No justice no peace fuck the police #2

freddieprotests2

για την εξέγερση στη Βαλτιμόρη…

του PanPap για το Avantgarde

«Κανείς στον κόσμο, κανείς στην Ιστορία δεν κέρδισε ποτέ την ελευθερία του κάνοντας εκκλήσεις στο αίσθημα ηθικής των καταπιεστών του.»

Ασσάτα Σακούρ

Μία ακόμα ρατσιστική κρατική δολοφονία

Παρά τον τεράστιο αριθμό πολιτών που έχουν δολοφονηθεί και δολοφονούνται από την αστυνομία στις ΗΠΑ, η δολοφονία του Φρέντι Γκρέι ξεχωρίζει από το βαθμό φρικαλεότητάς της. Ο 25χρονος Αφροαμερικανός, που πέθανε στο νοσοκομείο στις 19 Απρίλη, συνελήφθη στις 12 Απρίλη επειδή διέπραξε το «έγκλημα» να κοιτάξει έναν αστυνομικό και, σύμφωνα με την αστυνομία, να τρέξει. Έξι αστυνομικοί τον έπιασαν, τον χτύπησαν άσχημα και τον πέταξαν στην αστυνομική κλούβα με τα χέρια του δεμένα πισώπλατα. Δεν του φόρεσαν ζώνη ασφαλείας όπως προέβλεπαν οι κανονισμοί, ενώ κατά τη διάρκεια της διαδρομής σταμάτησαν για να του περάσουν χειροπέδες και στα πόδια. Κατά πάσα πιθανότητα λοιπόν οι τραυματισμοί που του προκάλεσε ο ξυλοδαρμός χειροτέρευσαν κατά τη διάρκεια της μεταγωγής του. Μολονότι ζήτησε επανειλημμένα ιατρική βοήθεια, η «μεταγωγή» του εξελίχθηκε σε μισάωρη βόλτα στην πόλη – μόνο μετά κάλεσαν οι αστυνομικοί ιατρικό προσωπικό. Ο Φρέντι Γκρέι μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο με σπασμένο λαιμό και τσακισμένη σπονδυλική στήλη, έπεσε σε κώμα και κατέληξε μια βδομάδα μετά.

Μεταφέρουμε την περιγραφή της σύλληψής του από την Ιβέτ Μπαρνέτ, φίλη του Φρέντι Γκρέι και μάρτυρα του περιστατικού. Μιλώντας στο World Socialist Web Site είπε τα παρακάτω:

«Περπατούσαμε μαζί. Υπήρχαν μερικά άλλα παιδιά και ο Φρέντι. Ήμουν έτοιμη να πάω προς το σπίτι μου, αλλά όταν είδα τα ποδήλατα της αστυνομίας να κυνηγούν τον Φρέντι κινήθηκα προς το μέρος του. Έτρεχε. Τον κυνηγούσαν επειδή έκανε κάποιου είδους οπτική επαφή με την αστυνομία. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω γιατί τον κυνηγούσαν, αφού δεν υπήρχε κανένας λόγος.

Υποθέτω ότι άρχισαν να τον χτυπούν σε ένα από τα σοκάκια εκεί πίσω. Ξέρω ότι τον χτύπησαν, επειδή την τελευταία φορά που τον είδα περπατούσε, ενώ στη συνέχεια, λιγότερο από 5 λεπτά αργότερα, η αστυνομία τον έσερνε. Ήταν οι ίδιοι έξι αστυνομικοί. Τους είδα να τον σέρνουν ώς εδώ που κάποιος απομάκρυνε το μνημείο που στήσαμε. Στη συνέχεια ένας αστυνομικός τού έριξε γονατιά στην πλάτη. Ο αστυνομικός μού είπε να κάνω πίσω, αλλά δεν το έκανα. Ρώτησα «Τι του έκανες;» Μου είπαν απλά να κάνω πίσω διαφορετικά θα με συλλάβουν. Τελικά έκανα πίσω και στη συνέχεια ο Φρέντι άρχισε να ουρλιάζει «μαμά, βοήθησέ με, μαμά».

Τον πέταξαν στην κλούβα στο πίσω μέρος του αστυνομικού βαν ενώ εξακολουθούσε να ουρλιάζει. Επειδή τον έκαναν να ουρλιάζει με τόσο πολύ πόνο, πρέπει να πάνε φυλακή. Πρέπει να τους επιβληθεί η ίδια τιμωρία που θα επιβάλλονταν σε εμένα ή σε οποιονδήποτε άλλο πολίτη. Δε γνωρίζω την οικογένεια του Φρέντι, αλλά τους στέλνω την πιο βαθιά μου συμπαράσταση. Μου λείπει ήδη.»

Το κοινωνικό υπόβαθρο της εξέγερσης: μερικά συμπληρωματικά στοιχεία

Δε θα επεκταθούμε εδώ στους παράγοντες που συνθέτουν το κοινωνικό υπόβαθρο της εξέγερσης που έλαβε χώρα τις τελευταίες μέρες στη Βαλτιμόρη – που είναι κατά βάση η αισχρή φυλετική καταπίεση που υφίσταται ο μαύρος πληθυσμός στις ΗΠΑ. Σε παλιότερο άρθρο έχουμε αναφέρει αρκετά στοιχεία σχετικά, ενώ ενδιαφέροντα στοιχεία για το θέμα υπάρχουν και εδώ. Θα παρουσιάσουμε μόνο συμπληρωματικά στα παραπάνω την εικόνα των γειτονιών στις οποίες μένει ο μαύρος πληθυσμός στη Βαλτιμόρη όπως την περιγράφει ένα μέλος του Workers World Party που επισκέφτηκε την περιοχή:

«Όταν δε βιάζεσαι και πηγαίνεις με τα πόδια, το επίπεδο της φτώχειας γύρω σου σε παραλύει εντελώς. Σοκαρίστηκα – και προέρχομαι κι εγώ από μαύρη γειτονιά. Ο παράλογα μεγάλος αριθμός κλειδαμπαρωμένων σπιτιών είναι εκπληκτικός. Οι αυτοσχέδιες γειτονιές που αποτελούνται από σκουπίδια, παρατημένα μπάζα και αμέτρητα ερειπωμένα κτίσματα είναι μια απόλυτη παρωδία σε τούτην εδώ την πλουσιότερη χώρα στον πλανήτη.

Η έλλειψη μαγαζιών, παιδικών χαρών και εγκαταστάσεων αναψυχής είναι εμφανής. Το άλλοτε αγαπημένο δημοτικό σχολείο της κοινότητας έκλεισε πέρυσι. Μαρασμός των μαύρων, καλών ανθρώπων και θαμμένες ελπίδες. Έμφαση στην προστασία της περιουσίας αντί των ανθρώπων που υποφέρουν. Μολονότι ο Φρέντι Γκρέι κηδεύτηκε σήμερα, αυτές οι εικόνες θα παραμείνουν.

Για όσους δεν είναι ή δεν έχουν υπάρξει ποτέ φτωχοί, σήμερα είναι 27 Απρίλη, το τέλος του μήνα, πράγμα που για πολλούς ανθρώπους σημαίνει ότι τα κουπόνια τροφίμων και μεταφοράς έχουν εξαντληθεί. Τουλάχιστον απόψε οι φτωχοί μπορούν να φάνε ένα καλό δείπνο. Το ρύζι και το χοιρινό είναι μια χορηγία από το λαό, το θάρρος του και την εξέγερσή του.

Όσοι έμειναν κολλημένοι στα εταιρικά μέσα ενημέρωσης – CNN, FOX News και CBS – δυστυχώς ταΐστηκαν με το ζόρι με μια πληθώρα ψεμάτων, στερεοτύπων και στημένων εικόνων – μια αφήγηση της άρχουσας τάξης που σκόπιμα δεν συμπεριλάμβανε το πνεύμα της δύναμης, της ενότητας, της αντοχής και της επιμονής όσων εξεγέρθηκαν.

Η αλήθεια είναι ότι εμείς δεν είδαμε ούτε κακοποιούς ούτε τραμπούκους απόψε. Δεν είδαμε κανέναν κλέφτη, κανέναν πλιατσικολόγο, κανέναν μπάχαλο. Είδαμε μόνο απελευθερωτές – γονείς, εργάτες και νεολαία που με ηρωισμό επέλεξαν να απελευθερώσουν τις βασικές καθημερινές ανάγκες που τους έχουν στερήσει για μήνες, χρόνια και αρκετές δεκαετίες τώρα.»

Σημειώνουμε επίσης ότι στη Βαλτιμόρη υπάρχουν 25,000 νοικοκυριά που απειλούνται με διακοπή νερού – η ιδιωτικοποίηση του δημόσιου συστήματος ύδρευσης είναι καθ’ οδόν – ενώ το 84% των μαθητών στα σχολεία δικαιούνται εκπτώσεις ή δωρεάν γεύματα λόγω του χαμηλού εισοδήματος των οικογενειών τους, την ίδια στιγμή που στην εκπαίδευση γίνονται περικοπές 63 εκατομμυρίων δολλαρίων με απολύσεις δασκάλων και σχολικών υπαλλήλων (τα στοιχεία από εδώ).

Κινητοποιήσεις – καταστολή – εξέγερση

Μια καλή παρουσίαση των κινητοποιήσεων και της εξέγερσης με πλούσιο φωτογραφικό υλικό υπάρχει εδώ. Συμπληρώνουμε επιγραμματικά τα εξής:

Το κύμα καταστολής συμπληρώθηκε από την αρχή με την προπαγάνδα της αστυνομίας για «εξωτερικούς υποκινητές» που δήθεν έχουν έρθει στη Βαλτιμόρη για να διασαλέψουν την ειρήνη και την ομαλότητα. Αυτή η φρασεολογία, που χρησιμοποιείται ενάντια σε κοινωνικά κινήματα από τη δεκαετία ακόμα του ’60, προοιώνιζε τη σκλήρυνση της καταστολής. Από το κύμα καταστολής δεν ξέφυγαν ούτε δημοσιογράφοι: πολλοί από αυτούς που κάλυπταν τα γεγονότα χτυπήθηκαν βάναυσα και συνελήφθησαν από την αστυνομία.

Τη Δευτέρα 27 Απρίλη η πόλη κηρύχτηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ενεργοποιήθηκε η Εθνοφρουρά για να καταστείλει τις ταραχές. 1,200 αστυνομικοί είχαν ήδη κινητοποιηθεί. 111 άνθρωποι συνελήφθησαν εκείνη τη μέρα. 2,000 μέλη της Εθνοφρουράς έσπευσαν την Τρίτη στη Βαλτιμόρη, όπου και αναμένεται να παραμείνουν μέχρι την άλλη Δευτέρα. Ανακοινώθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας που ξεκινάει από το βράδυ της Τρίτης και θα διαρκέσει μια βδομάδα – απαγορεύεται η κυκλοφορία από τις 22:00 ώς τις 05:00. Μέχρι στιγμής έχουν συλληφθεί 235 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και 34 ανήλικοι. Για παραβίαση της απαγόρευσης κυκλοφορίας έχουν συλληφθεί 41 πολίτες, από τους οποίους οι 22 είναι ανήλικοι.

Εικόνες πολέμου ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό»

Η Baltimore Peoples Power Assembly καταγγέλλει ότι η αστυνομία έχει συλλάβει και τρομοκρατήσει ανήλικα παιδιά ακόμα και 12 χρονών, ενώ έχει προβεί και σε σεξουαλικές επιθέσεις εναντίον γυναικών.

Οι Βετεράνοι του Ιράκ Ενάντια στον Πόλεμο καλούν την Εθνοφρουρά να αποσυρθεί από τη Βαλτιμόρη. Δηλώνουν ότι «στέκονται αλληλέγγυοι στο πλευρό του λαού της Βαλτιμόρης και ενθαρρύνουν τους εθνοφρουρούς και τους βετεράνους να ακούσουν τα μέλη της κοινότητάς τους και να σταθούν στη σωστή πλευράς της Ιστορίας» και καταγγέλλουν ότι μέθοδοι και εξοπλισμός που χρησιμοποιούνται από το στρατό των ΗΠΑ για την κατοχή άλλων χωρών χρησιμοποιούνται από την αστυνομία ενάντια στο λαό της Βαλτιμόρης, όπως είχαν χρησιμοποιηθεί ενάντια στο λαό του Φέργκιουσον παλιότερα. Κλείνουν την ανακοίνωσή τους ενθαρρύνοντας «τα μέλη της Εθνοφρουράς σε όλη τη χώρα, με πολλά από τα οποία έχουμε υπηρετήσει μαζί, να ανοίξουν μια συζήτηση για το πώς θα συμπεριφερθούν όταν έρθει η σειρά τους να κινητοποιηθούν ενάντια στις ίδιες τους τις κοινότητες».

Διαδήλωση έχει προγραμματιστεί για σήμερα στη Φιλαδέλφεια με σύνθημα «η Φιλαδέλφεια είναι Βαλτιμόρη», ενώ στην Καλιφόρνια ένα σωματείο λιμενεργατών αποφάσισε να κλείσει τα λιμάνια την Πρωτομαγιά διαμαρτυρόμενο ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα. Το σωματείο γράφει στην προκήρυξή του: «Είναι ταιριαστό ότι την Πρωτομαγιά, την παγκόσμια μέρα των εργατών, τα λιμάνια της περιοχής θα κλείσουν ως διαμαρτυρία στις ρατσιστικές δολοφονίες μαύρων και σκουρόχρωμων ανθρώπων από την αστυνομία.» Το ίδιο σωματείο είχε κλείσει πάλι τα λιμάνια το 2008 απαιτώντας να μπει τέλος στους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Υποκριτές και Φαρισαίοι

Κάποια αστικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν τους διαδηλωτές ως «μπάχαλους», «πλιατσικολόγους» και «τραμπούκους», αρνούμενα να τους αναγνωρίσουν το οποιοδήποτε πολιτικό κίνητρο και συσκοτίζοντας την ουσία της καταπίεσης που υφίσταται ο μαύρος πληθυσμός – και που γεννά την αντίσταση. (Όχι φυσικά ότι αυτές οι μέθοδοι είναι άγνωστες στα δικά μας ΜΜΕ, αλλά όσο νά ‘ναι στην αποπολιτικοποίηση της πάλης ενάντια στην καταπίεση οι αφεντάδες στις ΗΠΑ έχουν μακρά εμπειρία: ενδεικτικά αναφέρουμε πως ήταν ένας Αμερικανός γιατρός, ο Σάμιουελ Κάρτράιτ που εισήγαγε το 1851 τον όρο «δραπετομανία» (‘Drapetomania‘) για να περιγράψει μια… πνευματική ασθένεια που υποτίθεται ότι προσέβαλλε όσους μαύρους σκλάβους δραπέτευαν από τον αφέντη τους.) Γιατί λοιπόν γίνεται αυτός ο χαμός; Μα φυσικά γιατί αυτοί οι μαύροι είναι παράλογοι, απολίτιστοι και επιρρεπείς στη βία, απαντούν τα μέσα αυτά. Όπως ακριβώς είναι οι Παλαιστίνιοι σήμερα ή οι «Κάφροι» παλιότερα. Πρόκειται για το κλασικότερο και ίσως χυδαιότερο επιχείρημα των αποικιοκρατών τότε και των ιμπεριαλιστών σήμερα. Πρόκειται για το κλασικότερο και ίσως χυδαιότερο επιχείρημα των θιασωτών των διάφορων άπαρτχάιντ (Ισραήλ, Νότια Αφρική στο παρελθόν κλπ) και της ακροδεξιάς και φασιστικής μούργας της Ευρώπης, είτε αυτή φοράει παντελόνι αμερικάνικης παραλλαγής είτε γραβάτα, όταν καταφέρεται ενάντια στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που απειλούν δήθεν την καθαρότητα του έθνους και την ασφάλεια των πολιτών.

Κάποια άλλα αστικά μέσα ενημέρωσης επιλέγουν να μην ξεπέσουν σε τέτοιο επίπεδο χυδαιότητας και μεταδίδουν μια εικόνα μεγάλων ειρηνικών διαδηλώσεων που δυστυχώς δυσφημίζονται από τη δράση μιας μειοψηφίας πλιατσικολόγων εγκληματιών. Τι έκπληξη, παρόμοια εικόνα επιλέγει να μεταδώσει και ο 902 μιλώντας για προβοκάτορες – στα θετικά της υπόθεσης, στον 902 αναγνωρίζουν τουλάχιστον την ταξική, ρατσιστική καταπίεση που υφίσταται ο μαύρος πληθυσμός. Τα ΜΜΕ αυτά συνεχίζουν στο γνωστό μοτίβο: κλαψουρίσματα για τις σπασμένες βιτρίνες και τις λεηλασίες, πατσιφιστικά κηρύγματα στους καταπιεσμένους για υπευθυνότητα και σεβασμό στους νόμους κλπ. Ενίοτε παίρνουν καμιά απάντηση σαν αυτή του διαδηλωτή στο βίντεο, που σε ερώτηση του δημοσιογράφου αν θέλει ειρηνικές διαμαρτυρίες απαντάει πως αυτή που ασκεί τη βία είναι η αστυνομία, για να συνεχίσει κατηγορώντας το δημοσιογράφο ότι θεωρεί μια σπασμένη βιτρίνα χειρότερη από μια σπασμένη σπονδυλική στήλη.

Η προσπάθειά τους να βρουν απλούς κατοίκους της Βαλτιμόρης (όχι επιχειρηματίες ή παππάδες) που να καταδικάζουν τις διαμαρτυρίες στέφθηκε με αποτυχία. Ένας νεαρός δήλωσε στο CNN: «Υπάρχουν υπερβολικά πολλοί άστεγοι, υπερβολικά πολλά εγκαταλειμμένα σπίτια. Τώρα παίρνουμε την προσοχή που χρειαζόμαστε. Δεν πρέπει να υπάρχει κάβα σε κάθε γωνία. Οι άνθρωποι έχουν σιχαθεί. Πρόκειται για τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Οι άνθρωποι έχουν κουραστεί. Πότε θα έρθει η δικαιοσύνη; Εάν είχε σκοτωθεί αστυνομικός, ο δράστης θα είχε συλληφθεί πριν από καιρό.» (πηγή) Μετά την αποτυχία τους αυτή, θεώρησαν ότι έπιασαν λαβράκι όταν κυκλοφόρησε το βίντεο μιας μητέρας που απομάκρυνε το παιδί της χτυπώντας το από τις διαδηλώσεις. Η μητέρα επαινέθηκε ως υπόδειγμα μητέρας που αποτρέπει το παιδί της από τη βία και την καταστροφή. Λίγο αργότερα η Τόγια Γκράχαμ, ανύπαντρη μητέρα έξι παιδιών βγήκε στις ειδήσεις και δήλωσε: «Είναι ο μοναχογιός μου και δε θέλω στο τέλος της μέρας να γίνει Φρέντι Γκρέι.»

«Δεν υπάρχει δικαιολογία για αυτό το είδος βίας που είδαμε σήμερα», δηλώνει ο Ομπάμα. «Δεν είναι παραγωγική. Όταν άτομα παίρνουν λοστούς και αρχίζουν να ανοίγουν πόρτες για να λεηλατήσουν, αυτό δεν είναι διαμαρτυρία. Δεν κάνουν κάποια δήλωση. Κλέβουν. Όταν καίνε ένα κτήριο, διαπράττουν εμπρησμό. Και καταστρέφουν και υποβαθμίζουν επιχειρήσεις και ευκαιρίες στις ίδιες τους τις κοινωνίες. Αυτό κλέβει δουλειές και ευκαιρίες από τους ανθρώπους της περιοχής.»

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, του μεγαλύτερου καταπιεστή, ληστή και δολοφόνου στην ιστορία της ανθρωπότητας, καταδικάζει τη βία και τη λεηλασία. Τι να σχολιάσει κανείς εδώ. Είμαστε βέβαιοι ότι τα θύματα της ιμπεριαλιστικής κτηνωδίας και ληστείας στην Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν, τη Συρία, τη Λιβύη, την Ουκρανία, την Υεμένη και αλλού νιώθουν καλύτερα και ανασαίνουν πλέον πιο ελεύθερα. Τι να σχολιάσει κανείς για μια χώρα η οποία στο εσωτερικό καταπατά τα θεμελιώδη αστικά δικαιώματα των πολιτών με τέτοιο συστηματικό τρόπο, ενώ στο εξωτερικό κόπτεται για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα και κάνει μάλιστα και «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» για να τα διασφαλίσει.

Η συνέχεια του αστικού κράτους σε φωτογραφίες

Παρά τις διαφορές μεταξύ των ιστορικών περιόδων, δε μπορεί κανείς να μη κάνει έναν παραλληλισμό με τα παρακάτω γεγονότα που έχουν λάβει επίσης χώρα στη Βαλτιμόρη:

balt_past

20 Ιούλη 1877: κατά τη διάρκεια μεγάλης απεργίας εργατών σιδηροδρόμων, το 6ο Τάγμα Πολιτοφυλακής του Μέριλαντ ανοίγει πυρ σε απεργούς εργάτες σκοτώνοντας 10 και τραυματίζοντας 25.

Students Demonstrating

6 Απρίλη 1968: Διαδήλωση φοιτητών στη Βαλτιμόρη. Μεγάλες ταραχές είχαν ξεσπάσει και τότε σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ εξαιτίας της δολοφονίας του Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Baltimore Riots 1968

Φυσικά, και το 1968 είχε κινητοποιηθεί η Εθνοφρουρά. 5,500 χιλιάδες εθνοφρουροί και άλλοι 1,500 αστυνομικοί είχαν επιβάλει κατοχή στην πόλη.

 

Μια δίκαιη εξέγερση-προάγγελος των σεισμών που μέλλουνται για νά ‘ρθουν

Η εξέγερση των καταπιεσμένων της Βαλτιμόρης είναι βαθύτατα ταξική, κι ας μην περιλαμβάνει την «καθαρή» ταξική πάλη του εργάτη ενάντια στο αφεντικό του. Υπερβαίνει τη διαμαρτυρία για τη δολοφονία του Φρέντι Γκρέι και τόσων άλλων μαύρων πολιτών, υπερβαίνει τα τοπικά όρια της Βαλτιμόρης και του Φέργκιουσον. Δεν είναι απλά ακόμα ένα επεισόδιο της πάλης των καταπιεσμένων ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις, ενάντια στην κατοχή των γειτονιών τους από την αστυνομία, ενάντια στο φόβο ότι δε θα ξαναδούν ζωντανό το παιδί τους κάθε φορά που αυτό βγαίνει από το σπίτι γιατί μπορεί να κοιτάξει στραβά ένα λευκό αστυνομικό. Είναι μια δίκαιη εξέγερση που στρέφεται ενάντια σε ένα σημαντικό πυλώνα στον οποίο στηρίζεται το ιμπεριαλιστικό κτήνος των ΗΠΑ, την ταξική καταπίεση μέσω της φυλετικής καταπίεσης. Είναι μια πάλη ενάντια στην αστυνομική βία και αυθαιρεσία που αφορά ολόκληρη την εργατική τάξη και τον κάθε καταπιεσμένο – τι άλλο δείχνουν οι εικόνες της κατεχόμενης από οπλισμένα μέχρι τα δόντια στρατιωτικοποιημένα τάγματα Βαλτιμόρης παρά το μέχρι πού μπορεί να φτάσει η αστική τάξη για να αντιμετωπίσει όσους στρέφονται ενάντια έστω και σε πτυχές της εξουσίας της; Είναι σε τελική ανάλυση μια πάλη που στρέφεται ενάντια στον καπιταλισμό. Καθήκον των επαναστατών στις ΗΠΑ να την οργανώσουν και να της παρέχουν τα εργαλεία για να νικήσει.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η εξέγερση φαίνεται να έχει κατασταλεί, οι χιλιάδες αστυνομικοί και εθνοφρουροί που έσπευσαν στην πόλη φαίνεται να έχουν πετύχει το σκοπό τους. «Τάξη επικρατεί στη Βαλτιμόρη». Οι καταπιεστές και οι πραιτοριανοί τους όμως δε θα κοιμηθούν ήσυχοι απόψε. Γιατί στα ακόμα ορατά ίχνη της εξέγερσης διακρίνουν στιγμιότυπα από την ιστορική πλημμυρίδα που θα σαρώσει μια και καλή τη χτισμένη στην άμμο «τάξη» τους και αυτούς μαζί της.

Advertisements

4 responses to “No justice no peace fuck the police #2

  1. Ναι μεν, αλλά… Αυθόρμητες εξεγέρσεις ξεσπούν κάθε τόσο στην Αμερική, αλλά εντελώς ανοργάνωτες, οι συμμετέχοντες ξεθυμαίνουν την οργή τους και (λίγο αργότερα) φτου κι απ’ την αρχή (με τον επόμενο νεκρό). Υπάρχει κάτι οργανωμένο (έστω κι άγνωστο σε μας) ή μόνο η απελπισία των ξεχασμένων;

    Μου αρέσει!

  2. Η Αριστερά στις ΗΠΑ δεν παίζει ιδιαίτερο ρόλο στα πράγματα (για να το πω ευγενικά) και το αυθόρμητο από μόνο του δε μπορεί να πάει πολύ μακριά. Οπότε, αυτό που υπάρχει είναι δυστυχώς μάλλον το δεύτερο.

    Μου αρέσει!

  3. Η αριστερά στις ΗΠΑ πέρα από τα ισχυρά χτυπήματα που δέχθηκε με το τέλος του Β ΠΠ και ουσιαστικά εξουδετερώθηκε, δεν κατόρθωσε να μεγαλώσει ποτέ μετά σε εθνικό επίπεδο, πέρα από μικρούς πυρήνες σε κάποιες πόλεις, όπως Νέα Υόρκη, Σικάγο κλπ.
    Στην δεκαετία του 1950 οι συνθήκες οδηγούν στο κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων από τους Αφροαμερικανούς και στην δεκαετία του 1960 το αντιπολεμικό. Η σύμπραξη των δύο αυτών κινημάτων τα χρόνια 1967-1969 οδηγούν από την μία μεριά στην δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και του Μάλκολμ Χ (και οι δύο από διαφορετικούς δρόμους οδηγούνται σε μεγαλύτερη ριζοσπαστικοποίηση και ρήξη με το κατεστημένο) και το ανηλεή κυνηγητό των ανυπότακτων και από την άλλη μεριά στην άνοδο των Μαύρων πανθήρων που γίνονται οι κύριοι εκπρόσωποι της μαχητικής αμφισβήτησης σε επαναστατική βάση κατορθώνοντας να ακούγονται και σε λευκά κυρίως νεαρά ακροατήρια. Το εργατικό κίνημα δεμένο με πολλούς τρόπους στο άρμα του «αμερικάνικου τρόπου ζωής» παραμένει ανενεργό και σε πολλές περιπτώσεις εχθρικό σε όλα τα παραπάνω.
    Μόνον στην δεκαετία του 1970, που η κρίση χτυπάει το αμερικάνικο όνειρο, ξεκινάνε οι εργατικοί αγώνες την ίδια ακριβώς στιγμή που οι Μαύροι Πάνθηρες και άλλες οργανώσεις κτυπιούνται ανεελέητα από το FBI και εξοντώνεται όχι απλά πολιτικά αλλά κυριολεκτικά και φυσικά.
    Ο Ρήγκαν εισάγει όπως και στην Βρετανία η Θάτσερ την ίδια περίοδο την άγρια αντεπίθεση αλλά και το σύνολο των αντιμεταρυθμίσεων της σχολή του Σικάγο. Την ίδια στιγμή το μεγαλύτερο κομμάτι της αμφισβήτησης των δεκαετιών 1950-1960 ενσωματώνεται.
    Όλα αυτά θάβουν οτιδήποτε είχε αρχίσει να ξαναφυτρώνει.
    Το επόμενο βήμα είναι με το αντιπολεμικό κίνημα που όμως τσακίζεται και πάλι με την βία από τον Patriot Act.
    Σήμερα πλην μερικών μικρών σχετικά οργανώσεων που κυκλοφορούν ακίνδυνα όπως η ISO, οι αμερικάνοι πρέπει να ανακαλύψουν από την αρχή την μεθοδολογία και τις πολιτικές πρακτικές του παρλεθόντος. Μία κοπιαστική πορεία που γίνεται υπό την πλήρη κυριαρχία του νεοφιλευθερισμού και την δύναμη των όπλων.
    Όλη αυτή η παραπάνω πορεία των γεγονότων που έχει οδηγήσει στη έλλειψη κεντρικής πολιτικής έκφρασης και παρέμβασης, αφήνει σαν μόνη δυνατότητα πάλης – με όποιον τρόπο – τα επιμέρους θέματα δηλαδή την θεματική παρέμβαση και στην αναζήτηση μεταρυθμίσεων.
    Φυσικά οι φόνοι των μαύρων από την αστυνομία ποτέ δεν είχαν πάψει να υπάρχουν απλά γίνονται αυτή την στιγμή μία; φοουρτούνα γεγονότων και αντιδράσεων. Σύντομα θα πάψουν οι φουρτούνες, κάποιοι ελάχιστοι μπάτσοι θα θυσιαστούν, και οι μαύροι θα ξαναγυρίσουν στα γκέτο.
    Η τελευταία μεγάλη στιγμή εξέγερσης στις ΗΠΑ παραμένει το Λος Άντζελες του 1992. Ήταν ένα συνταρακτικό γεγονός!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s