Γιατί στα γραφεία της ΕΕ και όχι στην ουκρανική πρεσβεία;

Έπρεπε να περάσουν δύο μήνες για να προγραμματιστεί η πρώτη διαμαρτυρία ενάντια στα φασιστόμουτρα του Κιέβου. Κάλιο αργά παρά ποτέ. Την πρωτοβουλία για τη συγκέντρωση πήρε η Ανταρσύα.

Όμως δεν θα έπρεπε πρώτα να συνεννοηθεί με άλλες δυνάμεις προκειμένου να βγει μια σοβαρή κινητοποίηση και όχι μια μίζερη εκδήλωση απλά για να λέμε ότι κάναμε το καθήκον μας;

Το πιο σοβαρό όμως δεν είναι αυτό. Άλλωστε όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να συμμετάσχει σε μια εκδήλωση ακόμα κι αν δεν είναι από τους διοργανωτές, ακόμα και αν αισθάνεται ολίγον καπελωμένος, μπορεί να το κάνει με το δικό του σκεπτικό.

Όμως που ακριβώς να συμμετάσχει σήμερα; Και για ποιο ακριβώς λόγο; Για ποιο λόγο το κάλεσμα είναι στα γραφεία της ΕΕ* και όχι στην ουκρανική πρεσβεία; Προφανώς αυτό δεν οφείλεται στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη πρεσβεία μας πέφτει κάπως μακριά. Μάλλον η επιλογή της ΕΕ υποδηλώνει και ένα πολιτικό σκεπτικό, που συμπυκνώνεται σε τέσσερις προτάσεις:

  • α) «ο εμπρησμός του κτιρίου των συνδικάτων σπρώχνει την πολύπαθη αυτή χώρα πιο βαθιά στον εμφύλιο πόλεμο«,
  • β) Η ΕΕ και οι Αμερικάνοι, επέβαλλαν πραξικοπηματικά στο λαό της Ουκρανίας την φασιστική κυβέρνηση«,
  • γ) Καμιά αυταπάτη ότι τη λύση μπορεί να δώσει η “ανάθεση” της σωτηρίας της εργατικής τάξης και του λαού της Ουκρανίας σε μια άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη, σαν την Ρωσία του Πούτιν«, και
  • δ)  «οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες».

Από αυτά τα 4 σημεία προκύπτει ότι η σημερινή εκδήλωση δεν στοχεύει τόσο στη καταγγελία των φασιστών του Κιέβου, ούτε στη χωρίς όρους αλληλεγγύη στη μαχόμενη αντιφασιστική αριστερά της Ουκρανίας, αλλά στην καταγγελία των κάθε είδους ιμπεριαλιστών που παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις των λαών.

Στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή είναι σε εξέλιξη μια εξέγερση ενάντια στη φασίζουζα φιλοιμπεριαλιστική κυβέρνηση του Κιέβου, η οποία κλιμακώνεται σε μια ανοιχτή εμφύλια ένοπλη σύρραξη. Αυτό είναι κάτι που το απευχόμαστε, γιατί οδηγεί στην αλληλοσφαγή, ή παίρνουμε ανοιχτά το μέρος του ενός στρατοπέδου; Το ερώτημα είναι απλό. Με τα προβλήματα που έχουν αυτά τα στρατόπεδα, με τις αυταπάτες για το ρόλο των «προστατών» ένθεν κακείθεν, αξίζει κανείς να υποστηρίξει ένα από τα δύο, ή το σωστό είναι να σταματήσει ο εμφύλιος, να συναδελφωθεί ο ουκρανικός λαός (ποιοι ο Δεξιός Τομέας και το Μπόροτμπα ας πούμε) ενάντια στους προστάτες που σπρώχνουν την «πολύπαθη χώρα» στον εμφύλιο; Ποιο λοιπόν είναι το υποκείμενο που ζητάει την αλληλεγγύη μας; Ο ουκρανικός λαός γενικά (;), η «πολύπαθη χώρα» (;), ή η αντιφασιστική αριστερά, το Μπόροτμπα και το κίνημα που παλεύει (με τις φιλορώσικες αυταπάτες) ενάντια στη κυβέρνηση του Κιέβου; Για μας είναι το δεύτερο χωρίς καμία αμφιβολία.

Αν δεν είναι έτσι, τότε η «πολύπαθη Ουκρανία» (αξίζει τη συμπόνια μας ως τέτοια, ε;) είναι η αρένα μιας ενδοιμπεριαλιστικής διαμάχης (αλλιώς που κολλάνε οι «προστάτες»;). Τα καθήκοντα που προκύπτουν από μια τέτοια οπτική είναι διαμετρικά αντίθετα από την πρώτη. Εδώ δεν διαλέγουμε στρατόπεδο, αλλά είμαστε με τη συναδέλφωση του ουκρανικού λαού, με την «πολύπαθη Ουκρανία» δηλαδή, που οι «προστάτες» της την έχουν κάνει ρημαδιό. Η Ανταρσύα στην ανακοίνωσή της ζητάει την πτώση της κυβέρνησης του Κιέβου, αλά δεν μας λέει ποιος θα κάνει τη δουλειά. Πουθενά δεν κατάφερε να μας πει να οι εξεγερμένοι της ν/α Ουκρανίας είναι το υποκείμενο που θα τη ρίξει και το οποίο αξίζει την ολόψυχη συμπαράστασή μας. Αυτοί το μόνο που αξίζουν είναι μερικά δάκρυα που έχασαν 38 μαχητές στις φλόγες του κτιρίου των Συνδικάτων στην Οδησσό. Αλλά μέχρι εκεί. Αντιθέτως προτείνει κάποιον άλλο που θα ρίξει την κυβέρνηση. Κάποιον που να ταιριάζει στα γούστα της Ανταρσύα και των συνιστωσών της. Ποιος είναι αυτός; «η σωτηρία της εργατικής τάξης και του λαού της Ουκρανίας«θα έρθει από τη«διεθνιστική ενότητα των εργατών» και όχι από τους ιμπεριαλιστές του Πούτιν. Μόνο που τουλάχιστον προς το παρόν δεν υπάρχει τέτοιος παίκτης στο γήπεδο. Εδώ έχουμε συγκεκριμένες δυνάμεις που παλεύουν ήδη ενάντια στο Κίεβο. Τις υποστηρίζουμε ναι ή ου; Η Ανταρσύα δεν τις υποστηρίζει. Υποστηρίζει κάποιον ουκρανικό λαό που στον Μαϊντάν εξεγέρθηκε «δίκαια ενάντια στο προηγούμενο διεφθαρμένο καθεστώς» και που την εξέγερσή του την καπηλεύθηκαν οι ιμπεριαλιστές και οι φασίστες (αυτό για να ικανοποιηθούν οι μόνιμες φαντασιώσεις του ΣΕΚ και του Καλίνικος, 2η παράγραφος ανακοίνωσης), και τώρα πάλι μια «λαϊκή εξέγερση» που πάει να την καπηλευθεί η Ρωσία του Πούτιν «για την εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων« (αυτό για να ικανοποιηθούν οι φαντασιώσεις των υπολοίπων, 3η παράγραφος ανακοίνωσης). Ας μας συμπαθάνε οι σύντροφοι της Ανταρσύα, αλλά 3 καρπούζια σε μια μασχάλη δεν χωράνε. Στο βαθμό λοιπόν που δεν υπάρχει το κατάλληλο, σύμφωνα με τα υψηλών απαιτήσεων κριτήρια της Ανταρσύα, υποκείμενο που θα ανατρέψει τη φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου, αξίζει να υποστηρίξουμε κάποιον από αυτούς που ήδη μάχονται για να κάνουν αυτή τη δουλειά; Ακόμα και με τους κίνδυνους (περί Ρωσίας) που τονίζει η Ανταρσύα; Ή όσο δεν λύνεται αυτή η εκκρεμότητα τότε κάνουμε τους κινέζους, ως συνήθως;

Τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα είναι πράγματι μια συνιστώσα της αντιπαράθεσης. Πολύ περισσότερο ο δυτικός ηγεμονικός ιμπεριαλισμός που επιδίδεται σε κυκλωτικές κινήσεις μπροστά στην είσοδο της Ρωσίας, συμμαχεί με τους φασίστες και οργανώνει ταυτόχρονα 3-4 (πχ Βενεζουέλα, Αίγυπτος) πραξικοπήματα στον πλανήτη.

Όμως μια διαδήλωση (και μια πολιτική στάση) πρέπει να είναι άμεσα στοχευόμενη και με ξεκάθαρο μήνυμα. Ας φανταστούμε στη Γερμανία, ή τη Σουηδία το 1967 αντί να γίνονται αντιχουντικές διαδηλώσεις έξω από τις ελληνικές πρεσβείες να διαδηλώνει η εκεί αριστερά στο γάμο του καραγκιόζη, στην αμερικάνικη ή στα γραφεία της ΕΟΚ, ακόμα κι αν όλοι αυτοί έχουν υποστηρίξει με οποιοδήποτε τρόπο τους συνταγματάρχες. Οι ακτιβισμοί που γινόταν σε όλη την Ευρώπη, κατά την 7ετία, σε ελληνικών συμφερόντων επιχειρήσεις ή υπηρεσίες (πρεσβείες, προξενεία) ήταν λάθος; Μήπως έπρεπε να χτυπιούνται αμερικάνικοι στόχοι; Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι στοχευόμενη πίεση στη ουκρανική πρεσβεία, εκεί είναι οι υπάλληλοι του καθεστώτος, αυτοί πρέπει να ανατραπούν άμεσα, να καταλάβουν παντού ότι είναι ανεπιθύμητοι. Μια τέτοια είδηση θα έχει ξεκάθαρο νόημα στο εσωτερικό της Ουκρανίας. Αν η αιγυπτιακή χούντα κάθε βδομάδα καταδικάζει 300 ανθρώπους σε θάνατο, εμείς θα κάνουμε πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία; Το λεει κανείς στα σοβαρά αυτό; Αν ρωτάγαμε το Μπόροτμπα που θα ήθελε να διαδηλώσουμε, τι πιστεύει κανείς ότι θα απαντούσε; Στα γραφεία της ΕΕ; Αν στην Ουκρανία μάθουν ότι η ελληνική αριστερά έκανε διαδήλωση για το ουκρανικό στα γραφεία της ΕΕ τι θα καταλάβαιναν; Μήπως ότι η ΕΕ είναι πιο σημαντικό πρόβλημα από την ουκρανική χούντα; Αυτό είναι το επείγον μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε;

Η επιλογή λοιπόν της τοποθεσίας δεν είναι καθόλου τυχαία. Δείχνει τη μόνιμη πολιτική αχρωματοψία της αριστεράς, που δεν μπορεί ποτέ της να ιεραρχήσει τα καθήκοντα. Όταν βλέπει μπροστά της ένα φασίστα αντί να του σπάσει τα κοκάλα, ψάχνεται να δει τι κρύβεται πίσω από αυτόν, όταν βλέπει μια διμοιρία ΜΑΤ να επιτίθεται σε μια διαδήλωση ψάχνεται όχι όμως θα αμυνθεί, αλλά πως δεν θα της καταλογίσουν αθέμιτα μέσα άμυνα ή ακόμα χειρότερα σκέπτεται πώς και οι ΜΑΤαδες θα μπορούσαν να ήταν μαζί μας αφού κι αυτοί 3 και 60 παίρνουνε. Όταν οι ιμπεριαλιστές εισβάλουν στο Ιράκ αντί να παλέψει στα ίσα για τη στρατιωτική τους συντριβή, παριστάνει τον κυανόκρανο γιατί δήθεν δεν θέλει να ταυτιστεί με το καθεστώς του Σανταμ. Στην πραγματικότητα αδυνατεί να πάρει μια ξεκάθαρη επαναστατική θέση σε μια υπαρκτή διαμάχη και όχι σε αυτό που θα επιθυμούσε.

Στην Ουκρανία τα πράγματα εξελίσσονται όχι όπως θα θέλαμε. Μια εμφύλια σύρραξη είναι σε εξέλιξη που απειλεί ακόμα και την ενότητα της χώρας. Από τη μια είναι η κυβέρνηση του Κιέβου, οι φασίστες (δηλωμένοι οι ίδιοι και όχι γατί τους κατηγορούν κάποιοι άλλοι για τέτοιους) με τη συνδρομή σύσσωμου του δυτικού ιμπεριαλισμού, και από την άλλη είναι η αντιφασιστική αριστερά, ρώσοι αυτονομιστές και μια Ρωσία που επιδίδεται σε φτηνά διπλωματικά παιχνίδια, ακριβώς γιατί η άρχουσα τάξη της γνωρίζει ότι κάθε ρήξη με τη δύση θα σημάνει τον οικονομικό της στραγγαλισμό, αφού το 90% των εσόδων της προέρχεται από το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο που πουλάει στη δύση. Καλώς ή κακώς αυτά είναι τα στρατόπεδα.

Το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς και μαζί και η Ανταρσύα, τι λεει: «Α’ δεν μας κάνουν αυτά. Εμείς θέλουμε ταξικό αγώνα και προϋπόθεση για αυτό είναι η ενότητα του ουκρανικού λαού, να μην γίνει φερέφωνο των εθνικισμών και σφαχτεί αναμεταξύ του και γι’ αυτό υπερασπιζόμαστε την ενότητα της χώρας ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστή αυτόκλητο προστάτη». Με αυτή τη θέση πάει σίγουρα στον παράδεισο. Όμως για τον πραγματικό κόσμο μια τέτοια θέση δεν αξίζει τίποτα. Ο εθνικισμός στην Ουκρανία είναι ήδη μια πραγματικότητα στην πιο ελεεινή του μορφή, τους φασίστες που κουμαντάρουν ήδη τη μισή Ουκρανία. Στην άλλη μισή στα ν/α της χώρας έχει συγκεντρωθεί η άμυνα σε αυτό το βρωμερό καθεστώς. Και επειδή μερικοί αναρωτιούνται, πολλές φορές η ταξική πάλη παίρνει και μια γεωγραφική διάσταση η οποία ενσωματώνει και άλλους παράγοντας πέρα από το καθαρά ταξικό ζήτημα. Ας πούμε στον ισπανικό εμφύλιο έπαιξαν ρόλο τα εθνικά (ε; ή μήπως δεν έπαιξαν οπαδοί της καθαρής ταξικής πάλης;;;;;), οι καταλάνοι, οι βάσκοι κοκ. Ο Πούτιν φυσικά προσπαθεί να ελιχθεί προκειμένου να υπερασπιστεί τα δικά του συμφέροντα. Όμως αυτό δεν κάνει και με τη Βενεζουέλα, με το Ιράν, ή με τη Συρία;

Αξίζει λοιπόν (με ή χωρίς τη Ρωσία) να υποστηρίξουμε ανοιχτά το ένα από τα δύο στρατόπεδα, μιας και δυστυχώς δεν κατάφερε μέχρι τώρα να ενωθεί ο ουκρανικός λαός και «να πάρει την υπόθεση στα χέρια του»; Τι σημαίνει λοιπόν το «συμπαράσταση στον ουκρανικό λαό»; Τι σημαίνει «να μείνει η Ουκρανία ενωμένη»; Τι σημάνει «οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες»; Να αφήσουμε τους Ουκρανούς να σφαχτούν μόνοι τους; Ή καλύτερα να τους κάνουμε μαθήματα ταξικής (ή εθνικής;) ενότητας; Αυτό και αν είναι πολιτική για τα ufo. Ο εμφύλιος στην Ουκρανία, όπως και ο πόλεμος είναι η συνέχει της ταξικής πάλης και της πολιτικής με άλλα μέσα. Όπως και την περίοδο της ειρηνικής ταξικής πάλης έτσι και τώρα που χύνεται αίμα δεν παριστάνουμε του ΔΗΜΑΡίτες, ούτε τους ιεραπόστολους της λογικής. Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, και η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν μπορεί να λήξει με ισοπαλία. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα το στρατόπεδο που τώρα βρίσκεται η αντιφασιστική αριστερά, το Μπόροτμπα, οι ανθρακωρύχοι του Ντονμπάς ακόμα και οι ρώσοι αυτονομιστές. Δεν είμαστε ουδέτεροι σ’ αυτή τη μάχη. Δεν παριστάνουμε τους εξυπνάκηδες, δεν προτείνουμε στους συντρόφους μας που έπεσαν στο κτίριο των Συνδικάτων, ότι ο αγώνας τους είναι και μάταιος και φερέφωνο του εθνικισμού. Ας μας πούνε αυτοί που θέλουν να πέσει η κυβέρνηση του Κιέβου, αν δεν την ρίξουν αυτοί που εξεγείρονται τώρα στην ν/α Ουκρανία, πως αλλιώς θα πέσει; Αυτοί όμως ζητάνε βοήθεια από τη Ρωσία; Συνεχίζουμε να τους υποστηρίζουμε πάραυτα; Εμείς λέμε ναι, ακόμα και έτσι είμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα τους.

Η Ανταρσύα και μαζί της το 90% της εγχώριας και ευρωπαϊκής αριστεράς ακόμα και μετά το μακελειό της Οδησσού δεν μπορεί να διακρίνει ποιο στρατόπεδο ακριβώς υποστηρίζουμε στον εμφύλιο της Ουκρανίας, Γι’ αυτό και δεν καταφέρνει να οργανώσει μια διαδήλωση στην ουκρανική πρεσβεία. Γιατί εκεί θα πρέπει να μιλήσει πιο συγκεκριμένα. Τα γραφεία της ΕΕ είναι η εύκολη λύση: «Οι λαοί, οι προστάτες, τη γη ξαναμοιράζουν, κλάψα για τη σφαγή» και άγιος ο θεός. Η αλληλεγγύη σε όσους έπεσαν στην Οδησσό, δεν είναι αλληλεγγύη σε μαχητές συντρόφους, αλλά σε θύματα -γενικώς- ενός εμφυλίου που χάνονται άδικα στη δίνη δύο εθνικισμών. Ας κλάψουμε τότε και για τους νεκρούς της άλλης πλευράς, αν πρόκειται περί αυτού. Ας τους ζητήσουμε να ενωθούν υπό την ταυτότητα του πολύπαθου ουκρανικού λαού. Αυτό θα ήταν μια συνεπής καταδίκη και ένας ειλικρινής θρήνος για τη βία από όπου κι αν προέρχεται. Θα έτριζαν τα κοκάλα των καμένων αγωνιστών από μια τέτοια συμπόνια. Αυτό που θέλουν οι νεκροί δεν είναι συμπάθεια αλλά εκδίκηση. Είμαστε σίγουροι ότι αυτό ζητάνε οι σύντροφοί τους. Εμείς είμαστε μαζί τους σε αυτό τον αγώνα (;) ή απλά τους λέμε ότι ματαιοπονούν, και ότι καλύτερα όπως είπαν κάποιοι εκ των υστέρων για έναν άλλο εμφύλιο, «καλύτερα να μην είχαμε νικήσει σύντροφοι». Βεβαίως είναι θεμιτό να προτείνει κανείς το δικό του σχέδιο, να κριτικάρει ανοιχτά τον οποιοδήποτε, όμως δεν μπορεί να αδιαφορεί για την πραγματικότητα. Και το Μπόροτμπα, η αντιφασιστική αριστερά, το κίνημα για την αυτονομία των ν/α περιοχών είναι η μόνη πραγματικότητα. Η άλλη είναι ο Δεξιός Τομέας, το Σβόμποντα και η φιλοιμπεριαλιστική κυβέρνηση του Κιέβου. Εμείς σε ποιο στρατόπεδο είμαστε;

  • Αλληλεγγύη στην αντιφασιστική αριστερά της Ουκρανίας (και όχι γενικά σε όλο το λαό) χωρίς όρους και προϋποθέσεις
  • Νίκη στις εξεγερμένες περιοχές της ν/α Ουκρανίας. Αυτονομία σε μια ομοσπονδιακή Ουκρανία και καμία κλάψα για την ενότητα της χώρας και για τον μαινόμενο εμφύλιο για τον οποίο την απόλυτη ευθύνη έχουν τα φασιστικά σκουλήκια του Κίεβου. Στον εμφύλιο παλεύουμε για την ολοκληρωτική συντριβή του αντιπάλου και όχι για να σταματήσει.
  • Δόξα και τιμή στους ήρωες που έπεσαν μαχόμενοι στο κτίριο των Συνδικάτων στην Οδησσό

K. Mαραγκός

*Ακόμα και υπ’ αυτούς τους όρους η συμμετοχή στη διαμαρτυρία είναι απαραίτητη (η ΚΕΔ θα είναι εκεί), ακόμα κι αν οι διοργανωτές της την οργανώνουν απλά για να βγάλουν την υποχρέωση. Τα γραφεία της ΕΕ βρίσκονται Βασ. Σοφίας και Ηρ. Αττικού (στροφή για Μαξίμου) και η συγκέντρωση είναι σήμερα στις 7μμ. Στην εκδήλωση συμμετέχουν επίσης η ΚΑΡ, ο Αντιφασιστικός Συντονισμός και το ΚΚΕ (μ-λ).
Παρόλα αυτά είναι ανάγκη όσοι νομίζουν ότι χρειάζεται μια συγκέντρωση στο σωστό μέρος άμεσα να συνεννοηθούν για μια διαμαρτυρία μπροστά στην ουκρανική πρεσβεία. Σ’ αυτό θα συνεισφέρουν αποφασιστικά οι σ. της ΚΕΔ

Διαβάστε την ανακοίνωση της ΚΕΔ: ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΟΥΝ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΟΡΟΤΜΠΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s