Ανατροπή της λιτότητας με «πάγωμα» χρέους και ισοσκελισμένο προϋπολογισμό;

Αναδημοσιεύουμε το άρθρο του Π.Κοσμά σχετικά με τις συνεχείς διευκρινήσεις που δίνουν τα στελέχη του Συριζα όπου σταθούν και όπου βρεθούν ότι ακόμα και αν κυβερνήσουν θα είναι τα πιο φρόνιμα παιδιά και εννοείται ότι δεν θα προβούν σε οποιοδήποτε είδος «μονομερών» αποφάσεων. Δεν ειμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν οι δηλώσεις αυτές και πάνω από όλα αυτές του αρχηγού του Συριζα προκαλούν «κύματα συζητήσεων, διαλόγου και αντιπαραθέσεων εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ», ξέρουμε όμως ότι το σύστημα έχει πλέον χωνέψει ότι ο Συριζα του 2012 δεν θυμίζει τίποτα τον σημερινό. Το σίγουρο πάντως είναι παραφράζοντας ελαφρώς τα λόγια του Π.Κοσμά στον επίλογο του άρθρου του ότι  «η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σεβόμενη τους δύο αυτούς «πυλώνες» των μνημονίων, όχι μόνο δεν θα ανατρέψει τη λιτότητα γενικά, αλλά δεν θα υλοποιήσει καν τις δεσμεύσεις της ΔΕΘ ειδικά». Εντούτοις το ερώτημα παραμένει: τι περιμένει κανείς να συμβεί επενδύοντας τις οριακές πολιτικές του δυνάμεις σε ένα κόμμα που λέει ανοιχτά πλέον αυτά που λένε ο αρχηγός και τα στελέχη του, τη στιγμή μάλιστα που όλοι πλέον καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται . Ας είναι, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Οι δηλώσεις του Γιάννη Δραγασάκη συνιστούν σύγκλιση με τους δύο θεμελιώδεις πυλώνες του μνημονίου: τις συμφωνίες για τα πρωτογενή πλεονάσματα και τη «γερμανική μέθοδο» για τη νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, χωρίς διαγραφή, αλλά με επιμήκυνση και μείωση επιτοκίου.

«Όλες οι προτάσεις γίνονται υπό τις συνθήκες ισοσκελισμένου προϋπολογισμού. Δεν επιστρέφουμε στα ελλείμματα. Όχι μόνο για εμάς, αλλά για όποιον θέλει να σχεδιάσει πολιτική. Δηλαδή, δεν πάμε ξανά σε ελλείμματα, αυτό είναι η παραδοχή. Άλλο αν εμείς διεκδικούμε να εξαιρεθούν οι δημόσιες επενδύσεις, όπως και οι Ιταλοί το θέλουν και πολλοί άλλοι. Οι αριθμοί όλοι είναι ενδεικτικοί. Δεν μπορούν και δεν πρέπει να τους βάλουμε σε ζυγαριά φαρμακείου, διότι και προσωπικά δεν θα εκπλαγώ όταν αποκτήσουμε εικόνα, με στοιχεία, να βρούμε κάποιους αριθμούς με υπερτιμολόγηση και άλλους με υποτιμολόγηση».

Γ. Δραγασάκης, Βήμα FM, 16/9/2014

«Μια ριζική λύση μπορεί να διεκδικηθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στο επίπεδο αυτό υπάρχει μεγαλύτερη ευχέρεια επιλογών. Αντί για κούρεμα μπορεί να υπάρξει ‘‘απόσυρση’’ του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, δηλαδή ένα μέρος του χρέους να αποσυρθεί από τις αγορές ή τους φορείς που το κατέχουν σήμερα και να κρατηθεί ‘‘παγωμένο’’ στο πλαίσιο της ΕΚΤ».

Γ. Δραγασάκης, Real News, 28/9/2014

Οι προγραμματικές δεσμεύσεις που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας στη ΔΕΘ, εκτός από την αναθέρμανση των ελπίδων της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, ξεσήκωσε και κύματα συζητήσεων, διαλόγου και αντιπαραθέσεων εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, εντός και εκτός Αριστεράς. Μία από τις κεντρικές γραμμές του προβληματισμού και των αντιπαραθέσεων ήταν οι όροι και προϋποθέσεις, ώστε αυτές οι δεσμεύσεις να μη μείνουν «εξαγγελίες», αλλά να υλοποιηθούν. Στο πλαίσιο αυτής της «μετά τη ΔΕΘ» συζήτησης, εντύπωση προκάλεσαν οι «διορθωτικές» παρεμβάσεις του Γιάννη Δραγασάκη, υπεύθυνου για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που ούτε λίγο ούτε πολύ «κουρεύουν» όχι μόνο τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ γενικώς, αλλά και τις δεσμεύσεις του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη ειδικώς…

Ελάχιστες μέρες ύστερα από την παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ, φρόντισε να διευκρινίσει-διαβεβαιώσει ότι όλες οι προτάσεις γίνονται υπό συνθήκες ισοσκελισμένου προϋπολογισμού και ότι οι αριθμοί είναι ενδεικτικοί. Περίοπου δύο εβδομάδες αργότερα και λίγες μέρες αφότου επέστρεψε από «ειδική αποστολή» στο Βερολίνο, όπου μαζί με τον Γιώργο Σταθάκη συνάντησε τον… μερκελιστή, στενό συνεργάτη της Μέρκελ, κ. Γιοργκ Άσμουσεν, ο Γιάννης Δραγασάκης «κούρεψε» τη δέσμευση Τσίπρα στη ΔΕΘ για σκληρή διαπραγμάτευση με στόχο την κατάργηση του μεγαλύτερου (ή μεγάλου) μέρους του χρέους, καταθέτοντας μια νέα «ιδέα» για «απόσυρση» ή «πάγωμα» του χρέους.

Προκύπτει λοιπόν αυτοδίκαια το ερώτημα: Μπορούν να υλοποιηθούν οι, διά στόματος Αλέξη Τσίπρα, δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΘ με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και χωρίς διαγραφή του χρέους;

Ανατροπή της λιτότητας εντός των δημοσιονομικών στόχων του μνημονίου;

Ο Γιάννης Δραγασάκης έχει υποστηρίξει τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς με σχεδόν «αξιακό» τρόπο, επιχειρηματολογώντας σε συνεντεύξεις του ότι κακώς θεωρείται συνώνυμο της αριστερής πολιτικής η ύπαρξη ελλειμμάτων. Σε αυτό το επίπεδο, έχει ουσιαστικά και ιστορικά άδικο: Ακόμη και οι αντικυκλικές πολιτικές του κεϊνσιανισμού προβλέπουν ότι σε περίοδο ύφεσης ή οικονομικής επιβράδυνσης πρέπει το κράτος να κάνει αντικυκλική πολιτική, αυξάνοντας τις δημόσιες δαπάνες, στηρίζοντας την απασχόληση και το εισόδημα των εργαζομένων. Και, όντας πιο ρεαλιστής ή λιγότερο αστήρικτα αισιόδοξος από στελέχη του «οικονομικού επιτελείου» του ΣΥΡΙΖΑ, δεν υποστήριξε ποτέ ότι όλα αυτά πρέπει να γίνουν σε συνθήκες ισοσκελισμένου προϋπολογισμού… Η υποστήριξη των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και μάλιστα σε συνθήκες βαθιάς κρίσης και ανθρωπιστικής καταστροφής (και όχι απλώς καθοδικής φάσης του οικονομικού κύκλου) είναι άποψη και πολιτική στα δεξιά του κεϊνσιανισμού, που σήμερα την υπερασπίζονται μόνο σοσιαλφιλελεύθεροι νεοκεϊνσιανοί ή καθαρά νεοφιλελεύθεροι και μονεταριστές.

Ας αφήσουμε όμως αυτή τη γενική θεώρηση για να πάμε στα συγκεκριμένα. Η τρόικα έχει θέσει σαν καθοδηγητικό κανόνα και ακρογωνιαίο πυλώνα του ελληνικού προγράμματος προσαρμογής την επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων, στη μεσοπρόθεσμη προοπτική επίτευξης ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.

Στο πλαίσιο αυτό, η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη συμφωνήσει για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα τα επόμενα χρόνια: 1,5% του ΑΕΠ το 2014, 3% το 2015 (σε 2,9% το διόρθωσε «μετά φόβου Θεού» το προσχέδιο του προϋπολογισμού), 4,5% το 2016 και περί το 4% για μακρά σειρά ετών στη συνέχεια. Και ήδη το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2015 προδιαγράφει την επίτευξη ισοσκελισμένου –και πιθανότατα πλεονασματικού– προϋπολογισμού το 2016, αφού για το 2015 προβλέπει έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης μόλις 0,2% σύμφωνα με τη μεθοδολογία της Eurostat και 1,2% σύμφωνα με τα κριτήρια του προγράμματος προσαρμογής (του μνημονίου).

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι γίνονται εικλογές τους επόμενους μήνες και ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίζει κυβέρνηση. Θα διατηρήσει το στόχο για πρωτογενές έλλειμμα 2,9%-3% όπως προβλέπουν Σαμαράς και τρόικα; Θα διατηρήσει το στόχο για οριακό έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης που προδιαγράφει ισοσκελισμένο ή και πλεονασματικό προϋπολογισμό το 2016; Ή θα καταθέσει συμπληρωματικό προϋπολογισμό που θα αλλάζει αυτές τις «δημοσιονομικές συντεταγμένες», ώστε να διευρυνθούν οι δυνατότητες μεταφοράς πόρων στους μισθούς, τις συντάξεις και το κοινωνικό κράτος, τις δημόσιες επενδύσεις (προσλήψεις και έργα υποδομής); Και πάνω σε ποιες προβλέψεις για το πρωτογενές και συνολικό ισοζύγιο θα χτιστεί ο προϋπολογισμός του 2016; Αντί να αντιπολιτευόμαστε «αξιακά» και αφηρημένα τον Κέινς από τα δεξιά, δεν είναι προτιμότερο να δεσμευτούμε πάνω σε αυτά συγκεκριμένα και πειστικά;

Στις διαπραγματεύσεις μεταξύ τρόικας-κυβέρνησης, η τρόικα έχει στείλει το μήνυμα: Η συζήτηση και διαπραγμάτευση γίνονται υπό τον όρο ότι δεν θα αμφισβητηθούν οι συμφωνημένοι στόχοι για το πρωτογενές πλεόνασμα τα επόμενα χρόνια. Το μήνυμα ελήφθη από τον Σαμαρά, που «τόλμησε» να μειώσει αδιόρατα το στόχο για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2015 από 3% σε 2,9%, για… συμβολικούς λόγους. Ο Γιάννης Δραγασάκης, από τη στιγμή που άνοιξε τέτοια ζητήματα, πρέπει να απαντήσει καθαρά. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα τηρήσει τις συμφωνίες των μνημονιακών κυβερνήσεων για το πρωτογενές πλεόνασμα και, κατ’ επέκταση, τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό;

«Πάγωμα» του χρέους. Σε τι διαφέρει από τη «συνταγή» της Μέρκελ;

Πάμε τώρα στην καινοφανή ιδέα περί «απόσυρσης» ή «παγώματος» του χρέους. Ο Γιάννης Δραγασάκης φρόντισε να μην πάρει ολόκληρη την ευθύνη της ιδέας, αποδίδοντας την πατρότητά της σε άλλους. Το γεγονός όμως είναι ότι «κούρεψε» τόσο τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ γενικά όσο και τη δέσμευση του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ ειδικά, περί σκληρής διαπραγμάτευσης με στόχο τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους.

Ας μπούμε όμως στον κόπο να εξετάσουμε αυτή την ιδέα συγκεκριμένα. Από αυτή την εξέταση θα αποδειχτεί ότι η ιδέα αυτή δεν είναι τίποτα περισσότερο από παραλλαγή της κατεύθυνσης που έχει επιβάλει η Μέρκελ για τη νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους: όχι διαγραφή («κούρεμα» στη γλώσσα των μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων), αλλά επιμήκυνση της διάρκειας λήξης του και μείωση του επιτοκίου.   

Συγκεκριμένα, «πάγωμα» είτε «απόσυρση» χρέους («μεγάλου μέρους» λέει στις δηλώσεις του ο Γ. Δραγασάκης σε ένα σημείο, «τμήμα» σε ένα άλλο) μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: χρέος που πλέον δεν εξυπηρετείται, δηλαδή δεν πληρώνεις γι’ αυτό τουλάχιστον τόκους, ενδεχομένως και χρεολύσια. Επειδή όμως δεν μιλάμε για διαγραφή, αν πρόκειται για μη πληρωμή και χρεολυσίων, αυτό σημαίνει απλώς περίοδο χάριτος στην αποπληρωμή.

Τι μας λέει λοιπόν αυτή η ιδέα; Ότι για ένα μέρος του χρέους (μεγάλο ή μικρότερο) θα «παγώσουν» η καταβολή τόκων και χρεολυσίων. Επειδή στόχος των δηλώσεων ήταν να νομιμοποιηθεί η «ιδέα» στη γενικότητά της και όχι να διευκρινιστεί συγκεκριμένα, παίρνουμε την καλύτερη δυνατή εκδοχή της: μηδενισμός επιτοκίου και περίοδο χάριτος στην καταβολή χρεολυσίων.

Αυτό για το σύνολο του χρέους (αφού ένα τμήμα του δεν θα υποστεί την κατεργασία του «παγώματος») δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο παρά μείωση του σημερινού μέσου επιτοκίου και επιμήκυνση της διάρκειας! Δηλαδή σύγκλιση με τις προτάσεις Σόιμπλε για τη νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Στην πράξη όμως, τα πράγματα δεν θα είναι ούτε καν τόσο ευνοϊκά.

Όπως δείχνει ο πίνακας που παραθέτουμε, οι μεγάλοι «όγκοι» του χρέους είναι προς τον EFSF, τον GLF, το ΔΝΤ, τις κεντρικές τράπεζες και τέλος τους ιδιώτες επενδυτές. Γι’ αυτές τις κατηγορίες χρέους έχουμε και λέμε:

  • Τα δάνεια του GLF (μηχανισμός του πρώτου μνημονίου) έχουν επιτόκιο περίπου 0,5%, άρα εδώ πρακτικά δεν έχει έννοια το «πάγωμα». Όσο για την περίοδο χάριτος για την καταβολή χρεολυσίων, αυτή έχει δοθεί ήδη και ισχύει μέχρι και το 2022.
  • Τα δάνεια του EFSF (μηχανισμός του δεύτερου μνημονίου) έχουν επιτόκιο που κυμαίνεται από 1,5% έως 2%, αλλά είναι σε μορφή ομολόγων του EFSF που έχουν καταλήξει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για άντληση ρευστότητας. Είναι μη διαπραγματεύσιμα ομόλογα ήδη «παρκαρισμένα» στην ΕΚΤ με επιτόκιο ελάχιστα πάνω από το κόστος δανεισμού του EFSF. Ως μη διαπραγματεύσιμο, είναι «παγωμένο» χρέος, αλλά το επιτόκιο δεν μπορεί να μειωθεί κάτω από το κόστος δανεισμού του EFSF, διότι αυτό θα σήμαινε «χασούρα» για τον EFSF και κατ’ επέκταση για τα κράτη-μέλη που για λογαριασμό τους δανείστηκε. Όσο για την περίοδο χάριτος, αυτή υπάρχει επίσης ήδη και ισχύει μέχρι και το 2021.
  • Τα δάνεια του ΔΝΤ έχουν σχετικά υψηλό επιτόκιο, αλλά εδώ δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα αλλαγής του επιτοκίου ή επιμήκυνσης της διάρκειας χωρίς οξεία ρήξη –και εξ όσων ο ίδιος έχει δηλώσει, οι προτάσεις του Γιάννη Δραγασάκη γίνονται στο πλαίσιο του στόχου για επίτευξη συμφωνημένης λύσης.
  • Τα ομόλογα που κατέχουν η ΕΚΤ και οι άλλες κεντρικές τράπεζες έχουν επιτόκιο μεγαλύτερο και από αυτό του ΔΝΤ, αλλά η μόνη δυνατότητα για συμφωνημένη αλλαγή των όρων είναι στη λήξη των ομολόγων: τότε, μπορεί η ΕΚΤ και οι άλλες κεντρικές τράπεζες είτε να το λογιστικοποιήσουν είτε να το αναχρηματοδοτήσουν με άλλους όρους. Όσο τα ομόλογα είναι εν ζωή (δηλαδή πριν τη λήξη τους), δεν μπορεί μια κεντρική τράπεζα να αλλάξει το επιτόκιό τους, να τα «παγώσει» κλπ. Ακόμη όμως και αν υπάρξει μια λύση αναχρηματοδότησης στη λήξη τους, δεν μιλάμε για μια λύση με άμεσα και «συγκεντρωτικά» οφέλη.
  • Τα ομόλογα που κατέχουν ιδιώτες, πέρα από το ότι είναι μικρό ποσοστό του συνολικού χρέους, είναι «θωρακισμένα» με το αγγλικό δίκαιο και μερικά εξ αυτών με επιπλέον ρήτρες που διασφαλίζουν τους δανειστές. Συναινετική λύση με οποιασδήποτε μορφής «πάγωμα» πρέπει να αποκλειστεί και αντίθετα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι τυχόν παραβίαση των όρων εξυπηρέτησής τους θα οδηγήσει σε κόντρα ανάλογη με αυτή της Αργεντινής με τους «γύπες» της κερδοσκοπίας.

Να λοιπόν γιατί η ιδέα Δραγασάκη για «πάγωμα» και «απόσυρση» του χρέους όχι μόνο σημαίνει μια φόρμουλα σαν αυτή που συζητούν ήδη Σαμαράς και Μέρκελ, αλλά και το πρακτικό της αντίκρισμα είναι μικρό. Στο βαθμό βέβαια που μιλάμε για συμφωνημένη λύση. Εξάλλου, με τη συγκεκριμένη πρόταση μόνο γι’ αυτό έχει νόημα να μιλάμε –αν πρόκειται για ρήξη, τότε αξίζει να την κάνουμε για να διαγράψουμε το χρέος.

Συνοψίζουμε με ένα ερώτημα. Αν, με τις ιδέες για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό και «πάγωμα» ή «απόσυρση» του χρέους, αποδεχόμαστε τους δύο βασικούς δημοσιονομικούς «πυλώνες» των μνημονίων, πώς θα πετύχουμε εντός αυτού του πλαισίου την ανατροπή της λιτότητας;

Επειδή όμως το ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό, ας δώσουμε και την εξίσου προφανή απάντηση. Αν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σεβαστεί τους δύο αυτούς «πυλώνες» των μνημονίων, τότε όχι μόνο δεν θα ανατρέψουμε τη λιτότητα γενικά, αλλά δεν θα υλοποιήσουμε καν τις δεσμεύσεις της ΔΕΘ ειδικά. 

Πηγή: www.rproject.gr

Advertisements

4 responses to “Ανατροπή της λιτότητας με «πάγωμα» χρέους και ισοσκελισμένο προϋπολογισμό;

  1. απλή ερώτηση :

    Η ελληνική κοινωνία πιέζει τον ΣΥΡΙΖΑ να πάει προς τα «αριστερά» ή στα «δεξιά» ;

    Αυτόν που ξέραμε δηλαδή μετά τον Κωνσταντόπουλο και πριν τη δεύτερη θέση στις εκλογές .

    Οι εκτελεστικά εργαζόμενοι έμμισθοι εργατοϋπάλληλοι θέλουν ΑΛΛΑ τον προδίδει ο ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει να τον εγκαλούμε ;

    Μήπως ο λαός μια χαρά τους ξέρει και αυτούς του ΚΚΕ και αυτούς της εξ.αριστεράς και δεν τους θέλει ούτε πείθεται και θέλει απλώς μια κεντροαριστερή διαχείριση της υφιστάμενης κατάστασης χωρίς πολλά πολλά ; Είναι βλάκας ο λαός και πρωτοπορία το ΚΚΕ και η εξ.αριστερά ;
    Μήπως τόσα χρόνια τόσες δεκαετίες σε φάσεις ανάπτυξης και κρίσης (όπως σήμερα) του συστήματος από το 1960 ως σήμερα έχει χάσει απίστευτο έδαφος και δεν πιάνει στο λαό το κομ.κίνημα όπως το ξέρουμε ; Μήπως το κομ.κίνημα είναι σε μεγαλύτερη κρίση από το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα ;

    Μήπως οι εργαζόμενοι της Ελλάδας απλώς θέλουν μια εναλλαγή είτε προς το κεντροαριστερό ;

    Και αν οι εργαζόμενοι της Ελλάδας θέλουν ό,τι θέλουν οι εργαζόμενοι της Γαλλίας , της Γερμανίας και της Αγγλίας τι τύχη έχουν ή μπορεί να έχουν αν δεν θέλουν οι άλλοι κάτι άλλο ;

    Ο ΣΥΡΙΖΑ μας φταίει ;

    ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς θέλει να κυβερνήσει και για να κυβερνήσεις σήμερα πρέπει να πάρεις την πλειοψηφία των ψηφοφόρων δηλαδή κατ’επέκταση την πλειοψηφία των εργαζομένων. Την οποία σίγουρα δεν έχει ούτε το ΚΚΕ (που εδώ και 40 χρόνια δεν έχει περάσει το 10% ενώ το ίδιο προσδιορίζει την εργ.τάξη σε 60% με 70%) ούτε οι ομάδες της εξ.αριστεράς (που εδώ και 40 χρόνια δεν έχουν περάσει το 2%).

    Τελειώσαν και τα ψέματα πως δεν μας παίζουν τα κανάλια δεν μας ξέρει ο κόσμος δεν κολλήσαμε πολλές αφίσες δεν κάναμε πολλές πορείες.

    Όταν ο «λαός» ήθελε αλλαγή έστειλε κόμμα από το 3-5% στο 15% και τώρα στο 25% και αυτούς που λύνανε και δένανε από το 81 τους «τιμώρησε» και άλλο κόμμα-εγκληματική οργάνωση του 0,2% στο 7% (αυτό το έστειλε ο μπουχτισμένος ‘λαός’ των σκατόψυχων) .

    Τόσο απλά.

    Ό,τι θέλουν οι εργαζόμενοι δεν είπαμε ;

    Μου αρέσει!

  2. Αφενός η «ελληνική κοινωνία» δεν είναι ένα πράγμα. Αφετέρου οι πιέσεις είναι πολλαπλές και προς διάφορες κατευθύνσεις. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η ελληνική high society πιέζει τον Συριζα σε μια ορισμένη κατεύθυνση που φαντάζομαι θα ξέρεις προς τα που είναι.
    Αν παρόλα αυτά ξέρεις κάτι περισσότερο πάνω στις πιέσεις της «ελληνικής κοινωνιας» διαφώτισέ μας αν δεν σου κάνει κόπο. Ίσως ο σεχταρισμός μας δεν μας αφήνει να δουμέ την κατάσταση ως έχει.

    Μου αρέσει!

  3. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μεγάλος διαφωτιστής για να δει πως η low society πιέζει προς τα δεξιά τον συριζα (ή εν τέλει δεν πιέζει να γίνει ο Λαφαζάνης πρωθυπουργός) και όχι επειδή είναι απογοητευμένοι και αλλοτριωμένοι όπως λένε οι high διαφωτιστές του ΚΚΕ και της εξ.αριστεράς αλλά επειδή απλά δεν πείθονται και έχουν και επιχειρήματα όπως δεν πείθονται εδώ και 4 δεκαετίες που τους ρωτάνε.

    Μου αρέσει!

  4. Κατά την άποψη του αριστερόμετρου του Πάνου Κοσμά υπάρχει αυτή η κλίμακα :

    Ισοσκελισμένοι κρατικοί προϋπολογισμοί : Δεξιά και νεοφιλελευθερισμός. ΦΤΟΥ ΚΑΚΑ !

    Ελλειμματικοί προϋπολογισμοί σε περίπτωση κρίσης : Λίγο αριστερότερα

    Αιώνια ελλειμματικοί προϋπολογισμοί και σε περίπτωση κρίσης και σε φάση ανάπτυξης : Full αριστερά ! Σκέτη επανάσταση !

    Ας αφήσουμε για μια στιγμή το τι λέει η τρόικα τι λέει ο ΣΥΡΙΖΑ και τι ο Πάνος Κόσμας.

    Όποια μορφή οικονομίας να πάρεις από την οικονομία του Ροβινσώνα , τις μεσαιωνικές μέχρι τις σημερινές καπιταλιστικές εθνικές που συντάσσουν έναν κρατικό προϋπολογισμό η απλή μαθηματική λογική λέει πως είναι σίγουρα καλύτερα να ξοδεύεις λιγότερα από αυτά που λαμβάνεις !

    Αυτό δεν είναι ζήτημα πολιτικής ή ιδεολογικής στάσης αλλά μαθηματικών καθώς αυτή η απλή μαθηματική πράξη της αφαίρεσης (έσοδα-έξοδα) ισχύει και στον Ροβινσώνα και στους ισλαμιστές του Ιράν και στους δεξιούς και προς μεγάλη έκπληξη του κυρίου Κοσμά και στους κομμουνιστές όταν σχηματίζουν κυβερνήσεις (για αυτό όμως θα γίνει αναφορά στο τέλος).

    Τι λέει ο Κέυνς ο οποίος δεν αναφέρεται ούτε συμβούλευε καταχρεωμένες χώρες της περιφέρειας όπως η Ελλάδα ;

    Πως ΝΑΙ έχουμε αυτή τη γενική παραδοχή πως καλό είναι ο οποιοσδήποτε να μην έχει ελλείμματα αλλά σε περιπτώσεις, κοίτα να δεις…, μπορούμε να μπαίνουμε λίγο μέσα για να ανακάμψουμε καθώς δεν υπάρχει πάντοτε μια ευθύγραμμη ανοδική πορεία ανάπτυξης σε συνθήκες παγκόσμιας αγοράς και καπιταλισμού.

    Το γεγονός πως το έλεγε αυτό δεν αναιρεί πως είναι γενικώς οικονομικά υγιές (πόσο μάλλον όταν είσαι μια εξαρτημένη οικονομικά χώρα που δεν έχει πολλές δυνατότητες να σταθεί στα πόδια από μόνη της χωρίς να τη φάει η μαρμάγκα) κάποιος να έχει πλεονάσματα ή ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς.

    Εκτός εάν ; Εκτός εάν μπορεί κάποιο κράτος να τη “σκαπουλάρει” και να πληρώνουν άλλοι το μάρμαρο ή γενικώς να είναι σε θέση να απορροφήσει τις συνέπειες.

    Ποιο κράτος σήμερα έχει αυτή τη δυνατότητα ; Μα φυσικά η η κοσμοκράτειρα Αμερική με τη περίοπτη θέση του εθνικού της νομίσματος ως παγκόσμιο νόμισμα και η αναμφισβήτητη γεωστρατηγική της επικυριαρχία .

    Επί σειρά ετών οι ΗΠΑ έχουν ελλειμματικούς προϋπολογισμούς γιατί πολύ απλά τους παίρνει να έχουν τέτοιους χωρίς να έχουν ούτε κατά διάνοια αριστερές κυβερνήσεις.

    Δεν χρειάζεται πολύ για καταλάβει κανείς πως η δύναμη και η “πολυτέλεια” για ελλειμματικούς προϋπολογισμούς είναι διαφορετική για την αμερικάνικη οικονομία από αυτή της καταχρεωμένης οικονομίας Ελλάδας με τα συγκεκριμένα όρια ποιοτικής και ποσοτικής της φύσης.

    Αλλά δεν είναι μόνο η κακιά τρόικα που ανέδειξε το ζήτημα των προϋπολογισμών σε οικονομικά καθυστερημένες χώρες.

    Παρακάτω αντιγράφω από γνωστό ιστορικό κείμενο το οποίο θα γνωρίζει και ο Πάνος Κοσμάς :

    “Πρέπει να εγγυηθούμε την χωρίς όρους σταθερότητα του χαρτονομίσματος. Η σταθεροποίηση του […] απαιτεί μια μείωση των τιμών από τη μία, κι ένα ισοζυγισμένο προϋπολογισμό από την άλλη. Η έκδοση χαρτονομίσματος για την κάλυψη του ελλείμματος του προϋπολογισμού δεν πρέπει να επιτρέπεται.

    Πρέπει να έχουμε ένα αυστηρά ορθολογισμένο προϋπολογισμό, χωρίς ελλείμματα, τραχύ, που δεν ανέχεται τίποτα το περιττό ή το τυχαίο”

    Ποιανού είναι αυτά τα λόγια ;

    Της τρόικας ; Κάποιων κακών καπιταλιστών ;

    Κάθε άλλο.

    Είναι οι προτάσεις της Πλατφόρμας της Ενωμένης Αντιπολίτευσης στην ΕΣΣΔ του 1927, ΑΦΟΥ ΕΚΑΝΑΝ την επανάσταση, από τους Τρότσκι, Ζηνοβιεφ και Καμένεφ

    εκδ. Αλλαγή σ.69

    Συμπερασματικά :

    Δεν είναι μόνο πως η πρόταση του Κέινς δεν αναιρεί θεωρητικά τη μαθηματική ισχύ της ανωτερότητας γενικώς ισοσκελισμένων και πλεονασματικών προϋπολογισμών

    ούτε πως η εξαίρεση από αυτό το μαθηματικό κανόνα γίνεται από την κατεξοχήν ιμπεριαλιστική χώρα που έχει τη πολυτέλεια να το κάνει και όχι επειδή είναι θιασώτης μιας δήθεν ταύτισης των ελλειμμάτων με την αριστερά

    ούτε πως ο Τρότσκι και η Ενωμένη Αντιπολίτευση (και ο Λένιν σε άλλες αναφορές για την ανάγκη κάλυψης του ελλείμματος για τον εξηλεκτρισμό) ήταν υπέρ ισοσκελισμένων προϋπολογισμών (ποιος δεν θα τους ήθελε άραγε 😉 σε συνθήκες κυβέρνησης που διακηρύσσει πως είναι των εργαζομένων και χτίζει το σοσιαλισμό (και όχι για τη κουτσουλιά της Ελλάδας αλλά για τις δυνατότητες μιας οικονομίας όπως αυτής της Ρωσίας !).

    είναι πως σήμερα σε συνθήκες λίγο πολύ ενοποίησης της ευρωπαϊκής οικονομίας είναι ανεδαφικό και ως εκ τούτο αντιδραστικό κάποιος να νομίζει πως θα φύγει ως εθνική οικονομία ένα ωραίο πρωί θα τυπώσει εθνικό νόμισμα και θα δανειστεί (από ποιόν 😉 για να καλύψει τα ελλείμματα του προϋπολογισμού της όπως έκανε επί 2 δεκαετίες το ΠΑΣΟΚ !!! Το ό,τι το λέει η τρόικα δεν σημαίνει πως δεν ισχύει ! Υπήρχε ΟΝΤΩΣ πρόβλημα (δεν μας κοροϊδέψανε όπως λένε μερικοί) και μάλιστα επί σειρά δεκαετίες ο γραφών και όχι μόνο υποθέτω άκουγε από αριστερούς για το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα και πως παρά τα πυροτεχνήματα του Σημίτη για την ισχυρή Ελλάδα αυτή η φούσκα κάποια στιγμή θα σκάσει.

    Αναδεικνύοντας τη παθογένεια της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας με τη χαμηλότερη συγκεντροποίηση κεφαλαίου στην Ευρώπη τον εξαρτημένο της γεωστρατηγικό χαρακτήρα και την εδραίωση μικροαστικής συνείδησης στο λαό ήδη από τη σύσταση του κράτους της με την επικράτηση της μικρής ιδιοκτησίας στη γη και τη ρουσφετολογική ανέλιξη δια μέσω του δημοσίου ως τη πεμπτουσία της αριστεροσύνης .

    Αυτό το πράγμα απλούστατα δε γίνεται στη σημερινή φάση είτε με κυβέρνηση ΔΕΑ – ΚΟΚΚΙΝΟ είτε με κυβέρνηση ΚΚΕ-Ανταρσύα-Λαφαζάνη είτε ό,τι άλλο θες.

    Δεν υπάρχει τέτοιο σενάριο εθνικής αναδίπλωσης που έχει 1/100 πιθανότητα να μακροημερεύσει και να βελτιώσει το επίπεδο της εργατικής τάξης με επανάσταση ή χωρίς.

    Ίσως η λύση είναι πιο κοντά στο γενικό πνεύμα των προτάσεων (για τη βιομηχανία και για πολλά άλλα) που γράφει η Πλατφόρμα της Ενωμένης Αντιπολίτευσης προσαρμοσμένες βέβαια χρονικά και χωρικά και λαμβάνοντας υπόψη το ανώτερο σημείο καπιταλιστικής ανάπτυξης και δημοσιονομικής ρύθμισης ανεπτυγμένων χωρών όπως η Γερμανία. Καθώς οι οικονομικές προϋποθέσεις του σοσιαλισμού , τουλάχιστον για τον Λένιν, δεν ήταν ο λαϊκότροπος εκθειασμός της καθυστέρησης των αλκοολικών Ρώσων μουζίκων («Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου» για την Ελλαδίτσα μας) αλλά το σημείο που έχει φθάσει ο πιο εξελιγμένος καπιταλισμός στην παγκόσμια αγορά.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s