον αποκολούσαν τα τηλεοπτικά μαντρόσκυλα το Δεκέμβρη του 2008;) που δείχνει όχι την επαναστατικότητα του Σύριζα, αλλά τη φαιά αντιδραστικότητα των κατήγορων του.
Όσες αυταπάτες και αν υπάρχουν για την αστική δημοκρατία και το κράτος, κανείς δεν μπορεί να μην δει κατάματα πως ο οικονομικός μονόδρομος, η ταξική επίθεση στους όρους ζωής του προλεταριάτου (κόστος εργασίας το λένε οι αντικειμενικοί οικονομολόγοι) είναι η μόνη αστική πολιτική υπέρβασης της κρίσης. Δεν υπάρχει χωρος για καμία άλλη συστημική εναλλακτική και η παρακμάζουσα αστική δημοκρατία δεν ξανανιώνει όσο και αν επιμένουν οι επίγονοι του ευρωκομμουνισμού.
Πολύ ωραία! Ξεκαθαρίσαμε λοιπόν το ποιόν του Σύριζα και δεν μπορούμε τάχα ήσυχα να αποσυρθούμε στο ασφαλές πεδίο της θεωρητικής κριτικής, δίχως να ταυτιστούμε με το συστημικό διαχειριστή, και να περιμένουμε τη δικαίωση της κριτικής μας;
Όχι γιατί υπάρχει και η ρημάδα η πραγματική ζωή που ως γνωστόν απεχθάνεται το κενό και μπροστά στην κλιμάκωση που επιβάλλει το κεφάλαιο, μπροστά στην απόπειρα της δεξιάς αντίδρασης να στήσει και από τα κάτω τη συμμαχία των μεσαίων στρωμάτων με το κεφάλαιο στη βάση του νόμου και της τάξης, τα δεδομένα αλλάζουν και η θεωρία (ίσως και η εξουσία;) είναι στους δρόμους.
Ο εσμός της ανθρώπινης σκόνης, το φωνασκούντα ανθρωπάκια που μαζεύτηκαν την Πέμπτη και φιλοδοξούν να ξαναμαζευτούν τη Δευτέρα αποτελούν το πρόπλασμα της βαθιάς αντιδραστικής λύσης που προκρίνει το πιο επιθετικό τμήμα του κεφαλαίου όταν με τον άλφα ή βήτα τρόπο ο Σύριζα θα ολοκληρώσει τον κύκλο του.
Ο Σαμαράς είχε καταφέρει να εκπροσωπήσει πολιτικά το βαθύ κράτος και την αριστοκρατία του χρήματος, αλλά απέτυχε να εκπροσωπήσει μεσοπρόθεσμα τη μικροαστική τάξη που ναι μεν ταυτιζόταν ιδεολογικά με το νόμο και την τάξη, αλλά διαλυόταν υλικά από την οικονομική πολιτική. Ο σπόρος αυτός όμως έμεινε και τώρα επανέρχεται με τη μορφή διαδηλώσεων κατσαρόλας σε μια συγκυρία γενικευμένης αστάθειας.
Ο κλασικός αντικομμουνισμός συναντιέται με την αστική αφήγηση για τις αιτίες της κρίσης που ενοχοποεί τους υψηλούς μισθούς, το συνδικαλισμό, η λατρεία για το κεφάλαιο και τους θεσμούς τους χορεύει με το μίσος για τους πρόσφυγες και τους φτωχούς.
Η επαναφορά όλων των χυδαίων ιδεολογημάτων της προηγούμενης περιόδου συγκροτούν τη νέα νομιμότητα σε μια συνεκτική ιδεολογία που προσπαθεί να ενοποιήσει από “παραπλανημένους” χρυσαυγίτες και αποβλακωμένους δεξιούς μέχρι τα απολιτίκ απομεινάρια των γιάπηδων και να μετατραπεί έτσι από ιδεολογία σε υλική δύναμη.
Οι σοβαροί αστοί αναλυτές, η αδιαμεσολάβητη φωνή του κεφαλαίου χέρι-χέρι με ό,τι πιο χυδαίο παράγει η κρίση, αλλά και με τη σαπίλα που κληροδότησε η ανάπτυξη. Αυτό είναι το αντίπαλο στρατόπεδο της αστικής τάξης και των αυλικών της και είναι χίλιες φορές πιο κρυστάλλινο και συνειδητοποιημένο πολιτικά αυτή τη στιγμή από το δικό μας.
Σημαίνει αυτό άνευ όρων στήριξη στο Σύριζα; Μήπως τότε αυτό θα εγκλωβίσει τις ταξικές-επαναστατικές δυνάμεις σε μια ενδοαστική διαμάχη;
Το ερώτημα έχει τη σημασία του και δεν είναι υπεκφυγή μόνο αν απαντηθεί με δράση και μαχητικότητα και όχι με απόσυρση από την πραγματική σύγκρουση. Το μέγεθος της αντιπαράθεσης υπερβαίνει τους πολιτικούς εκφραστές της και φυσικά το κοινοβουλευτικό πεδίο. Όποιος επιμένει να ταυτίζει τον κόσμο που έδωσε μάχες ενάντια στις περικοπές των μισθών και των συντάξεων, ενάντια στο κράτος έκτακτης ανάγκης κουβαλώντας όλες τις αυταπάτες του και τη λογική της ανάθεσης στον κοινοβουλευτικό σωτήρα με αυτούς που επιλέγουν να ταυτιστούν με τα αφεντικά για να σώσουν το τομάρι τους. Με αυτούς που μισούν τους πρόσφυγες και λατρεύουν τους εφοπλιστές, με αυτούς που φωνάζουν για τις καθαρίστριες και εκστασιάζονται με τους νεομαφιάζους της αστικής τάξης.
Όποιος αποφεύγει να απαντήσει στην ανοικτή πολιτική πρόκληση των αστών και της αυλής τους έχει ήδη ηττηθεί και δε θα βρει λύτρωση στον κενό τόπο της θεωρίας.
Οι κομμουνιστές δεν ωραιοποιούν τις αντιδράσεις των μαζών, δεν εξιδανικεύουν το λαό, ούτε τον καλούν “να πάρει την υπόθεση στα χέρια του”. Δεν κρύβονται όμως και πίσω από τις αυταπάτες του λαού ειδικά όταν ο αντίπαλος οργανώνει και οργανώνεται για την επόμενη μέρα της χρεοκοπίας ή του νέου μνημονίου.
Ναι κάλλιστα υπάρχει το ενδεχόμενο μιας συμφωνίας με τους δανειστές που η κυβέρνηση αφού δεν έκανε (δεν είχε τη βούληση) τίποτα για να την αποφύγει, θα την περάσει και ως νίκη. Καμία αυταπάτη για αυτό. Μόνο που δεν υπάρχει πια μόνο ο Σύριζα και η πιο αριστερά, αλλά ένα νέο φαιό υποκείμενο προσπαθεί να συγκροτηθεί και να εκφράσει πολιτικά την νέα διάψευση των προσδοκιών-αυταπατών.
Όσοι λοιπόν κρίνουν πως δεν μπορούν να αγνοήσουν τους χιλιάδες αγανακτισμένους μικροαστούς και πως συνθήματα όπως “κάτω οι κόκκινοι”, “όχι στη σταλινική κυβέρνηση” τους αφορούν ακόμα και αν έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς με τους τυχοδιώκτες της κυβέρνησης θα πρέπει να στηρίξουν φυσικά και ιδεολογικά την αντιπαράθεση με το μαύρο μέτωπο και να του στερήσουν ζωτικό χώρο.
Οι συνειδητές δυνάμεις που έδωσαν μάχες τα προηγούμενα χρόνια, αλλά δεν μέθυσαν με το κοινοβουλευτικό όπιο, που πίσω από τα παροδικά επεισόδια αντίκριζαν την σταθερά της πάλης των τάξεων που θεώρησαν και θεωρούν πως ο εχθρός είναι στην ίδια μας τη χώρα και δεν είναι ο Σόιμπλε και η Μέρκελ, που απέναντι στο ψέμα της εθνικής ενότητας αντιπαραβάλλουν την επώδυνη αλήθεια της ταξικής διαίρεσης δεν μπορούν να μείνουν απαθείς και να επιλέξουν τη βολική στάση της ουδετερότητας. Η εικόνα και η σημασία μιας αστικής-λαϊκιστικής διαδήλωσης τη Δευτέρα με την ταυτόχρονη σιωπή-απουσία του προλεταριάτου και της αριστεράς θα είναι η απαρχή της ανασύστασης της αστικής ηγεμονίας σε ένα ακόμα πιο αντιδραστικό επίπεδο από αυτό που γνωρίσαμε ως τώρα. Η μοιρολατρία του “εμείς τα λέγαμε” πρέπει να αντικατασταθεί από το βροντερό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση: Πίσω βρικόλακες!Οι δρόμοι μας ανήκουν!

Άκης Τζάρας

One response to “Ενάντια στη φαιά κατσαρόλα

  1. Παράθεμα: Ενάντια στη φαιά κατσαρόλα | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση·

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s