Που το πάνε;…

«Να λες πάντα την αλήθεια. Είναι το πιο εύκολο πράγμα να θυμάσαι»
David Mamet
 
«Τα σκυλιά ακολουθούν αυτόν που τα ταΐζει»
Mπίσμαρκ
Tης Οφηλίας Ρεντ
Ίσως, τελικά, μια από τις μεγαλύτερες και ευρέως διαδεδομένες συνήθειες μας -που σε μάκρος χρόνου μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε λανθασμένες κινήσεις, σε ενδεχόμενες υπερβολές, αλλά και στις ανάλογες προκύπτουσες αυτοκριτικές είναι το γεγονός πως τείνουμε για καιρό να ερμηνεύουμε τα πράγματα με έναν «τυφλοσούρτη» που άπτεται αποκλειστικά και μόνο ενός δεδομένου (αλλά μονοδιάστατου…) τρόπου σκέψης και ερμηνείας των πραγμάτων. Για παράδειγμα, ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος (ακόμα και αν διακατέχεται από υψηλό μορφωτικό επίπεδο, αλλά και κοινώς παραδεκτή οξύνοια…), που τα πάντα όλα τα «φιλτράρει» με βάση το διαμορφωμένο ιδεολογικό του κώδικα (χωρίς να έχει τόση σημασία η διαδικασία, τα αίτια, και το είδος της σμίλευσης του) κινδυνεύει να χάσει τη δυνατότητα του να διαβλέπει ουσιαστικές παραμέτρους της ζωής, με αποτέλεσμα να καταστεί λιγότερο αποτελεσματικός σε όλα όσα στοχεύει. Η εσωτερική ευστάθεια περνάει για τα καλά από τις πύλες της πολύπλευρης ροής. Όταν τα βλέπουμε όλα σκεπασμένα από το λευκό χιόνι μιας «αθωότητας» που στρώνεται αργά και σταθερά από τις χοντρές νιφάδες του υποκειμενισμού μας, είναι πολύ πιθανό να μην μπορούμε να αντιληφθούμε το ενοχικό «καρβούνιασμα» που έπεται και σύντομα θα γεμίσει το δωμάτιο μας με τους καπνούς μιας πνευματικής «ασφυξίας»… Η πολύχρονη εμπειρία αναδύει πως -τελικά- είναι χρησιμότερο να χρησιμοποιούμε την όποια αντιληπτική μας ικανότητα ως εργαλείο, να εμπιστευόμαστε τα αισθήματα μας περισσότερο, αλλά και να μην απορρίπτουμε το ένστικτο μας στο βωμό ενός κατασκευασμένου ορθολογιστικού τρόπου σκέψης που ίσως να υπάρχει μονάχα για να μας δικαιώνει όταν ψάχνουμε μέσα μας να ανακαλύπτουμε σταθερές αυτοεπιβεβαίωσης. Ας αφήσουμε το θετικισμό σε εκείνους που έχουν βρει τρόπους για να ποδηγετούν τους ανθρώπους, ας «δωρίσουμε» το μεταμοντερνισμό σε όσους θέλουν να τρέφουν τον εγωισμό τους με την πλαστική τροφή των φαστφουντάδικων της σύγχρονης εποχής…
Σε κάθε περίπτωση, τα όσα αναγράφονται παραπάνω αποσκοπούν στο να μπούμε όλοι και όλες σε μια ουσιαστική αναζήτηση, που θα μας ωθήσει να μετασχηματίσουμε την όποια πολυσυνθετότητα μας σε ευελιξία και σε πρακτική γνώση, έτσι ώστε από ένα σημείο και ύστερα να μη μας φαίνεται τίποτα παράξενο, ούτε το πιο συνηθισμένο, ούτε το πιο ακραίο, ούτε το πιο ευφυές, ούτε το πιο βλακώδες… Να είμαστε σε θέση να κινούμαστε το ίδιο άνετα σε αστικά περιβάλλοντα, όσο και σε λαϊκές περιοχές, να διεμβολίζουμε τα τείχη που τίθονται από διάφορες καταστάσεις όπως ο αστικός ελιτισμός, αλλά και ο μικροαστικός μικρομεγαλισμός, να μπορούμε να κρίνουμε πού απαιτείται το ξεδίπλωμα της βεντάλιας της μόρφωσης και πού η «αξεστότητα» ενός ισχυρού επιθετικού πρακτικισμού, που πηγάζει από τις ίδιες τις εκβιαστικές πιέσεις μιας προλεταριακής -κατά βάση- καθημερινότητας (ειδικά στο σήμερα και τη μορφή που έχει λάβει εξαιτίας των εξουσιαστικών σχεδιασμών και των σχετικών αντιανθρώπινων εφαρμογών…). Η κοινωνία, πέρα από το δεδομένο της εξουσιαστικής δόμησης της, διακατέχεται από πολύπλευρες συνθετότητες, από αντιφατικές μεταξύ τους συμμετρίες (που εξασφαλίζουν μια παρανοϊκή, αλλά εντυπωσιακή -συνάμα- ισορροπία, γιατί ο «τρόμος» θέτει τους όρους του σαν αποφασιστικός και καταλυτικός διαιτητής σε αγώνα πυγμαχίας στον οποίον οι αθλητές τείνουν να εκτραχυνθούν…), από εύρος τάσεων, νοοτροπιών και συνειδησιακών καλουπιών που εμποδίζουν το έργο του Επαναστάτη και διευκολύνουν την κυριαρχία του αστικού κράτους και του κεφαλαίου να εξασφαλίζει τόσο την ευρύτερη διαιώνιση της, όσο και την προώθηση των επιμέρους προβλεπόμενων αποφάσεων προς όψιμη υλοποίηση. Που ποικίλουν ανάλογα με το ευρύτερο κλίμα που επικρατεί, κυρίως στις δυτικές μητροπόλεις στις οποίες εδράζονται τα «μυαλά» των κυρίαρχων δυνάμεων που πασχίζουν για να ανακαλύπτουν διαρκώς φόρμουλες για τη διατήρηση της κυριαρχικής επιβολής.
 
Πολλές φορές, πέρα από τα όσα ακούμε, τα όσα διαβάζουμε, τα όσα μας σερβίρουν οι διάφοροι επιτήδειοι διαμορφωτές των διάφορων α-συνειδησιακών μπουρδουκλωμάτων, θα πρέπει να μπορούμε να ανακαλύπτουμε την ουσία που υποκρύπτεται πίσω από τα παραβάν των μέσων όρων. Θυμόμαστε (αυτά όλα δεν θα σβήσουν από τις μνήμες γενιών ολάκερων…) πως τον καιρό που ξεκίνησε η κυριαρχική επίθεση που βαφτίστηκε «μνημόνιο», το πόσο πολύ επικαλέστηκαν τα ιερατεία της συστημικής προπαγάνδας της Δημοκρατίας τον κίνδυνο της χρεοκοπίας. Ένας μπαμπούλας, που θα υποχρέωνε -από ένα σημείο και μετά- τον ευλόγως εξοργισμένο λαό (που ένιωσε σαν αποσβολωμένο άτομο που πετάχθηκε με ασύστολη βαναυσότητα έξω από το καζίνο λίγο πριν οριστικοποιηθεί η αποκομιδή από αυτό ενός πολύ σημαντικού χρηματικού ποσού…) σε μια μορφή καταπράυνσης και τελικής αποδεκτικότητας. Προφανώς, και όλοι συνειδητοποίησαμε πως κάτι το τρομακτικό έρχεται που θα άλλαζε τις ζωές όλων μας προς το χειρότερο. Και υλικά, και πνευματικά, και σωματικά, και ψυχικά. Μια ραγδαία οπισθοχώρηση που θα αφορούσε, και στις εργασιακές μας «υποχρεώσεις», και στην «εντός έδρας» πραγματικότητα μας, και στις διαπροσωπικές σχέσεις. Γιατί, μπορεί πολλοί άνθρωποι να αντιλήφθηκαν έγκαιρα την αναγκαιότητα της συλλογικής δράσης, της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης και να έπραξαν στο μέτρο του δυνατού με παρεμφερή τρόπο, οι περισσότεροι -όμως- στο κοινωνικό σώμα μάλλον αντέδρασαν φοβισμένα, τρομοκρατημένα θα μπορούσαμε να πούμε δίχως να λαθεύουμε…, αναπτύσσοντας ένα καινούριο είδος ατομικισμού που ρέπει προς την εσωστρέφεια, τον κυνισμό, τη φτηνιάρικη ανταγωνιστικότητα, τη ζήλεια, τη φιλαυτία, την συμπλεγματική αδιαφορία, το φιλοτομαρισμό, την περαιτέρω υποτακτικότητα, την ύπουλη επιβουλή, την πιο εύκολη αποδοχή των επιβαλλόμενων όρων, κοκ. Οι «κρίσεις», οι «καταστάσεις έκτακτης ανάγκης», η βίαιη αναπροσαρμογή των όρων της καθημερινότητας, καλλιεργούν ένα άκρως πρόσφορο έδαφος για την σπορά και την καλλιέργεια κινητικοτήτων που ευτελίζουν την ανθρώπινη αξιοσύνη. 
Έτσι και αλλιώς, πάντως, για να επανέλθουμε στο σκοπό αυτού του σημειώματος -ως προς τη βασική νοηματοδότηση μιας όψιμης κεντρικής ιδέας- πρέπει να βλέπουμε και πιο μακριά από τους ορίζοντες που θέλουν ορισμένοι να περιορίσουν τη στόχευση της οπτικής μας διεργασίας. Η εγχώρια άρχουσα τάξη δεν την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια (και δεν εννοούμε τις όποιες επιχειρήσεις που έκλεισαν συνειδητά τα «μαγαζάκια» τους για να τα μεταφέρουν στους «εξωτικούς παραδείσους» των βουλγαροποιημένων μισθών -που μετέτρεπαν το κόστος εργασίας σε αστεία υπόθεση- αλλά σαν φυσική παρουσία…). Τα ελικόπτερα έμειναν στη θέση τους, και όχι γιατί δεν είχαν καύσιμα (κάποιοι πάντα έχουν το ποσό που χρειάζεται, σε πολλαπλάσιες μονάδες μάλιστα…), αλλά μάλλον γιατί εμείς δεν βρήκαμε το δρόμο προς το αεροδρόμιο έχοντας μπροστά μας τους δυνάστες μας -για όσους γνωρίζουν το τραγούδι «Να τους δω να τρέχουν» των Τerror X Crew (τους καιρούς που είχαν ως συγκρότημα αντιεξουσιαστικό πρόσημο)… Αντιθέτως, η ελίτ του εγχώριου αστικού μπλοκ εξουσίας μπήκε στη διαδικασία των υπολογισμών και των δικών της προτάσεων/προτροπών προς στην τρόικα (μην αγνοούμε αυτό που πολύ θα ήθελαν να ξεχάσουμε, πως ο ΣΕΒ υπαγόρευσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας αρκετές δέσμες μέτρων -ειδικά ως προς τη μορφή διάφορων πτυχών της εργασίας…), έτσι ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την είσοδο σε μια νέα εποχή, που θα διακρινόταν από όψιμες συνθήκες αύξησης της κερδοφορίας. Μια ολόκληρη κοινωνία, από την κορυφή έως τη βάση, εισχώρησε σε έναν πρωτοφανή για τα ελληνικά (και όχι μόνο…) χρονικά κυκεώνα σαρωτικών αναδιαρθρωτικού τύπου αλλαγών, που βασίστηκαν στον καμβά του εκφοβισμού και του «αναπότρεπτου»… Από τότε φάνηκε, πού πάει το πράγμα… Τι  σημαίνει μνημόνιο, γιατί επιβλήθηκε, από ποιους, πώς λανσαρίστηκε, και πού αποσκοπούσε… Ο καπιταλισμός έβγαλε το ακριβό σακάκι του (για να φορέσει αργότερα ένα καλύτερο και ακριβότερο…), σήκωσε τα μανίκια του λευκού (και καλά, άσπιλου…) πουκαμίσου του, και έπιασε χωρίς γάντια το «μαχαίρι» αδιαφορώντας πλήρως για τα πιτσιλίσματα «αίματος» και αίματος (μεταφορικά και κυριολεκτικά…), μπροστά στην προοπτική του να αντικρύσει τα θύματα του πεσμένα στο πάτωμα… Μόνο μια γονατισμένη κοινωνία μπορεί να επιτρέψει την άνοδο των δεικτών και το αβγάτισμα των κερδών, και αυτή είναι εκείνη που αγνοεί το πού θα πρέπει να στρέψει τα βέλη της…
Στο σήμερα, το επαναλαμβάνουμε, δεν αρκεί μονάχα το προφανές, αυτό που είναι διάχυτα αντιληπτό από τη μία άκρη της επικράτειας έως την άλλη. Ούτε καν η ερμηνεία του, ούτε καν η εξαντλίζουσα επικριτική ανάλυση από τη σκοπιά του αντικρατικού και αντικαπιταλιστικού τρόπου σκέψης. Αλλά, προέχει η πρόβλεψη… Ας μην έχουμε αυταπάτες: τα εξηνταπέντε περίπου χρόνια ουσιαστικής γενικευμένης νηνεμίας (παρά τις εξαιρέσεις που έλαβαν χώρα ουκ ολίγες φορές σε διάφορες «θερμές» ζώνες του πλανήτη…), που ακολούθησαν τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (και οφείλονται στη λογική της ήπιας και μετριασμένης αντιπαράθεσης σε συγκεκριμένα πλαίσια, παρά το δέος που προκαλούσε ο Ψυχρός Πόλεμος, που ίσως να αποτελούσε αποτελεσματικό μηχανισμό αποφυγής μιας καταστροφικής σύγκρουσης), έχουν περάσει ανεπιστρεπτί στο παρελθόν ενός παλιού και ολίγον τι ξεχασμένου κόσμου. Πια, παρατηρούμε ομοιότητες που θυμίζουν ολοένα και με μεγαλύτερη αντιστοιχία (αλλά και αναλογικότητα…) τις εποχές που η ανθρωπότητα ωθείτο από τις κυρίαρχες δυνάμεις σε σκληρότατες ανθρωποσφαγές. Ας αναφέρουμε ενδεικτικώς κάποια παραδείγματα.  Άνοδος του ακραίου εθνικισμού (σε διάφορες εκδοχές και μεγέθη επιρροής στην κεντρική πολιτική σκηνή: από τη σκληροπυρηνική της ελληνικής Χρυσής Αυγής, αλλά και την ποταπή ουκρανική version, μέχρι τη light της Μαρίν Λεπέν -που δεν είναι λιγότερο επικίνδυνη και αποτελεσματική, κάθε άλλο…), εθνοτικές αποσχιστικές τάσεις (πέρα από τις επιβεβλημένες από τα συμφέροντα των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κρατών που προηγήθηκαν και συνέπεσαν με την έναρξη της διακηρυσσόμενης Νέας Τάξης Πραγμάτων, όπως -φερειπείν- αυτές της πρώην ενιαίας Γιουγκοσλαβίας) βλ. Σκωτία ή Καταλονία (και ας ενυπάρχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα στην κάθε υποπερίπτωση), επιμέρους μεμονωμένες-μονομερείς-αποσπασματικές διαφοροποιήσεις που -όμως- προκαλούν άσχημους συνειρμούς για συγκεκριμένους προφανείς λόγους (όπως η πολύ πρόσφατη αλλαγή στο εξωτερικό δόγμα του γερμανικού κράτους και η έκδηλη πια επιθυμία του για ενίσχυση του παγκόσμιου ρόλου των διαρκώς αναβαθμισμένων σε πολλά επίπεδα ενόπλων δυνάμεων του), μεγάλης σημασίας εξελίξεις όπως η κρίση στην Ουκρανία, και -πάνω από όλα- ο οικονομικός παγκόσμιος πόλεμος που μαίνεται ραγδαία και αδυσώπητα κάποιες φορές… Με τις διάφορες ανταγωνιζόμενες κρατικές μηχανές να προβαίνουν σε (ξεκάθαρα επιθετικού προσανατολισμού) ενέργειες που -μόλις πέντε χρόνια πριν- πολύ δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος ενημερωμένος για τις ευρύτερες γεωστρατηγικές δυναμικές άνθρωπος…Ούτε καν, και ορισμένοι από τους εξ΄απορρήτων… Τα απότοκα της παγκοσμιοποίησης και της ενοποίησης των αγορών είναι η όξυνση των αντιθέσεων και των ρήξεων, με εντελώς άδηλο το μέλλον, αφού χάθηκε οριστικά ο σεβασμός των ξεχωριστών σφαιρών επιρροής ανάμεσα στο αμερικανικό κράτος και την πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ… Είναι άλλο πράγμα να φυλάει κανείς το φράχτη του και άλλο να ανακατεύεται με τον γείτονα του στο ίδιο γεωγραφικό πεδίο… Ειδικά, όταν ενυπάρχουν και άλλοι διεκδικητές πια…
Εύλογα, προκύπτουν ερωτήματα που ξεπερνούν το στενό πεδίο της καταγραφής, της ερμηνείας, και της ιδεολογικής διερεύνησης, και πάνε κατευθείαν στο «ψητό»: τι  μέλει γενέσθαι… Πού το πάνε; Είναι όλα αυτά τα προεόρτια μιας χειρότερης κατάστασης που θα παραδώσει σημαντικό αριθμό ανθρώπων στο «έλεος του Θεού»; Προετοιμάζουν σιγά-σιγά κάτι το συγκεκριμένο, ως μια επανάληψη (κακόγουστη φάρσα, θα έλεγε κάποιος πολύ γνωστός διανοητής…), που θα στηρίζεται σε απωθημένα και τάσεις εκδίκησης; Ποια είναι η θέση -και κυρίως η αντίδραση- των απλών ανθρώπων (όλων εμάς, δηλαδή…) σε όλο αυτό; Θα αναπτυχθούν τα κατάλληλα Επαναστατικά Μέτωπα που, αρχικά, θα επιχειρήσουν να λειτουργήσουν ως αμυντικά αναχώματα; Που, ύστερα, θα μεταβληθούν σε υπαρκτές προτάσεις προς σοβαρή ανταλλαγή απόψεων και ρεαλιστική προώθηση, και -σε τελικό στάδιο- θα λειτουργήσουν ως ικανές δυνάμεις να επηρεάζουν τους συσχετισμούς σε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη του πλανήτη -έτσι ώστε να αποτελούν έναν ισοδύναμο και υπολογίσιμο εχθρό για την κρατούσα τάξη;
Ο κόσμος είναι σκληρός. Και γίνεται σκληρότερος, αφού διαμορφώνονται τύποι ανθρώπων με συγκεκριμένη λειτουργία και που αποτελούν την αποτελεσματικότερη -μη βίαιη- ομάδα κρούσης του συστήματος… Πολύμορφες διαψεύσεις έρχονται να αλλοιώσουν πολλά πράγματα μέσα μας. Αν αναρωτηθούμε ποτέ σοβαρά για το τι πράττουμε όλοι μας, ίσως τα καλύτερα εγχειρίδια ψυχολογίας, ανθρωπολογίας και βιολογίας, να μην μπορούν να μας δώσουν ποτέ τις λύσεις, αφού θα θεωρήσουμε -καθόλου άδικα- το παιχνίδι ακόμα και ως καραστημένο… Γιατί, αρκετά με τις διαπιστώσεις… Λύσεις χρειάζονται. Πράξεις απαιτούνται. Κατακτήσεις ζητάνε τα ίδια τα πράγματα…Και μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο καλούμαστε να ανταποκριθούμε και στις όποιες αγωνιστικού περιεχομένου υποχρεώσεις και καθήκοντα μας. Εκεί που χαίρεσαι από την οξυδέρκεια ενός ατόμου, θα μείνεις άφωνος από την ευκολία με τηνοποία θα το ακούς να κράζει τους πάντες χωρίς κανένα απολύτως ουσιαστικό λόγο… Εκεί που θα νιώσεις κάτι το πολύ ανθρώπινο από τη γλυκιά φωνούλα ενός μικρού παιδιού, θα ακούσεις την αγριοφωνάρα του γονιού που νομίζει πως απευθύνεται σε τετράποδο… Εκεί που θα επιθυμήσεις μια αληθινή ανθρώπινη συναναστροφή, θα προσκρούσεις στα τοιχώματα της τακτικής -που θα σου υπαγορεύσουν εκ νέου κάτι που ενδεχομένως να είχες ξεχάσει: στις πλείστες των περιπτώσεων παίρνεις, μονάχα όταν ο άλλος αισθανθεί πως πήρε ο ίδιος αυτό που ήθελε εξαρχής. Εκεί που θα έχεις κηρύξει ανακωχή χωρίς καμία ωφελιμιστικού τύπου επιδίωξη σε δύσκολες στιγμές και θα περιμένεις ωριμότητα, θα αντιληφθείς με περισσή ευκρίνεια πως ο ναρκισσιστικός τύπος ανθρώπου -που κοιτάει εξαιτίας της χαλασμένης αρχικής κατασκευής ανταγωνιστικά και ζηλόφθονα εκείνους τους κοντινούς στους οποίους προσβλέπει σε στήριξη για να πατήσει στα πόδια του- αποτελεί μια από τις πιο δύσκολες προς διαχείριση περιστάσεις που μπορούν να σου τύχουν στη ζωή. Εκεί που αδιαφορούσε πριν λίγα χρόνια ο περιπτεράς για όποια εφημερίδα και να αγόραζες, θα διακρίνεις πια τη δεύτερη ματιά αν διαλέξεις ακόμα και το Ριζοσπάστη ή την (κυβερνητική σε λίγο καιρό…) Αυγή… Κάποιες φορές το αδιάκριτο βλέμμα ενός μη μπάτσου είναι ενοχλητικότερο από αυτό του επαγγελματία. Εκεί που πιστεύει ο καθένας πως τα όποια προσόντα του αρκούν για μια επαγγελματική καταξίωση, έρχεται ο κομπραδόρικος επιχειρηματικός παρασιτισμός να σε κάνει να αναθεωρήσεις πολλά πράγματα για τη σχέση σου με τα ευρύτερα περιβάλλοντα. Εκεί που νομίζεις πως μια συζήτηση κυλάει με σοβαρό τρόπο, θα παγώσεις όταν διαπιστώσεις έκπληκτος τι είδους επιδιώξεις έχει ο συνομιλητής σου… Εκεί που θεωρείς πως έχεις βρει τα πατήματα σου μετά από επίπονη προσπάθεια χρόνων, θα αναγκαστείς να μαζέψεις το λασπωμένο σου χαλί κάτω από τα πόδια σου γιατί τα βρώμικα παπούτσια του πωρωμένου δεν βγαίνουν ποτέ και πουθενά… Εκεί που αναγνωρίζεις τα ανθρώπινα κίνητρα κάποιου αριστερού προοδευτισμού, θα μένεις άφωνος μπροστά στον αστικό τρόπο γενικευμένης ευαρέσκειας που χαρακτηρίζει τη λειτουργία του στη ζωή, αφού η αντιγραφή των εναλλακτικών κυρίαρχων προτύπων και ρόλων μοιάζει ως το καλύτερο διαβατήριο καταξίωσης και οικονομικών προσπορισμών -και ας λυσσομανάει γύρω μας η θύελλα της υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου των περισσοτέρων ανθρώπων. Ίσως, κάποιοι να ενσαρκώνουν το μότο «πρώτα εμείς, και μετά οι ανθρωπιστικές μας ευαισθησίες», που έρχονται θα προσθέταμε αβίαστα να λειτουργήσουν ως ηλίθιο άλλοθι αποενοχοποίησης για την ενσωμάτωση και την υποταγή στα δέλεαρ του κυριαρχικού πολιτισμού. Γιατί, όπως λένε και οι αναρχικοί, «δεξιά και αριστερά, ίδια είναι τα αφεντικά»…
Πια, δεν διανύουμε τις ανάλαφρες εποχές των πρώτων μας βηματισμών στον ενεργό κοινωνικό ανταγωνισμό, στις οποίες αρκούσαν μια ιδεολογική επιλογή και η υιοθέτηση ακόμα και ενός είδους life style αναγωγής -που σε έκανε να θεωρείς τον εαυτό σου «αντικαθεστωτικό», με όρους υπόκρυφου αυτοβαυκαλισμού. Πλέον, τα κράτη οχυρώνονται για να εξαπολύσουν ασύμμετρη και ουκ ολίγες φορές υβριδικής υφής επίθεση εναντίον όλων. Και αναμεταξύ τους, και απέναντι στον εσωτερικό εχθρό. Όσον αφορά στο δεύτερο πεδίο, φυλακές νέου τύπου περιμένουν συντρόφους κάθε ιδεολογικής απόχρωσης για να τους τιμωρήσουν παραδειγματικά. Νέοι ποινικοί κώδικες προετοιμάζονται από αρμόδιες νομοθετικές επιτροπές για να έχουν σε διαρκή ομηρία ακόμα και το φρόνημα.  Όλα αυτά δεν γίνονται τυχαία. The game is over… Όποιος ασχολείται στο μέλλον με τον αγώνα ενάντια στην εξουσία θα πάρει γεύση παλιότερων εποχών, που από το 1974 και μετά απλά διδάσκονταν από τους ινστρούχτορες της πρωτοποριακής καθοδήγησης… Και, μάλιστα, αν δούμε πέρα από το δάχτυλο μας, οι κυριαρχικές αναδιπλώσεις προς το αυταρχικότερο αναδεικνύουν το φόβο των διαχειριστών της αστικής εξουσίας για κάτι που εμείς δεν ξέρουμε, αλλά μπορούμε να υποπτευθούμε…. Άρα, ενδέχεται οι μελλοντικές συνθήκες να οξύνουν τα πράγματα και αυτοί να προετοιμάζονται όσο περισσότερο γίνεται -σε ενεστώτα χρόνο, γιατί ξέρουν πως όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει -τουλάχιστον- τα μισά… Σκέψου να είναι ο εχθρός πιο μπροστά στη γνώση και την κατανόηση συνθηκών που αντικειμενικά εξυπηρετούν τη δική σου υπόθεση…. Τότε, θα τεθεί από την ίδια την πραγματικότητα το ερώτημα: θα είμαστε όπως πρέπει και εκεί που πρέπει; Αν καταφέρουμε, έγκαιρα, να δούμε πως στο άμεσο μέλλον κάθε ονείρωξη που κάνει λόγο για εκδοχές έξω-κοινωνικής αντίληψης θα συντριβεί από την έμπρακτη επιδείνωση των ήδη δύσκολων κοινωνικών συνθηκών… Ας προσαρμοστούμε όσο γρηγορότερα γίνεται, ας φυλάξουμε τα νώτα μας, και ας ενεργούμε έξυπνα (αξιοποιώντας τη νόηση μας). Χωρίς να μας διασφαλίζουν οι προθέσεις και οι σχεδιασμοί μας το αίσθημα της ασφάλειας, αφού το αστικό κράτος πια αποφάσισε να προβεί σε ένα ουσιαστικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τους πολέμιους του… Δυστυχώς, μαλλον τείνει να δικαιωθεί ο Friedrich Gustav Emil Martin Niemöller, που είπε το πολύ γνωστό που παραθέτουμε ως επίλογο παρακάτω!
Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…
Γιά σένα που νομίζεις..
ότι η δική σου σειρά δε θα φτάσει ποτέ..
ότι επειδή ακόμη δε χρειάστηκε να πας στο νοσοκομείο
και να σε διώξουν
γιατί δεν έχεις λεφτά..
Οτι επειδή ακόμη έχεις ένα πιάτο φαί, δε θα στο πάρουν
Οτι ακόμη δε σου πήραν το σπίτι του πατέρα σου
για χρέη στο Δημόσιο, θα τη γλυτώσεις
Οτι επειδή το παιδί σου ακόμη είναι στο σχολείο, θα συνεχίσει..
Οτι η ζωή σου δεν επηρεάζεται από εκείνη του διπλανού σου..
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s