Ιμπεριαλιστικός τζιχαντισμός ή τζιχαντικός ιμπεριαλισμός;

Κούρδοι διαδηλωτές στην Ινσταμπούλ

Κούρδοι διαδηλωτές στην Ινσταμπούλ

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές συνεχίζονται οι μάχες ανάμεσα στο ισλαμικό κράτος (ΙΚ) και τους Κούρδους μαχητές των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας (YPG) για τον έλεγχο της πόλης Κομπάνι που βρίσκεται στα τουρκοσυριακά σύνορα.

Πρόκειται για ένα ακόμα επεισόδιο στην επέλεση του ΙΚ, επέλαση που, κατά τη γνώμη μας, εντάσσεται στην στρατηγική του δυτικού ιμπεριαλισμού και πραγματοποιείται με την ευγενική του χορηγία.

Η προκλητική απραξία της Τουρκίας και η έμμεση-άμεση στήριξή της στους αντιδραστικούς τζιχαντιστές, έχει ήδη πυροδοτήσει εξέγερση στις κουρδικές περιοχές και η απόπειρα καταστολής της από τον τουρκικό στρατό έχει ως αποτέλεσμα εκατοντάδες τραυματίες και τουλάχιστον 18 νεκρούς Κούρδους διαδηλωτές.

Μα ποιοι είναι επιτέλους αυτοί οι τζιχαντιστές που επελευνάνουν εδώ και μήνες, αποκεφαλίζουν ομήρους και τροφοδοτούν με -χρήσιμες- εικόνες φρίκης τα δυτικά μέσα ενημέρωσης; Η απάντηση είναι ιδιαίτερα απλή και πρέπει αρχικά να αναζητηθεί στις συριακές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, όσο και αν αυτό χαλάει τις βολικές αυταπάτες όσων επέμεναν και επιμένουν εδώ και τέσσερα χρόνια να μιλούν για διαρκή αραβική άνοιξη και αέναη συριακή εξέγερση.

Το ΙΚ είναι γνήσιο τέκνο του δυτικού ιμπεριαλισμού, γιγαντώθηκε με αμερικανικά κεφάλαια και όπλα, εκπαιδεύτηκε από την καπιταλιστική Τουρκία και ενισχύθηκε από τη μονίμως φιλοδυτική και αντιδραστική Σαουδική Αραβία. Το ΙΚ δεν έχει απολύτως τίποτα κοινό με το ριζοσπαστικό ισλαμισμό της Χαμάς και της Χεσμπολά ή για την ακρίβεια αποτελεί το ακριβώς αντίθετό τους.

Πριν από ένα χρόνο είχαμε υποστηρίξει πως η συριακή εξέγερση αποτελούσε πλέον ένα μύθευμα και πως η συριακή αντιπολίτευση ήταν ένα υβρίδιο ιμπεριαλισμού και ουαχαβίτικου ισλαμισμού.

Η γιγάντωση του ΙΚ είναι επίσης απόρροια της ιμπεριαλιστικής πολιτικής στο Ιράκ και την ευρύτερη περιοχή την τελευταία δεκαετία. Η κατοχή του Ιράκ, η περιθωριοποίηση του σουνιτικού στοιχείου από την πολιτική ζωή, η υποδαύλιση των εθνοθρησκευτικών συγκρούσεων μέσα από την κλασική συνταγή του «διαίρει και βασίλευε», δημιούργησαν μια πελώρια μαύρη τρύπα από την οποία αναδύθηκε ο τζιχαντισμός ως πολιτικό κίνημα, ελκτικό για τις φτωχές πληβειακές σουνίτικες μάζες. Το ΙΚ οργάνωσε και νοηματοδότησε την οργή αυτών των μαζών, μετατρέποντάς τη σε αντιδραστική δύναμη.

Ο ιμπεριαλισμός των Ήπα και της ΕΕ χρηματοδότησε αδρά τη συριακή αντιπολίτευση, προσφέροντάς της υπερσύγχρονο οπλισμό ώστε να ανατρέψει τον Άσαντ και να εγκαθιδρύσει ένα φιλονατοϊκό προτεκτοράτο. Αυτή η στήριξη εντασσόταν στην επιθετική στρατηγική των Ήπα και των συμμάχων τους απέναντι στη Ρωσία η οποία το Σεπτέμβριο του 2013 είχε κερδίσει μια διπλωματική νίκη με την πρότασή της για ελεγχόμενη καταστροφή του χημικού οπλοστασίου της Συρίας. Με άλλα λόγια η στήριξη της δύσης σε έναν εσμό από ισλαμικές πολιτοφυλακές που μάχονταν το συριακό καθεστώς παρήγαγε και το -σε ενα βαθμό (αν και αυτό είναι σχετικό) αυτονομημένο- ΙΚ. Η κυριαρχία του στο Ιράκ και ο έλεγχος του Τικρίκ και τον πετρελαιοπηγών ενίσχυσε τη δύναμη του αποφέροντάς του υλικά οφέλη από το λαθρεμπόριο πετρελαίου.

Εδώ μπορούμε να επισημάνουμε πως οι Ήπα βρίσκονται σε ανοικτό ανταγωνισμό με την Κίνα και τη Ρωσία, η αμερικανική οικονομία χάνει συνεχώς την πρωτοκαθεδρία της και συνεπώς ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός μπορεί μόνο μέσω της στρατιωτικής του κυριαρχίας και της εκμηδένισης του γεωπολιτικού ρόλου Κίνας-Ρωσίας να διατηρήσει την ηγεμονία του ως παγκόσμιο αφεντικό. Μάλιστα η αντίφαση ανάμεσα στην οικονομική παρακμή των Ήπα και στην στρατιωτική τους υπεροπλία καθιστά την “πολεμοχαρή” τους διάσταση ιστορική αναγκαιότητα, με ό,τι και αν αυτό σημαίνει για την πάσχουσα ανθρωπότητα.

Χωρίς να υποτιμούμε τις υπαρκτές αντιθέσεις στο νατοϊκο στρατόπεδο (Γερμανία-Ήπα), οι Ήπα δεν έχουν άλλη επιλογή από την απροκάλυπτη επιθετικότητα απέναντι στους κύριως ανταγωνιστές της, την Κίνα και τη Ρωσία.

Από την Ουκρανία, μέχρι τη Συρία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη και εσχάτως το Χονγκ-Κονγκ διεξάγεται ένας ακήρυκτος πόλεμος, ανεξάρτητα αν παίρνει τη μορφή εξεγέρσεων για να ξεγελά τη διαρκώς απατημένη αριστερά της χορτάτης δύσης. Η αραβική άνοιξη δεν πραγματοποιείται σε χωρικό ή χρονικό κενό. Από την πρώτη στιγμή μετά την Τυνησία, ο ιμπεριαλισμός και οι τοπικοί περιφερειακοί παίκτες προσπαθούν -και δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνουν- να καθορίσουν τις εξελίξεις και να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους.

Στο πλαίσιο αυτής της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, η πολιτισμένη Δύση δεν έχει κανένα πρόβλημα να εκπαιδεύσει και να ξαμολήσει τα μαντρόσκυλα του ΙΚ απέναντι στον Άσαντ στη Συρία, αλλά και τη Χεσμπολά στο Λίβανο, για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

Η ανάδυση των Κούρδων της Συρίας που δεν έχουν καμία σχέση με τους ιρακινούς δοσίλογους τύπου Μπαρζανί και Ταλαμπανί εξηγεί γιατί η Τουρκία όχι μόνο υποστήριξε ανοιχτά το ΙΚ, αλλά παρατηρεί με εμφανή χαρά τους πραγματικά ηρωϊκούς Κούρδους μαχητές και μαχήτριες να δίνουν μια άνιση μάχη στα σύνορα της με τους ιμπεριαλο-τζιχαντιστές. Ουσιαστικά ο Ερντογάν και η τουρκική αστική τάξη περιμένουν το ΙΚ να συντρίψει τη μόνη πραγματική αντι-ιμπεριαλιστική και εθνικοαπελευθερωτική δύναμη στην περιοχή, να κάνει δηλαδή τη βρωμοδουλειά για αυτούς και μετά ο τουρκικός στρατός να εισβάλει ως νόμιμος εγγυητής και να επιβάλλει την τάξη.

Πλάι στην τουρκική αστική τάξη που βλέπει με τρόμο την πιθανότητα ενός κουρδικού κράτους στη Συρία (οι Κούρδοι έχουν έρθει σε συμφωνία αυτονομίας με τον Άσαντ), οι διεφθερμένοι πρίγκηπες της Σ.Αραβίας για τους δικούς τους λόγους και συμφέροντα στηρίζουν ξεκάθαρα το ΙΚ ως ανάχωμα απέναντι στον μόνιμο περιφερειακό τους ανταγωνιστή, το Ιράν και το σιϊτικό ριζοσπαστικό ισλάμ της Χεσμπολά.

Ουσιαστικά τα συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλισμού, της Τουρκίας και της Σ.Αραβίας βρίσκονται σε ευθυγράμμιση, καθώς όλοι προτιμούν τη στήριξη του ΙΚ, ανεξάρτητα από τις ρητορικές καταδίκες. Η συντριβή του ΙΚ θα ισχυροποιούσε όλους τους εχθρούς τους: τα “κράτη-παρίες”, τη Χεσμπολά και το κουρδικό αντάρτικο. Για αυτό και η αμερικανική-συμμαχική αεροπορία δεν μπορεί δήθεν να διακρίνει τις θέσεις του ΙΚ, αξιωματούχοι του Πενταγώνου μας λένε πως εκτός από το Κομπάνι υπάρχουν και άλλα μέτωπα, ο τουρκικός στρατός κάνει επίδειξη δύναμης στις κουρδικές περιοχές, ενώ όλοι κάνουν μπίζνες με το λαθρεμπόριο ιρακινό πετρελαίου που αποφέρει τρομακτικά κέρδη στο ΙΚ.

Ακόμα και τώρα οι Ηπα και οι ευρωπαίοι σύμμαχοί τους, εξακολουθούν να χρηματοδοτούν και να εξοπλίζουν τη μετριοπαθή συριακή αντιπολίτευση, η οποία όμως έχει συμμαχήσει με το ΙΚ ενάντια στον Άσαντ, ενώ η Τουρκία ζητά ως εγγύηση για να συνδράμει, την επιβολή απαγόρευσης πτήσεων!(μόνο που το ΙΚ δεν έχει αεροπλάνα, ενώ ο Άσαντ έχει.)

Εξάλλου οι βαρβαρότητες των τζιχαντιστών επιτρέπουν στη δύση αφενός να εμφανίζεται ως κοιτίδα πολιτισμού, αφετέρου νομιμοποιούν στα μάτια της απαθούς και φοβισμένης “κοινής γνώμης” των χωρών της μια σειρά από ιμπεριαλιστικούς «πολέμους κατά της τρομοκρατίας».

Είναι πράγματικά εντυπωσιακό και μακριά από κάθε είδους συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις: το ΙΚ είναι εν πολλοίς δημιούργημα των ιμπεριαλιστών, φαινομενικά αυτονομημένο δρα ως καταλύτης στην ευρύτερη περιοχή υλοποιώντας την τριχοτόμηση του Ιράκ, τη διάλυση κάθε αντιιμπεριαλιστικής προοπτικής, εξωραϊζει τη δυτική βαρβαρότητα και ταυτόχρονα αποτελεί τον βολικό εχθρό-άλλοθι για την ιμπεριαλιστική επέμβαση στο όνομα φυσικά της προάσπισης του δυτικού πολιτισμού.

Δεν παραβλέπουμε πως πλέον το ΙΚ ακολουθεί τη δική του ατζέντα, θεωρώντας πως μπορεί να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία για να επιβάλλει το δικό του αντιδραστικό σχέδιο. Ούτε ανάγουμε την αντιδραστική του δυναμική σε ένα καλά στημένο σχέδιο, αφού και τα σχέδια δρουν σε ένα μη απολύτως ελεγχόμενο και αντιφατικό περιβάλλον.  Αυτό που λέμε είναι πως ο ιμπεριαλισμός εξέθρεψε συνειδητά το φαιό αυτό μόρφωμα και πως μόνο αδαείς μπορούν να νομίζουν πως το κεφάλαιο έχει κάποιο ταμπού ή κάποιο ανθρωπιστικό όριο στις συμμαχίες του. Θεωρούμε επίσης πως το πολιτικό σχέδιο των τζιχαντιστών βραχυπρόθεσμα ταυτίζεται με αυτό των ιμπεριλιαστικών δυνάμεων και πως μακροπρόθεσμα ο δυτικός ιμπεριαλισμός προτιμά ένα ελεγχόμενο χαλιφάτο, από ένα αντιιμπεριαλιστικό συριακό Κουρδιστάν ή μια ενισχυμένη Χεζμπολά. Δε θα είναι δα και η πρώτη φορά που το πολιτικό ισλάμ θα έχει χρησιμοποιηθεί ως πέμπτη φάλλαγγα από την «κοσμική δύση», ούτε και η πρώτη φορά που φανατικοί ουαχαβίτες θα στραφούν ενάντια στους πρώην συμμάχους. Μόνο που το παιχνίδι με τη φωτιά των ιμπεριαλιστών θα το πληρώσουν πρώτα και κύρια οι καταπιεσμένοι ανεξάρτητα από το θρήσκευμά τους.

Μένει να δούμε αν η πραγματικότητα της ταξικής πάλης, αν η ηρωϊκή αντίσταση των Κούρδων μαχητών μπορέσει να χαλάσει τα αντιδραστικά σχέδια των Αμερικανών και των συμμάχων τους. Γι’ αυτό χρειάζεται όμως η ενεργητική αντίσταση του συνειδητού προλεταριάτου της δύσης που θα μπορέσει να δει πέρα από τα χοντροειδή τηλεοπτικά σχήματα του ισλαμικού βαρβαρισμού, θα μπορέσει να διακρίνει πέρα από την απατηλή όψη των φαινομένων τον πραγματικό του εχθρό, ο οποίος βρίσκεται, ως συνήθως, στην ίδια του τη χώρα και δεν είναι άλλος από το αποκρουστικό πρόσωπο της βαθιά σάπιας αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού.

Στον ασύμμετρο πόλεμο που μαίνεται και που ανά πάσα στιγμή μπορεί να μεταφερθεί στο εσωτερικό των μητροπόλεων δε θα ενώσουμε τις φωνές μας με αυτές των αφεντάδων, ούτε θα υπερασπιστούμε τον παρηκμασμένο δυτικό πολιτισμό. Δε θα βολευτούμε με τις ίσες αποστάσεις, ούτε θα κάνουμε λόγο γενικά και αφηρημένα για ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις.

Σε όποιον έλαχε να γεννηθεί στη δύση και συνειδητά στρατεύεται στο κομμουνιστικό όραμα, το καθήκον του είναι το ίδιο εδώ και δύο αιώνες, αυτό που η ιμπεριαλιστική αριστερά στιγματίζει ως γραφικό: καμία εθνική ενότητα, ανατροπή της αστικής τάξης, για την επανάσταση και τον κομμουνισμό. Αλλιώς καραδοκεί ο πόλεμος και ο “γλυκός θάνατος για την πατρίδα” για τους προλετάριους που περίσσεψαν και που στα πτώματά τους θα οικοδομηθεί ένας νέας κύκλος καπιταλιστικής συσσώρευσης.

Άκης Τζάρας

ΥΓ: Άραγε όλοι εκείνοι που στην Αίγυπτο τον Ιούλιο του 2013 δεν είδαν πραξικόπημα αλλά επανάσταση, στη Λιβύη το 2011 είδαν εξέγερση και όχι ιμπεριαλιστική επέμβαση, στη Συρία έκαναν λόγο για εξέγερση που συνεχίζεται και έκαναν πως δεν έβλεπαν τον ιμπεριαλιστικό ισλαμισμό, ενώ ήταν λαλίστατοι για τους ισλαμιστές της Χαμάς και της Χεσμπολά. Άραγε όλοι αυτοί που στην Ουκρανία δεν είδαν και δε βλέπουν ακόμα τους ναζί αλλά τον “ουκρανικό λαό να εξεγείρεται ενάντια στο ρωσόφιλο δικτάτορα και το ρωσικό επεκτατισμό”, όλοι αυτοί που έχουν πολλά να πουν για τη ρωσική ή κινεζική επιθετικότητα αλλά τίποτα για τον ιμπεριαλισμό της χώρας τους θα συνεχίσουν απτόητοι το ίδιο μοτίβο τώρα που ξεσπά με την ευγενική χορηγία της CIA το κίνημα της ομπρέλας στο Χονγκ Κονγκ; Τότε επειδή η ανοησία από μόνη της δεν αποτελεί δικαιολογία μάλλον ο ορος σοσιαλιμπεριαλισμός (ή και αναρχοιμπεριαλισμός) θα γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρος.

Advertisements

8 responses to “Ιμπεριαλιστικός τζιχαντισμός ή τζιχαντικός ιμπεριαλισμός;

  1. λέτε
    «Μένει να δούμε αν η πραγματικότητα της ταξικής πάλης, αν η ηρωϊκή αντίσταση των Κούρδων μαχητών μπορέσει να χαλάσει τα αντιδραστικά σχέδια …… »
    ρωτώ :
    Συγνώμη , τι δουλειά έχει εδώ η «ταξική πάλη» …. ? Δηλαδή, στην αντίσταση ενάντια στην εισβολή τoυ ΙΚ δεν υπάρχουν μαχητές που ανήκουν στη ψιλοαστική τάξη των Κούρδων …., στο ΕΑΜ δηλαδή υπήρχαν μόνο προλετάριοι …. ?
    λέτε
    «η ενεργητική αντίσταση του συνειδητού προλεταριάτου της δύσης »
    ρωτώ :
    πόσο είναι το ποσοστό του καθαρού προλεταριάτου της δύσης και πόσο εξ’ αυτού είναι το ποσοστό του συνειδητού προλεταριάτου στον
    υστερο-ύστερο καπιταλισμό, δλδ. σήμερα ; Έχετε μιά κοινωνιολογική μελέτη , που ίσως θα μας εξηγούσε και το γιατί αυτό το προλεταριάτο δεν αντέδρασε «αποτελεσματικά» , δηλ. επαναστατικά στις χώρες του, ενάντια στην πρόσφατη σφαγή στη Γάζα ;
    Ξεκολλήστε επιτέλους από τη Μαρξολενινιστική Θεώρηση του προπερασμένου αιώνα, ως προς αυτά τουλάχιστον …..

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Φιλτατε Δημητρη
    Δεν κατεχομαστε από καμια μαρξολενινιστικη εμονή. Αν μας διαβαζεις που και που θα το ειχες διαπιστωσεις.
    Ταξική πάλη οι κουρδοι μαχητες, η Γαζα, η ουκρανια; Κι όμως ακόμα και στον ύστερο-υστερο καπιταλισμό το ζητούμενο είναι το κέρδος και η αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Οτι δηλαδή και το προηγούμενο και τον προπροηγουμενο αιώνα. Βεβαίως τα μετωπα αλλάζουν, αλλά όχι προς την εξαφάνιση του κεφαλαίου από την καθημερινότητα, αλλά προς την πληρη υπαγωγή της σε αυτό. Ως εκ τούτου η ταξική πάλη δεν περιορίζεται στο στενή οικονομικό ανταγωνισμό για το υψος του μεροκάμματου, αλλά όλες τις μορφές καταπίεσης πάνω στις οποίες το κεφάλαιο αναπαραγει τον εαυτό του. Και δεν θα υπήρχε κανενα σκετο και καθαρό κεφάλαιο χωρίς τη Γάζα, το Κομπάνι, το Ντόνετσκ κλπ. Γιατί εκεί είναι που ο ιμπεριαλισμός ανοίγει τους ορίζοντές του, επιβάλοντας αφενός την γεωπολιτική του ηγεμονία, αφετέρου καταστρέφοντας σταθερό και μεταβλητό κεφάλαιο επιχειρεί να μπει σε ένα νεο κυκλο καπιταλιστικής συσσώρευσης.
    Το συνειδητό προλεταριάτο είναι -για μας- περισσότερο μια πολιτική παρά μια κοινωνιολογική έννοια. Αρα δεν ψαχνουμε να το βρουμε μέσα από τα σπλάχνα του «καθαρου» προλεταριάτου, αλλά στους ανθρώπους που συνειδητά τάσσονται με το στρατόπεδο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Σε αυτό τον αγώνα φυσικά συμμετέχει ισότιμα ο καθένας ανεξάρτητα από την ταξική του καταγωγή. Αλλωστε η ταξική πάλη δεν διεξάγεται από τάξεις που οριοθετούνται εκ των προτέρων με βάση ένα ορισμένο «γεννετικό» κώδικα, αλλά με αυτούς που υπερασπίζονται τα μέν ή τα δε ανταγωνιστικά ταξικά συμφέροντα.Ενα μεγάλο μέρος εργατών -με την κλασσική έννοια- μπορεί να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των αφεντικών, και ως εκ τουτου δεν συμμετεχει σε καμια ταξική πάλη ή ακόμα χειρότερα συναινεί με την πλευρά των αφεντικών του. Αυτό το βλεπουμε και από την άλλη πλευρά με γόνους αστικών οικογενειών να τάσσονται με το προλεταριακό στρατόπεδο, το οποίο υπάρχει μόνο όταν συγκούεται με το αστικό μπλοκ εξουσίας και όχι όταν παθητικά η εργατική τάξη δέχεται τους όρους της εκμετάλλευσής της.
    Πραγματι η εργατική τάξη τηε δυσης δεν αντεδρασε στη Γαζα, όπως δεν αντιδραει και για τον ιδιο της τον εαυτό. Οι λόγοι ειναι πολλοι και τουλαχιστον εμεις -που δεν φημιζομαστε για περιττους εγκομιασμους του σκετου και καθαρου προλεταριάτου- εχουμε αναφερθει πολλακοις. Και οι λογοι δεν ειναι «κοινωνιολογικοι» αλλα πολιτικοί. Ο χυδαίος οικονομίστικος μαρξισμός ψαχνει πάντα να βρει τις αιτίες στις αντικειμενικές συνθήκες και στην κοινωνιολογία. Εμείς τις ψαχνουμε στο ηθικό του κινηματος υστερα από μια μακρα περίοδο ηττων της ταξικής αναμέτρησης. Ως προς αυτά (Γαζα, Κομπάνι κλπ) τα μετωπα εννοειται οτι δεν θα τα ξεκολήσουμε από τη γενική μας θεώρηση για τον κόσμο. Γιατί πίσω από όλα αυτά βρίσκεται το κεφάλαιο, ο ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός.Και όλα αυτά συνεχίζουν και στον αιωνα του μιλενιουμ.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Δυο πρόσθετες παρατηρήσεις:
    α) Η καταπίεση των σουνιτών στο Ιράκ προήλθε από το σιϊτικό καθεστώς – ιρανική μαριονέτα (που με τη σειρά του «εκδικούνταν» την καταπίεση των σιϊτών επί Σαντάμ, και πάει λέγοντας) – βαθιές οι ρίζες και πολυπλόκαμες…
    β) Οι αμερικάνοι δεν έχουν πρόβλημα (θυμάμαι παλιότερες δηλώσεις αξιωματούχων) να παραδεχτούν ότι αυτοί που στηρίζουν ενάντια στους εχθρούς τους, στρέφονται συχνά εναντίον τους αργότερα (πχ Αφγανιστάν, Συρία) – με επιχειρήματα του τύπου «τι να κάνουμε, ο κόσμος είναι αχάριστος!». Ο διαρκής πόλεμος που προκύπτει δεν αποτελεί πρόβλημα γι’ αυτούς (και δεν μιλάω μόνο για πωλήσεις όπλων, προσχήματα επεμβάσεων κλπ, αλλά ακόμα και σε ιδεολογικό/ηθικό επίπεδο: «Εμείς δεν είμαστε φιλειρηνιστές», διαβεβαιώνουν ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως οι πρόεδροί τους, άρα ο συνεχής πόλεμος είναι καλό πράγμα – αρκεί να μένει εκτός συνόρων, και να μην περιλαμβάνει αστούς κληρωτούς…)

    Μου αρέσει!

  4. Γειά! ωραία η ανάλυσή σου.
    Αυτο που δε καταλαβαίνω και ίσως μπορείς να μου εξηγήσεις είναι γιατί σε αυτή τη φάση το καθεστώς Ασαντ -άτυπα ή όχι- δεν υποστηρίζει τους Κούρδους, αφού έχουν έρθει και συμφωνία αυτονόμησης… δηλαδή βλέπεις συστράτευση απο τη μεριά της δύσης (συμπεριλαμβανομένου της Τουρκίας) απέναντι στο φαινόμενο ΙΚ για να κάνουν τη βρωμο-δουλειά αλλά απο την άλλη δεν υπάρχει αντίστοιχος ελιγμός. Μπορεί οι Κούρδοι να μην είναι σύμμαχοι με τον Ασαντ αλλά σε αυτή τη φάση -νομίζω- υπάρχει αμοιβαίο συμφέρον.
    Ευχαριστώ!
    ΣΠ

    Μου αρέσει!

  5. Δημήτρης Α.: Πραγματικά η κυβέρνηση Μαλίκι ήταν ρεβανσιστική απέναντι στους σουνίτες για όσα είχε τραβήξει η πολυπληθέστερη σιιτική κοινότητα(πάνω από το 60%) επί Σαντάμ. Αν προσθέσουμε και το έγκλημα πολέμου των Ήπα στη Φαλούτζα, όπου ισοπεδώθηκε και με βόμβες φωσφόρου, θα καταλάβουμε την απογοήτευση και οργή των σουνιτών.
    Δυστυχώς ο ριζοσπάστης σιίτης Σαντρ, θιασώτης της αντικατοχικής συμμαχίας σουνιτών-σιϊτών και ποτέ ενεργό στήριγμα του Μαλίκι αλλά και γενικότερα η πολιτική της ενιαίας συμμαχίας ενάντια στον εισβολέα χαρακτηριστική δεν μπόρεσε να γίνει κυρίαρχη παρά τις σοβαρές απόπειρες των πρώτων χρόνων της κατοχής.

    Σταυρούλα σε ευχαριστώ! Μια πρόχειρη και συνοπτική απάντηση:
    Οι Κούρδοι που είναι περίπου το 10% του πληθυσμού της Συρίας, ήρθαν σε μια ατυπη συμφωνία με τον Άσαντ.
    Ο Άσαντ και η συριακή άρχουσα τάξη(κυρίως οι αλεβίτες) δε νομίζω πως επιθυμούν πραγματικά ένα συριακό Κουρδιστάν, ειδικά αν αυτό έχει προοδευτικά χαρακτηριστικά. Και επομένως αφού ή αν οι Κούρδοι δεν κανουν βήμα πίσω από τη δημιουργία ενός αυτόνομου-ανεξάρτητου «λαϊκού» κράτους, ο Άσαντ δεν πρόκειται να τους στηρίξει απόλυτα, εφόσον ο στόχος του είναι η διατήρηση του στάτους κβο.
    Πιο μακιαβελικά βέβαια ένα συριακό Κουρδιστάν θα φέρει τεράστια προβλήματα στον κύριο εχθρό της Συρίας, την Τουρκία..
    Ο Άσαντ ήρθε θεωρώ σε συμβιβασμό με τους Κούρδους επειδή ήταν η μόνη αντιπολιτευόμενη δύναμη η οποία δεν ήταν ούτε ισλαμιστική, ούτε φιλοδυτική. Δεν είναι τυχαίο ότι τους τελευταίους μήνες εκτός από το ΙΚ και το μέτωπο Αλ Νούσρα επιτέθηκε στους Κούρδους, σε μια προσπάθεια να τους εκμηδενίσουν ως πολιτική δύναμη.
    Νομίζω αυτή η συντονισμένη επίθεση της λεγομενης αντιπολίτευσης στους Κούρδους πιστοποιεί πως είναι μάλλον μούφα ο διαχωρισμός μετριοπαθούς και εξτρεμιστικής αντιπολίτευσης που παπαγαλίζουν συνεχώς οι Ήπα και οι σύμμαχοι τους και εξηγεί γιατί και οι Κούρδοι συμμάχησαν προσωρινά με τον Άσαντ.
    Εκτός από όλα αυτά δεν ξέρω αν πια ο συριακός στρατός μετά από τουλάχιστον τρία χρόνια εμφύλιο και με αντίπαλο ένα καλά οπλισμένο ΙΚ και πολλαπλά πολεμικά μέτωπα έχει και την επιχειρησιακή δυνατότητα να στηρίξει άμεσα τους Κούρδους, όταν από μια νίκη στο Κομπάνι δε θα ωφεληθεί τόσο το καθεστώς, όσο οι Κούρδοι, ειδικά όταν το κουρδικό αντάρτικοείναι ηρωϊκό αλλά «δίχως τανκς,αεροπλάνα μόνο μ΄όπλους, πολυβόλα».

    Μου αρέσει!

  6. Οι κουρδικές περιοχές είναι αποκομμένες πια από τις δυνάμεις του ‘Ασαντ, οι οποίες υπερασπίζονται τα δυτικά της χώρας και την ίδια τη Δαμασκό (κι ούτε έχουν ιδιαίτερο καϋμό να βοηθήσουν τους Κούρδους, όπως σωστά είπε ο ‘Ακης – απλά η κουρδική αντίσταση τους απάλλαξε από ένα μέτωπο, το οποίο πρόσθεσε στους ισλαμιστές).
    Οι όποιοι «μετριοπαθείς» φιλοδυτικοί της συριακής αντιπολίτευσης (πολιτικής ή ένοπλης), αποδείχτηκαν ασήμαντη ποσότητα σε σύγκριση με τους ισλαμιστές. Η αδιάκριτη βοήθεια της Δύσης σε κάθε αντιπολιτευόμενο, ενίσχυσε τους ισλαμιστές ακόμα περισσότερο (επιπλέον της σαουδαραβικής & τουρκικής βοήθειας). Πέρα από τον κυνισμό τους, οι Αμερικάνοι έχουν μόνιμα την ψευδαίσθηση ότι σε κάθε σημείο της υφηλίου υπάρχουν πλήθη & στρατιές «αμερικανάκια» που τους προσμένουν μ’ ανοιχτές αγκάλες σαν… λυτρωτές από τη.. σκλαβιά, τη βαρβαρότητα και την υπανάπτυξη!
    Πόσο κρίμα όμως, μια λαϊκή εξέγερση να φτάσει σε τέτοια βάθη αγριότητας… Μιλάω για το πρώτο διάστημα, όταν οι ειρηνικοί διαδηλωτές πορεύονταν μισόγυμνοι, για να δείξουν ότι είναι άοπλοι (πιστεύοντας αφελώς ότι το καθεστώς θα τους σεβόταν ή ότι ο ‘Ασαντ ήταν… κρυφοδημοκράτης, που τον περιόριζε η παλιά φρουρά του Μπάαθ!). Ήταν την ίδια εποχή που ο διεθνής τύπος δημοσίευε περισπούδαστες αναλύσεις, εξηγώντας γιατί «η Συρία δεν είναι Αίγυπτος» και γιατί ο Άσαντ έλεγχε απόλυτα τη χώρα κι οι αντιδράσεις θα καταπνίγονταν γρήγορα! Υποθέτω, τότε ακόμα η Δύση κι οι γείτονες απλά παρακολουθούσαν, χωρίς πολλές προσδοκίες – μάλλον ελπίζοντας ο (αναγκαίος κακός) Άσαντ να ξεμπερδεύει γρήγορα, ώστε να μην ανοίξει κι άλλο μέτωπο αστάθειας.
    Όταν φάνηκε ότι η αιματηρή καταστολή έσπρωχνε σε βίαιη αντίδραση (όπως είπε ένας Σύρος «από ‘κει που κανείς δεν επιδοκίμαζε τη βία, όλοι, μετά το μακελειό, ψάχναμε να βρούμε όπλα») κι ο (μη πειθήνιος) Άσαντ κλυδωνιζόταν, τότε πέσαν όλοι με τα μούτρα – και φτάσαμε όπου φτάσαμε…

    Μου αρέσει!

  7. Παράθεμα: Ιμπεριαλιστικός Τζιχαντισμός ή Τζιχαντικός Ιμπεριαλισμός; | Lefteria·

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.