Ε λοιπόν δεν είμαστε όλοι Charlie!

agkalies

Άκης Τζάρας για το Avantgarde

Η δολοφονική επίθεση στο περιοδικό Charlie για την οποία ανέλαβε την ευθύνη η Αλ Κάιντα Υεμένης επανέφερε με κρότο την καθεστωτική ρητορική για την καταδίκη της βίας, την αυταξία της ανθρώπινης ζωής (των δυτικώνλευκών πάντοτε) και την επίκληση της αφηρημένης έννοιας της ελευθερίας της έκφρασης.

Επειδή καθώς φαίνεται σύσσωμη η “κοινή γνώμη” έχει υποστεί λοβοτομή και τρέχει να συνταχθεί στο νέο εθνικό μέτωπο (όχι της Λεπέν, αλλά της αστικής δημοκρατίας), ας πούμε το αυτονόητο: ναι βεβαίως η δολοφονία των σκιτσογράφων του Charlie είναι μια αποτρόπαια πράξη, ναι βεβαίως δεν έχουμε τίποτα κοινό με τον αντιδραστικό σκοταδισμό των φανατικών ουχαβιτών ισλαμιστών της Αλ Κάιντα και του ισλαμικού κράτους. Όμως μετά από αυτές τις κοινοτυπίες, τις δήθεν καθολικές προσταγές, μετά από τις ανόητες ταυτολογίες της αστικής διανόησης, μετά τις ανέξοδες και αυτονόητες διαπιστώσεις και τα ουρλιαχτά του αστικού κόσμου για τη φρίκη της “τρομοκρατίας” υπάρχουν πολλές και άβολες αλήθειες που πρέπει να ειπωθούν.

Περί σάτιρας

Η σάτιρα πρέπει να έχει ως στόχο τους ισχυρούς, την οικονομική, πολιτική και θρησκευτική εξουσία για να είναι σάτιρα; Ναι ή όχι; Το Charlie ήταν παιδί της ήττας του Μάη (τι να κάνουμε, αγαπητοί εραστές του Μάη, που η “όμορφη επανάσταση” του Μάη δεν κέρδισε αλλά ηττήθηκε και παρήγαγε σε ένα βαθμό την επόμενη γενιά του πολιτικού προσωπικού και της καθεστωτικής διανόησης; )

Όντως τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας του, το Charlie σόκαρε και σατίριζε την αστική ηθική και κουλτούρα, επέκρινε ανοιχτά τις δικτατορίες σε Ελλάδα, Χιλή και η σάτιρά του, ήταν ένας διαρκής σαρκασμός, όχι στενά πολιτικός, απέναντι σε κάθε ιερό και όσιο.

Όμως αυτό έχει πάψει προ πολλού να είναι το κύριο χαρακτηριστικό του και στο στόχαστρο της κριτικής του έμπαιναν δυσανάλογα οι μουσουλμάνοι και γενικότερα το Ισλάμ. Επικαλούμενο την ελευθερία της γνώμης το Charlie χλεύαζε συστηματικά το Μωάμεθ, αναπαρήγαγε ως τέχνη και σάτιρα, ρατσιστικά στερεότυπα και όλα αυτά την περίοδο που σύσσωμη η δύση (με ελάχιστες εξαιρέσεις τον πόλεμο στο Ιράκ) είχε κηρύξει τον πόλεμο κατά των μουσουλμανικών πληθυσμών. Όταν χτιζόταν το διαρκές και διεθνές αστυνομικό κράτος, όταν τα αίσχη του Γκουαντάναμο και του Αμπού Γκράιμπ αποτελούσαν το περιεχόμενο του δυτικού πολιτισμού και της αστικής δημοκρατίας.

Όταν ψηφίζονταν τρομονόμοι και περιορισμοί στη ελευθερία της έκφρασης (βλ. «εγκωμιασμό της τρομοκρατίας» και Patriot Act), όταν οι μυστικές φυλακές της CIA και τα αποδεδειγμένα πια βασανιστήρια ήταν και είναι η νόμιμη πρακτική της πολιτισμένης δύσης, το Charlie αξιολογούσε ως βασικό στόχο σάτιρας όχι μόνο τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, αλλά ουσιαστικά όλο το ισλάμ.

Ως γνήσιο παιδί της ενσωμάτωσης του Μάη, και στα όρια της αστικής ιδεολογίας, το Charlie αντιλαμβανόταν τα πάντα μέσα από το αιματοβαμμέναγυαλιά της δύσης και του ιδεολογήματος του άχρονου διαφωτισμού. Γιατί όταν αναδημοσίευσε τα δανέζικα “σατιρικά” σκίτσα το 2006, που είχαν προκαλέσει εξέγερση σε όλες τις πόλεις του κόσμου όπου υπήρχαν μουσουλμάνοι, το περιοδικό έπαιρνε θέση δυστυχώς όχι στη μάχη για την ελευθερία της έκφρασης όπως μπορεί να νόμιζαν οι συντάκτες του, αλλά στον πόλεμο του δυτικού ιμπεριαλισμού κατά του βολικού εχθρού της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Η σάτιρα αν δε θέλει να διασκεδάζει την εξουσία και να γίνεται ο τζουτζές της πρέπει να συμμερίζεται την επαναστατική αρχή: στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός, ή έστω ότι βρίσκεται στα ανάκτορα και όχι στις παράγκες.

Πρώτα εξαντλεί κανείς την κριτική του (και το χιούμορ εκτός από μηχανισμός άμυνας του ψυχισμού, είναι και όπλο κριτικής) στον δικό του πολιτισμόστους δικούς του αφέντες, στη δική του θρησκεία ή και στο κάλπικο περιεχόμενο του αθεϊσμού του γαλλικού κράτους και μόνο τότε κατακτά το ηθικό δικαίωμα να στρέψει τα βέλη της κριτικής του και στους πολιτισμούς των άλλων.

Ας αναρωτηθούμε κόντρα στα ουρλιαχτά των υποκριτών πόσο αστείο είναι ένας πολίτης της Γαλλίας, ενός κράτους που έχτισε την ελευθερία, την ισότητα και την αδερφότητα για την οποία καυχιέται πάνω στην ωμή εκμετάλλευση των αποικιών, πόσο αστείο είναι ένας πολίτης της δύσης που κυριαρχεί οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικάπολιτισμικά σε όλο τον πλανήτη να παρουσιάζει το Μωάμεθ ως βομβιστή; Να νιώθει δηλαδή τόσο ανώτερος, τόσο πάνω και πέρα από τις θρησκείες ώστε να θεωρεί κρετίνους σύσσωμους τους μουσουλμάνους και να απεικονίζει το Μωάμεθ ως βομβιστή και όχι ας πούμε τον Μπιν Λάντεν;

Είναι αυτό η σκιτσογραφική απεικόνιση της ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας ή όχι; Είναι τόσο αστείο, όσο το να παρουσιάζει κανείς τους μαύρους ως πιθήκους ή τους εβραίους ως φιλοχρήματους. Και επαναλαμβάνουμε, εκτός από την αποσύνδεση του ισλάμ από κάθε ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, εκτός από την κριτική στη θρησκεία με όρους παρωχημένου διαφωτισμού, το Charlie δεν ασκούσε ισορροπημένη κριτική. Γιατί όταν ο ναζίχριστιανός Νορβηγός Μπρέιβικ σκότωσε τόσους συμπατριώτες του, ή όταν ο Μπους επικαλούνταν το θεό, δε δημοσίευσε σκίτσα του Χριστού ως κομάντο ή ναζί; Ή πως θα φαινόταν αλήθεια στην τώρα έκπληκτη κοινή γνώμη, αν το Charlie σχολίαζε τη συνεχή βαρβαρότητα του κράτους του Ισραήλ ζωγραφίζοντας το Γιαχβέ ως βομβαρδιστικό αεροπλάνο ή το Νετανιάχου ως ναζί;

Ο Νετανιάχου διαμαρτίρεται για την τρομοκρατία

Άβολα ερωτήματα, αλλά μόνο συνειδητοί απολογητές του συστήματος θα τολμήσουν να υποστηρίξουν πως αυτά ισοδυναμούν με υποστήριξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Στο κάτωκάτω όλοι πια γνωρίζουν πως το ισλαμικό κράτος γιγαντώθηκε με όπλα και χρήματα της δύσης και ειδικά της Γαλλίας για να πολεμήσει τον Άσαντ στη Συρία, όταν άλλοι και στην αριστερά εκστασιάζονταν με τους σύριους εξεγερμένους. Αντίστοιχα δε διστάζουμε να υποστηρίξουμε τη Χαμάς και τη Χεσμπολάχ ακριβώς γιατί δεν τσουβαλιάζουμε σφιχταγκαλιασμένοι με τον ιμπεριαλισμό κάθε εκδοχή του ισλάμ.

Περίεργα ήθη αλήθεια στη δυτική διανόηση και δυστυχώς και στην αριστερή εκδοχή της: όταν ισλαμιστές μάχονται τους εχθρούς μας δε δίνουμε σημασία σε αυτό, εκτός και αν η βία που χρηματοδοτήσαμε και εξήγαμε, επιστρέψει στο εσωτερικό των πολιτισμένων και ειρηνικών κοινωνιών μας. Όταν όμωςισλαμιστές μάχονται εναντίον των συμφερόντων μας, τότε είναι βάρβαροι και καθυστερημένοι ακόμα και αν η Χαμάς ή οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην Αίγυπτο που η “προοδευτική” χούντα ανέτρεψε τον Ιούλιο του 2013 είναι απείρως πιο ανεκτική εκδοχή του ισλάμ από το ιμπεριαλιστικό ισλαμικό κράτος”.

Η τραγική ανάγνωση της ιστορίας έγκειται στο ότι οι δολοφόνοι της επίθεσης στο Charlie είχαν εκπαιδευτεί και δοκιμαστεί στα πεδία των μαχών στη Συρία, πολεμώντας ως άρρητοι εκπρόσωποι του γαλλικού ιμπεριαλισμού. Η βία επιστρέφει και ξάφνου η ζωή στη δύση υποτιμάται και αποκτά την ίδια τρέχουσα αξία με τη ζωή των “τριτοκοσμικών”.

Η υποκρισία ξεχειλίζει

Η υποκρισία της αστικής σκέψης που φωνασκεί για την αυταξία της ανθρώπινης ζωής και την καθολική αξία της ελευθερίας της έκφρασης και απαιτεί την εθνική ενότητα, δεν μπορεί να κρύψει τη σχετικότητά της και το ταξικό της μίσος. Αχ αυτή η πολιτισμένη Ευρώπη! Με τους τουλάχιστον τρεις χιλιάδες πνιγμένους απόκληρους στη Μεσόγειο την περασμένη χρονιά. Με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών χωρίς χαρτιά και τη θέσμιση νόμιμου απαρτχάιντ. Η Ευρώπη και φυσικά η Ελλάδα με τις ρατσιστικές πρακτικές των ένστολων συμμοριών που δοκιμάζουν στα κορμιά των “σκούρων” τη δύναμή τους. Η Ευρώπη σύμμαχος των Ήπα σε κάθε ιμπεριαλιστικό μέτωπο που αφήνει πίσω του διαλυμένες ζωές για να εξάγει τις καπιταλιστικές σχέσεις και τον υπέροχο πολιτισμό τους. Η πολιτισμένη Ευρώπη που στηρίζει τους ναζί στην Ουκρανία, είναι από άκρη σε άκρη ποτισμένη με αίμα και βία, όσο σιωπηλή ή ορθολογική και αν είναι αυτή η βία [1].

Η μεταφορά του πολέμου και της βίας στο εσωτερικό των μητροπόλεων με το δολοφονικό χτύπημα στο Charlie όσο και αν σοκάρει δεν είναι πρωτογενής βία, αλλά το αναπόφευκτο παράγωγο της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.

Με βάση όλα τα παραπάνω μπορούμε να υποστηρίξουμε πως ο αθεϊσμός των κομμουνιστών που έλαχε να γεννηθούν και να ζουν στη δύση, δε συνίσταται στον εύκολο χλευασμό των θρησκειών του Άλλου, αλλά στη σαρωτική κριτική των συνθηκών που ευνοούν την εξάπλωση της θρησκείας. Δηλαδή και στην κριτική των σύγχρονων θεοτήτων της αστικής κοινωνίας: του χρήματος, του εμπορεύματος και της απατηλής τυπικής ισότητας. Όλα τα υπόλοιπα είναι ανέξοδος ριζοσπαστισμός που χωνεύεται εύκολα από την κυρίαρχη ιδεολογία. Όποιος επιμένει να θεωρεί ως καθολικές αξίες τις αξίες της αστικής κοινωνίας, είναι έτοιμος να συνταχθεί αν δεν το έχει ήδη κάνει, κάτω από τις αλλότριες σημαίες που κουνούν οι αφέντες και να μαγευτεί από την απατηλή λάμψη των όμορφων εννοιών που στερούνται κάθε περιεχομένου: ελευθερία, ισότητα, αδερφότητα, όλοι ενωμένοι απέναντι σε αυτούς που απειλούν τον πολιτισμό μας. Αυτό προστάζει σύσσωμη η ευρωπαϊκή ελίτ που επιθυμεί να παρουσιάσει ταχυδακτυλουργικά τη ταξική διαίρεση, που συγκροτεί την κοινωνία μας, ως «εθνική ενότητα«. Ευχαριστούμε αλλά δε θα πάρουμε. Δε θέλουμε καμία ενότητα, δεν έχουμε τίποτα κοινό με τους πολιτισμένους αστούς και το πολιτικό τους προσωπικό που αφού έπνιξαν πολλάκις στο αίμα τους αραβικούς και μουσουλμανικούς λαούς, αφού δημιουργούν αστυνομοκρατούμενες μητροπόλεις ως επίδειξη δύναμης απέναντι στο προλεταριάτο, λευκό ή ξένο, αφού εδώ και 7 χρόνια κρίσης διεξάγουν ένα μονομερή ταξικό πόλεμο, τώρα επιζητούν συστράτευση για το δικαίωμα των χορτάτων να χλευάζουν τους πεινασμένους.

Μια ματιά στην ελίτ που “ηγήθηκε” της κωμικής πορείας στο Παρίσι αρκεί για να πειστούμε για το περιεχόμενο της ελευθερίας της έκφρασης όχι σε κάποιο άχρονο σύμπαν, αλλά στο καπιταλιστικό παρόν μας. Γιούνκερ, Ραχόι (που ποινικοποίησε πρόσφατα τη διαδήλωση και την ελευθερία της διαμαρτυρίας), Μέρκελ, ο σφαγέας της Γάζας Νετανιάχου, ο “νεοσουλτάνος” Ερντογάν, ο πεφωτισμένος δικτάτορας Αλ Σίσι, ο Σαμαράς.κ.α

Παρεμπιπτόντως ο Σαμαράς πέρα από τη σύνδεση της επίθεσης στο Charlie με το Σύριζα και τους μετανάστες και την αντίφαση να επικαλείται την ελευθερία της έκφρασης ο (ακόμα) πρωθυπουργός μιας χώρας που ποινικοποιεί τη βλασφημία (βλ. πάτερ παστίτσιος) και διατηρεί συνδεδεμένα το κράτος και την εκκλησία, σε τί ακριβώς διαφοροποιήθηκε από την ιερά συμμαχία του ευρωπαϊκού πολιτισμού, σε τί είναι χειρότερος, ώστε ήταν παραφωνία η παρουσία του στην καθεστωτική διαδήλωση;

Ο Αβραμόπουλος ως επίτροπος μετανάστευσης δεν είναι η πιο εύγλωττη απόδειξη της στήριξης και επιβράβευσης της ΕΕ στις πρακτικές του ελληνικού κράτους απέναντι στους μετανάστες; Ο Σαμαράς είτε επειδή είναι παλιάς κοπής ακροδεξιός, είτε λόγω εκλογών εξέφρασε ανοιχτά αυτό που συμπύκνωνεη πορεία κατά της τρομοκρατίας: την αλαζονική (αν και αποτυχημένη) επίδειξη δύναμης της αστικής τάξης και της διανόησής της. Την απαίτηση υποταγής στα κελεύσματα της ευρωπαϊκής ελίτ, το ιμπεριαλιστικό θράσος που θέλει να μυστικοποιήσει, επικαλούμενο το συναίσθημα, τις ευθύνες του.

Παραμύθια τηλεοπτικού γκεμπελισμού

Η διαδήλωση (συντριπτική πλειοψηφία λευκοί) με κεντρικό σύνθημα το μεταμοντέρνο “είμαι κι εγώ Charlie” συγκέντρωσε σύμφωνα με τη γαλλική αστυνομία 1,2 εκατομμύρια κόσμο στο Παρίσι και 3,7 εκατ. σε όλη τη Γαλλία. Η γαλλική αριστερά, NPA και LO δε συμμετείχε αντιλαμβανόμενη το υποκριτικό πανηγύρι της διαδήλωσης που συμπληρώνει αισθητικά το στρατοκρατούμενο Παρίσι. Μόνο το μέτωπο της αριστεράς (Front de Gauche) συμμετείχε χωριστά μεν από κοντά δε.

Οι αριθμοί είναι προφανώς φουσκωμένοι μέχρι εκεί που δεν παίρνει και αρκεί για αυτό μια μικρή χωροταξική ανάλυση. Η βασική συγκέντρωση από την οποία υπάρχουν και τα περισσότερα τηλεοπτικά πλάνα είναι στην πλατεία Ρεπουμπλικ (περίπου όσο και το Σύνταγμα) η οποία με 70000 φαίνεται ασφυκτικά γεμάτα. Από κει διασχίζοντας τον Μπουλεβάρ Βολτέρ ένα δρόμο πλάτους σαν την Ακαδημίας και μήκους 3 χλμ κατέληξε στην πλατεία Νασιόν.

xartis

Για όσους μπορούν να αντιληφθούν τα μεγέθη σε αυτή την περιοχή είναι αδύνατο να χωρέσουν περισσότεροι από 200000 κόσμος. Είναι αλήθεια ότι από δύο ακόμα δρόμους υπήρξαν παράλληλες πορείες προς τη Νασιόν όμως πολύ μικρότερης συμμετοχής. Επομένως μπορούμε να μιλάμε για περίπου 300000 και σίγουρα όχι για πάνω από 1 εκ. Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη σύσσωμων των διεθνών μίντια να παρουσιάσουν ένα τεράστιο πλήθος που να μην αφήνουν αμφιβολίες για τη λαϊκή συστράτευση στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που διεξάγει η ιερά ιμπεριαλιστική συμμαχία και ταυτόχρονα να δημιουργήσουν ένα ασφυκτικό καταθλιπτικό περιβάλλον για όσους συνειδητοποιούν το μέγεθος της υποκρισίας. Είναι η ίδια μέθοδος που χρησιμοποίησαν το καλοκαίρι του 2013 για να νομιμοποιήσουν το αιματοβαμμένο πραξικόπημα στην Αίγυπτο που αποκατέστησε το μουμπαρικό καθεστώς στην εξουσία. Όποιος τους αμφισβητεί, αυτοί θα τον φέρνουν αντιμέτωπο με μερικά εκατομμύρια που δήθεν τους υποστηρίζουν. Παραμύθια της χαλιμάς βγαλμένα από τα γκεμπελίστικα εργαστήρια της σύγχρονης τηλεοπτικής προπαγάνδας. Η λευκή συγκέντρωση του Παρισιού δεν ήταν μεγαλύτερη ούτε από αυτή του λαϊκού μετώπου το 1934, ούτε από αυτή της απελευθέρωσης, ούτε από την τεράστια συγκέντρωση του γαλλικού Μάη. Αν ήταν ένα εκατομμύριο θα έριχναν το πλήθος στα Ηλύσια Πεδία αλλά εκεί θα φαινόταν η γύμνια αυτής της συγκέντρωσης και η απουσία της συναίνεσης στα αιμοσταγή σχεδία της «πολιτισμένης» δύσης που δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το αποικιακό της DNA. Ας λένε ότι θέλουν για να παραμυθιάζουν την παγκόσμια τηλεοπτική κοινή γνώμη, αλλά ας ξέρουν ότι δεν τρώνε όλοι κουτόχορτο, ούτε είναι όλοι Charlie σ’ αυτό τον κόσμο.

Πέρα λοιπόν από την προπαγάνδα. Η νεκρανάσταση του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» ως όπλου πειθάρχησης και χειραγώγησης του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, η επιστροφή της εξαγόμενης ιμπεριαλιστικής βίας στο εσωτερικό των μητροπόλεων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αφηρημένο ζήτημα ιδεών. Ούτε με τους όρους και τις έννοιες της καθεστωτικής διανόησης. Ποιοι τολμούν να μιλούν για δικαιώματα και για την ανθρώπινη ζωή; Αυτοί που καταδυναστεύουν τον πλανήτη και εξάγουν εκτός από κεφάλαια και θάνατο; Αυτοί που μεθοδικά και ορθολογικά με όπλο τη βία επιβάλλουν έναν κόσμο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή τους τολμούν να μιλούν για πολιτισμό; Είναι δυνατόν να στοιχίζονται δίπλα τους και να υπερασπίζονται την παρηκμασμένη αστική δημοκρατία, δήθεν αντικαθεστωτικές δυνάμεις στο όνομα του αθεϊσμού και της προόδου. Ενάντια στην ισλαμοφοβία και στον εύκολο προοδευτισμό που αποτελεί παραλλαγή της κυρίαρχης ιδεολογίας, ενάντια στο δυτικοθρεμμένο ισλαμικό φονταμενταλισμό αλλά και την εθνική ενότητατο συνειδητό προλεταριάτο διακρίνει πίσω από την απατηλή ρητορική της αστικής δημοκρατίας, το ταξικό της περιεχόμενο, ορίζει με τόλμη τον εχθρό στο πρόσωπο της δικής του αστικής τάξης και δεν ενώνει τη φωνή του με τους αφέντες για να καταδικάσει τη βία [2]. Η κριτική στην καθολικότητα της αστικής κοινωνίας και η εμμονή στις αντιθέσεις της είναι ο μόνος δύσκολος δρόμος για εκείνους που θέλουν να συντρίψουν τον άκαρδο κόσμο, του οποίου καρδιά είναι η θρησκεία.

Σημειώσεις

  1. Από αυτήν την άποψη θα παίρναμε στο σοβαρά τον Έκο και τη δήλωση του ότι το ισλαμικό κράτος είναι η νέα μορφή ναζισμού αν είχε πει με τον ίδιο απόλυτο τρόπο κάτι για όλες αυτές τις βαρβαρότητες.
  2. Το Ξεκίνημα εγκαλεί την ΚΕΕΡΦΑ που δεν καταδίκασε την επίθεση στο Charlie

13 responses to “Ε λοιπόν δεν είμαστε όλοι Charlie!

  1. Παράθεμα: Ε λοιπόν δεν είμαστε όλοι Charlie! | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση·

  2. Στο μεταξύ ενώ εδώ «η ελπίδα έρχεται» στη Γαλλία έρχεται η λογοκρισία και η ελευθερία της έκφρασης πνέει τα λοίσθια με τις γαλλικές αρχές να έχουν συλλάβει πάνω από 70 άτομα με ασαφείς κατηγορίες περί εγκωμιασμού της τρομοκρατίας. Μέχρι και η Διεθνής Αμνηστία εξέφρασε την ανησυχία της: http://left.gr/news/i-diethnis-amnistia-anisyhei-gia-ta-metra-poy-elave-i-gallia

    Αν και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των ημερών είναι η σύλληψη 16χρονου που αντέγραψε ένα «σατιρικό» πρωτοσέλιδο του Σαρλί. δες εδώ το σκίτσο: http://leninreloaded.blogspot.gr/2015/01/blog-post_38.html.

    Αναλυτικά για το περιστατικό εδώ (στα γαλλικά): http://www.ouest-france.fr/apologie-du-terrorisme-un-lyceen-nantais-poursuivi-pour-un-dessin-3119401
    red reader: δεν έχω ακόμα βρει χρόνο να ακούσω αναλυτικά τη συνέντευση του Σάββα Μιχαήλ, αλλά όσο άκουσα δε βρίσκω κάτι να διαφωνήσω

    Μου αρέσει!

  3. Με το συμπάθειο αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι: το είχες διαβάσει το charlie hebdo ή ό,τι πρόλαβες και είδες τώρα, αφού τους δολοφονήσαν; Γιατί, συγνώμη αλλά αν το είχες διαβάσει, δεν θα έγραφες πολλά από αυτά που γράφεις.

    Για παράδειγμα, από τα 1500 τεύχη του CH μόνο τα 3 έχουν κάτι σχετικό με το ισλαμ. Τα υπόλοιπα κοροιδεύουν κατά κύριο λόγο τον χριστιανισμό και το Front National. Οπότε, μόνο και μόνο η θέση που προβάλλεις πως «…πρώτα εξαντλεί κανείς την κριτική του (και το χιούμορ εκτός από μηχανισμός άμυνας του ψυχισμού, είναι και όπλο κριτικής) στον δικό του πολιτισμό, στους δικούς του αφέντες, στη δική του θρησκεία…» είναι απλά άκυρη. Αυτό ακριβώς έκανε το CH. Δεν το έκανε πετυχημένα, δεν θεωρώ πως ήταν αστείο, δεν μου άρεσε. Αλλά να τους κράζει κάποιος (αυτή την στιγμή κιόλας) πως δεν έκαναν κάτι, το οποίο αποδεδειγμένα και επανειλλημένα έκαναν, κάπως παραπάει. Άλλο πράγμα δεν συμμερίζομαι την οπτική τους, άλλο κατασκευάζω μια άλλη οπτική και τους την φοράω.

    Δεύτερον, μιλάς για εξέγερση του μοσουλμανικού κόσμου την εποχή που δημοσιεύτηκαν τα σκίτσα στην Δανία. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα και μάλιστα είναι αρκετά αφελές να πιστεύει κανείς πως οι διαμαρτυρίες αυτές ήταν αυθόρμητες κινήσεις του «μουσουλμανικού πληθυσμού» ενάντια στην ισλαμοφοβία. Στην πραγματικότητα μήνες μετά την δημοσίευση των σκίτσων, οργανώθηκαν (κατά κύριο λόγο από κυβερνήσεις και παπάδες) οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και δεν άγγιξαν όλον τον μουσουλμανικό κόσμο, μεταξύ άλλων επειδή δεν θεωρούν βέβηλη την απεικόνιση του προφήτη όλοι οι μουσουλμάνοι αλλά μονάχα συγκεκριμένες (σουνίτικες) τάσεις.

    Και γενικότερα θα έλεγα πως η χρήση του όρου «μουσουλμανική κοινότητα» λες και μιλάμε για ένα ομοιογενές σύνολο είναι πάλι λανθασμένη. Ειδικά όταν μιλάμε για την Γαλλία, στην οποία παραδείγματος χάριν μεγάλο κομμάτι του (μεγαλύτερου σε ηλικία) πληθυσμού που προέρχεται από χώρες πρώην αποικίες της Γαλλίας, βγάζουν καντήλες κυριολεκτικά με τους ισλαμικούς φονταμενταλιστές και όλες τις εκφράσεις τους -πολλοί από αυτούς έφυγαν ακριβώς για να αποφύγουν αυτά τα καθάρματα.

    Αυτά για τώρα, θα επανέλθω μάλλον.

    Μου αρέσει!

  4. congord: Δεκτή η κριτική και η συζήτηση, όμως μην αναρωτιέσαι ή μην ειρωνεύεσαι κεκαλυμμένα, το διάβαζα καιρό, τρία τεύχη εννοείς πρωτοσέλιδο; αλήθεια για την κρατική τρομοκρατία που ακολούθησε την επίθεση στο charlie έγραψαν τίποτα τα «τρομερά παιδιά του μάη» ή και εκεί συντάχθηκαν με τον -κυρίαρχο-δυτικό πολιτισμό όταν φορά τη μάσκα της ελευθερίας της έκφρασης;
    Όλοι οι μουσουλμάνοι θεωρούν βέβηλη την απεικόνιση του Μωάμεθ ως βομβιστή ειδικά όταν οι μοντέρνοι σταυροφόροι έπαιξαν (και παίζουν λέω ακόμα) φουλ το χαρτί της ισλαμοφοβίας εκείνη την περίοδο.
    Θα συμφωνήσω ότι η εξέγερση των σκίτσων δεν ήταν αυθόρμητη και γεικότερα πως το ισλάμ είναι αλλοτριωτική ταυτότητα που δε συγκροτεί υποκείμενα, αλλά από την άλλη δε θα τηρήσω σαν χορτάτη διανόηση ίσες αποστάσεις ανάμεσα στη δική μου αστική τάξη και τις πληβειακές μουσουλμανικές μάζες.
    Τέλος εδώ αν παρακολουθείς θα ξέρεις πως επουδενί δε θεωρούμε ενιαίο το ισλάμ, είτε από πλευράς δογμάτων, είτε των οργανώσεων που συγκροτούνται πολιτικά σε αυτή τη βάση, κάτι που φαίνεται και στο παρόν άρθρο. Μάλλον όσοι θεωρούν αφηρημένα ανώτερο το αξιακό σύστημα του διαφωτισμου έξω από το ιστορικό και κοινωνικό του πλαίσιο τσουβουλιάζουν το ισλάμ (αλλά χαΊδεύουν ταυτόχρονα τα μέγιστα καθάρματα του ισλαμικού κράτους). Κανείς δεν υπερασπίζεται η ωραιοποιεί το ισλάμ, απλά το πρώτο αλλά όχι μοναδικό αξιολογικό κριτήριο, νομίζω πως πρέπει να είναι η οριοθέτηση από την ρητορική, την πρακτική και την ιδεολογία του εχθρου (ταξικού) που βρίσκεται στην ίδια του τη χώρα.

    Φιλικά.

    Μου αρέσει!

  5. Ευχαριστώ για την απάντηση.

    Δεν υπήρχε ειρωνία στο σχόλιο μου, ή τελος πάντων κεκαλυμένη. Τρία πρωτοσέλιδα στα 1500, για ένα περιοδικό το οποίο δεν είχε καμία σοβαρή κυκλοφορία, απλά δείχνουν πως (σε αντίθεση με όσα λέγονται για το CH από την δολοφονία και μετά) κύριο μέλημα της σάτιρας τους (επιμένω: σάτιρα, όχι κριτική) δεν ήταν ούτε το ισλάμ, ούτε ο μωάμεθ, ούτε καν οι βομβιστές ή και όλοι οι παραπάνω μαζί.

    Δεν θα διαφωνήσω ούτε στο ελάχιστο με μια οπτική που λέει πως τα σκίτσα τους, η οπτική τους, η χοντρόπλακα κτλ κτλ ήταν κακόγουστη και πολύ συχνά χωρίς χιούμορ. Αλλά διαφωνώ στην πρόσφατη μόδα του να θεωρείται το CH πρόδρομος ή και βασικός προπαγανδιστής της «ισλαμοφοβίας» (ένας όρος που από μόνος του σηκώνει αρκετή συζήτηση). Όπως και να έχει, ακόμα και αν οι CH ήταν οι χειρότεροι ισλαμόφοβοι στην Γαλλία (που δεν ήταν), δεν δολοφονήθηκαν για αυτό. Άλλοι λόγοι οδήγησαν στην δολοφονία τους, οι οποίοι έχουν να κάνουν με μια πολύ συγκεκριμένη στρατηγική/πολιτική και όχι με την αγανάκτηση των πληβειακών μουσουλμανικών μαζών από τα σκίτσα κάποιων -κατά τα άλλα αδιάφορων- κομιξάδων. Όπως και στην περίπτωση των σκίτσων της Δανίας, αυτό που έχουμε είναι μια εργαλειακή χρήση μιας συγκεκριμένης αφορμής (ζωγραφιές και κόμιξ) που στόχο έχει να πειθαρχήσει τους μουσουλμάνους, υπενθυμίζοντας πως αυτό που είναι βέβηλο και δικαιολογεί διαδηλώσεις, επεισόδια και (εν τέλει) δολοφονίες δεν είναι η δική τους καθημερινότητα και εκμετάλλευση αλλά το τι αηδίες ζωγραφίζουν κάποιοι άσχετοι στην Δύση. Από την στιγμή που τοποθετήσουμε αυτή την παράμετρο στο όλο ζήτημα, η όλη συζήτηση παει αλλού (κάπου με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, θα έλεγα).

    Συμφωνώ απόλυτα πως πρώτο μέλημα και αξιολογικό κριτήριο για κριτική και ριζοσπαστική σκέψη είναι «…η οριοθέτηση από την ρητορική, την πρακτική και την ιδεολογία του εχθρου (ταξικού) που βρίσκεται στην ίδια του τη χώρα.» Απλά πιστεύω ακριβώς το ίδιο και για τους προλετάριους που ζούνε σε μουσουλμανικές χώρες. Όταν συνεπώς βλέπω πως κάποιοι και κάποιες από αυτούς προτιμάνε να ταυτίζονται με τις δικές τους αστικές τάξεις, και την αντίστοιχη ιδεολογία τους (που ακόμα και όταν έχει αντι-ιμπεριαλιστικό πρόσημο, στόχο έχει την προώθηση και εγκαθίδρυση της ντόπιας αστικής τάξης τους), τότε θα κρατήσω ίσες αποστάσεις, χωρίς μάλιστα καμία ενοχή. Όπως θα κριτικάρω και θα καυτηριάσω οποιον/αδήποτε στην Ευρώπη θα τραβηχτεί πίσω από το άρμα της αστικής εξουσίας και θα τροφοδοτήσει την πολεμική μηχανή της, έτσι θα κριτικάρω και θα καυτηριάσω τις αντίστοιχες πολιτικές και στρατηγικές των «απέναντι». Ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι φίλος μου.

    εξίσου φιλικά.

    υ.γ. ειλικρινά δεν ξέρω τι ακριβώς έκαναν οι εναπομείνατες του CH μπροστά στην έκρηξη φιλίας που τους προσέφεραν οι σφαγείς της Δύσης. Το μόνο που είδα ήταν ένα βίντεο στο οποίο ένας επιζήσασας κομιξάς δηλώνει πως όταν είδε ποιοι έλεγαν «je suis charlie» φρίκαρε τελείως. Ιδού και η συνέντευξη: https://news.vice.com/video/exclusive-interview-with-charlie-hebdo-cartoonist-luz. Από τους διαφόρους politically correct ακτιβιστές του αγγλοσαξωνικού κόσμου, για τους οποίους πρώτο μέλημα ήταν να καταδικάσουν το CH και όχι την δολοφονία τους, να σου πω την αλήθεια προτιμάω αυτόν τον τύπο.

    Μου αρέσει!

  6. Χαίρομαι για την απάντησή σου μιας και παρενθετικά νομίζω πως αυτό που λείπει από το «χώρο» της ριζοσπαστικής σκέψης είναι η λεγόμενη κουλτούρα αντιπαράθεσης και διαλόγου.
    Δε θα διαφωνήσω πως η ισλαμική ταυτότητα μυστικοποιεί τις ταξικές αντιθέσεις και υποτάσσει τελικά τους πληβείους στους αφέντες τους, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την επίκληση του εχθρού που απειλεί την όμορφη δύση.
    Θεωρώ πως απλά τονίζουμε διαφορετικές πτυχές του ζητήματος, δίχως αυτό να αποκλείει τη συμφωνία μας σε ένα πιο αφηρημένο επίπεδο αρχών. Απλά όπως δεν τσουβαλιάζω κάθε κριτική στο ισλάμ ως ιμπεριαλιστικό παράγωγο, έτσι και απαιτώ να μη θεωρείται η κριτική μου στην υλική και ιδεολογική κυριαρχία του ιμπεριαλισμού παραχώρηση στους ιμάμηδες. (δεν αναφέρομαι σε σένα)
    Δυστυχώς η εποχή μας θέτει πιεστικά διλήμματα και συρρικνώνει τα περιθώρια ουδετερότητας και αυτό εκτός των άλλων σημαίνει πως ενίοτε παίρνουμε θέση, στη βάση των πραγματικών στρατοπέδων, υπέρ της μιας πλευράς, αναγνωρίζοντας όμως είτε τη ρητή διαφωνία μας μαζί της, είτε τη μερικότητα και το προβληματικό αυτών καθαυτών των στρατοπέδων όπως αυτά διαμορφώνονται κάθε φορά
    Για αυτό εξακολουθώ να υποστηρίζω πως ανάμεσα στη Χαμάς, τη Χεσμπολά, τους σιίτες στην Υεμένη κτλ από τη μια και στο ΙS και την αλ κάιντα, τον ισλαμοαστό Ερντογάν από την άλλη υπάρχει άβυσσος σε σχέση με τα συμφέροντα που εκπροσωπούν στις χώρες τους και με τη στάση που κράτα ο ιμπεριαλισμός(= ο θεματοφύλακας των καπιταλιστικών σχέσεων) απέναντί τους.
    Σημαίνει αυτό κάποια αξιακή ή οραματική ταύτιση με τη Χαμάς για πχ;
    Εννοείται πως όχι, απλά επιμένω να θεωρώ πιο ξένο και αλλότριο προς εμένα το δυτικό στρατόπεδο που ευθύνεται για τις αδιανόητες βαρβαρότητες και για τη συστημική βία που αποτελούν το παρόν μας, και που παράγει ως προβληματική μεν απάντηση δε, την ελάχιστη -σε σχέση με την ιμπεριαλιστική- δευτερογενή βία του πολιτικού ισλάμ.

    Φιλικά

    Μου αρέσει!

  7. Καλό είναι να κάνουμε μια γύρα και στο internet πριν αρχίσουμε το χώσιμο, φίλε Άκη. Το συγκεκριμένο καρτούν δεν δημοσιεύτηκε στο Charlie Hebdo. Σχεδιάστηκε από έναν κομιξά, τον Ali Dilem από την Αλγερία (σχέδια του οποίου -όπως και το συγκεκριμένο από τις 19 Απριλίου- μπορεί να βρει κανείς εδώ: http://www.liberte-algerie.com/dilem), που πρόσφατα ξεκίνησε συνεργασία με το CH, χωρίς όμως το συγκεκριμένο να δημοσιευτεί εκεί (όχι οτι παίζει κανένα ρόλο αυτό). Ρίχνοντας μια απλή ματιά στα σχέδια του, καταλαβαίνει κανείς εύκολα πως δεν χωράνε και πολλές αμφιβολίες για την πολιτική οπτική του Dilem (και όχι, δεν είναι «ισλαμόφοβη» ούτε ρατσιστική).

    Αλλά και για το συγκεκριμένο σχέδιο, μια ελάχιστη γνώση της κρατικής νομθεσίας (και υποκρισίας) στην Γαλλία αρκεί για να κατανοήσει κανείς τι εννοεί: «regroupement familial» (μτφ. οικογενειακή επανένωση/επανασύνδεση) είναι το όνομα που έχει δώσει το γαλλικό κράτος σε ένα σκέλος της μεταναστευτικής πολιτικής του, που έχει σαν στόχο την επανασύνδεση μεταναστών με τις οικογένειες τους. Το σχέδιο του Dilem υπονοεί (για όποιον έχει την διάθεση να το δει) πως η συνολική μεταναστευτική πολιτική της Γαλλίας έχει σαν αποτέλεσμα την δολοφονία ολοένα και περισσότερων ανθρώπων.

    Η παρανόηση και η misinformation είναι μια τακτική που έχει επαναληφθεί άπειρες φορές το τελευταίο διάστημα. Αυτό βέβαια δεν την μετατρέπει σε κάτι πραγματικό.

    φιλικά (αλλά έλεος κιόλας γιατί δεν χρειάζεται πάνω από δέκα δευτερόλεπτα για να το ψάξει κανείς…)

    Μου αρέσει!

  8. Κοίτα να δεχτώ πως βιάστηκα να αποδώσω στο σαρλί το σκίτσο ενός συνεργάτη του. Αλλά από κει και πέρα ούτε είπα ισλαμοφοβικό το σκίτσο, ούτε ρατσιστικό και αν και ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει regroupement familial (μη βιάζεσαι να θεωρήσεις ημιμαθή ή αμαθή τον άλλον) θεωρώ πως το σκίτσο δεν έχει διακριτό στίγμα κατά της ευρώπης-φρούριο και είναι απόλυτα ανοιχτό σε ρατσιστική ερμηνεία.
    Με αλλα λόγια κάλλιστα θα γελούσαν με αυτό φασίστες.
    Δεν υπάρχει αναφορά στην εξουσία, μόνο «χιουμοριστική» αναπαράσταση των θυμάτων και όλα αυτά, λίγες μέρες μετά από το θάνατο εκατοντάδων.
    Την πολιτική οπτική του σκιτσογράφου, εντάξει δεν τη λες πάντως και ριζοσπαστική.
    Οπότε έχεις δίκιο πως δεν έχω διάθεση να δω αυτό που λες, αλλά δε δέχομαι πως παρανοώ και παραπληροφορώ όπως με κατηγορείς (πέρα από τη βιασύνη που προανεφερα).
    Πάντως ομολογώ πως έχεις γρήγορα αντανακλαστικά και εμμένεις στην άποψη σου, αρετές σίγουρα εκτιμητέες.
    Φιλικά

    Μου αρέσει!

  9. Χαίρετε. Για να μην παρεξηγούμαστε χωρίς λόγο: δεν σε αποκάλεσα ούτε ημιμαθή ούτε αμαθή. Το να μην ξέρει κάποιος πως μέρος της ονομασίας της μεταναστευτικής πολιτικής της Γαλλίας είναι regroupement familial δεν είναι ούτε ημιμάθεια ούτε αμάθεια. Εύκολα θα μπορούσε να είναι άγνοια, η οποία από μόνη της δεν έχει αρνητικά χαρακτηριστικά, ειδικά όταν μιλάμε για χώρες μακριά από εκεί που ζεις εσύ. Η άγνοια λοιπόν κάποιων συγκεκριμένων πραγμάτων μπορεί να προκαλέσει παρανόηση, και να γίνει αντικείμενο ιδεολογικής προπαγάνδας. Ειδικά στην περίπτωση του CH ήταν (και παραμένει) πολύ συχνό φαινόμενο να παρουσιάζονται πράγματα εκτός πλαισίου με στόχο να εμπεδωθεί πως το CH ήταν και ρατσιστικό και «ισλαμοφοβικό». (Εξού και η αντίδραση μου, που πήγαινε κάπως γενικά, όχι απλά σε σένα).

    Ριζοσπαστική δεν θα την έλεγα την προσέγγιση ούτε του σκιτσογράφου, ούτε και του CH. Σε γενικές γραμμές θα έλεγα πως και τα δύο ανήκουν σε μια αριστερά με την οποία δεν έχω καμία απολύτως σχέση. Αλλά άλλο αυτό, και άλλο να παρουσιάζονται ως ρατσιστές, «ισλαμόφοβοι» και βούτυρο στο ψωμί των φασιστών. Αυτό δεν το δέχομαι, αλλά δυστυχώς είναι τελείως της μόδας. (Αυτό δεν πάει σε σένα).

    Κατά τα άλλα τα σκίτσα και των δύο θα θεωρώ κακόγουστα. Αλλά είμαι σίγουρος πως ο λόγος που σχολιάζονται (και εδώ και αλλού) δεν έχει να κάνει με το γούστο τους.

    Ξανά, φιλικά.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s