Τώρα μετριούνται τα κυβικά του καθενός μας…

«Αν είχαμε περισσότερο καιρό για συζητήσεις κατά την επανάσταση, θα κάναμε σίγουρα περισσότερα λάθη»
Λέων Τρότσκι
«Εάν συνδυάσουμε το σκοτεινό παρελθόν με το φωτεινό μέλλον, θα έχουμε το γκρίζο παρόν»
Εβγκένι Κασέγιεφ
 
Της Οφηλίας Ρεντ
Οι τέσσερις εποχές έχουν τη δική τους εντροπία, τα δικά τους χαρακτηριστικά γνωρίσματα, έτσι όπως ορίστηκαν από την πάνσοφη Φύση, με αποκλειστικό γνώμονα τη σμίλευση των όρων της Ζωής αλλά και της πολυμορφίας που συνθέτει το Όλον. Που δεν λαθεύει ως προς τα αίτια του όποιου μηχανιστικού του κοσμοειδώλου, πέρα από τα Παραδείγματα που κάθε φορά επιστρατεύει ο κάθε «διερευνητής» για να προωθήσει το σκοπό του. Η αναζήτηση και η εξεύρεση της όποιας αρμονίας που διέπει τον Κόσμο, πρώτον αναδεικνύει το τερατώδες της κοινωνικής εξαχρείωσης -ως το επισυναπτόμενο προϊόν των ιεραρχικών σχέσεων που επικρατούν δια της επιβολής και της πλειοψηφικής αποδεκτικότητας-, και αφετέρου υποδεικνύει χρήσιμους διαδρόμους για την προώθηση λύσεων στα παραφουσκωμένα και δυσβάσταχτα προβλήματα της εκάστοτε χρονικής συγκυρίας. Που θυμίζει -στο τώρα- ολοένα και πιο έντονα -στις αναλογίες που αντιστοιχούν- παλιότερες ιστορικές στιγμές, από τις πιο έντονα αντιανθρώπινες της προϊστορικής διαδρομής του ανθρώπινου είδους. Αντί να πορευόμαστε προς το ανθρωπινότερο και το καλύτερο (με όποια ποιοτικά χαρακτηριστικά επιχειρήσει κανείς να στοιχειοθετήσει μια τέτοια έννοια χωρίς να κινδυνεύει να παρασυρθεί από έναν όψιμο βολονταρισμό), οπισθοδρομούμε προς συνθήκες που περιγράφονται -καθόλου άδικα θα λέγαμε με τη δέουσα σκωπτικότητα, αν θέλουμε να λέμε ότι βλέπουμε και όχι να βλέπουμε αυτό που λέμε…- με μελανά χρώματα και μετατρέπουν τις πιο απαισιόδοξες προφητείες του παρελθόντος σε μετριοπαθείς εκτιμήσεις. Σήμερα, τα όπλα, το χρήμα, η τεχνολογία και τα διαρκώς ανανεώσιμα επιτεύγματα της (που διαχειρίζονται κατά το δοκούν οι κυρίαρχοι του πλανήτη), οι χημικές ουσίες, μετατρέπονται σε φετιχιστικά «όργανα» λατρείας και εξάρτησης, όχι γιατί λειτουργούν ως αυτοσκοποί (μην έχουμε τέτοιες αυταπάτες που αντιστρέφουν τις κυριαρχικές προτεραιότητες..), αλλά γιατί είναι τα αποτελεσματικότερα μέσα για την πραγμάτωση του Αρμαγεδδώνα που στήνουν με αξιοθαύμαστη επιμονή και μεθοδικότητα οι θιασώτες και οι θιασώτριες μιας κοινωνίας διάχυτου ελέγχου, δουλοπρέπειας, ολοκληρωτικής χειραγώγησης, ετεροκαθοριζόμενων προτύπων, πολιτισμικής σήψης, πολύπλευρων πειθαναγκασμών, μαζικών παραιτήσεων, και ολιστικής υφής κελιών. Γιατί, πολύ εύκολα το «εύκρατο κλίμα» μπορεί να μετατραπεί ενίοτε σε αφόρητα «τροπικό», και άλλοτε πάλι σε «πολικό». Γιατί, από τις εξουσιαστικές δραστηριότητες πότε τσουρουφλιζόμαστε και πότε παγώνουμε, θυμίζοντας στην πρώτη περίπτωση σκηνές Κολάσεως και στη δεύτερη διαρκώς μελαγχολικά αγάλματα που απωθούν τις ευγενέστερες των ψυχών.
Βρισκόμαστε -πια- στα μέσα του καλοκαιριού του 2014. Και αυτό -όπως όλα τα προηγούμενα- ήταν πιστό στο ραντεβού του, ήρθε στην ώρα του, και διανύει τη φυσιολογική του πορεία μέσα στο προκαθορισμένο χρονικό διάστημα που του αναλογεί, πριν παραδώσει τη σκυτάλη στο φθινόπωρο, κοκ. Η έλλειψη συνέπειας είναι κάτι που συναντάει κατακόρον κανείς στα ανθρώπινα… Φερειπείν, οι διαχρονικές εξαγγελίες και οι υποσχέσεις των πολιτικών είναι μια αναμφισβήτητα παγιωμένη περίσταση με συνεχείς διαψεύσεις από τις επακόλουθες πράξεις, ανακυκλωμένες ψεύτικες υποσχέσεις, επιτηδευμένη καλλιέργεια ψευδαισθήσεων, αμετροέπεια, και πολλά άλλα συναφή… Αλλά, ποιος έχασε τη ντροπή -εν τέλει- για να τη βρουν όσοι έχουν αναλάβει το έργο του εξανδραποδισμού των ανθρώπων; Δεν είναι εύκολο να καταλάβουμε αν το συνειδητοποιούν στην ολότητα που αρμόζει (γιατί είναι ψυχή, πνεύμα και σώμα παραδομένοι στη «μυσταγωγία των καθηκόντων τους») αλλά -ανεξάρτητα από τις συνέπειες που θα λουστούν ή μη στο άμεσο μέλλον- ορισμένοι έχουν περάσει ήδη στη συλλογική μνήμη ως οι Τσολάκογλου του σήμερα. Διόλου τιμητικός ρόλος, αλλά μπροστά στις υπογραφές (με χρυσά στιλό) στα (κατάμαυρα) βιβλία της καταγραφής των «Σπουδαίων» που «έσωσαν τη χώρα και το λαό της» κάτι τέτοιες -«ακραίες», «κοντόφθαλμες», «άδικες»- κατηγορίες, τους μοιάζουν σα ψελλίσματα ζηλοφθονίας των αντιπάλων τους. Και ας είναι η αυτονόητη απεγνωσμένη -εν μέρει- κραυγή απέναντι στο διαρκές Έγκλημα που λαμβάνει χώρα… Και ας παραμένουν σκιρτήματα ενδεχομένως και παρατεταμένης επαναληπτικότητας που κινδυνεύουν από τη φθαρτικότατη επίδραση των οξέων της αδυναμίας μας, όσο δεν αυξάνει η δυναμική μιας οργανωμένης συστράτευσης Επαναστατικού προσανατολισμού που θα μετατρέψει ακόμα και το ευνοήτως παρόν αυθόρμητο (που υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει) σε συνιστώσα μιας  Γενικευμένης Συνισταμένης που δύναται να «τρομοκρατήσει τους πραγματικούς τρομο-κράτες», τους δυνάστες της ζωής τόσων ανθρώπων.
 «Καλοκαίρι στην Ελλάδα» σημαίνει σύμφωνα με την πιο συνηθισμένη και γρήγορη νοητική επεξεργασία (που παραπέμπει σε έναν όψιμο τρόπο του σκέπτεσθαι των εποχών της «ευμάρειας» και των ευρωλιγούρικων μεγαλομανιών του πρόσφατου -εκλιπόντος πια- νεοελληνικού χωροχρόνου των σημιτικών, κοκκαλικών και κωστοπουλικών «winning spirit») μια καλή ευκαιρία για να απολαύσει κανείς τον υπέροχο Ήλιο, τις θαυμάσιες παραλίες, το φαγητό, το ποτό, την παρέα και ότι άλλο μπορεί να προσφέρει στον κάθε άνθρωπο μια ψυχαγωγική περιήγηση του στα διάφορα μέρη της χώρας. Και όχι μόνο στα δικά της γεωγραφικά όρια, γιατί ο κόσμος δεν εξαντλείται στον ελλαδικό χώρο, ούτε το παρόν σημείωμα αποτελεί τμήμα κάποιας διαφημιστικής καμπάνιας κρατικής ή ιδιωτικής έμπνευσης για την προσέγγιση τουριστών, δηλαδή πελατών -π.χ. από Ρωσία και Κίνα, που θα αφήσουν τον πολύτιμο συναλλαγματικό οβολό τους προς τέρψη των αρμόδιων Υπουργείων, των ιδιοκτητών, και των κηρύκων της επαναφοράς της χώρας σε τροχιά «Ανάπτυξης» και «έμπρακτης κίνησης στον μαγικό κόσμο του ανταγωνισμού με την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων». Όμως, για να προσγειωθούμε λίγο στην πραγματικότητα… Μια σύντομη ματιά στα σχετικά στοιχεία που καταγράφονται από διάφορες υπηρεσίες θα μας φέρει μπροστά σε μια αναμφίβολη΄περιγραφόμενη κατάσταση παρατεταμένου καύσωνα, από τον οποίον τα κλιματιστικά της κυριαρχικής προπαγάνδας κάθε άλλο παρά προστατεύουν… Πόσοι άνθρωποι μπορούν να πάνε πια διακοπές σε καιρούς μνημονίων και όσων συνεπάγεται αυτή η επονείδιστη συνθήκη που έχει προκαλέσει στην πλειοψηφία του πληθυσμού εύρος δεινών; Και όσοι πάνε για πόσο; Κουβαλώντας, μάλιστα, στις αποσκευές τους και όλα τα βάρη της καθημερινότητας της υπερφορολόγησης, των χαρατσιών, των απολύσεων, της ανεργίας, των εξευτελιστικών μισθών, των καθυστερήσεων στις πληρωμές, της ζοφερής πραγματικότητας, των ψυχικών διαταράξεων, και της χωρίς ορατή μεταβολή οριοθέτησης του μέλλοντος που κατασκεύασαν οι εφαρμοστές του «μοντέλου ΔΝΤ». Χωρίς υπερβολή, η τρόικα και οι εγχώριοι συνεργάτες της είναι σα να έχουν βάψει το γαλάζιο ουρανό που δεν χορταίνεις -υπό φυσιολογικές προεκτάσεις- να απολαμβάνεις σε ένα γκρίζο καμβά αντιαισθητικής κοπής, σα να έχουν μετατρέψει τα δάση της αξιοπρέπειας σε κάρβουνα και σε μελλοντικά οικόπεδα προς αξιοποίηση από τους διάφορους έχοντες της πρόζας και της καλοζωίας, αλλά και να έχουν λερώσει σχεδόν ανεπανόρθωτα τις θάλασσες με τα απόβλητα της απληστίας τους για προάσπιση της μοναδικής Θεότητας που «αναγνωρίζουν» και «σέβονται»: του καπιταλιστικού κέρδους. Φυσικά, για όποιον γνωρίζει την ουσία των πραγμάτων είναι εύκολο να αναζητήσει τα αίτια που άπτονται -κατά βάση- στο περιεχόμενο της σύγχρονης καπιταλιστικής κρίσης, που είναι το αναπόφευκτο απότοκο της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και της μείωσης της ατομικής κατανάλωσης (εξαιτίας της μείωσης της αγοραστικής αξίας των μισθών -όσων παίρνουν πλέον…), που οδηγεί χωρίς καμία άλλη διέξοδο στην αναζήτηση αύξησης του κέρδους μονάχα στην χωρίς κανένα οίκτο επιβάρυνση του βιοτικού επιπέδου των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων ανθρώπων… Και ας πασχίζουν διάφοροι αργυρώνητοι προπαγανδιστές να μας πείσουν πως πρόκειται για «κρίση χρέους», και όλες τις λοιπές ανοησιολογίες με τις οποίες επιχείρησαν στο κρίσιμο χρονικό διάστημα να αποπροσανατολίσουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων μακριά από τη μοναδική γενεσιουργό αιτία: το σύστημα της σύμφυσης κράτους και πολύμορφης ολιγαρχίας του πλούτου (πολυεθνικές, μονοπώλια, βιομήχανοι, εφοπλιστές, τραπεζίτες, χρηματιστές, έμποροι, κοκ).
Έχει μεγάλη σημασία στο σήμερα που ο ζωτικός χώρος των ατομικών μας συμφερόντων έχει καταπατηθεί βάναυσα από τα πολύφερνα «τάγματα της κυριαρχικής επιβολής», που η ανθρώπινη μας φύση και υφή δέχεται πολλαπλά χτυπήματα με κάθε τρόπο («γροθιές από κοντά», «ρουκέτες από μακριά», «δηλητηριάσεις», «χάωμα του νου»… ) να μπορούμε να ρίχνουμε μια ματιά συγκατάβασης, κατανόησης, και αλληλεγγύης στους γύρω μας. Στα δράματα που διαδραματίζονται σε όλους τους απόκληρους και τους παρίες αυτού του συστήματος. Σε όλους εμάς που εξαρτόμαστε (και επί της ουσίας πληρώνουμε γραμμάτια που συνέθεσαν ύπουλα άλλοι για λογαριασμό μας, υποθηκεύοντας το παρόν και το μέλλον μας…) από τη «μεγαθυμία» των εργοδοτών μας, την… αβασάνιστη… είναι η αλήθεια… κυβερνητική (κρατική) μεροληψία υπέρ των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής, του συνδικαλιστικού ξεπουλήματος, της οπορτουνιστικής άμβλυνσης, του προγενέστερου εκφυλισμού απαραίτητων μέσων πάλης, και της αυτοκτονικής (πέρα από το εξευτελιστικό του πράγματος…) αδράνειας των φοβισμένων και παραιτημένων συναδέλφων μας… Ναι, δεν είναι όλοι άξιοι, δεν συμπεριφέρονται όλοι με τους τρόπους που θέλουμε. Ας σταθούμε, όμως, στα ουκ ολίγα σημάδια αξιοπρέπειας, και ας τα ενισχύσουμε. Δεν θα νικήσουν ποτέ τον Άνθρωπο, που εξακολουθεί να λειτουργεί με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που εναρμονίζονται με ένα τύπο ανθρώπου που μπορεί να οικοδομήσει και να υπο-στηρίξει μια διαφορετική πραγματικότητα…
Πέρασαν ανεπιστρεπτί -κατά πως φαίνεται- οι εποχές που γινόταν λόγος για τα περίφημα «μπάνια του λαού». Στο σήμερα, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι τα καλοκαίρια να διαμένουν (υπομένοντας και υποφέροντας συνάμα…) σε υπερθερμενόμενες τσιμεντένιες πόλεις, σε πνιγηρά και ασφυκτικά δωμάτια, να βλέπουν (με τα κιάλια του απωθημένου, του ανικανοποίητου, και του ουτοπικού…) τα θέλγητρα του καλοκαιριού στα διαφημιστικά και στα ανάλογα ρεπορτάζ των τηλεοπτικών σταθμών με τα καλλίγραμμα σώματα και τα πολύχρωμα μπικίνι. Ο (εκβιαστικός) αγώνας για την επιβίωση έχει μετατρέψει τους δημόσιους και ατομικούς χώρους, τους -υπό άλλες συνθήκες- ορθάνοιχτους για την κατάκτηση του στοιχήματος της ποιοτικής ζωής δρόμους και τα σοκάκια της βιολογικής ύπαρξης, σε στενές «διώρυγες». Με τα διάφορα καράβια της απελπισίας και της εξαθλίωσης να ξεκινούν με περισσή συχνότητα τα ταξίδια τους από τα λιμάνια της υπό Ε.Ε του μεγάλου κεφαλαίου (και όχι μερκελική) ομηρία σαμαρικής και βενιζελικής «Νέας Ελλάδας» της κινεζοποίησης, της ταπείνωσης, της ανερυθρίαστης επίδειξης πυγμής, του κυνισμού, και της ατέρμονης εκμετάλλευσης, προς προορισμούς που δεν θέλουμε καν να σκεφτόμαστε… Παρότι, οι ιλουστρασιόν ταξιδιωτικοί χάρτες που διαμοιράζουν με κάθε διαθέσιμο τρόπο (και έχουν πολλούς…) οι εξουσιαστές μας, μας έχουν ήδη βοηθήσει να πάρουμε μια ιδέα, αισθανόμενοι σα μικρά παιδιά που παρακολουθούν ταινία τρόμου… Στον ανίερο βωμό των των εγχώριων και ξένων οικονομικών συμφερόντων, η ζωή μετατρέπεται σε ατελείωτο βάσανο και καταναγκαστική τραγωδία, αντί να μπορούν όλοι να απολαμβάνουν τη φύση και τα διάφορα ευεργετήματα της. Αντί, να απελευθερώνονται τα σώματα, αντί να καλλιεργείται το πνεύμα και να ενισχύεται η δημιουργικότητα, αντί ο άνθρωπος να είναι ιδιοκτήτης του εαυτού του (και συνειδητός συνεργάτης με τους άλλους για την παραγωγή ωφέλιμου έργου), καταντάει σε εξαρτημένη μηχανή παραγωγής κέρδους που καρπώνεται το αφεντικό (για όσους υπόκεινται τη μισθωτή σκλαβιά) και σε αγχωμένη και εφιδρωμένη (ανεξάρτητα από τη θερμοκρασία του εξωτερικού περιβάλλοντος) μη-οντότητα που απλά πασχίζει για το ελάχιστο δυνατό (για τους άνεργους)… Σε έναν στημένο πόλεμο που οι ίδιες οι άψυχες μηχανές έχουν το πάνω χέρι, γιατί δεν μιλάνε, δεν απεργούν, δεν ζητούν αμοιβή, κοκ… Αυτό που οι διακηρύξεις του πνευματικού μειρακίου που λεγόταν Φουκουγιάμα περί του δήθεν Τέλους της Ιστορίας ανήγαγαν σε αυτονόητο μπροστά στα δέλεαρ του φιλελεύθερου παράδεισου -που ευαγγελίστηκαν κάποιοι (και αποδέχτηκαν διάφορα τσιμπητάρια… με το αζημίωτο…)- αποδείχτηκε η επιστροφή του εργασιακού, ηθικού, πολιτιστικού και υλικού Μεσαίωνα (στις μορφές που αντιστοιχούν σε ενεστώτα χρόνο), έτσι ώστε το μότο «ο θάνατος σου, η ζωή μου», να ενισχύει τον ακραίο εθνικισμό (ακόμα και στις σύγχρονες ναζιστικές εκδοχές του…), να βάζει σε λειτουργία το λεγόμενο κοινωνικό αυτοματισμό και να πραγματώνει το θρίαμβο του κανιβαλισμού… Σε μια καθημερινότητα που -με μαθηματική ακρίβεια- ευνοεί την αύξηση των κολαούζων, των τζουτζέδων, των γλειφτών, των παπαγάλων, των τσάτσων, των πολύφερνων μαφιόζων, των μπράβων, των εκβιαστών. Αν κάποτε η προσκόλληση… μέχρι βαθμού… παρεξηγήσεως…, το γλείψιμο, και το πιλάτεμα του δυνατού σήμαινε ανέλιξη, στο σήμερα εξασφαλίζουν πρωταρχικά τη διατήρηση «μέσα στο παιχνίδι». Και αυτό είναι αρκετό, προς το παρόν…
Πάντα, θα πρέπει να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας την πολυσύνθετη και αμφίσημη ανθρώπινη φύση, για να μην καταντήσουμε αποστειρωμένες διανοητικές μηχανές που έχουν στερήσει από τον εαυτό τους την επαφή με την ποικιλία της Ζωής, για να μπορούμε να μετατρέπουμε (σαν προωθητές ουσίας) τα πορίσματα των μεγάλων πνευμάτων του χτες σε εργαλεία για την ανάπτυξη στο σήμερα της απαραίτητης κινητικότητας που θα επαναπροσδιορίσει τους όρους της Επαναστατικής Πρότασης, ακόμα και αν -σε μια φαινομενικά εσχατολογική ερμηνεία, που ευλόγως προκαλεί σε διάφορους νέους ανθρώπους η επαχθέστατη καθημερινότητα που βιώνουμε- λαμβάνει το χαρακτήρα της ολικής καταστροφής του υπάρχοντος (για να θυμηθούμε το πρόταγμα συγκεκριμένης τάσης του Επαναστατικού στρατοπέδου)… Στην τελική, αρχικά για λόγους αξιοπρέπειας, θα πρέπει να υψώσουμε άμεσα οδόφραγμα (έστω και με τα σώματα μας, παρότι κάτι τέτοιο προσομοιάζει στα μυαλά κάποιων σε μορφή απονενοημένου διαβήματος) που θα εμποδίσει (ή θα δυσκολέψει αν προτιμάτε…) την επέλαση των σύγχρονων αρμάτων που επιχειρούν να μετατρέψουν σε ερείπια τους περίγυρους, αφού πρώτα έχουν κονιορτοποιήσει οι χειριστές τους με καταδρομικό τρόπο τη σκέψη, την ψυχή και την καρδιά μας, λειτουργώντας σαν αλλόφρονες εισβολείς που κοιτάνε μονάχα την απαρέγκλιτη τήρηση του γράμματος του project της Απανθρωπιάς της Ισχύος τους και αδιαφορούν πλήρως για τον ενταφιασμό του πνεύματος της Ανθρωπιάς στα κοιμητήρια της ντροπής… Αγώνας «άνισος» θα πει κανείς, αν αναλογιστεί τους συσχετισμούς. Μα, τώρα είναι που μετριούνται τα κυβικά του καθενός μας, τώρα είναι που αποσαφηνίζονται τα κίνητρα, τώρα είναι που φαίνονται οι ικανοί και οι προσηλωμένοι στον δυσκολότερο αγώνα, την οριστική απαλλαγή από τα δεσμά του κράτους, του κεφαλαίου, και του πολιτισμού τους. Τώρα, ξεχωρίζουν αυτοί που βγαίνουν από τη γυάλα της συνήθειας και του ράθυμα ανασχετικού, και αναζητούν Συντρόφους για τις στιγμές της εναρμόνισης της ιστορικής εξέλιξης -και της όποιας αναγκαιότητας αυτή προβάλλει διστακτικά προς το παρόν- με το άτομο, τις πραγματικές ανάγκες του, και τη συνείδηση του…
ΥΓ: «Να δοκιμάζεις τρυπώντας με ξιφολόγχες. Αν συναντήσεις ατσάλι, κάνε πίσω. Αν συναντήσεις χυλό, συνέχισε»
Λένιν
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s