ΣΥΝΘΕΤΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΡΟΤΡΟΠΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ…

autono
«Για το κατάλληλο ποσό χρημάτων, εγώ κάνω σχεδόν τα πάντα»
 
Λαρς Ούλριχ


«Είναι ευτυχής όποιος μελέτησε την ιστορία, γιατί αυτός ούτε τους πολίτες παρακινεί στην καταστροφή, ούτε ο ίδιος γίνεται άδικος»

Ευριπίδης

«Μπορείς να κρίνεις έναν άνθρωπο καλύτερα από τους εχθρούς που έχει, παρά από τους φίλους του»
 
Τζόζεφ Κόνραντ
 
Της Οφηλίας Ρεντ


            
Η καταμέτρηση των ετών που περνάνε -ως είθισται- συνεχίζεται, αφού δεν γίνεται και αλλιώς… Τα ημερολόγια άλλαξαν για άλλη μια φορά λίγες μέρες πριν -έστω και σε πολλές περιπτώσεις με άτσαλο τρόπο από τα τρεμάμενα χέρια όσων αγωνιούν για το αύριο, έχοντας απολέσει σταδιακά τη δυνατότητα του να αναπολούν το χτες, αντιλαμβανόμενοι το σήμερα ως μια αυτοματοποιημένη επακόλουθη (και εξαρτημένη από τα προηγούμενα δρώμενα) ροή… Πάλι καλά να λέμε που μπορούμε να το κάνουμε ακόμα με όρους που είμαστε (από όσο διαφαίνεται…) σε θέση να αποδεχτούμε, υπό την έννοια της αποφυγής ακραίων εσχατολογικών συνθηκών… Ορισμένοι, οι πιο ακραίοι θεωρητικοί της συστημικής παραγωγής σκέψης, θα προτιμούσαν να μην είμαστε σε θέση -όσο το δυνατόν μεγαλύτερος αριθμός από εμάς- ούτε για το μικρότερο δυνατό… Αλλά, δεν μπορούν να τα φέρνουν όλα στα μέτρα τους, για αυτό προκύπτουν και οι διάφοροι συμβιβασμοί -που φυσικά δεν καταργούν την κάθετη δομή στην κοινωνική πυραμίδα, αλλά απαλύνουν τις οριζόντιες επιπτώσεις τόσο όσο το σύστημα να διατηρεί τον έλεγχο… Οι «φωνές της λογικής» του καθεστώτος, ίσως, να κάνουν πιο αποτελεσματικά τη «βρόμικη δουλειά»… Σε κάθε συμβιβασμό, η μετακίνηση θα κριθεί από την (εξαρχής ανταγωνιστική) ισχύ των δύο πόλων. Εμείς, από την πλευρά μας, αντιπροτείνουμε την άρνηση κάθε συμβιβασμού με την αστική τάξη και τους πολιτικούς υπηρέτες της. Ο μόνος συμβιβαστικός δρόμος που (ανα)γνωρίζουμε είναι η εξοικείωση μας με τη θεώρηση της επαναστατικής αλλαγής της ζωής μας. Ο τόσο υποτιμημένος (από τους θύλακες των διάφορων ηγεμονικών θέσεων), αλλά και υπερτιμημένος (από τους θιασώτες μιας ανεδαφικής αισιοδοξίας που αγνοεί τους πραγματικούς συσχετισμούς) κοινωνικός παράγοντας αποδεικνύεται πως έχει τις δικές του «κόκκινες γραμμές», που δεν ξεπερνιούνται με τίποτα και ας είναι σε θέση η εξουσία να διαθέτει στην κατοχή της το -κατά τη γνώμη μας- πιο πλούσιο και εξελιγμένο οπλοστάσιο όλων των εποχών. Γιατί, δίπλα στα τεχνολογικά επιτεύγματα μπορούμε να διακρίνουμε και την επαρκή γνώση από την πλευρά των εξουσιαστών εύρους πτυχών της μαζικής ψυχολογίας, και τον εγκλωβιστικό πλουραλισμό ιδεολογημάτων, πολιτικών προτάσεων και φιλοσοφικών οπτικών, και πολλά άλλα ακόμα…
 
Τα πράγματα θα μπορούσαν, λοιπόν, να είναι και χειρότερα, αλλά αυτή η «τύχη» δεν πρέπει να μας καθηλώνει στους καναπέδες της επανάπαυσης. Μπορεί τα μικρά παιδιά με την αποκομιδή ενός οποιουδήποτε δώρου να χαίρονται με όλη τους την ημι-αθώα ψυχούλα, αλλά τα ουσιαστικά κίνητρα του κάθε «μεγάλου δωροθέτη» προσδίδουν το πραγματικό περιεχόμενο της «κατατεθειμένης» προσφοράς και ονοματίζουν με τις πιο ακριβείς λέξεις το χαρακτήρα του όλου σκηνικού… Εξάλλου, το γεγονός πως δεν έχουμε οπισθοχωρήσει ακόμα περισσότερο, το οφείλουμε -κατά βάση- στην ενστικτώδη αυτοάμυνα μας, παρά σε επιθετική αναδίπλωση. Στην οπισθοφυλακή φαίνεται πως λειτουργούμε «λίαν καλώς», η εμπροσθοφυλακή χρίζει άμεσης επιδιόρθωσης και ενίσχυσης. Μια προοπτική που θα προκύψει όχι από «βεβιασμένες μετεγγραφές», αλλά από εντατικοποίηση της δουλειάς στο εσωτερικό του υπάρχοντος έμψυχου δυναμικού…Έτος 2015 μετά τη γέννηση του Χριστού πια, και πάρα πολλοί άνθρωποι διακατέχονται από την έκδηλη εντύπωση πως «οι μάγοι φέρνουν δώρα» που αποτελούν κατά πώς φαίνεται μια -αβίαστη φαινομενικά- «χειρονομία» γενναιοδωρίας συγκεκριμένων οίκων κάθε (δια) λογής. Που λειτουργούν περισσότερο ως περιτυλίγματα, παρά ως χρηστικά αντικείμενα που θα μας προσθέσουν αποτελεσματικά όπλα στα χέρια. Ο «αφοπλισμένος» είναι ο πιο ενδεδειγμένος αντίπαλος για κάθε «οπλισμένο».
 
Όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε, όσον αφορά στις καθημερινές μας υποχρεώσεις, μπορούμε να κάνουμε την πιο γνήσια δημοσκόπηση των κοινωνικών παλμών. Που, αφού δεν την έχουμε παραγγείλει από καμία «συγκαταβατική στις επιθυμίες μας εταιρεία» όπως πράττουν τα πολιτικά κόμματα ή τα διάφορα αστικά μέσα μαζικής εξαπάτησης, μπορούμε να μαζέψουμε στοιχεία αντιπροσωπευτικά των κανονικών συνθηκών. Ο χρόνος, όπως μπορούμε πολύ εύκολα να καταλάβουμε, κυλάει από την πρώτη στιγμή που άρχισε ο προσδιορισμός των μονάδων μέτρησης του. Χωρίς να μας ρωτάει. Και πολύ καλά κάνει, αν θέλετε τη γνώμη μας, γιατί κάποια πράγματα πρέπει να λειτουργούν «από μόνα τους», μένοντας μακριά από τις διάφορες πολύμορφες ανθρώπινες επεμβάσεις, αμόλυντα και αυτοτελή. Κάποια στιγμή, θα πρέπει να γίνει αντιληπτή από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους η χρηστική ουσία της αυτοσυγκράτησης, της σιωπηρότητας, ή ακόμα-ακόμα το να μένουμε ήρεμοι και σε σταθερό σημείο συνειδητής και αυτοπειθαρχημένης (παραπλανίζουσας για αυτούς που μας περιμένουν στη γωνία) α-κινησίας, παρά να ανακατευόμαστε με όλα και με όλους, και να τα κάνουμε χειρότερα… Είδος σοφίας ποιεί η ικανότητα να ξέρεις πότε, που, και πως πρέπει να επεμβαίνεις… Στις μέρες μας, που η εξάλειψη της λογικής βασιλεύει, και που η «κοινή λογική» κινδυνεύει να πνιγεί στις κολυμπήθρες του μαζικώς επιβαλλόμενου, είναι απαραίτητο να ξέρουμε αρχικώς να κατανοούμε τι μας λείπει, τι έχουμε, και που βαδίζουμε… Αλλά, και αυτά τα έχουμε ξαναπεί σε προγενέστερο χρόνο. Ίσως, να επαναλαμβανόμαστε γιατί δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικά, παρά το πέρασμα του καιρού… Οι κυριαρχικές στοχεύσεις ρέουν σαν ορμητικοί ποταμοί από τη στιγμή που έχει ολοκληρωθεί με διάφορους τρόπους η κατασκευή συγκεκριμένων ανθρώπινων τύπων…
Η ιστορία συνεχίζει να γράφεται από τα μολύβια που κρατούν αυτοί που έχουν ξεχάσει πως είναι το μολύβι (γιατί διαθέτουν τα πιο σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα γραφής), έστω και αν εμάς δεν μας αρέσει καθόλου η τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα -ειδικά, εδώ και κάποια χρόνια… Είτε αφορά πολεμικές συρράξεις (από αυτές που ολοένα και αυξάνονται τα τελευταία χρόνια, ελπίζουμε όχι ως προπομπός ενός μέλλοντος που θα σημαίνει επιστροφή στην εποχή των διευρυμένων ανθρωποσφαγών…), είτε οικονομική ανισότητα, ανεργία, φτώχεια, λαδώματα, εξαγορές, είτε με παράδοση των βασικών πολιτισμικών προτύπων στις αγκαλιές του ταπεινωτικού, του ευτελούς, του μικροπρεπούς, του παραδόπιστου, του επαγγελματικώς καθαγιασμένου προσοδοφόρου, κοκ. Μελανά στίγματα που ενθηκεύονται σε πολλές ψυχές με τον πιο βάναυσο τρόπο και προδιαθέτουν για ακραίες καταστάσεις: είτε διαρκές ζαβλάκωμα, είτε έντονη δράση που θα συνάδει με την απαιτητή πρακτική της πρόκλησης καταστάσεων. Βιώνουμε, προς το παρόν, τη νίκη της πρώτης συνθήκης, χωρίς να σημαίνει πως η ήττα είναι σίγουρη και οριστική…
 
Ο χρόνος πολύ καλά κάνει και κυλάει όπως έχει συνηθίσει. Γιατί, στην τελική, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία, αυτό που λειτουργεί ως όψιμος «πυροκροτητής» των όποιων εξελίξεων -που διαμορφώνουν τα διάφορα εποχιακά χαρακτηριστικά της αδιατάρακτης χρονικής αλληλουχίας- είναι οι ανθρώπινες πράξεις. Όποια πολύμορφη εκδοχή και αν προωθήσουν οι σκαπανείς της ιστορικής εξέλιξης. Όχι με τους αδύναμους στην ουσία όρους ενός τυφλού και (ξεκάθαρα καταναγκαστικού) πρακτικισμού, αλλά με τα δέοντα συμβόλαια τιμής μεταξύ αυτών που δεν μένουν στις διαπιστώσεις, αλλά λειτουργούν ως προπομποί ουσιαστικών μεταβολών. Οι εξελίξεις, που φοράνε με περισσή ευχαρίστηση τα ρούχα που τους αφήνουν στα δοκιμαστήρια των κοινωνικών πειραματισμών δήθεν με «καλό σκοπό» οι βουλήσεις των ισχυρών του πολύπλευρου και φαινομενικά κατακερματισμένου αστικού μπλοκ εξουσίας -τόσο σε εγχώριο, όσο και σε διεθνές επίπεδο- συνθέτουν την αντανακλαστική αυτοθέαση των καιρών. Με τη ζυγαριά των επιπτώσεων να τείνει να σπάσει, παρασυρμένη από την πρωτοφανή μονομέρεια που της ασκεί η κυριαρχική επιβολή και το μεγάλο βάρος του αντικοινωνικού αναστήματος της… Και αυτό είναι κάτι πέρα για πέρα δυσχερές, που πρέπει σύντομα να αρχίζει να αλλάζει. Πριν η λεγόμενη από τα επίσημα αριστερά χείλη (σ.σ. το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ) «ανθρωπιστική κρίση» μετατραπεί σε παγιωμένη πραγματίζουσα περι-γραφικότητα, σε ένα πολύ αρνητικό πέρασμα από την «τάση» στην «τάξη»… Αν έχουμε κάνει λάθος, δεν πρέπει να αφήσουμε το τσιμέντο να στεγνώσει… Πριν, ενδεχομένως, προλάβουν διάφορες γενιές να συμβιβαστούν ολικά και να κλείσουν εντελώς το παράθυρο στον ήλιο της ελπίδας και της αισιοδοξίας. Τα σκιερά δωμάτια των μοντέρνων καιρών αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για το παρόν και το μέλλον των ανθρωπίνων κοινωνιών. Στο σήμερα, μπαίνει ακόμα -λίγος…- καθαρός αέρας, έστω και αν στο δωμάτιο κυριαρχεί η κάπνα των πολιτισμικών παρενεργειών, έστω και αν η ποσότητα του δεν μας αρκεί, έστω και αν αυτό ενοχλεί τους επικυρίαρχους…
Η πρόσφατη υπόθεση της απεργίας πείνας του αναρχικού Νίκου Ρωμανού και ο αρκετά σημαντικός αριθμός (ετερόκλητων, είναι η αλήθεια) ανθρώπων που κινητοποιήθηκαν ορμώμενοι από το δύσκολο αγώνα του, απέδειξε πως εκεί που όλα δείχνουν στάσιμα μπορεί ξαφνικά να υπάρξει κίνηση. Είναι η πραγμάτωση της πιθανότητας για την οποία μιλάμε, όταν ακόμα αυτή δεν είναι απτή. Για να υπερβούμε τα πεδία της ανασχετικής ιδεολογικής καθαρότητας, που αδυνατεί να συμβάλει στην όξυνση των αντιθέσεων, γιατί βάζει πιο πάνω από τις ίδιες τις αναγκαιότητες την αυτοεπιβεβαίωση και την τοποθέτηση της σε ψηλό σημείο στο άγονο παιχνίδι των ανούσιων ανταγωνισμών. Δεν «ηρωοποιούμε» κανέναν, δεν ψάχνουμε να βρούμε σύμβολα και πρότυπα, δεν κατασκευάζουμε λαοπρόβλητες ή δημοφιλείς «προσωπικότητες» που θα κοσμούν σαν αφίσες του διαμεσολαβημένου τους τοίχους των δωματίων της εκάστοτε ψευδεπίγραφης δραστηριοποίησης μας, αλλά αναζητούμε περιπαθώς σπίθες που θα «βάζουν φωτιές» στα ξερόχορτα της αδράνειας. Που θα μαθαίνουν στους νεοσσούς του ανατρεπτικού αγώνα την αξία της μάχης, και θα προσφέρουν απλόχερα τα ευεργετήματα της συλλογικής και αλληλέγγυας συνεργασίας. Βάζουμε στο τώρα τα λιθαράκια, για να μπορούμε αργότερα να χτίζουμε τείχη και φρούρια, αλλά και να «κρατάμε στα χέρια μας τους ογκόλιθους» -που θα είναι η δική μας απάντηση στο στημένο κοινωνικό διάλογο που ανοίγουν οι υπερασπιστές της κυριαρχίας, έχοντας ήδη προκάτ θέσεις. Οφείλουμε ένα ευχαριστώ στον Νίκο, γιατί με τον αγώνα του δημιούργησε ένα κομβικό σημείο αναφοράς με μελλοντικές προεκτάσεις, που στο χέρι μας είναι πως θα το αξιοποιήσουμε (ή μη). Αν, δηλαδή, θα το ευτελίσουμε σε μια άνευρη μνήμη ή αν θα το αναδείξουμε σε καταλύτη που θα αυξάνει τις στροφές στο νου μας -για να είμαστε έτοιμοι για ανταπόκριση στα επόμενα καθήκοντα μας, που ήδη έχουν ξεκινήσει πριν καν τον αγώνα του Νίκου…
Δεν πρέπει να αφήσουμε τα διάφορα «γραφεία κινήσεως» των κυριαρχικών προπαγανδιστικών επιχειρημάτων να καταστούν αδιατάρακτα αξιωματικής υφής πορίσματα με καθολική εσωτερική αποδοχή από το κρίσιμο εκείνο ποσοστό ανθρώπων, που αν «χαθεί», τότε οδηγούμαστε στη δημιουργία όρων που δύσκολα θα μπορούμε να μεταβάλλουμε, ακόμα και αν σταθούν ευνοϊκά οι αντικειμενικές συνθήκες. Είναι αρκετά επιβλαβές να παλεύει κανείς απλά για να νικήσει το αναπότρεπτο, πριν αυτό προλάβει να στοιχειοθετηθεί και να επικρατήσει ως τέτοιο… Αλλά, όπως έχει αποδειχθεί πολλάκις, τα όρια μεταξύ τραγικού και χαρμόσυνου είναι εκείνα που προσδιορίζουν τον ορισμό του ρεαλιστικού: δάκρυα για τις συνέπειες, γέλια για τις δικαιολογίες που θα επιστρατευτούν από όσους θα έχουν εκείνες τις στιγμές το θράσος να μιλούν -όταν σιωπούσαν στα κρίσιμα-, αλλά πάνω από όλα χαρά και πάθος για οτιδήποτε προωθεί τον ανατρεπτικό αγώνα.
Τα διάφορα κοινωνικά φαινόμενα, επομένως και εκείνα που άπτονται των καθοριστικών μεταβολών των όρων επιβολής στη σύγχρονη εποχή, επηρεάζονται από μια σειρά παραμέτρων. Τα έχουμε ξαναπεί (και) αυτά, και τα στοιχεία μιλάνε ξανά και ξανά από μόνα τους, χωρίς να χρειάζεται να επανέλθουμε με περαιτέρω αναφορές στο παρόν σημείωμα… Όποιος ψάξει τη σχετική βιβλιογραφία, όποιος διαβάζει εφημερίδες ή σερφάρει στο διαδίκτυο θα εμπλουτίσει κατά πολύ την ποσότητα κατοχής «πρώτων υλών» πληροφοριακής υφής… Η καπιταλιστική κρίση, ως το μοναδικό αίτιο πρόκλησης όλων των εφαρμοζόμενων αντικοινωνικών πολιτικών που ασκούν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο οι ηνιοκράτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρίζει ουσιαστικής μελέτης για τα πραγματικά δεδομένα και τις «αναγκαιότητες» που δημιουργεί όσον αφορά στις διακηρυγμένες ή μη στοχεύσεις των φυσικών εκπροσώπων της υπερεθνικής εξουσιαστικής ελίτ.  Η κυριαρχία, σε μια κοινωνική δόμηση σύγχρονου δυτικού μοντέλου όπως αυτή που εφαρμόζεται στον ελλαδικό χώρο -με τις όποιες προσαρμογές έλαβαν χώρα από τις αρχές της δεκαετίας του 1980-, επιστρατεύει στο τώρα -χωρίς καμία φειδώ- όλα όσα διαθέτει στη φαρέτρα της (εκτός από τις εσχατιές ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος…) και δύναται να της αποφέρουν όψιμα οφέλη. Ένα από τα πιο απεχθή «αντικείμενα πολιτικής τεχνικής» που χρησιμοποιεί είναι ο φόβος. Ένα είδος φόβου, για παράδειγμα, είναι αυτό που με μπροστάρη τον αρχηγό της ΝΔ  Αντώνη Σαμαρά και σε θέση πισωκίνητου καθοδηγητικού μαέστρου διάφορους φίλα προσκείμενους (για τους δικούς τους συμφεροντολογικούς αιτιοκρατικούς λόγους) ξένους παράγοντες, παρακολουθούμε να αποτελεί επί της ουσίας τη μοναδική επιχειρηματολογική-προεκλογική «μουσική» που βγαίνει από τα (διε)φθαρμένα «μουσικάντικα όργανα» μιας αποτυχημένης τα μάλα κυβέρνησης. Αφού, τελικώς, απέτυχαν να αναδείξουν τον Σταύρο Δήμα Πρόεδρο της Δημο-κρατίας τους, παρά τις διάφορες εκβιαστικές πρακτικές που δοκίμασαν, και αναγκάστηκαν να οδηγηθούν σε αυτό που ήθελαν να αποφύγουν (στα λόγια τουλάχιστον, γιατί δεν είμαστε μέσα στις κλειστές συσκέψεις τους ή στα μυαλά τους…) όπως ο διάβολος το λιβάνι, την εκλογική διαδικασία…  Όταν οι δημο-κράτες απαξιώνουν τη γιορτή του καθεστωτικού τους ορυμαγδού… Και την χαρακτηρίζουμε αποτυχημένη όσον αφορά στις δικές της δεσμεύσεις προς τους πάτρωνες της. Γιατί ακόμα και τα διαρκώς ανανεώσιμα προαπαιτούμενα που θέτουν εκ νέου στο τραπέζι της πολυδιαφημισμένης διαπραγμάτευσης (νωρίς τη θυμήθηκαν…) οι προϊστάμενοι της από το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και τη Φρανκφούρτη, δεν έχουν επιτευχθεί στην εντέλεια… Όσον αφορά, πάντως, στις συνθήκες εξανδραποδισμού της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν τα κατάφερε καθόλου άσχημα η κυβέρνηση Σαμαρά/Βενιζέλου, ως πανάξια διάδοχος των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου… Αυτό πρέπει να της το «πιστώσουμε», αφού συνειδητοποιήσουμε πως έχουμε μια χρυσή ευκαιρία να απαλλαγούμε από αυτήν σε λίγες μέρες. Πριν ολοκληρώσει το καταστροφικό της έργο. Ένα γεγονός, που αν συμβεί, δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε σοβαρός μελετητής των συσχετισμών να μη το πάρει στα σοβαρά, πέρα από το αισθητικό του πράγματος…
Ένας φόβος ανυπόστατος στην κρίση όποιου μπορεί ακόμα να παραμένει ψύχραιμος, καταστροφολάγνος δίχως μέτρο, εν μέρει χυδαίος, στα σίγουρα αποκρουστικός, ατσούμπαλα κινούμενος πέρα από τα σύνορα του κυνικού, και κουραστικά ανακυκλωμένος (για κάποιους το 2015 εξακολουθεί να είναι 2012…). Ένας προκλητικός κατασκευασμένος φόβος, που στοχεύει σε συγκεκριμένα κομμάτια του πληθυσμού (τα πιο ευάλωτα, εξαιτίας συναφών αιτιολογήσεων), που επιχειρεί να διαμορφώσει συνειδήσεις υπό το καθεστώς του πανικού, που κατά κύριο λόγο βολεύει τις συντηρητικές δυνάμεις διαχείρισης του αστικού συστήματος. Όμως, το σύστημα έχει και προοδευτικά υποστυλώματα και μπορούμε εύκολα να τα αναγνωρίσουμε, χωρίς πάντως να τα εξισώνουμε και να τα ταυτίζουμε με τα συντηρητικά. Γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν οι διάφοροι εκπρόσωποι της κρατούσας τάξης, όπως η απαίσια κάστα της εξωνημένης πολιτικής ελίτ που παρέδωσε συνειδητά την ελληνική κοινωνία στη μέγγενη της μνημονιακής λαίλαπας. Και μάλιστα, και με τη στυφή γεύση του αδυσώπητου και προ-σεσημασμένου για τις πρακτικές του ΔΝΤ… Γιατί, κάθε τακτική τους είναι προϋπολογισμένη, ίσως καλύτερα και από τον σε ετήσια βάση ψηφισμένο στο αστικό κοινοβούλιο κρατικό προϋπολογισμό (που στην πράξη καταντάει ένα προσχέδιο προς πρόσκαιρη εξαπάτηση μέσω της τακτικής των αναπροσαρμογών -αφού μεταλλάσσεται κατά το δοκούν τους μήνες που πραγματώνεται- και όχι κάτι το εφαρμοστέο κατά γράμμα). Ακόμα και όταν είναι σχεδόν σίγουρο πως χάνουν (πχ, μια εκλογική μάχη όπως η επερχόμενη), οι συντηρητικοί πόλοι της κρατούσας τάξης (που αποτελούνται από το συγχρωτισμό της νεοφιλελεύθερης αστικής δεξιάς, με τον ακραίο κεντρισμό και το σοσιαλφιλελευθερισμό των μεταποιημένων ψευδοσοσιαλιστών τύπου ΠΑΣΟΚ) βάζουν καινούριους στόχους: τη συγκράτηση των απωλειών, τη διατήρηση μιας όσο το δυνατόν «εγγύτερης» προς τον αντίπαλο θέσης, έτσι ώστε οι αιτιάσεις τους να αποκτούν μεγαλύτερη αξία μετά τη διαμόρφωση της «καινούριας μέρας». Όταν αντιμετωπίζεις το φάσμα μιας ήττας, κινείσαι για την εξασφάλιση της μικρότερης δυνατής απόστασης από αυτόν από τον οποίο υπολείπεσαι. Έτσι ώστε, να μεταφέρουν οι κήρυκες των συμφερόντων σου με μεγαλύτερη ευκολία το επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης από τα δικά σου χάλια στον απέναντι και στα όποια δικά του τρωτά -υπαρκτά ή μη, παραφουσκωμένα ή όχι… Για να μετατρέψουν την απαραίτητη (αυτοκριτική) εσωστρέφεια που θα έπρεπε να αποτελεί μονόδρομο ουσίας για όποιον έχει ομολογουμένως αποτύχει (αλλά καταλαβαίνει την ανάγκη να «σεβαστεί τα παντελόνια του»), σε μια επιτηδευμένη «εξωστρέφεια» που θα επιτρέπει να θέτουν αυτοί την ατζέντα της μέλλουσας επικαιρότητας, επικουρούμενοι φυσικά από τα ανάλογης ηθικής συγκρότησης παπαγαλάκια (που διαχρονικά τους υπερασπίζονται…). Όλους εκείνους τους αργυρώνητους (παρεμπιπτόντως, εξακολουθούν να μην είναι λίγοι όλοι αυτοί, ακόμα και σήμερα που οι θέσεις κοντά στον ήλιο της εξουσιαστικής ευμάρειας έχουν μειωθεί σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν…), που η συνείδηση τους διαμορφώνεται από το υλικό συμφέρον και ο ηθικισμός που επικαλούνται (σαν απαραίτητο συστατικό στοιχείο της ιδεοληπτικής τους ρητορείας) είναι μια ανίκανη να πείσει για την ποιότητα της καραμέλα που (ανα)μασάνε όποτε κρίνουν πως πρέπει να θίξουν τον αντίπαλο. Δηλαδή, στο παντού και στο πάντα… Όσο πιο αναίσχυντος είναι κάποιος στις επιδιώξεις του, τόσο πιο άμετρος θα είναι στις επιθέσεις του κατά δικαίων και αδίκων… Μπορεί ώρες-ώρες τα ίδια τα πράγματα να σε ωθούν να «κάνεις την πάπια», όμως αυτοί που έχουν συνηθίσει να λειτουργούν σαν γύπες, σαν λύκοι και σαν ύαινες, όποια προβιά και να φορέσουν (με τις κατάλληλες προτάσεις/υποδείξεις των επικοινωνιολόγων τους) προδίδονται από τους απαίσιους βρυχηθμούς και τα κακόηχα μουγκρητά τους… Γιατί, ένα σύστημα μετατρέπεται σε καθεστώς όταν παύει να τηρεί τις προσχηματικές εναρμονίσεις με όσα ευαγγελίζεται στα θεωρητικά κιτάπια του. Γιατί, η (αστική) Δημοκρατία -όταν το κεφάλαιο πασχίζει να προσαρμοστεί στα σκληρά (ακόμα και για το ίδιο…) πεδία ενός νέου τύπου ανταγωνισμού- μετατρέπεται σε επικίνδυνη καρικατούρα και σε μορφή πολιτεύματος που τα βασικά της χαρακτηριστικά ταιριάζουν σε πιο ολοκληρωτικές μορφές διακυβέρνησης των ανθρώπων. Γιατί, σε ένα τέτοιο κλίμα, όποιος νοιάζεται για τον συνάνθρωπο του είναι «λαϊκιστής», όποιος ακόμα τραντάζεται από τα διάφορα φαινόμενα κρίσης αξιών είναι οπισθοδρομικός και «δύναμη συντήρησης του επαχθούς παρελθόντος». Μαύρο λούτρινο φετίχ σε άσπρα πλακάκια… Όποιος, σε τέτοιες μέρες, επικαλείται το δικό τους Σύνταγμα φαντάζει «ακραίος» και συνιστά πρόβλημα που πρέπει το γρηγορότερο να απομονωθεί… Ας σκεφτούμε, δε, πως αντιμετωπίζονται -σε σχεδόν ολικές συνθήκες πόλωσης- οι θιασώτες της επαναστατικής προοπτικής…
Τα διάφορα ερωτήματα που γεννιούνται σχεδόν αυτόματα διαμορφώνουν το είδος των απαντήσεων… Ποιο είναι άραγε το κίνητρο και ο ψυχισμός ενός (απερχόμενου) πρωθυπουργού για να προτιμάει δίχως δεύτερη σκέψη να επικεντρώνεται σε υπερβολικές κατά γενική ομολογία κραυγές -που είναι τόσο συμβατές με την ουσία όσο ένας ρατσιστής με την ανθρωπιά; Ποιοι είναι αυτοί που θα ψηφίσουν τον καταστροφέα της κοινωνίας (ακόμα και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, σε ένα ρεσιτάλ κυνικής πολιτικής πατροκτονίας) ΓΑΠ, που εντελώς ανερυθρίαστα επιστρέφει στην κεντρική πολιτική σκηνή δήθεν για να «χτίσει το αύριο» πάνω στα συντρίμμια που ο ίδιος προκάλεσε; Βολεμένοι υπήρχαν, υπάρχουν, και θα υπάρχουν αρκετοί. Κάθε «νέα» πολιτική κίνηση συστημικής «αναδιάταξης», που βάφει τις αλυσίδες που παρέχει απλόχερα με τις μπογιές του «εκσυγχρονισμού», οφείλει να εξασφαλίζει σε ένα σταθερό πυρήνα λιγούρηδων τη βεβαιότητα πως μπορεί να βάζει στο παιχνίδι και «νέα φρούτα». Πείθεις πως παρέχεις κάτι; Τότε μόνο μπορείς να δημιουργήσεις ακολουθητές… Να εισάγεις στους κλειστούς κύκλους των εκλεκτών που γεύονται τους καρπούς των προνομίων και άλλους, πέρα από τους παραδοσιακούς σφετεριστές της εγχώριας νομενκλατούρας… Επομένως, ακόμα και ο ΓΑΠ ψήφους θα πάρει (δεν ξέρουμε πόσους…). Στελέχη θα (έχει ήδη) βρει…. Όταν το πολιτικό σκηνικό αναδιαμορφώνεται ραγδαία και εμφανίζεται να τρώει σαν σύγχρονος Κρόνος τα παιδιά του που του είναι άχρηστα, όταν προκύπτουν κενά (πείτε τα και ωπές…), οι συνήθεις ύποπτοι του αστισμού σπεύδουν να καταστρώσουν «φρέσκους» σχεδιασμούς και να τους εφαρμόσουν στην πράξη. Τα μέλη του αστικού συστήματος κυριαρχίας πότε κρύβονται, πότε βγαίνουν μπροστά, πότε αποσύρονται, πότε επανέρχονται, πότε πάνε οριστικά σπίτι τους. Σε κάθε περίπτωση, παραμένουν πωρωμένοι στρατιώτες που στρέφονται συνειδητά εναντίον μας…
 
 
Παροχή ευκαιριών, για λίγους, λοιπόν. Παράλληλοι κόσμοι, που όσο και αν επιχειρούν οι διάφοροι θιασώτες των διαταξικών ερμηνειών να κρύψουν, δεν τέμνονται πουθενά και με τίποτα… Την ίδια ώρα που ξέρουμε όλοι το τι βιώνει η πλειοψηφία της κοινωνίας (μέρος της οποίας είμαστε οι περισσότεροι, είτε είμαστε μεσοαστοί, είτε μικροαστοί, είτε προλετάριοι, είτε λούμπεν στοιχεία…) μπορούμε να διαβάζουμε στον αστικό τύπο και δη στις οικονομικές σελίδες -με το διαφορετικό χρωματισμό- τους τρόπους με τους οποίους μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις -με εντατικές δραστηριότητες σε διάφορους παραγωγικούς τομείς- ξεπέρασαν το σκόπελο της «κρίσης», διατήρησαν την κερδοφορία τους, και ατενίζουν το μέλλον με «αισιοδοξία». Μια προοπτική που θυμίζει πολύ έντονα, φερειπείν, την υποκρισία των δακρύων μιας ναυτιλιακής εταιρείας που «έχασε ένα καράβι από το στόλο της σε ένα ναυάγιο», αλλά σε οικονομικό πεδίο βγήκε κερδισμένη… Την ώρα που οι «νεκροφόρες» της αξιοπιστίας σφυρίζουν αδιάκοπτα, οι λογιστικοί υπολογισμοί των «ορθολογιστών» των διάφορων ισολογισμών χαμογελούν χαιρέκακα, μα και με ικανοποίηση… Αυτό είναι ίδιον του αστισμού. Σημάδι απογύμνωσης και ανάδειξης του πραγματικού χαρακτήρα του, όπως κάτι ανάλογο (όχι ακριβώς ίδιο) διέκρινε και τον φεουδαλισμό, και πάει λέγοντας… Γιατί, μπορεί όταν οι φεουδάρχες δανείζονταν από την Εκκλησία για να καλύψουν τις υπέρογκες ανάγκες του πολυτελούς τρόπου ζωής τους ο δανεισμός να ήταν ευκταίος, αλλά αυτός κρίθηκε από τους ιεροκήρυκες της θρησκευτικής υποκριτικότητας «αμαρτωλή» παρέκκλιση όταν οι αστοί μπήκαν και αυτοί για τα καλά (και με αύρα επικράτησης…) στο παιχνίδι του δανεισμού των φεουδοκρατών (μέχρι που τους ανέτρεψαν και ησύχασαν…). Σήμερα, τόσους αιώνες μετά, η καταπίεση και η εκμετάλλευση συνεχίζονται…Τις ίδιες στιγμές, άλλοι αγωνιούν για τα ball in, άλλοι επιβουλεύονται ψευδώς ή μη τις τραπεζικές καταθέσεις, άλλοι ρίχνουν ζεστό εφοπλιστικό χρήμα στην αγορά καραβιών, άλλοι εξηγούν το know how της αποδοτικής επιχειρηματικότητας, ενώ για τους περισσότερους ανθρώπους λέξεις όπως « μηνιαία έξοδα» λειτουργούν ως αιτία αϋπνίας και πρόκλησης ασθενειών, δαμόκλειος σπάθη για τα όποια όνειρα τους, και σκοπευτικές λέσχες για εκβιαζόμενους οπαδούς της «αυτοχειρίας». Η κοινωνία μας πάσχει από οξύ πνευμονικό οίδημα, γιατί το εσωτερικό σύστημα του οργανισμού της έχει εξασθενήσει οικτρά, με τις αιτίες και τους υπεύθυνους να είναι γνωστοί πια σε όλο το επονομαζόμενο πανελλήνιο…
Ξαφνικά, και ενώ τα μάτια μας βλέπουν, τα αυτιά μας ακούνε, το σώμα μας υποφέρει, η ψυχή μας βαραίνει, και το μυαλό μας μπλοκάρει (αφού πρώτα αναγκαζόμαστε να κατεβάσουμε ταχύτητες για να μη μεταφερθεί το μπλοκάρισμα της σκέψης στο πεδίο του ψυχοσυναισθηματικού «έκτακτου γεγονότος»), βρήκαμε τη νέα θεότητα. Που απαιτεί προσκυνητές, που τσακίζει αξιοπρέπειες, και μετατρέπει σε δούλους τους πολλούς, που επιβάλλει τους όρους της χωρίς καμία δεύτερη συζήτηση, που αφήνει ισχνά περιθώρια κινήσεων στους υπηκόους -μονάχα μέχρι εκεί που αρχίζουν οι πύλες της «καπιταλιστικής κολάσεως». Τις αγορές… Ανεξάρτητα αν αφορά αυτό είτε στην πραγματική οικονομία, είτε στο χρηματοπιστωτικό ψεύτικο χρήμα (που, όμως, στην ίδια τη ζωή λειτουργεί πιο εγκληματικά ακόμα και από τον πιο σεσημασμένο παράνομο «κακοποιό»)… Γιατί, αν αναλογιστεί κάποιος τις συνέπειες της νεοκαπιταλιστικής ασυδοσίας, θα αρχίσει μέσα του να αναθεωρεί πολλές σταθερές για τη ζωή, για το ποιοι είναι εγκληματίες και ποιοι όχι… Αίφνης, οι αγορές έχουν γίνει οι παντογνώστες, που υποτιμούν με προκλητικό τρόπο το (χρησιμοποιημένο από αυτές ως χαρτί υγείας) πολιτικό σύστημα, που περιμένουν στη γωνία κραδαίνοντας τους μπαλτάδες για όσους αντιδρούν ή δεν υποτάσσονται, γιατί άλλοι πρέπει να είναι υπάλληλοι της και άλλοι «εγκλεισμένοι» στα σύγχρονα πτωχοκομεία της αναδιαμορφωμένης -και παραπαίουσας προς το ευτελέστερο- «ηθικής της σύγχρονης εργασίας»…
Σε όλα αυτά, σε ενεστώτα χρόνο, υπάρχει μόνο μια απάντηση για κάθε συνειδητοποιημένο άνθρωπο που αρνείται την κρατική και καπιταλιστική πραγματικότητα, προσδοκώντας σε ένα μελλοντικό επαναστατικό πειραματισμό. Δεν φιλολογούμε, για αυτό αρχίζουμε να σχηματίζουμε την απάντηση αυτή, κυρίως μέσα μας -εκεί που ξεκινάνε όλα τα σημαντικά, εκεί που κυοφορούνται όσα μπορούν να κρατήσουν ανοιχτό το επαναστατικό όραμα στο εγγύς μέλλον… Που υπερβαίνει τις αναλύσεις, τις πολιτικές στρατηγικές, τις επιθυμίες μας: η εναρμόνιση με το πολύ απλό, αυτό που υπαγορεύει πως πρέπει να τους γυρίσουμε την πλάτη. Γιατί, το πραγματικό ζητούμενο των αναζητήσεων μας δεν αρκεί να είναι η ελάχιστη δυνατή αποκατάσταση αδικιών (που μάλιστα ενδέχεται να προκύπτει με χρηματοδοτήσεις ακόμα και από κοινοτικά κονδύλια), ούτε η παύση της ατιμωρησίας των διάφορων μεγαλόσχημων που λυμαίνονται εδώ και δεκαετίες το δημόσιο χώρο, ούτε η εξασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών, ούτε –σε γενικό πλαίσιο- η αγκίστρωση σε οποιοδήποτε (δίκαιο και πολυπόθητο στο ευρύτερο κοινωνικό υποσυνείδητο) ρεφορμιστικό αίτημα. Ο κάθε μορφής ρεφορμισμός δεν μπορεί να ευδοκιμήσει και να προχωρήσει αν δεν έχει πρώτα βάλει τα θεμέλια του πάνω σε υπαρκτές κοινωνικές ανάγκες. Προφανώς, αυτά που περιγράφτηκαν ως σύντομα παραδείγματα στις παραπάνω σειρές είναι θετικά βήματα (που δεν επιτρέπεται να παραγνωρίσουμε, αλλά και που πρέπει να βάλουμε στη σωστή τους θέση/διάσταση), αλλά κάποιες φορές τα ίδια τα πράγματα απαιτούν περισσότερα. Γιατί το κράτος έχει ταξικό πρόσημο, γιατί έκανε λάθος ο Ν. Πουλαντζάς που θεωρούσε πως η απόκτηση της κρατικής (πολιτικής) εξουσίας, χωρίς αλλαγή στις σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής (οικονομική εξουσία), δύναται να σημάνει «την άνοιξη που ακόμα περιμένουμε»… Σήμερα, που ο κοινωνικός ανταγωνισμός λαμβάνει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, οφείλουμε να αφήσουμε πίσω μας ότι μας καθυστερεί, μας μπερδεύει και αυξάνει το χρόνο βιωσιμότητας της υπάρχουσας κρατικής και καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων…Καλή χρονιά να έχουμε όλοι, όσοι τουλάχιστον παραμένουμε στους καιρούς του εσκεμμένα αλαζονικού αντιανθρώπινου απο-ανθρωπισμού, όρθιοι και διαθέσιμοι να προβάλλουμε τις απαραίτητες αντιστάσεις στη δικτατορία του κράτους και του κεφαλαίου…
Συναινετικοί εκεί που πρέπει, καταφατικοί μονάχα απέναντι στο επαναστατικό πρόταγμα και στις συμμαχίες όσων το επιθυμούν, αλλά και αποφατικοί στο «παραμύθι των ζουρλών», όπως είναι εδώ και πολλά χρόνια το στημένο αστικό πολιτικό παίγνιο…  Αυτό που έχει φτάσει στο έσχατο σημείο απαξίωσης, αυτό που έχει εξαντλήσει τα όποια αποθέματα αξιοπρέπειας. Και αν στο black jack μπορείς να βγάλεις -αν είσαι τυχερός (γιατί στο τζόγο ο κερδισμένος είναι πάντα αυτός που παρέχει τις «υπηρεσίες»)- κατιτίς, από την αστική πολιτική χαμένος θα είσαι πάντα, αν δεν την αρνηθείς, αν δεν παλέψεις να την καταργήσεις οριστικά και αμετάκλητα… Γιατί, «στο χρονοντούλαπο της ιστορίας δεν πρέπει να στείλουμε εκ νέου μονάχα τη δεξιά», αλλά συνολικά το σύστημα που λειτουργεί στοχευμένα προς όφελος της ολιγαρχίας του πλούτου, είτε με δεξιά, είτε με κεντρώα, είτε με αριστερά δεκανίκια… Oι ιδέες μας για κάποιους ρεαλιστές παραπέμπουν σε απελπισμένο κολυμβητή που δεν ξέρει προς τα πού να στρέψει την προσοχή του για την εξασφάλιση της πιο άμεσης προφύλαξης από μεγάλους και απειλητικούς κινδύνους: στα χρυσά δόντια των κροκόδειλων του χρήματος ή στα μανιασμένα ψηλά κύματα της διευρυμένης παθητικοποιημένης μουρμουρολογίας -που απλώνεται εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια σχεδόν σε όλα τα πεδία κοινωνικής ζωής και συντελεί στο να παίρνει το σύστημα δόσεις διατήρησης; Ας έχουμε μαζί μας τα απαραίτητα εφόδια/προστατευτικά, και τότε ίσως «οι κροκόδειλοι να σπεύσουν να απομακρυνθούν» και το ρεύμα να αλλάξει φορά…
 .
Qui tacet consentit (μτφρ: ο σιωπών συναινεί), λοιπόν…
.
  • ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΟ-(ΑΝΤΙ) ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΣΚΕΠΑΖΕΙ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΔΥΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΩΣ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΑΝΤΙΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΩΝ «ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ»
  • ΟΣΟ ΠΙΟ ΑΠΟΜΑΚΡΥΣΜΕΝΗ ΜΟΙΑΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΔΥΣΧΕΡΕΣ ΣΉΜΕΡΑ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ
  • ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, ΑΝΤΙΤΑΣΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΝΘΕΤΙΚΉ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ ΠΑΛΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΣΕ ΠΛΕΟΝΕΚΤΙΚΗ ΘΕΣΗ
  •  ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΠΟΛΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΧΥΘΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΩΣ ΠΕΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΤΩΝ ΕΤΟΙΜΑΤΖΗΔΙΚΩΝ «ΛΥΣΕΩΝ» ΠΟΥ ΛΑΝΣΑΡΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

One response to “ΣΥΝΘΕΤΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΡΟΤΡΟΠΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s