ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ…

Το άρθρο που ακολουθεί μας είχε σταλεί μέσω email από τις 15 Αυγούστου αλλά ο δαίμων του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου φρόντισε να μην γίνει αντιληπτό στην ώρα του. Το δημοσιεύουμε έστω και με ένα μήνα καθυστέρηση, επισημαίνωντας επίσης ότι το Avantgarde δεν παρεμβαίνει στο περιεχόμενο των άρθρων μου μας στέλνουν αναγνώστες και φίλοι της ιστοσελίδας, ακόμα και αν αυτό δεν μας εκφράζει απόλυτα.
*       *       *
«Η γεμάτη αίμα και δυστυχία ανθρώπινη Ιστορία μαρτυράει πως δεν είναι αρκετό να γεννηθεί κανείς άνθρωπος. Πρέπει να γίνει άνθρωπος»
 
Βασίλης Ραφαηλίδης
 
«Δεν είδα γύρω μου να σέβεται κανείς τον άνθρωπο. Είδα να σέβονται τον πλούτο, τη δύναμη, την εξουσία, τη μοχθηρία, την ατιμία…»
 
Διδώ Σωτηρίου
Της Οφηλίας Ρεντ
 .
Από την πρώτη στιγμή που κάποιος άνθρωπος αποφασίζει να συμμετάσχει στον κοινωνικό ανταγωνισμό (με τα κίνητρα να ποικίλουν, γιατί έτσι ορίζει η παταγώδης και ανίκητη -σε μεγάλη ποσοτική και ποιοτική ανάλυση- επικράτηση του ανθρώπινου υποκειμενισμού), μπαίνει στη διαδικασία του ψαξίματος και των ανάλογων συζητήσεων με άλλους ανθρώπους, έτσι ώστε να καταλήξει κάποια στιγμή στη δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πιο πλήρους και αποκρυσταλλωμένηςκοσμοθεώρησης (που να συνάδει με τη συνείδηση του, αλλά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εαυτού του). Βέβαια, η σκέψη «κύκλους κάνει», και το μόνο πράγμα για το οποίο μπορεί κάποιος ή κάποια να υπερασπιστεί την αφηρημένη έννοια της «βεβαιότητας» είναι η αβεβαιότητα που διέπει το νου μας εξαιτίας της συνεχούς ροής των πραγμάτων και των προσωπικών μεταβολών που προκαλεί η καθημερινότητα (με τις όποιες πρόσκαιρες παλινδρομήσεις και ήττες μας -οφείλουμε να το παραδεχόμαστε με σθένος και παρρησία κάτι τέτοιο- να διαδραματίζουν καθοριστικότατο ρόλο στις εκ νέου διαμορφώσεις/διαφοροποιήσεις της Επαναστατικής μας Συνείδησης). Αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν πρέπει να ντρεπόμαστε, αρκεί να καταφέρουμε κάθε φορά να είμαστε συνεπείς με τις αναζητήσεις μας που σχετίζονται με το πραγματικό Είναι μας, να μην προτάσσουμε εκδοχές που παραπέμπουν σε αχταρμάδες και πολτούς, αλλά και επιχειρώντας να είμαστε όσο πιο ξεκάθαροι γίνεται στις επεξηγήσεις μας απέναντι σε συντρόφους και φίλους. Πάντως, η εμπειρία αναδεικνύει πως κάθε υποκειμενισμός έχει τα δικά του όρια ανεκτικότητας (όπως και συνεκτικότητας), επομένως μια συνειδητή απόπειρα τοποθέτησης της Αντικειμενικότητας σε περίοπτη θέση αυτομάτως θα προκαλεί ενστάσεις, προβληματισμούς, ενδεχομένως και εντάσεις, αντιπαραθέσεις και αποστασιοποιήσεις. «C’est la vie», που λένε και οι Γάλλοι… Όπως, άλλωστε, υποστήριζε και ο Descartes, «κάθε άνθρωπος νομίζει ότι αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα, και ξεχωριστά από κάθε άλλη, την πρόταση την οποία υπερασπίζεται». Λογικό και αναπόφευκτο κάτι τέτοιο, αλλά εμείς οφείλουμε στον εαυτό μας να επηρεαζόμαστε όσο το δυνατόν λιγότερο από τα εξωτερικά περιβάλλοντα (έστω και αν ουκ ολίγες φορές πιανόμαστε offside από τα σημαιάκια των παρορμήσεων μας και των λανθασμένων εκτιμήσεων που κάνουμε), αφού -όμως- πρωτίστως είμαστε επί του πρακτέου (και όχι στις όποιες θολωμένες εσώτερες διανοητικές μας καταγραφές, που οι ρημάδες μας ακολουθούν με περισσή περιοδικότητα σε πολλές εκφάνσεις των δραστηριοποιήσεων μας) ικανοί να αφουγκραζόμαστε τις πραγματικές δοσολογίες του αυτοκαθορισμού μέσα στον υπαρκτό περιβάλλοντα χώρο. Γιατί, υπάρχουν κάποια πράγματα που είμαστε σε θέση να επηρεάζουμε και να ορίζουμε, αλλά -δυστυχώς- υπάρχουν πάρα πολλά άλλα που μας επηρεάζουν και μας ορίζουν σε τέτοιο μέγεθος ισχύος (από την πλευρά τους…), που απαιτείται η γρηγορότερη δυνατή κατανόηση για να μπορούμε να σταθούμε στο ύψος των αληθινών περιστάσεων -δίχως να προκαλούμε την αποστροφή των όποιων οξυδερκών συλλαμβάνουν έγκαιρα τις παρεκτροπές μας. Σχεδόν πάντα, οι άλλοι προλαβαίνουν και εντοπίζουν πιο γρήγορα από εμάς τα τρωτά μας, γιατί αυτό -η ενασχόληση με τους άλλους- είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα «σπορ» του νεοελληνικού κοινωνικού συμ-πλέγματος. Τότε, όλα εναπόκεινται στο αν κάποιος είναι προγενεστέρως θετικά ή αρνητικά διακείμενος απέναντι σου, έτσι ώστε η τελική διαχείριση της κάθε πληροφορίας να λάβει την τελική της χροιά. Άσχετα, αν δεν μπορείς να γλιτώσεις με τίποτα το περιοδικό φτάρνισμα, για να αστειευτούμε και λίγο…
Για να επανέλθουμε, όμως, σε αυτό που γράφαμε πιο πριν. Ας δούμε ένα παράδειγμα, στο οποίο κατά την προσωπική μας άποψη το άτομο υπόκειται σε ετεροκαθορισμό, θέλει, δεν θέλει… Φερειπείν, στο ζήτημα της προταγματικού τύπου απελευθέρωσης από τα δεσμά της κυριαρχίας και του πολιτισμού της, ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από εύρος δεινών χωρίς την επαναστατική διεργασία κατάργησης της εξουσίας του κράτους και του κεφαλαίου -είτε αυτή είναι σταδιακή, είτε συμβεί με πιο άμεσες και λιγότερο σύνθετες μορφές. Εννοείται πως για τον κάθε άνθρωπο η προσπάθεια αυτοκαθορισμού δεν σταματάει με μια ενδεχόμενη πετυχημένη Επαναστατική διαδικασία, αλλά συνεχίζεται μέχρι την προσέγγιση της όσο το δυνατόν μεγαλύτερης εναρμόνισης συνείδησης, επιθυμιών και της ίδιας της πραγματικότητας του υλικού κόσμου. Ίσως, για αυτό είναι χρήσιμο στο σήμερα να δείχνουμε γνήσια, αυθεντική και οξυδερκή ανεκτικότητα (προϊόν γνώσης της ψυχολογικοποιημένης υφής των πολλαπλών ανθρώπινων κινήτρων που καθορίζουν τις συνειδήσεις και τις παραγόμενες πράξεις, αλλά και μιας μορφής υψηλού επιπέδου ατομικής ωριμότητας) σε διαφορετικές από τις δικές μας αντιλήψεις, αφού ταλανιζόμαστε μέσα στην πολυάριθμη πανσπερμία όσων συνειδησιακών τάσεων ενυπάρχουν στο πολύμορφο επαναστατικό στρατόπεδο, γιατί έτσι μπορούμε -με πιθανή επιτυχία- να προβλέψουμε τις διάφορες κινητικότητες που θα αναπτυχθούν σε μια υποθετική μεταεπαναστατική περίοδο. Με αυτόν τον τρόπο σεβόμαστε αφενός την κάθε διαφορετική άποψη, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα τα όποια θετικά στοιχεία τη διακατέχουν. Γλιτώνουμε από μονομέρειες, άδικες κρίσεις, και τοποθετούμε την έννοια του Συντροφικού σε μια άλλη διάσταση. Όμως, στο σήμερα, προέχει (και επιβάλλεται συνάμα…) να εργαστούμε προς την κατεύθυνση της μελλοντικής πραγμάτωσης αυτής της Επαναστατικής Πρότασης, απομονώνοντας πιθανούς ακραίους βολονταρισμούς που περιγελούν μια τέτοια προοπτική για τους δικούς τους λόγους και παλεύοντας για την προώθηση θεωρητικών και πρακτικών επιλογών που μας ενδυναμώνουν και μας κάνουν όσο το δυνατόν απειλητικότερους απέναντι στην αστική εξουσία. Έχοντας για χρησιμότατο εργαλείο το γνωστό modustollens («συλλογισμός αιρομένης της ακολουθίας»), δηλαδή εφαρμόζοντας στην πράξη την απαλλαγή από οτιδήποτε αποδεικνύεται ψευδές/αναποτελεσματικό/ανακόλουθο/ανασχετικό στο συνειδησιακό μας οπλοστάσιο, γιατί μόνο έτσι αισθανόμαστε πως μπορούμε να στηριχθούμε σε προϋποθέσεις-βατήρες για μια ουσιαστική προοδευτική εξέλιξη της Υπόθεσης μας. Προτιμούμε να αποτελούμε τα χημικά στοιχεία δυνατών χημικών ενώσεων που θέτουν τους δικούς τους όρους. Πιστεύουμε ακράδαντα πως «η ισχύς εν τη ενώσει», και γιατί το έχουμε δει στην πράξη, αλλά και γιατί δεν έχουμε πειστεί πως οι διάφοροι εφαρμοζόμενοι διαχωρισμοί εξυπηρετούν αυτό που διακηρύσσουν (στην πλειοψηφία του καταγεγραμμένου εμπειρικού μας δείγματος) οι εμπνευστές τους. Στο κάτω-κάτω της γραφής, είναι αναφαίρετο δικαίωμα μας -σε μια πραγματικότητα που όπως έλεγε ο Μαγιακόφσκι «δεν είναι δύσκολο να πεθάνεις, αλλά είναι πιο δύσκολο να ζήσεις», πως αξίζει να αφιερώνει κανείς τη δημιουργικότητα του στην υπηρεσία της «ουτοπίας», του πιο δύσκολου ιστορικά στόχου -της κατάργησης της εξουσίας-, παρά να ρέπουμε σε μια κουραστική και φθαρτική για εμάς τους ίδιους (από ένα σημείο και μετά, γιατί αντιμάχονται μέσα μας με σκληρότατους όρους πολύ έντονα τα συστατικά της συνείδησης μας με τις επιδράσεις της πραγματικότητας) τάση να υπηρετούμε αποκλειστικά και μόνο το υπαρξιακό μας «Ζήτημα», που έτσι και αλλιώς συνθλίβεται πολλαπλώς στα πεδία του πραγματικού κόσμου από εύρος παραμέτρων -ανεξάρτητων από τη θέληση μας. Από όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αναπόφευκτης κοινωνικοποίησης μας, είτε αφορούν σε διαπροσωπικά ζητήματα, είτε σε πολιτικής υφής καταστάσεις, κοκ. Μέσα σε αυτό το γενικότερο πλαίσιο, επιθυμούμε πλέον, με την αγαστή συνεργασία και άλλων συνειδητοποιημένων ατομικοτήτων, να φέρουμε πιο κοντά αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει -και σαν άτομα, και σαν σύνολα- να απαλλαγούμε από τους διάφορoυς πυλώνες του πολιτισμικού υποδείγματος των καιρών μας, την Επανάσταση. Και αν αυτό δεν γίνει, η ευθύνη δεν θα είναι δική μας. Πολύ θα βόλευε την κρατική και καπιταλιστική εξουσία (που δεν παύει ποτέ να παρακολουθεί, να αναλύει και να σταχυολογεί τις τάσεις που εμφανίζονται στο Επαναστατικό στρατόπεδο) να εγκαταλείψουμε στους βράχους του πεσιμισμού και ενός είδους «καλοήθους ναρκισσισμού» το πρόταγμα της καταστροφής τους, όπως αυτό θα γινόταν μέσα από μια ενδεχόμενη, αλλά απαραίτητη, στρατιωτικού τύπου υπερίσχυση στο τελικό στάδιο της κατά μέτωπο αναμέτρησης. Αλλά, αυτή η κατά βάθος και κατουσίαν (σύμφωνα με τα ερμηνευτικά εργαλεία πολλών συντρόφων διάφορων ιδεολογικών αποχρώσεων) αστίζουσα τεχνοτροπία είναι κάτι που κρύβει παγίδες, που ακόμα και στο όνομα του (εν μέρει δικαιολογημένου) ρεαλισμού των υπαρκτών δεδομένων που αναδύει η κοινωνική ζωή ενδέχεται να μας κάνει να «χάσουμε το δρόμο μας», εξαιτίας πιθανής υπερβολικής εμμονής στο αυτονόητο -που του δίνουμε τη μορφή τέρατος…. Από την άλλη, οφείλουμε αν θέλουμε να «σεβόμαστε τα παντελόνια μας» να αναγνωρίσουμε πως -διαχρονικά- οι ανθρώπινες κοινωνίες περιγράφονται ευκρινώς από εσχατολογικές επικρισίες σημαντικών πνευμάτων του παρελθόντος (βλ., πχ, Σιοράν, Νίτσε και Σόπεναουερ). Όμως, για εμάς, είναι προτιμότερο να τους χρησιμοποιούμε ως χρησιμότατα εργαλεία ερμηνείας πτυχών του κόσμου, επιχειρώντας να παλέψουμε έτσι ώστε στο μέλλον οι μεγάλοι στοχαστές των εποχών που θα έρθουν να έχουν λιγότερους λόγους να ξιφουλκούν «κατά δικαίων και αδίκων». Από ένα σημείο και μετά, θεωρούμε εξίσου σημαντικές τις πνευματικές καταγραφές που στέκονται σε σημαντικά ανθρώπινα κατορθώματα που είναι συμβατά με την έννοια της προσφοράς, της ανιδιοτέλειας, και της αλτρουιστικής κινητικότητας. Δύσκολη υπόθεση, δυσχερείς οι συσχετισμοί, αλλά αν αρκεστούμε στο πως είναι τα πράγματα σύντομα θα παρασυρθούμε από τη ραγδαία απορροφητικότητα της περιστροφικής δίνης τους, με αποτέλεσμα να απολέσουμε ακόμα και την όποια επικριτική μας προδιάθεση. Δεν είμαστε επ΄ ουδενί οι κομιστές κάποιας ανθρωπιστικής ελπίδας, γιατί η αδυσώπητη πραγματικότητα ξεφτιλίζει δικαίως εδώ και πολλά χρόνια κάθε ανθρωπιστική κορώνα, ειδικά αν δούμε λίγο πιο επισταμένα τη χρήση που λαμβάνουν παρόμοιες λογικές από τους διάφορους επαγγελματίες του είδους, όπως τους πάσης φύσεως και λογής αριστερούς θεωρητικούς διαμορφωτές συνειδητοτήτων -που ειδικά στις μέρες μας απολαμβάνουν με όλη τους την ψυχούλα το γεγονός πως βρίσκονται στα διαχρονικά εγχώρια maximum τους, αδημονώντας όπως ένας νυμφομανής για να πάρουν το πολυπόθητο οκ του ντόπιου και ξένου κεφαλαιοκρατικού μπλοκ εξουσίας για να ασκήσουν σε σύντομο χρονικό διάστημα κυβερνητικά «καθήκοντα»… Όμως, στο βωμό μιας ουσιαστικής εκδοχής των εννοιών της Ανθρωπιάς και της Αλληλεγγύης, θα πάψουμε να διακατεχόμαστε από μια επιτηδευμένη ακλόνητη στατικότητα και θα παλέψουμε για τη βελτίωση της ζωής μας, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ, βήμα-βήμα θα αγωνιστούμε για την κατάκτηση μικρών νικών, που θα τονώσουν την αυτοπεποίθηση μας και θα μας χαρίσουν πραγματικές στιγμές ανθρώπινης χαράς. Που θα μας μάθουν πώς είναι να νικάς, που θα φέρουν ξανά στο επίκεντρο τις αστείρευτες δυνατότητες που ενυπάρχουν στο ανθρώπινο είδος, αλλά μένουν για πλείστους λόγους παραγκωνισμένες και καταχωνιασμένες στις σκονισμένες ντουλάπες του κακού εγωισμού, της πονηριάς, της αμετροέπειας, της κακίας, της μοχθηρίας, του διανοουμενίστικου οίστρου, του πολιτικαντισμού,  της υποταγής, του βολέματος, και του αδικαιολόγητα ακραίου λόγου που συμπυκνώνεται στην απρόκλητη επιθετικότητα εναντίον όλων.
 
Από την άλλη πλευρά, όσο συνειδητοποιούμε πως πραγματικός και ουσιαστικός «α-κοινωνισμός» δεν υφίσταται, θα παραμένουμε «αντικοινωνιστές» (όσο η κοινωνία παραμένει υποταγμένη και εθελόδουλη). Σαν μια ουσιαστική ερμηνευτική απόπειρα φωτογράφησης του κόσμου στον οποίον βρισκόμαστε και όχι ως ψυχαναγκαστική ιδεοληψία διαφοροποίησης που θα μας αρρωστήσει  εν τέλει, γιατί κάτι τέτοιο δεν ταιριάζει με την ψυχοσύνθεση μας. Συγχωροχάρτια με ανταποδοτικό όφελος μια αυτοβαυκαλιστική και τυφλή κοινωνικότητα δεν μπορούμε να παραδώσουμε σε κανέναν, ακόμα και στα πιο αγαπημένα κοντινά μας πρόσωπα, καθώς οι καιροί απαιτούν άλλα πράγματα, που με μεγάλη μας λύπη δεν βλέπουμε να γίνονται… Ακόμα και η πραγμάτωση μιας Σοσιαλιστικού περιεχομένου και προσανατολισμού Επανάστασης δεν παύει να προσκαλεί σε ακόμα περισσότερη εγρήγορση για τη συγκρότηση στο άμεσο χρονικό διάστημα μετώπων πάλης που θα οδηγούν στην κατάργηση αντικοινωνικών ιεραρχιών, διαχωρισμών και πάσης φύσεως υλικών και νοοτροπιών του παλιού κόσμου. Για να αποφευχθούν τα ιστορικά παραδείγματα του παρελθόντος, που οδήγησαν πετυχημένες Επαναστάσεις σε λοξοδρομήσεις… Γιατί, κάθε κατάσταση δεν χαρακτηρίζεται από τα ονόματα που της δίνουν κάποιοι, αλλά από τις πράξεις και τις στοχεύσεις που πραγματώνονται -προς όφελος ή μη των πολλών.
Υπάρχουν -άραγε- στις σύγχρονες ιστορικές περιόδους της ολοκληρωτικού περιεχομένου κυριαρχίας των δυνάμεων του κράτους και του κεφαλαίου στιγμές και χωροχρόνοι αυτοελέγχου και αυτοσεβασμού; Ναι, θα λέγαμε με περισσή βεβαιότητα, πια. Ποιες είναι αυτές, ρε μάστορες, θα μας ρωτήσει -πριν καν προλάβουμε να ολοκληρώσουμε την τοποθέτηση μας- ο κάθε ένας δύσπιστος προς ένα τέτοιο συμπερασματικής υφής πόρισμα; Μα, εκείνες που καταφέρνουμε να αντιστρέψουμε τους όρους της επίθεσης που μας ασκεί η κυριαρχία και να ανταποδώσουμε τα «χτυπήματα», όντας σε θέση να υψώσουμε το ανάστημα μας στην αυτοκρατορική μηχανή της εξουσιαστικής επιβολής, μη λησμονώντας ΠΟΤΕ πόσο όσο υπάρχουν κράτος και κεφάλαιο η πραγματική δύναμη είναι δικό τους προνόμιο. Τις στιγμές εκείνες που με ένα σαρδόνιο και (γιατί όχι;) χαιρέκακο χαμόγελο θα υποσχεθούμε πως όσο ανήκουμε στον πραγματικό κόσμο και δεν έχουμε μεταβληθεί σε ένα παρελθοντικό νούμερο σε κάποιο ληξιαρχείο (αλλά και ένα συνεπαγόμενο πρόβλημα σειράς στο νεκροταφείο της περιοχής μας…) πως θα μιλάμε και θα αγωνιζόμαστε όπως μπορεί ο καθένας για την τελική αναγκαιότητα μιας (για να ασκήσουμε και μια κριτική στην παραδοσιακή «ορθοδοξία») όχι και τόσο νομοτελειακής και ντετερμινιστικής προοπτικής -από ότι αποδείχτηκε στην πράξη… Γιατί, ανάμεσα «στους ήχους που βγάζουν οι κραυγές και τα γαβγίσματα των ηγητόρων και των πολλών υπηρετών τους, μπορούμε να φορέσουμε τις ωτοασπίδες της άρνησης και να στραφούμε με μένος απέναντι στους δυνάστες μας».
.
Τελικά, οι πιο δύσκολες στιγμές για τον καθένα και την καθεμία από εμάς είναι αυτές του (ανα)στοχασμού. Γιατί, όταν λειτουργούμε σε real time δεν έχουμε και τόσες επιλογές. Παρά μάλλον μονάχα αυτές που ορίζουν οι αναγκαιότητες του να ανταποκριθούμε στα εκάστοτε καθήκοντα, αλλά και στις προκύπτουσες υποχρεώσεις σε έναν κόσμο που δεν διαλέξαμε, δεν φτιάξαμε εμείς σύμφωνα με τις επιθυμίες και τους πιο ουσιαστικούς πρακτικισμούς που επιστρατεύει το μυαλό μας. Δεν είναι τόσο οι φυσικές συνθήκες που κάνουν το σώμα μας να απορροφάει ορισμένες στιγμές περισσότερη θερμότητα από αυτή που θα μας διατηρούσε σε ένα είδος διαχειρίσιμης δυσφορίας. Είναι οι αναπότρεπτες καταλήψεις που λαμβάνουν χώρα στο έδαφος της συνειδησιακής μας ενδοχώρας και μας υπενθυμίζουν με τον πιο βάρβαρο και προσβλητικό τρόπο πως σιχαινόμαστε αυτόν τον κόσμο, γιατί είναι φτιαγμένος από βρώμικα υλικά και αντιανθρώπινες θεωρητικές συλλήψεις που προσομοιάζουν σε ένα εμετικού είδους προγραμματιστή με παραποιημένα λογισμικά.
.
Κάποτε γεννηθήκαμε και έπειτα αρχίσαμε να μεγαλώνουμε. Αυτό, άλλωστε, είναι το φυσιολογικό -ακόμα και σε καιρούς που γίνονταν πολύμορφες απόπειρες για τη διαμόρφωση και την επιβολή διαφορετικών εκδοχών «φυσιολογικότητας». Που εμφανίστηκαν σαν ευκολοχώνευτες λύσεις που μας χαρίζονταν από ανθρώπους που ενδιαφέρονταν «για το καλό μας». Αφού, φυσικά, οι ίδιοι είχαν προϋπολογίσει τα κέρδη τους. Μας είπαν «ανθρώπους», και μας έριξαν σε μια αρένα που για πολλά χρόνια έμοιαζε με κάτι διαφορετικό από αυτό που θα έπρεπε να είναι. Τα λιοντάρια έμοιαζαν εξημερωμένα, μα πάνω από όλα αδιάφορα για εμάς. Μας είχαν γυρισμένη την πλάτη και ήταν εξολοκλήρου αφοσιωμένα στο να γεύονται μια λεία που τους είχαν πετάξει κάποιοι άλλοι, περισσότερο ικανοί στον έλεγχο των καταστάσεων και στον προκαθορισμό των εξελίξεων. Αναθαρρήσαμε. Αντικαταστήσαμε την αναζήτηση του απαραίτητου μέτρου με περίσσευμα θράσους. Πιστέψαμε πως γλιτώσαμε από τον κίνδυνο και επιδοθήκαμε στα δικά μας σχέδια, λειτουργώντας εμείς ως κίνδυνοι για κάθε τι βρισκόταν σε πιο αδύναμη θέση από την αφεντιά μας. Αρχίζαμε να θεωρούμε την αρένα «σπίτι» μας και τη διακοσμούσαμε με τα κάδρα του καταναλωτισμού και τα έπιπλα της επίπλαστης ευμάρειας. Πιστέψαμε πως η κατοχή υλικών προϊόντων αρκούσε για να δικαιολογεί την όποια «ευτυχία» λανσάραμε με περισσή ευχαρίστηση στις δημοσιολογίες, αλλά -και αυτό ήταν το χειρότερο- και στις εσώτερες σκέψεις μας, που διαμόρφωσαν τον άπληστο και εγωκεντρικό χαρακτήρα μας. Αυτές που ξεκουράζονταν ενίοτε στους καναπέδες της απάθειας και γυμνάζονταν στα υπερσύγχρονα όργανα στα οποία ασκούσαμε τις ματαιότητες μας -γλείφοντας τον ιδρώτα μας με την ηδονή που ένας μαζοχιστής διψάει για αίμα, και ειδικά το δικό του…. Ήταν οι εποχές που η εγχώρια αστική τάξη και οι κολλητοί της με άνεση αύξαναν τα πλούτη τους και με μεγάλη χαρά έβλεπαν πως είχαν παρασύρει στο δικό τους τρόπο σκέψης και ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού. Όμως, κάθε φούσκα σκάει και κάθε λογαριασμός αργά ή γρήγορα φτάνει στον αποδέκτη του.Δεν αγνοούμε πως μεγάλα χρηματικά ποσά δόθηκαν στον ολιγάριθμο κόσμο της ολιγαρχίας του πλούτου ως επιχορηγήσεις ή άλλες μορφές ενίσχυσης από τα κυβερνητικά επιτελεία, δεν παραγνωρίζουμε πως η ασύστολη διαφθορά των κρατικών λειτουργών συνέβαλε και αυτή, όμως, το όνειρο ανέλιξης του κάθε ενός και της κάθε μιας -που ενστερνίστηκε τα πρότυπα ζωής (που διέχυσε έντεχνα ο αστισμός) «για να το παίζει ιστορία» στους γύρω του/της- αποτέλεσε την καλύτερη μαγιά για την καλλιέργεια ενός καινούριου είδους υποτακτικού, σύμφωνου με το δυτικό πολιτισμικό μοντέλο του 21ου αιώνα. Σήμερα, η ανταγωνιστικότητα, η αριθμητική σύγκλιση με τα προαπαιτούμενα των οικονομικών δεικτών, η σταθερότητα του συστήματος, η αναπτυξιακή προοπτική με τους όρους που αποκλειστικά και μόνο θέτονται από τα ιερατεία του ευρωπαϊκού καπιταλισμού έγιναν οι καθυστερημένες χρονικά αιτίες για το δράμα που βιώνουμε και μας έχει μετατρέψει σε ταλαιπωρημένα υποδείγματα ανθρώπου. Αφού η εγχώρια αστική τάξη διάλεξε ευρώ, Ευρωζώνη, και Ε.Ε., όλα όσα συνέβησαν θα έπρεπε να τα είχαμε προβλέψει από τότε που ευδοκιμούσαν ταgreek statistics και τα σημιτικά μαγειρέματα της εποχής της Μεγάλης Ιδέας της ΟΝΕ… Πια, όσο περνάει ο καιρός ολοένα και εξωραΐζεται (σε φραστικό πεδίο, γιατί στη ζωή την ίδια μιλάνε από μόνα τους τα βλέμματα των απόκληρων και των κάθε προέλευσης θυμάτων -ανεξαρτήτως του βαθμού συνενοχής τους…) η κατάσταση από αυτούς που διαπιστώνουν πως οι σχεδιασμοί τους προχωρούν και οι οξυμένες αντιδράσεις της αρχής σήμερα γίνονται ξανά παρόν μόνο σε βιντεάκια στο you tube ή σε φωτογραφικά λευκώματα. Όμως, καμία αρένα στην οποία σε έχουν πετάξει, δεν μπορεί να είναι σπίτι σου. Ακόμα και αν έτσι το αισθανθείς αρχικά, ακόμα και αν πειστείς τόσο πολύ που η αμφιβολία θα λείπει σε διακοπές διαρκείας στα εξωτικά νησιά των κίβδηλων ψευδαισθήσεων, κάποια στιγμή τα λιοντάρια θα στραφούν προς το μέρος σου. Και τα στομάχια τους θα είναι αδειανά, και τα άγρια ένστικτα τους θα ορίσουν τα μελλούμενα. Το έκαναν ήδη από το 2010, οι λέοντες με τις γραβάτες, τους αγγλοσαξονικούς βρυχηθμούς, και τις χαίτες των αναδιαρθρώσεων. Τότε είναι που στοιχειοθετούνται οι σύγχρονοι ορισμοί του δαρβινικού διδάγματος, τότε είναι που παρακαλάς απλά να χορτάσουν τα λιοντάρια από την κατασπάραξη των διπλανών σου, εξασφαλίζοντας σου λίγες χρονικές μονάδες ακόμα ύπαρξης. Το προδιαγεγραμμένο, όμως, έχει ήδη βάλει τους δικούς του τίτλους στην όλη ιστοριούλα που θα ακολουθήσει…
Θα μπορούσαν τα όσα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας εδώ και καιρό να είναι ένα άγριο παραμύθι που μας είπαν για να μας συνετίσουν, αλλά είναι η πραγματικότητα…
*     *     *
Υγ.
«Οι φιλόσοφοι έχουν απλά ερμηνεύσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Το θέμα είναι να τον αλλάξουμε»
Καρλ Μαρξ
Υγ1.
Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που με διαχρονική συνέπεια και αδάμαστη αποφασιστικότητα έχουν επιλέξει να συμμετέχουν στο πολύμορφο στρατόπεδο της αντικρατικής και αντικαπιταλιστικής πάλης μέσα από το αντάρτικο πόλης, αποτελώντας τα «κόκκινα πανιά» για τους κρατικούς διωκτικούς μηχανισμούς, πάντα στη βάση των αναγκαιοτήτων και των τακτικιστικών επιθυμιών των πολιτικών προϊσταμένων της καταστολής (που ανερυθρίαστα λειτουργούν υπό το πρίσμα εντολών ειδικών συμβουλατόρων που προέρχονται από διάφορες ιμπεριαλιστικές κρατικές οντότητες). Οι συνέπειες για αυτούς τους ανθρώπους γνωστές εδώ και πολλά χρόνια και πολλάκις επαναλαμβανόμενες.  Στοχοποίηση, παρακολουθήσεις, φάκελοι, εντάλματα, συλλήψεις,δικογραφίες, φυλακίσεις, καταδίκες, εγκλεισμοί, εσχάτως και νέοι τύποι φυλακών, διαχρονικές δημοσιογραφικές διαστρεβλώσεις και συκοφαντίες, και πάει λέγοντας… Ενίοτε, και δολοφονίες ή ακρωτηριασμοί και τραυματισμοί… Κι όμως, αντέχουν γιατί το συνειδησιακό πρόταγμα τους είναι το πιο ισχυρό προσωπικό δέλεαρ για να δημιουργούν αποτελεσματικές ασπίδες προστασίας στις πολεμικού τύπου επιθέσεις του εχθρού. Σε πείσμα των πολύπλευρων εξουσιαστικών βουλήσεων, αλλά και όσων από το ευρύτερο κοινωνικό σώμα αδιαφορούν, δεν έχουμε το δικαίωμα να τους αγνοήσουμε αφήνοντας τους μόνους βορά στις ορέξεις των κρατιστών.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s