Είμαστε άνθρωποι πριν και πάνω από όλα…

«Η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος δεν μπορεί να είναι κάτι το ξέχωρο από το σχέδιο της αποδιάρθρωσης του συστήματος. Η εξέγερση δεν μπορεί να είναι κάτι το ξέχωρο από το πρόγραμμα της εξάλειψης του κράτους»
Αντόνιο Νέγκρι
 .
«Η στρατηγική λέει να μισείς τον εχθρό σου, αλλά η τακτική λέει να τον παίρνεις στα σοβαρά»
 Μάο Τσε Τουνγκ
 .
«Σιχαίνομαι τα θύματα που σέβονται τους δήμιους τους» 
 Ζαν Πολ Σαρτρ
.
Της Οφηλίας Ρεντ
 .
Ο θαυμαστός κόσμος των πληροφοριών, λοιπόν… Μια δεξαμενή που έχει μετατραπεί εξαιτίας των διαρκών πολιτισμικών επηρεασμών σε βρώμικη στέρνα που γεμίζει γρήγορα (πολύ γρηγορότερα σε σχέση με δύο δεκαετίες πριν…), για να παραδώσει στην πλημμύρα των επικίνδυνων νερών της πολλά και πολλούς, μέχρι να αδειάσει για να γεμίσει ξανά και ξανά… Τόσες πολλές πληροφορίες, και με τέτοιους καταιγιστικούς ρυθμούς, που τελικά λειτουργούν ως εργαλεία σύγχυσης, αποπροσανατολισμού και πρόκλησης ανερμάτιστων εξω-κοινωνικών λειτουργιών, αφού ο σύγχρονος άνθρωπος τείνει να καταστεί σε έρμαιο των ψευδοσυνειδήσεων του και όχι απελεύθερος διαχειριστής των όσων αντιλαμβάνεται με τις αισθήσεις του.  Γιατί, καταλήγουμε με περισσή σιγουριά -πια- πως είναι χρησιμότερο από το να διαβάσεις κάτι, να το διαπιστώσεις από μόνος σου στη ζωή την ίδια… Ακόμα και αν κρατάς τον εαυτό σου σε διαρκή τριβή με την επικαιρότητα και ενημερώνεσαι όσο το δυνατόν περισσότερο για τα πράγματα της ευρύτερης κοινωνικής ζωής, αυτό δεν αρκείΑκόμα και αν έχεις επαρκή γνώση για την πολιτική, οικονομική, ακόμα και την καλλιτεχνική και αθλητική ζωή της χώρας, αυτό δεν φτάνει. Μπορεί να έχεις καταλάβει -φερειπείν- γιατί ο (με διαρκώς και πιο εδραιωμένο ηγετικό προφίλ σε όλο το φάσμα της ευρωπαϊκής αριστεράς) Αλέξης Τσίπρας -αλλά και κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ- συναντάνε τον Πάπα, πάνε στο Κόμο και στη Γερμανία, για να «τα πουν» με διάφορους πόλους εξουσίας σε κλειστές πόρτες, μπορεί να γνωρίζεις και να συμμερίζεσαι ποιες ενστάσεις καταθέτει κάθε φορά η Αριστερή Πλατφόρμα για τις θέσεις της πλειοψηφίας, μπορεί  να ξέρεις πως η Θεοδώρα Τζάκρη (τυχαία η αναφορά, δεν υποκρύπτει καμία μορφή ειρωνικής προσέγγισης) δεν λέει -προς το παρόν- όχι σε μια μελλοντική συμπόρευση με το κόμμα της νυν αξιωματικής αντιπολίτευσης, μπορεί να γνωρίζεις ποιοι απαρτίζουν τον «πρωινό καφέ» του κόμματος, και πολλά άλλα ακόμα. Όσα σου επιτρέπουν τα πάγια της ιντερνετικής σου σύνδεσης ή τα κέρματα που δίνεις στο περίπτερο… Μπορεί να γνωρίζεις τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς για να διατηρηθεί στην κυβερνητική εξουσία για λίγους μήνες ακόμα, για τα εσωτερικά μέτωπα του ΠΑΣΟΚ και την κόντρα Βενιζέλου-Γ. Παπανδρέου (με μπαλαντέρ που κινδυνεύουν να καούν στον προθερμαντήρα της παρασκηνιακής κινητικότητας τους Χρυσοχοϊδη και Φ. Γεννηματά, τους καιρούς που ο Γερουλάνος κινείται αυτόνομα και έχουμε χάσει τον Πεταλωτή…), για τις διεργασίες στη ΔΗΜΑΡ (που -πλειοψηφικά- κρίνει πια πως το ροζ της ταιριάζει πιο πολύ από το μπλε και το πράσινο τοπάκι…), για τη διαρκώς ευρισκόμενη σε κατάσταση πρόκλησης καταστάσεων (ίσως έχει διαβάσει Ντεμπόρ κάποια στιγμή στο παρελθόν…) Ραχήλ Μακρή… Μπορεί να γνωρίζεις το άγχος του Ολλανδού προπονητή Φαν Χάαλ να σταθεροποιήσει την απόδοση της ομάδας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πριν χρεωθεί μια όψιμη προσωπική αποτυχία από τους φλεγματικούς και σκληρούς Άγγλους ποδοσφαιρικούς ειδήμονες ή τη «δυσκολία» του Δημήτρη Μελισσανίδη να βάλει το χέρι στην τσέπη σε όποιον τομέα και αν καταπιάνεται (επιχειρηματικός, ποδοσφαιρικός, ΜΜΕ, κοκ), αλλά αυτά δεν αρκούν. Μπορεί να έχεις μάθει απέξω όλη τη ζωή της Αμάλ Αλαμουντίν και τα μυστικά ομορφιάς της Ναόμι Γουότς. Ή να έχεις δει όλα τα καινούρια φορέματα που προτείνει το Μarie Claire στη δική του πρόταση για μια Μεγάλη Πορεία (όχι σαν εκείνη τη θλιβερή του Μουσολίνι, ούτε καν -ευτυχώς- για εκείνη του Μάο και των συντρόφων του, αν και φοβόμαστε πως κάποια μέρα μπορεί αυτή η δεύτερη να γίνει και διαφημιστικό project από κανέναν τύπο που στα νιάτα του το έπαιζε «μαχόμενος αρνητής του καπιταλισμού», και στην «ωριμότητα» κατέληξε Γιόσκα Φίσερ ή Κον Μπεντίτ…) προς το «βασίλειο της αυταρέσκειας, της ματαιότητας, και τωνin πολιτισμικών προτύπων»…  Γιατί, μα το Δία, πώς να ζήσει κανείς στις μέρες μας αν δεν γνωρίζει το κολιέ Clariat, αν δεν αρωματιστεί με το Chanel 5, ή δεν κατέχει τοsignature στυλ μιας εντυπωσιακής (στα μάτια των αφελών) γκαρνταρόμπας;  Συν το γεγονός, πως λίγο καιρό πριν η Lady Gaga μας παρείχε εν Αθήναις (όχι την ραδιοφωνική εκπομπή του Τράγκα) μια «ανεπανάληπτη» performance που θα έκανε τους όσους «τυχερούς» την απόλαυσαν live να ξεχάσουν τα προβλήματα της καθημερινότητας για λίγες ώρες. Άσχετα, αν το ζήτημα είναι να ξέχναγαν τη Λαίδη όταν θα επέστρεφαν στην κανονική ζωή. Αλλά, και η επιλογή της Οlay να ανάγει σε πρέσβειρα την ηθοποιό Κέιτι Χόλμς έχει τη δική της σημασία, εν τέλει, ή κάνουμε λάθος; Δεν χρειάζεται να εντρυφήσουμε στη μόδα των selfies στο Instagram για να βρούμε τις απαντήσεις… Οι αντιδράσεις των followers, μας υπενθυμίζουν περίτρανα πως προέχει η ποιότητα και μετά έπεται η ποσότητα…
Για να σοβαρευτούμε, όμως, λίγο. Ακόμα και αν γνωρίζεις τις αντιρρήσεις της τρόικας (για ευνόητους λόγους, που τους ξέρουν και αυτοί που «αναρωτιούνται»…) να πάει πάσο στις «επιθυμίες» της ελληνικής κυβέρνησης, ακόμα και αν παρακολούθησες με τη δέουσα προσοχή τις πρόσφατες αναφορές για την πορεία της γερμανικής οικονομίας στο εσωτερικό μέτωπο -αλλά και την απεργία στη Lufthansa-, ακόμα και αν ανησυχείς για την εξέλιξη των «κόκκινων δανείων», ακόμα και αν διερευνάς στην ουσία του τον ΕΝΦΙΑ (για να καταλάβεις με ποιο «νόμιμο» τρόπο σε κλέβουν για άλλη μια φορά…), ακόμα και αν μελέτησες το «Για τον Μαρξ και το μαρξισμό» του Β.Ι. Λένιν ή το «Μισθωτή εργασία και κεφάλαιο» του Κ. Μαρξ, ακόμα και αν γνωρίζεις τον γλύπτη Νίκο Στέφο και μαθαίνεις για το μεγαλειώδες έργο ζωής του Μ. Κατράκη, αυτά δεν αρκούν από μόνα τους. Ναι στην πληροφορία, ναι στη γνώση, αλλά με συγκεκριμένα κριτήρια και στοχεύσεις, στο απαραίτητο μέτρο και με το είδος που θα σε κάνει πραγματικό γνώστη της ζωής. Για να μετατραπούν όλα αυτά σε καύσιμο δράσης και αγώνα. Ποια είναι -τελικά- τα πραγματικά μας προβλήματα; Πώς λειτουργούν και προς ποια κατεύθυνση αυτοί που στα λόγια είναι επιφορτισμένοι για την «ευδοκίμηση» του κοινωνικού συνόλου; Απαιτείται η επεξεργασία των πληροφοριών για αληθινή Γνώση, σε συνδυασμό της αφαιρετικής μεθόδου με το πολιτικό/επαναστατικό κριτήριο, ως το εφαλτήριο κατανόησης της αδήριτης ανάγκης για αλλαγή των όρων της ζωής μας. Αφήνουμε τους καναπέδες μας στη μοναξιά τους, κλείνουμε ενίοτε τα laptop μας (γιατί η ζωή είναι αλλού…), αφήνουμε τα κινητά μας στο σπίτι (επικοινωνούσαμε -και μάλλον ποιοτικότερα- πριν από αυτά…), κλείνουμε τις πόρτες των «σαλονιών με τις περισπούδαστες και βαθιές συζητήσεις του γλυκανάλατου», σταματάμε να διαβάζουμε εφημερίδες ανθρώπων που φοράνε τις μάσκες του σοβαρού εργοδότη και που χρωστάνε «τα κέρατα τους» στους εργαζόμενους τους -την ώρα που κατακεραυνώνουν μέσα από εντεταλμένα δημοσιεύματα στις σελίδες των εντύπων τους τους ανταγωνιστές τους που κάνουν ακριβώς το ίδιο…, αδιαφορούμε για ανούσιες επιδείξεις ψωνίστικων απωθημένων κάθε λογής, απομακρυνόμαστε από τους λαϊκισμούς και τον ξερολισμό του νεοελληνικού βόρβορου (όπου εμφανίζεται, γιατί ευτυχώς δίπλα μας υπάρχουν και πάρα πολλά ανθρώπινα διαμάντια…), εγκαταλείπουμε κάθε τι το μεταμοντέρνο, λέμε όχι σε οτιδήποτε θέλει να μας ταΐσει κουτόχορτο, αντικαθιστούμε το πρό(σ)ταγμα της αυθορμητίστικης εναντίωσης με τη συνεπή και οργανωμένη πάλη απέναντι στους κυρίαρχους και τους διάφορους πυλώνες του καθεστώτος και του πολιτισμού τους. Δεν μπορούμε εύκολα, πάντως, να πείσουμε πως το μυαλό ελέγχει τα ένστικτα, όταν εφαρμόζεται αυτό που έλεγαν οι Κινέζοι για την εικόνα και τις χίλιες λέξεις…
.
Ξεχυνόμαστε στην πραγματική ζωή, έχοντας στην πλάτη το σακίδιο (όχι, φυσικά, το ίδιο με το πασίγνωστο του Σ. Θεοδωράκη στις δικές του «ανάλαφρες» εξορμήσεις στα μοτίβα του «γίνομαι εγώ μάγκας με τα δικά σου προβλήματα, μόνο και μόνο γιατί τα κάνω εκπομπή και βιβλία»…) της αξιοπρέπειας, της επαρκούς θεωρητικής συγκρότησης, και της πρακτικής θέρμης. Εμφανιζόμαστε χωρίς ντροπές και κόμπλεξ σε κάθε τομέα κοινωνικής δραστηριότητας για να μιλήσουμε για αυτό που ενοχλεί πολλούς -εξουσιαστές και μη-, για την αμφισβήτηση της κυριαρχίας του αστικού κράτους, για την πολιτική ανασυγκρότηση, για την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, για την Επανάσταση. Συζητάμε και ψάχνουμε να βρούμε τους άξονες και τις βάσεις της απαραίτητης στους καιρούς που διανύουμε (μην ξεχνάμε πως τα τρένα με την ίδια ευκολία που γίνονται αντιληπτά όταν πλησιάζουν, απομακρύνονται από το οπτικό και ακουστικό μας πεδίο…) πολιτικής πλατφόρμαςπου θα συσπειρώσει όσο το δυνατόν περισσότερους συντρόφους, έχοντας ανοιχτές τις αγκαλιές μας για κάθε καινούριο που θα προσέλθει. Ο ψυλομυτισμός ενός ενδεχόμενου προκαθορισμένου και κατασκευασμένου διαχωρισμού, που κλείνει τις πόρτες και δεν αφήνει πεδίο σε άλλους ανθρώπους να αποκτήσουν συνείδηση, μπορεί να καταστεί μέχρι και αντεπαναστατικός -αν γίνει από ψυχολογική τάση πολιτική θέση.Δεν καταδικάζουμε a priori κανέναν, μέχρι να μας αποδείξει ότι είναι αντίπαλος ή εχθρός. Ο οπορτουνισμός και ο ρεφορμισμός δεν βρίσκονται πάντα μονάχα δεξιά μας…
.
Αυτό που δεν πρέπει να παραδώσουμε ποτέ -όσοι αντιλαμβανόμαστε την αναγκαιότητα μιας τέτοιας στάσης- είναι η ανθρωπιά. Θα το τονίζουμε όσο κουραστικοί και αν γινόμαστε. Γιατί, η εξουσία δημιουργήθηκε, στηρίζεται και προτάσσει ψυχιστικές/πνευματικές τάσεις και εκδηλώσεις που ξεσκίζουν τον άνθρωπο και την αξιοπρέπεια του… Η κινησιολογική -η εν γένει συμπεριφοριστική- καταγραφή κάθε εξουσιαστή αναδεικνύει από μόνη της την πραγματική ουσία της ίδιας της εξουσίας… Επιπλέον, ένας τροτσκιστής, ένας μαρξιστής, ένας μαοϊκός, ένας αναρχικός, ένας αριστερός, ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος με συγκεκριμένη πολιτική θεώρηση που να προσομοιάζει με αντισυστημικές αιτιάσεις και επιδιώξεις, που για τους δικούς του λόγους το ξεχνάει αυτό, ενδέχεται να μετατραπεί σε πρόσωπο που απλά εξυπηρετεί κάτι δικό του και τίποτα άλλο. Δείχνουμε -αρχικά- βαθύτατη εσώψυχη κατανόηση και μετά παθιασμένη συμπαράσταση στους ανάπηρους, στους άρρωστους, στους ηλικιωμένους, στους περιθωριοποιημένους, στους ομοφυλόφιλους, στους άστεγους, στους άνεργους, στους φυλακισμένους, σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που δέχονται στο σώμα και την ψυχή τους τις επιθέσεις της κοινωνίας, του συστήματος, και των ηθικών κυρίαρχων συμβάσεων και προτύπων/στερεοτύπων, αλλά και της ίδιας της ζωής. Γιατί ΟΥΔΕΙΣ μπορεί να ξέρει πως θα του έρθουν τα πράγματα μέχρι την καταληκτική πράξη της παράδοσης ψυχής, σώματος και πνεύματος στους «συνεργάτες του Άδη, που ήρθαν να τον πάρουν»… Δεν μένουμε στο να υπηρετούμε απλά τον εαυτό μας και τις ζέσεις του, αλλά κοιτάμε και γύρω μας αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι… Φροντίζουμε, λατρεύουμε, και νοιαζόμαστε για τα ζώα, όπως θα το κάναμε για εμάς τους ίδιους και τα όποια αγαπημένα πρόσωπα μας. Δεν κομίζουμε ένα ηλίθιο είδος «αγάπης» που ρέπει στο χιπισμό ή τον ανθρωπισμό, αλλά τολμάμε να διατρανώσουμε το «φανατισμό» μας για έναν άλλο τύπο ανθρώπου, που θα αντιστέκεται στις σειρήνες της αλλοτρίωσης και στις παγίδες της αλλοίωσης. Δεν «συλλογικοποιούμε» για να κρύψουμε ατομικές ευθύνες. Το έχουμε ξαναπεί. Δεν εννοούμε πως πρέπει να είμαστε «καλοί» απέναντι σε όλους, μόνο και μόνο γιατί έχουμε κοινά ανθρωπολογικά και βιολογικά χαρακτηριστικά. Δεν είναι, πχ, ο κάθε φυλακισμένος άξιος αλληλεγγύης, ή ο κάθε περιθωριοποιημένος. Όμως, εμείς χτυπάμε συνειδησιακά την έννοια της περιθωριοποίησης, όταν εκβλύζει από την κρατική και συστημική τεχνοτροπία -και βρίσκει εφαρμογές και σε αρκετούς υποτακτικούς ανθρώπους που ρέπουν προς την αποκτήνωση και την απαξία. Διαλεγόμαστε με το είναι μας πριν ανοιχτούμε. Εκεί που κρίνουμε πως αξίζει γινόμαστε «ταλιμπάν» προσφοράς, εκεί που δεν αξίζει, ή αδιαφορούμε ή γινόμαστε εχθρικοί. Σε κάθε περίπτωση, προσκαλούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους να καταλάβουν το γιατί βρίσκονται σε αυτή τη θέση και να ταχθούν με το στρατόπεδο της Επανάστασης.
.
Διάφορα απερίγραπτα σκηνικά που λαμβάνουν χώρα αλλοπρόσαλλα και λειτουργούν σαν αφιονισμένοι παραληρηματικού περιεχομένου δημόσιοι κίνδυνοι, δεν είναι αποδεκτά από εμάς. Τελικά, στη ζωή δεν αρκεί να κοπιάζεις για την ατομική βελτίωση, αλλά πρέπει να μπορείς να προφυλάσσεσαι από όλα εκείνα τα αρρωστημένα συμπτώματα που σε βάζουν σε κίνδυνο, ακόμα και ανύποπτα… Και θα ρωτήσει στο σημείο αυτό κάποιος ή κάποια, ίσως και ευλόγως: τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο; Δεν θα απαντήσουμε, γιατί και μόνο η διαδικασία του να απαντήσεις σε ένα τέτοιο ερώτημα αποτελεί ύβρη. Το είδος των ανθρώπων που αγωνίζονται, διαμορφώνει και το περιεχόμενο του αγώνα.
.
Δίπλα στα παραδοσιακά (και επίκαιρα πια για πολλούς λόγους) πολιτικά συνθήματα/προτάγματα τοποθετούμε και ορισμένα ακόμα. Για την ψυχοπνευματική ισορροπία, για την ακατάπαυστη δημιουργία των νέων σύγχρονων μορφών καλλιτεχνικής έμπνευσης που θα μιλήσουν (σ)τη γλώσσα των απλών ανθρώπων, με τέτοιο τρόπο ώστε να τους βοηθήσουν να αναβαθμιστούν πολύπλευρα. Φυσικά, για όσους είναι πρόθυμοι και δεν θέλουν να παριστάνουν το ακροατήριο της λέζας…. Πότε άραγε θα γραφτούν τα καινούρια τραγούδια και ποιήματα που θα καταγράφουν την ανάγκη για πάλη στο σήμερα και στο αύριο για το διαφορετικό, για τους απαραίτητους ξεσηκωμούς που θα μετατρέψουν τις μάζες σε ατομικά και συλλογικά σύνολα ποιότητας -που θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους; Πότε θα πάψουμε να αρκούμαστε στα πολύμορφα πνευματικά (αριστερίζουσας και ευρύτερα δημοκρατικής προοδευτικής κοπής -κατά βάση, γιατί τα αντίστοιχα κομμουνιστικά προβλήθηκαν εσκεμμένα λιγότερο, ενώ η πολύμορφη αναρχική τάση περιορίστηκε σε ξεσπάσματα οργής, αν εξαιρέσουμε μορφές όπως η Γώγου ή ο Άσιμος) δημιουργήματα της μεταπολίτευσης, που συνέβαλαν μεν σε κάποιο βαθμό στο ανέβασμα της συνείδησης (έστω και σε ελλιπές επίπεδο μπροστά στην προοπτική μιας μαζικής Επαναστατικής συγκρότησης και δράσης), αλλά στο σήμερα δεν αρκούν, και γιατί δεν λένε τίποτα στους απομακρυσμένους χρονικά νέους ανθρώπους, και γιατί δεν είναι οι κατάλληλες απαντήσεις στα καυτά ερωτήματα του παρόντος…  Μονάχα οι αφορμές για να σκεφτούν οι νέοι πως υπάρχει και κάτι άλλο, πέρα από το αποκλειστικά αντιδραστικό: το βαθύ, το πιο ανθρώπινο, και λιγότερο ενστικτώδες και μονομερές…Σε γενικές γραμμές, πρέπει να θυμηθούμε ξανά ποια η διαφορά μεταξύ του ικανού με τον Σπουδαίο Άνθρωπο. Τη διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που έχει προσόντα και χαρίσματα και σε αυτόν που είναι προωθητικά Χρήσιμος για ριζικές και ουσιαστικές κατακτήσεις προς όφελος πολλών ακόμα ανθρώπων. Σε αυτόν που απλά εξαντλεί τη φαιά ουσία στα δικά του και σε αυτόν που μπορεί να αλλάζει τα δικά του ΚΑΙ των άλλων. Τότε, θα πετύχουμε περισσότερα από το να αρκεστούμε σε αυτό που κάνουμε σήμερα, δηλαδή τις πεζές και στεγνές διαπιστώσεις, που πότε ταξιδεύουν στη χώρα των Λαιστρυγόνων, πότε προς στην Ιθάκη (που -καλώς ή κακώς- δεν θα προσεγγιστεί οπτικά εύκολα, γιατί τα κύματα του ευτελούς της ατομικίστικης επιφανειακότητας την κρύβουν), και πότε στην απόσυρση στις σκοτεινές και επικίνδυνες ντουλάπες της ιδιώτευσης και της προκύπτουσας μανιοκατάθλιψης…
Ναι, αναζητάμε χημικές εγκεφαλικές εκρήξεις ΚΑΙ σε ένα υπέροχο χαμόγελο, και σε μια χειραψία, και σε ένα περίπατο στη φύση, και σε μια ποιοτική ανθρώπινη συναναστροφή, και σε ένα καλό βιβλίο/ταινία/θεατρική παράσταση, και σε μια ανιδιοτελούς υφής βοήθεια σε κάποιον άνθρωπο που έχει πραγματική ανάγκη (υλική, ψυχολογική, πνευματική, ακόμα και σωματική…), και στην αναζήτηση, καταγραφή και δημόσια παραδοχή των θετικών του στοιχείων. Χειρότερο πράγμα και από το να μη σε πηγαίνει κάποιος, ακόμα και από το να σε βρίζει, είναι να θέλεις να του προσφέρεις και να πέφτεις σε τοίχο. Να απαντάει με άμυνα στις «επιθέσεις φιλίας», που στην ουσία μετατρέπουν τα πράγματα σε αντεστραμμένη παραποίηση: επίθεση σε άμυνα. Δεν μας ενδιαφέρει καθόλου να κάψουμε το εργοστάσιο, ούτε να το πάρουμε στα χέρια μας έτσι γενικά και αφηρημένα, όσο το να οικοδομηθούν ανθρώπινες σχέσεις που θα μας επιτρέψουν στη δεύτερη περίπτωση να γίνουμε, και πιο δημιουργικοί, και πιο ευτυχισμένοι, και πιο παραγωγικοί. Στη θέση του ενστικτώδους μίσους που μας προκαλεί αυτός ο κόσμος βάζουμε τη συνετή διαχείριση των παθών μας, τη νόηση, τη συνειδησιακή πληρότητα, την εμπειρία, τη χαρτογράφηση, και την κινητικότητα προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Την αλλαγή. Ελέγχουμε τη δύναμη μας για να γίνουμε πραγματικά επικίνδυνοι…
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ…
.
«Οι δύο πιο σημαντικές ημέρες της ζωής σου είναι η ημέρα που γεννιέσαι και εκείνη που συνειδητοποιείς το γιατί» -Μαρκ Τουέιν
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s