Καλύτερα να σκάβεις το χώμα παρά τα κράσπεδα…

hlios
Πες μου ποιος σε παινεύει για να σου πω τι λάθη έκανες.
Λένιν
 
Της Οφηλίας Ρεντ
 
Η κυριαρχία του κράτους και του κεφαλαίου για να μπορεί να διαιωνίζεται πρέπει να μπορεί να προωθεί αποδοτικές λύσεις σε όσο το δυνατόν περισσότερα προβλήματα ανακύπτουν για αυτήν μέσα στο καυτό ζυμωτήρι της πραγματικότητας. Ένα από αυτά είναι η εξεύρεση και η προώθηση του κατάλληλου πολιτικού προσωπικού, που θα μπορεί στην κάθε κατάλληλη συγκυρία να λειτουργεί -πρακτικά- αποτελεσματικά. Πως ερμηνεύεται αυτό το αποτελεσματικά; Να μας επιτραπεί να πούμε πως αυτό σχετίζεται με ένα εύρος «υποχρεώσεων». Σε μια ταξικά διαχωρισμένη κοινωνία, μια κυβέρνηση οφείλει πρωτίστως να διασφαλίζει συνθήκες για την επιχειρηματική ευημερία. Έπειτα, πρέπει να μειώνει τους κραδασμούς από τις αντιδράσεις όσων βρίσκονται έξω από τα πράγματα. Πόσο μάλιστα, όταν βρισκόμαστε σε «ειδικές συνθήκες» -όπως αυτές που επικρατούν στον ελλαδικό χώρo τα τελευταία χρόνια. Τα μάτια και τα αυτιά των κυβερνώντων πρέπει να κοιτάνε και να ακούνε προς όλες τις κατευθύνσεις. Αλλά, η προτεραιότητα πρέπει να παραμένει η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης…
 
Αν και οι προβλέψεις μέσα σε τόσο ρευστά (μη) δεδομένα και με «ακραία καιρικά φαινόμενα» να απειλούν την ευταξία των συμπερασμάτων μας (ποιος μπορούσε -άλλωστε- να φανταστεί τις πολύπλευρες εξελίξεις που είχε προκαλέσει η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, πριν αυτή συμβεί, ειδικά στο θέμα της Χρυσής Αυγής…), θεωρούμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί το καταλληλότερο μαξιλαράκι ασφαλείας για το σύστημα για το επόμενο χρονικό διάστημα. Και εννοούμε ως προς την υλοποίηση ενός νέου είδους «κοινωνικού συμβολαίου», που θα προσπαθήσει να εξισορροπήσει λίγο τα πράγματα, να μειώσει τις αντιδράσεις, και να αφήσει ικανοποιημένους όσους περισσότερους γίνεται. Έστω και με την τακτική της χορήγησης ασπιρίνης, και όχι της βαθιάς χειρουργικής επέμβασης προς όφελος της χειμαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας… Το μόνο σίγουρο είναι πως η όποια μελλοντική βελτίωση περνάει μέσα από την καπιταλιστική ανάπτυξη. Η αριστερή διακυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει καμία διάθεση να συμβάλλει σε ουσιαστική αναδιανομή του πλούτου (μέσω δυναμικών κρατικών παρεμβάσεων), παρά θα πασχίζει να βοηθήσει (πχ, μέσα από το δημόσιο έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, όπως πολλάκις ευαγγελίζονται τα οικονομικά επιτελεία του κόμματος της Κουμουνδούρου…) στην «αναπτυξιακή πρόοδο». Με απλά λόγια, ας αυξηθούν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, για να μπορέσουν να μοιράσουν λίγα ψίχουλα σε αυτούς που εκμεταλλεύονται. Και αν όντως ο -μεταλλαγμένος σε όψιμη σοσιαλδημοκρατία νέου τύπου- ΣΥΡΙΖΑ φέρει την επιστροφή του κατώτατου μισθού στα επίπεδα προ κρίσης (όπως υπόσχεται…), αυτό θα γίνει -μάλλον- γιατί ικανοποιεί ένα πάγιο αίτημα της ΕΣΕΕ (Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου), που γνωρίζει πως η ρευστότητα κρίνει την κατανάλωση… Οι άδειες τσέπες είναι ο κόλαφος της Ζήτησης…
Όσο για τις όψιμες αντιμνημονιακές κορώνες με τις οποίες ακόμα και σήμερα κρατάει ψηλά τις αντιπολιτευτικές παντιέρες ο ΣΥΡΙΖΑ, ας σκεφτούμε το πολύ απλό και πρακτικό: πως τα όποια μέτρα που θα έλθουν στο μέλλον -στο πνεύμα της διαρκούς επιτήρησης- δεν είναι ανάγκη να ορίζονται ονομαστικά ως «μνημονιακές υποχρεώσεις»… Δεν είναι τα λόγια με τα οποία επικαλύπτουμε τις πράξεις μας η ουσία… Από τη στιγμή, που βασική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ -πια- είναι η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ας προετοιμαστούμε για την προοδευτική χροιά των αλυσίδων μας…Μετά από 4 χρόνια συντηρητικής πίεσης (με το χοντρό σκοινί της λαίλαπας που βιώνουμε…) στους λαιμούς μας, ας δούμε πως είναι να σου βγάζουν το σκοινί για να σε πιάσουν στο ίδιο σημείο με τα χέρια τους…
Τα 40 χρόνια ΠΑΣΟΚ μπορούν να μας διδάξουν πολλά. Η σημερινή χρεοκοπία του κομματικού αυτού μηχανισμού που ξεκίνησε σαν σοσιαλιστικό «κίνημα λαού» (με έντονη ακόμα και την αριστερίστικη φρασεολογία στη λαϊκίστικη συνθηματολογία του, τους καιρούς που πραγμάτωνε τη σαρωτική πορεία του προς την κατάκτηση της εξουσίας) για να καταλήξει σε στυγνό όργανο των πιο αντιδραστικών δυνάμεων του παγκόσμιου, ευρωπαϊκού και εγχώριου κεφαλαίου (ακολουθώντας -με περισσή προθυμία- και αυτό τη μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας σε εκσυγχρονισμένο ψευτοπροοδευτικό κομμάτι του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, που προώθησαν τα ισχυρότερα καπιταλιστικά ιερατεία για τις ανάγκες του παγκοσμιοποιημένου ανταγωνισμού), δεν πρέπει να μας κάνει να παραδώσουμε στη λήθη όλες τις τεχνοτροπίες που χρησιμοποίησε κατά καιρούς για να απολαμβάνει της προτίμησης σημαντικού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας (έστω και σε ένα μείγμα «ποδοσφαιροποιημένου» οπαδισμού, μικροαστικού κιτσαριού, και διαχρονικών ρουσφετολογικού περιεχομένου εξαγορές συνειδήσεων). Όποιο κόμμα εμφανίζεται σε μια κοινωνία στην οποία κυριαρχεί η αστική τάξη ως «προοδευτικό» και «φιλολαϊκό», πρωτίστως οφείλει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αρχόντων. Αλλιώς, θα συναντήσει -τους καιρούς που απολαμβάνει την αύξηση της εκλογικής επιρροής του- διάφορα ανυπέρβλητα εμπόδια -καθώς θα στέκεται άναυδο μπροστά στις (κλειστές) πύλες της εξουσίας. Το κεφάλαιο, όσο μπορεί να έχει τον έλεγχο των πολύμορφων κοινωνικών δρώμενων, δεν πειραματίζεται -αν δεν έχει αποσπάσει τις ασφαλιστικές εκείνες δικλείδες υποσχέσεις, που θα επιτρέψουν την παραγωγή των κατάλληλων συνθηκών που το ίδιο προκρίνει για την εκάστοτε χωροχρονική συγκυρία. Και από τη στιγμή που η πρόσφατη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές δεν ώθησε την εγχώρια ελίτ στο να πάρει τα μπογαλάκια της… και να την κάνει…, καταλαβαίνουμε τι σημαίνει «αριστερή ωρίμανση»… Εξάλλου, ««διότι ισχυρίζομαι και το λέω με όλη τη δύναμη της φωνής μου ότι η χώρα πράγματι είναι μια χώρα που ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην Ε.Ε., στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν αμφισβητείται, όμως δεν μπορεί να είναι μια χώρα ασήμαντη της Δύσης που θα ακολουθεί άκριτα τις επιλογές των ισχυρών της Δύσης». Τάδε έφη, όχι Ζαρατούστρα, αλλά ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας -μόλις λίγους μήνες πριν…
Φυσικά, ο νους μας πρέπει να πηγαίνει και πιο μακριά μέσα στο χρόνο. Η κυριαρχία το κάνει αυτό, γιατί να μην το κάνουμε κι εμείς; Θα έχει ξεχωριστή σημασία το ποια τροπή θα πάρουν τα πράγματα μετά την (ενδεχόμενη) διακυβέρνηση με κορμό το κόμμα της ελληνικής οπορτουνιστικής/ανανεωτικής αριστεράς. Δεν θα πρέπει να αγνοούμε πως -έτσι και αλλιώς- κάθε κόμμα έχει φθορά όταν ασκεί κυβερνητικά καθήκοντα. Λίγο δύσκολο να ξεφύγει και ο ΣΥΡΙΖΑ από αυτό το σχεδόν «φυσικά νομοτελειακό φαινόμενο»… Εξάλλου, κάθε φορά που κάποια εκδοχή της αριστεράς συμμετείχε στο κυβερνητικό παιχνίδι γνώριζε οπισθοχώρηση των εκλογικών της ποσοστών στο αμέσως επόμενο διάστημα. Ας θυμηθούμε το παράδειγμα του ενιαίου Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου μετά τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Τζανετάκη το καλοκαίρι του 1989, αλλά και στην οικουμενική Ζολώτα που επακολούθησε, και θα καταλάβουμε πολλά… Και πάνω από όλα, τη σημερινή κατάντια της «Αριστεράς της ευθύνης», της ΔΗΜΑΡ, που η είσοδος της στην επόμενη Βουλή μοιάζει λιγότερο πιθανή αυτή τη στιγμή από το να μπορέσει, πχ, η ποδοσφαιρική ομάδα της Βέροιας (που για όσους δεν ξέρουν, έχει κερδίσει τις εντυπώσεις στο εγχώριο πρωτάθλημα με την απόδοση της στις πρώτες αγωνιστικές…) να διεκδικήσει είσοδο στην πρώτη εξάδα της τελικής βαθμολογίας. Τότε, λοιπόν, μετά δηλαδή την αριστερή διακυβέρνηση, ενδέχεται η εξουσία να περάσει στα χέρια μιας ακόμα πιο δεξιάς σε λογικές κυβέρνησης. Με ότι αυτό συνεπάγεται σε διάφορους τομείς… Πολλά θα εξαρτηθούν και από τις εξελίξεις σε αυτό το χώρο, που καταλαμβάνει το δεξιό κομμάτι του πολιτικού φάσματος: αν, δηλαδή, θα επιλεχθεί ιδεολογική στροφή προς το Κέντρο (χωρίς αυτό να σημαίνει πως τα πράγματα θα είναι καλύτερα για όλους εμάς…) ή το κλείσιμο του ματιού προς την ακροδεξιά… Είναι νωρίς για να εμβαθύνουμε περισσότερο, αλλά ας τα έχουμε όλα αυτά στο μυαλό μας, γιατί η έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στα πράγματα δεν θα σημαίνει την «ελληνική»» εκδοχή του «Τέλους της Ιστορίας», ούτε καν πως η ελληνική επικράτεια πέρασε για πάντα σε κάποιον αφηρημένο σοσιαλιστικό παράδεισο. Κάθε άλλο…
Advertisements

2 responses to “Καλύτερα να σκάβεις το χώμα παρά τα κράσπεδα…

  1. O Συριζα σίγουρα δεν θα φέρει το τέλος του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο κανονισμένα όσο αφήνει να εννοηθεί το άρθρο της Οφηλίας. Η αστική τάξη και οι κυρίαρχοι εκπρόσωποι της τους πιάνει κρύος ιδρώτας με την ιδέα μια κυβέρνησης με κορμό το Συριζα. Όχι γιατί φοβούνται ότι το εν λόγω κόμμα θα καταργήσει την ατομική ιδιοκτησία, αλλά γιατί δεν θα είναι ικανό και πρόθυμο να συνεχίσει τις πολιτικές των τελευταίων 4 χρόνων. Οποιαδήποτε ολιγωρία σε αυτό το πεδίο είναι μια απειλή για ολόκληρη την αστική επίθεση που είναι ήδη σε εξέλιξη. Επίσης ακόμα κι αν ο Συριζα δεν «αναδιανείμει» το παραμικρό προφανώς γιατί δεν υπάρχει μια, και ούτε ο ίδιος είναι πρόθυμος να βάλει πραγματικά χερι στο κεφάλαιο, θα πρέπει ως κυβέρνηση να δείξει την πυγμή που δείχνει το σημερινό καθεστώς στις υποτελείς τάξεις, στους μετανάστες, και σε όσους αντιστέκονται εδώ και εκεί. Πιστεύει κανείς ότι ο Συριζα θα συνεχίσει με την ίδια ευκολία να στέλνει τα ΜΑΤ ενάντια σε διαδηλωτές, να συνεχίσει τον πόλεμο στις καταλήψεις, ή ότι θα κρατήσει ανοιχτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών; Ή ότι θα σκληρύνει το ποινικό κώδικα όπως γίνεται κατά κόρον με τη σημερινή κυβέρνηση «εκτάκτου ανάγκης»;
    Το δίλημμα λοιπόν σήμερα δεν είναι αν ο Συριζα φέρει την επανάσταση (εννοείται πως όχι) αλλά αν θα συνεχίσει την αστική αντεπανάσταση; Ακριβώς για αυτό είναι διαφορετική η περίτπωση με το ΠΑΣΟΚ του 1981.
    Επιπλέον έχει σημασία να δούμε τις προσδοκίες του κόσμου που μας ενδιαφέρει από μια ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης (έστω και με μια κυβέρνηση Συριζα, μιας και εμείς αδυνατούμε να την ανατρέψουμε όπως θα θέλαμε). Οι εκλογές δεν αλλάζουν το σύστημα, αλλά ένα ατυχές για την άρχουσα τάξη αποτέλεσμα μπορεί να αλλάξει το ηθικό των ταξικών στρατοπέδων, ρίχνοντας το ηθικό των από πάνω και ανεβάζοντας το ηθικό των από κάτω. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα νέο γύρο αγώνων και διεκδικήσεων από μια κυβέρνηση που ο κόσμος θα πίστευε ότι μπορεί να τις ικανοποιήσει. Άρα το θέμα δεν είναι τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, αλλά πως θα αντιδράσει ο κόσμος -που δεν κοιμάται όρθιος- με μια τέτοια κυβέρνηση.
    Όπως και να χει προς το παρόν δεν έχουμε κυβέρνηση Συριζα αλλά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Το βασικό είναι να ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση. Ας φανταστούμε τι θα σήμαινε να ξανακερδίσουν αυτοί οι τύποι τις εκλογές, τι αυτοπεποίθηση θα δώσει κατι τέτοιο όχι μόνο στην ντόπια αλλά και στην ευρωπαϊκή αστική τάξη. Δεν είναι τυχαίος ο συναγερμός προκειμένου να αποσοβηθεί το ενδεχόμενο μια κυβέρνησης Συριζα. Οι κραυγές του Καρατζαφέρη ότι ο Συιρζα ανοίγει τις πόρτες σε «…του προλεταριάτου».
    Σε αυτή τη βάση πρέπει κανείς να διακρίνει τις δύο αυτές διαφορετικές προοπτικές, αντιλαμβανόμενος και τις συνέπειες της κάθε μιας. Αν ο Συριζα είναι ένα εργαλείο για να φυγει η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να χρησιμοποιηθεί, αν όμως κάποιοι πιστεύουν ότι είναι το εργαλείο για την επανάσταση σίγουρα ζούνε στην κοσμάρα τους.
    Κ.Μαραγκός

    Μου αρέσει!

  2. Να συμφωνήσω και εγώ πως δεν είναι κανονισμένα τα πράγματα, αλλά πως η άρχουσα τάξη βλέποντας την εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ αναγκάζεται να προσαρμοστεί προσπαθώντας να βγάλει όψιμο όφελος και από αυτή την καινούρια κατάσταση. Όμως, δεν πρέπει να παραβλέπουμε πως ο ίδιος ο Δασκαλόπουλος (προκαλώντας μάλιστα αντιδράσεις από τους ίδιους τους δικούς του, άλλα κονκλάβια του βιομηχανικού κόσμου) είχε χαρακτηρίσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως την καταλληλότερη πολιτική λύση για το πέρασμα σε μια νέα εποχή. Όσο για την επιθυμία της ηγετικής ομάδας του κόμματος να δώσει έμφαση στην αναπτυξιακή πρόοδο υπάρχουν σχετικά λόγια δικά τους. Επίσης, ο συσχετισμός εσωτερικής δύναμης τείνει να καταλήξει υπέρ αυτών που υιοθετούν πιο σοσιαλδημοκρατικές λογικές. Επί της ουσίας, ο σύντροφος Κυριάκος έχει απόλυτο δίκιο στο γεγονός -που εγώ κακώς παρέλειψα- της καταλυτικής χρηστικότητας που θα έχει η κοινωνική παρέμβαση. Και μέσα στο εσωτερικό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και στα κινήματα, και στους δρόμους, και στους χώρους εργασίας. Εκεί πάντα παίζονται όλα… Ας γίνει αντιληπτό το κείμενο ως μια ανησυχία για τις εμφανιζόμενες τάσεις που διαβλέπω στην ηγετική ομάδα (με βάση δικά τους λόγια) και ως μια υπόκρυφη προτροπή για κινητικότητες που θα αποτρέψουν όψιμες δεξιές στροφές. Γιατί αν συμβεί αυτό το κλίμα που θα επικρατήσει θα είναι πολύ άσχημο. Προσοδοφόρο, δε, για την ανάπτυξη της επαναστατικής προοπτικής, αλλά επιτακτικό ως προς την ύπαρξη των κατάλληλων δομών. Καλή συνέχεια!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s