Το ουκρανικό πραξικόπημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

του Jeff Mackler δημοσιεύτηκε στις 6/3/14 στο Socialist Action*, σε μετάφραση του TeoCubanos για το Avantgarde

ukraine new gov

ΦΩΤΟ: Η Αμερικανίδα υφυπουργός Εξωτερικών Βικτόρια Νιούλαντ ποζάρει με τον νεοναζί Όλεγκ Τιανιμποκ του κόμματος Σβόμποντα (στα αριστερά), τον πολιτικό και πρώην μποξέρ Βιτάλι Κλίτσκο (στο κέντρο), και το νέο Πρωθυπουργό Αρσένι Γιάτσενιουκ (στα δεξιά). Η Νιούλαντ προτιμούσε τον Γιάτσενιουκ -που θεωρείται αποδεδειγμένος φίλος των δυτικών συμφερόντων- αντί του Κλίτσκο για επικεφαλής του νέου ουκρανικού καθεστώς.

Οι πρόσφατες ουκρανικές κινητοποιήσεις στη Μαϊντάν (Πλατεία Ανεξαρτησίας) αποτελούν μια γκροτέσκο καρικατούρα των μαζικών διαμαρτυριών των εργαζομένων και της νεολαίας στην Αίγυπτο, που οδήγησε στο τέλος του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ.

Στις πρόσφατες “μαζικές κινητοποιήσεις” των 250.000 στο Κίεβο, που οδήγησαν τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς εκτός χώρας να αναζητά καταφύγιο στη Ρωσία, οι καλύτερα οργανωμένες δυνάμεις ήταν αυτές των φασιστικών, αντισημιτικών, υπερεθνικιστικών ομάδων -με πιο γνωστή το Κόμμα Σβόμποντα (“Ελευθερία”), το οποίο έχει τις ρίζες του στο φιλοναζιστικό Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αυτά τα εξοπλισμένα, ροπαλοφόρα τέρατα, που συχνά εκτοξεύουν και βόμβες Μολότοφ, ξαμολήθηκαν από τα υπολείμματα του “αντιπολιτευόμενου” κόμματος Πατρίδα των Ουκρανών κοινοβουλευτικών ολιγαρχών. Και αυτό επετεύχθη με τη συνενοχή, αν όχι απροκάλυπτη στήριξη, αξιωματούχων των ΗΠΑ, οι οποίοι πιθανότατα άδραξαν την κατηγορία (πλέον εξαιρετικά ύποπτη) ότι ο Γιανουκόβιτς είχε χρησιμοποιήσει ελεύθερους σκοπευτές για να επιτεθούν και να δολοφονήσουν 89 διαδηλωτές και να τραυματίσουν άλλους 100 στις 20 Φεβρουαρίου, ως την τέλεια στιγμή για να μετατοπίσουν την αντιπαράθεση από μια κόντρα Ευρωπαϊκής Ένωσης- Ρωσίας για μια «εμπορική συμφωνία» σε μια βίαιη κινητοποίηση για την απομάκρυνση του Γιανουκόβιτς.

‘Ένα -επιβεβαιωμένο πλέον- μαγνητοφωνημένο τηλεφώνημα μεταξύ του Εσθονού Υπουργού Εξωτερικών Ούρμας Πάετ και της εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής Κάθριν Άστον, που είχε αναφερθεί αρχικά από ένα ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων και, στη συνέχεια, από τη βρετανική Γκάρντιαν και άλλες εφημερίδες, αποκαλύπτει την άποψη του Πάετ ότι δυνάμεις μεταξύ των διαδηλωτών του Μαϊντάν είχαν ενορχηστρώσει τα θανάσιμα πυρά ελεύθερων σκοπευτών στις 20 Φεβρουαρίου. Ο Paet δήλωσε στη μαγνητοφωνημένη συνομιλία ότι “οι ίδιοι ελεύθεροι σκοπευτές σκότωναν ανθρώπους και από τις δύο πλευρές… Γίνεται τώρα όλο και πιο αντιληπτό ότι πίσω από τους ελεύθερους σκοπευτές, δεν ήταν ο Γιανουκόβιτς, αλλά ήταν κάποιος από το νέο συνασπισμό”. Το τηλεφώνημα έγινε αφού ο Εσθονός υπουργός εξωτερικών είχε επισκεφθεί το Κίεβο στις 25 Φεβρουαρίου, στο αποκορύφωμα των διαμαρτυριών στη Μαϊντάν. Η εσθονική κυβέρνηση αρνήθηκε αργότερα ότι ο Πάετ «έδινε μια εκτίμηση για την εμπλοκή της αντιπολίτευσης στη βία». Δεν υπάρχει αμφιβολία ωστόσο, ότι αξιωματούχοι των ΗΠΑ άσκησαν πίεση στους Εσθονούς να “επανερμηνεύσουν» τη μαγνητοφωνημένη συνομιλία.

Παρότι η πλήρης αλήθεια μπορεί να μην αποκαλυφθεί ποτέ, είναι αναμφισβήτητο ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δεν έχει αρνηθεί ποτέ να χρησιμοποιήσει κατασκευασμένα “αποδεικτικά στοιχεία” για να επιτύχει αντιδραστικούς σκοπούς. Είναι ανάγκη να αναφερθούμε στα «όπλα μαζικής καταστροφής» του Σαντάμ Χουσεΐν και στο “περιστατικό του Κόλπου Τόνκιν” την περίοδο του Βιετνάμ, που και τα δύο ήταν συνειδητά κατασκευασμένα από την αμερικανική κυβέρνηση για να δικαιολογήσει τη μαζική δολοφονία του λαού του Ιράκ και του Βιετνάμ -στην τελευταία περίπτωση 4 εκατομμύρια Βιετναμέζους; Ακόμα, στις μέρες μας, οι εκθέσεις από ανεξάρτητους ερευνητές αμφισβητούν τους ισχυρισμούς των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ ότι πύραυλοι της συριακής κυβέρνησης με θανατηφόρο αέριο σαρίν σκότωσαν εκατοντάδες αμάχους*.

Η κολοβή ουκρανική κυβέρνηση, η οποία συγκλήθηκε χωρίς την παρουσία του Γιανουκόβιτς ή του κόμματος του των Περιφερειών, εκκαθάρισε τους δρόμους από την επίσημη αστυνομία και στρατό, προκειμένου να δοθεί το απόλυτο κουμάντο στην ακροδεξιά. Μια χούφτα επαναστάτες σοσιαλιστές ήταν εκεί, με σκοπό να προσπαθήσουν να παρουσιάσουν μια εργατική και σοσιαλιστική εναλλακτική λύση κόντρα στον ουκρανικό και ρώσικο καπιταλισμό, στους εργαζόμενους που είχαν δικαιολογημένα παράπονα εναντίον της κυβερνητικής διαφθοράς, της βίας, και του ξεπουλήματος της Ουκρανίας στον πλειοδότη, συμπεριλαμβανομένων και λίγων Ουκρανών μελών της Τέταρτης Διεθνούς. Κι αυτοί και άλλοι σοσιαλιστές εκδιώχθηκαν από τους δρόμους, τα φυλλάδια τους γινήκαν κομματάκια.

Αποδεικτικά στοιχεία για την αντιδραστική φύση του νέου ουκρανικού καθεστώτος εμφανίστηκαν στις 5 Μαρτίου στις διαδικτυακές ειδήσεις του βρετανικού Καναλιού 4: “ο άνθρωπος που αντιμάχεται την επιθετικότητα του Πούτιν ως γραμματέας του ουκρανικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας είναι ο Αντρέι Παρούμπι. Επιβλέπει την εθνική ασφάλεια της χώρας, αφού προηγουμένως υπηρέτησε ως διοικητής ασφάλειας κατά τη διάρκεια των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στο Κίεβο”. Το «Channel 4” προσδιορίζει τον Παρούμπι ως μέλος του Σβόμποντα και ιδρυτή του φιλοναζιστικού του προκατόχου, του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Επιπλέον, “επιβλέπων τις ένοπλες δυνάμεις, μαζί με τον Παρούμπι, ως Αναπληρωτής Γραμματέας Εθνικής Ασφάλειας είναι ο Ντιμίτρι Γιάρος (http://time.com/4493/ukraine-dmitri-yarosh-kiev/), ο ηγέτης του Δεξιού Τομέα – μιας ομάδας σκληροπυρηνικών εθνικιστών μαχητών του δρόμου, οι οποίοι προηγούμενα υπερηφανεύονταν ότι ήταν έτοιμοι για ένοπλο αγώνα για να απελευθερώσουν την Ουκρανία”.

Άλλοι ηγέτες του Σβόμποντα στα κορυφαία κλιμάκια της νέας κυβέρνησης είναι ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Oleksandr Sych, ο Υπουργός Οικολογίας Andriy Mokhnyk, ο Υπουργός Γεωργίας Ihor Shvaika, και ο Γενικός Εισαγγελέας Oleh Makhnitsky.

Ανώτατοι αξιωματούχοι των ΗΠΑ επισκέπτονται το Κίεβο

Ο δημαγωγός και πρώην προεδρικός υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ Τζον Μακέιν είχε προηγούμενα επισκεφτεί το Μαϊντάν, μοιραζόμενος την εξέδρα με τον αντισημίτη ηγέτη του Σβόμποντα Όλεγκ Τιανιμποκ. Ο Μακέιν προσπάθησε να ξεσηκώσει το πλήθος με κραυγές περί “δημοκρατίας” και υποσχέσεις για “ελευθερία και ανεξαρτησία” – αμερικάνικου στυλ. Αλλά η “δημοκρατία” επρόκειτο να παραχωρηθεί μόνο αφού η κυβέρνηση λεηλασίας των ολιγαρχών ενέκρινε τους όρους λιτότητας που συνοδεύουν το προτεινόμενο “πακέτο διάσωσης” της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επονομαζόμενο ως “συμφωνία σύνδεσης”.

Η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδια για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, Βικτόρια Νιούλαντ συμμετείχε επίσης στις διαδηλώσεις -για να μοιράσει κουλουράκια βεβαίως, βεβαίως- σε μια καλά ενορχηστρωμένη και φαντασμαγορικά σκηνοθετημένη προσπάθεια να παρουσιάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως ένα έθνος με τις πιο καλοπροαίρετες και γενναιόδωρες προθέσεις. Προηγουμένως καυχήθηκε για τη χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ της “δημοκρατικής αντιπολίτευσης” με το ποσό των 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων τα τελευταία 10 χρόνια, για να μην αναφέρουμε τη δημιουργία περίπου 40.000 ΜΚΟ για τη διάδοση της “δημοκρατίας” του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Η Νιούλαντ στη συνέχεια έγινε διάσημη για την απερίσκεπτη δήλωση «γάμα την ΕΕ», η οποία έκανε το γύρω του κόσμου μέσω μπλόγκερς. Μια ρωσική ομάδα παρακολούθησης την έπιασε επ’ αυτοφώρω να αποδοκιμάζει τη διαπραγματευτική ομάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη συμφωνία της με τον πρώην Πρόεδρο Γιανούκοβιτς. Στην υποκλεμμένη απ’ τους Ρώσους συνομιλία της με τον Πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Ουκρανία Τζέφρι Πάιατ, η Νιούλαντ απαιτούσε αν είναι οι ΗΠΑ, αντί για την ΕΕ, αυτές που θα καθορίσουν ποίοι θα συνέθεταν τη νέα ουκρανική κυβέρνηση. Η συμφωνία του Γιανουκόβιτς με κορυφαίους αξιωματούχους της ΕΕ από τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Πολωνία, η τρίτη αλλαγή πλεύσης του σχετικά με το ποιος θα λεηλατήσει και θα υπαγάγει τη χώρα του σε αυτοκρατορικό έλεγχο, θα τον ανάγκαζε να διορίσει κορυφαίους ηγέτες της αντιπολίτευσης σε σημαντικότατες κυβερνητικές θέσεις. Η Νιούλαντ διαφώνησε με τους βασικούς διορισμούς, αναφέροντας ότι ο “Γιάτς” είναι η επιλογή των ΗΠΑ. Και όντως ο “Γιάτς” ή Αρσένι Γιατσενιούκ, είναι ο σημερινός Ουκρανός Πρωθυπουργός. Η Νιούλαντ προτιμούσε πρόσωπα που είχαν αποδείξει ότι είναι πιστοί στα δυτικά συμφέροντα και τη λιτότητα του ΔΝΤ.

Αν υπάρχει ένας “πόλεμος” στην Ουκρανία σήμερα, είναι για να καθοριστεί ποια από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης θα έχει «δικαιώματα» προτεραιότητας στην απομύζηση αυτού του έθνους των 46 εκατομμυρίων ανθρώπων, ευρισκόμενου σε τροχιά να γίνει μια ακόμη υπο-αποικία του ιμπεριαλισμού, μαζί με τα υπόλοιπα εννέα έθνη που πριν από δύο δεκαετίες αποτελούσαν την πρώην Σοβιετική Ένωση και σήμερα είναι ενσωματωμένα σε μεγάλο βαθμό στην καπιταλιστική οικονομία της Ευρώπης και στη στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ. Με το υποκινούμενο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα, ο ρώσικος καπιταλισμός έχει αποτελεσματικά περιθωριοποιηθεί σαν παίκτης στην Ουκρανία.

Η συγγνώμη της Νιούλαντ για την κακή της επιλογή λέξεων δεν συνοδεύτηκε από καμία συγγνώμη για τις ενέργειες των ΗΠΑ να μονοπωλήσουν τη μελλοντική νεοφιλελεύθερη εκμετάλλευση της Ουκρανίας, κόντρα σε μια απόδοση αυτού του δικαιώματος σε μακροχρόνιους ανταγωνιστές των ΗΠΑ -για να μην αναφέρουμε πολύ περισσότερο την απόδοση του στον “θα ήθελα να γίνω ιμπεριαλιστής” Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και το καθεστώς των δισεκατομμυριούχων ολιγαρχών του. Αυτός και οι προκάτοχοί του, γέννησαν τη ρωσική ολιγαρχία περίπου 20-κάτι χρόνια πριν, όταν ο πλούτος και οι πόροι της ΕΣΣΔ εκλάπησαν, με τη συναυτουργία των ΗΠΑ, από το μικροσκοπικό στρώμα των πρώην σταλινικών γραφειοκρατών που τώρα προΐστανται στην καπιταλιστική Ρωσία, η οποία σήμερα αποτελεί έναν ελάσσονα παίκτη στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική συγκρότηση.

Η υφυπουργός Νιούλαντ κατηύθυνε τη μήνη της όχι εναντίον της Ρωσίας, αλλά μάλλον εναντίον της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Πολωνίας -οι οποίες μεσολάβησαν για τη συμφωνία σχετικά με τη μελλοντική σύνθεση της ουκρανικής κυβέρνησης και τη διανομή της βιομηχανικής δύναμης της χώρας και των πλούσιων και εύφορων γεωργικών πόρων. Αυτή ήταν μια απαράδεκτη ρύθμιση στα μάτια της αυτοκρατορικής Αμερικής.

Οι αδιάσειστες μαγνητοφωνημένες συνομιλίες μεταξύ Νιούλαντ και Πάετ αποκάλυψαν την επιλογή τους προκειμένου ο “συγκολλητικός παράγοντας” των Ηνωμένων Εθνών, είπε η Νιούλαντ, να είναι αυτός που θα στερεώσει οποιαδήποτε ουκρανική συμφωνία. Σε αυτό το σενάριο, ο εκλεκτός των ΗΠΑ και υπάκουος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν θα καλούνται να «διαπραγματευτεί» το μέλλον του έθνους, κι όχι μια πιο φιλο-ΕΕ ποικιλόμορφη ομάδα καπιταλιστών ληστών.

Στις 4 Μαρτίου, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι επισκέφθηκε το Κίεβο σε μια περαιτέρω προσπάθεια να παραμεριστούν οι Ευρωπαίοι ανταγωνιστές μιας συμφωνίας. Ο Κέρι προσέφερε 1 δις. δολάρια σε εγγυήσεις δανείων προς τους Ουκρανούς πραξικοπηματίες και υποσχέθηκε να στείλει μια σειρά από Αμερικάνους «τεχνικούς εμπειρογνώμονες» για να βοηθήσουν στην εκ νέου ευθυγράμμιση της Εθνικής Τράπεζας και του υπουργείου Οικονομικών της χώρας.

Στο σημερινό παιχνίδι του ξαναμοιράσματος και της επαναποικιοποίησης του κόσμου, οι Ρώσοι είναι μικροί παίκτες σε σύγκριση με τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και τους όχι και πολύ ευτυχείς και υποδεέστερους ανταγωνιστές των ΗΠΑ στην ΕΕ, που διαρκώς αγωνίζονται να διατηρήσουν το μερίδιό που θεωρούν ότι τους αναλογεί από την λεία που αποσπάται από τις πρώην αποικίες τους και τις νέες που πρόκειται να αφομοιωθούν σε όλη την Ανατολική Ευρώπη. Στο επίπεδο της στρατιωτικής ισχύος, οι μικρή χούφτα ρωσικών βάσεων εκτός συνόρων της, ωχριούν μπροστά στις 1100 που διατηρούν οι ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο και άλλες περίπου 1000 που βρίσκονται στις ΗΠΑ

Η δράκα των Ρώσων δισεκατομμυριούχων και οι επί της ουσίας μη-ανταγωνιστικές βιομηχανίες τους είναι σχεδόν ασήμαντες σε σύγκριση με εκείνες του αμερικανικού μεγαθήριου, του οποίου οι πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων τραπεζικοί οίκοι (η Τζ.Π.Μόργκαν {JP Morgan} έχει 4,4 τρισεκατομμύρια δολάρια σε περιουσιακά στοιχεία) ελέγχουν τεράστια συμπλέγματα των κορυφαίων αμερικανικών και πολυεθνικών εταιρειών που κάνουν “μπίζνες” σε όλο τον κόσμο. Οι μισές από τις πολυεθνικές στην Κίνα, για παράδειγμα, ανήκουν στις ΗΠΑ, ενώ οι Ρώσοι δεν έχουν καμία. Πράγματι, οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, ανέφεραν πρόσφατα ότι περίπου το ήμισυ των εσόδων της Ρωσίας, ενός κράτους “πετροδολαρίων”, προέρχεται από την εξαγωγή ορυκτών καυσίμων. Αλλά σήμερα, για πρώτη φορά, η Ρωσία είναι δεύτερη μετά τις ΗΠΑ στον τομέα των εξαγωγών σχιστολιθικού φυσικού αερίου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναζητούν να παραγκωνίσουν όλους τους «ανταγωνιστές» τους και τώρα ειδικά στην Ουκρανία.

Η αρχική πρόθεση του Γιανουκόβιτς και της κυβέρνησής του να επιλύσει την ουσιαστική της χρεωκοπία μέσω του σχεδίου λιτότητας της ΕΕ, προς στιγμήν έδωσε τη θέση της στην αντιπροσφορά του Ρώσου Πρόεδρου Πούτιν των 15 δισ. δολαρίων σε δάνεια διάσωσης προς τους Ουκρανούς ολιγάρχες -ως επί το πλείστον πρώην σταλινικοί γραφειοκράτες οι ίδιοι- τα οποία είναι ψίχουλα σε σύγκριση με τα 51 δισεκατομμύρια που ξόδεψαν οι Ρώσοι για το Ολυμπιακό θέαμα στο Σότσι. Το τελευταίο, που αποσκοπούσε στο να δοξάσει την υποτιθέμενη ανάδυση της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης (ήρθε πρώτη στο σύνολο μεταλλίων στο Σότσι!), ήταν μια σαχλαμάρα σε σύγκριση με το τι οι ΗΠΑ και ο δυτικός ιμπεριαλισμός είχε να προσφέρει για να αγοράσει την σχεδόν χρεοκοπημένη κυβέρνηση της Ουκρανίας και τους εργάτες και τους πόρους της. Η μετέπειτα προσφορά των Ρώσων για μείωση της τιμής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου κατά 55% στην βαριά εξαρτώμενη από το πετρέλαιο Ουκρανία απαντήθηκε σχεδόν αμέσως από τις δεσμεύσεις της ΕΕ να τα αντικαταστήσει με πολωνικό άνθρακα και άλλα ορυκτά καύσιμα.

Το πραξικοπηματικό καθεστώς συμφώνησε επίσης σε μια συμφωνία με την Σέβρον (Chevron) για μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις εξόρυξης σχιστολιθικού αερίου στη δυτική Ουκρανία. Η κυβέρνηση Γιανούκοβιτς, πριν την ατιμωτική της πτώση, είχε προηγουμένως υπογράψει συμφωνίες διαμοιρασμού της παραγωγής με τη Σελ (Shell) και τη Σέβρον. Η αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών ενέργειας αναφέρει ότι η Ουκρανία έχει το τέταρτο μεγαλύτερο απόθεμα σχιστολιθικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Η οικονομική ατζέντα ΕΕ-ΔΝΤ για την Ουκρανία

Η αρχική προσφορά της ΕΕ προς την Ουκρανία (αυτή που ο Γιανουκόβιτς απέρριψε προσωρινά στις 21 Νοεμβρίου) συνοδευόταν σίγουρα από όρους. Αυτοί οι εξουθενωτικοί όροι σκιαγραφούνται από την Marilyn Vogt-Downey, μια επαναστάτρια σοσιαλίστρια με μακρά σταδιοδρομία ως αναλύτρια της ουκρανικής και της ρωσικής πολιτικής, σε ένα άρθρο της 27ης Φλεβάρη στο CounterPunch με τίτλο “Μια Ιμπεριαλιστική Εισβολή Χωρίς Ιμπεριαλιστικό Στρατό: Που βαδίζει η Ουκρανία;” Η εκτίμηση της απηχεί μια αλήθεια που σπάνια έχει μπει στη συζήτηση.

Η Vogt-Downey υποστήριξε ότι ο Ουκρανός πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς θα μπορούσε να “ηρεμήσει εύκολα την εξέγερση στην πλατεία Ανεξαρτησίας στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας, το Κίεβο, αρκετά νωρίς, αν είχε απλώς πει στα πλήθη την αλήθεια σχετικά με το τι θα σήμαινε για τη ζωή και το μέλλον τους η Συμφωνία Σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση ”. Επεσήμανε ότι “και μόνο το σκέλος που αφορούσε τις Ελεύθερες Συναλλαγές -άρση των εισαγωγικών και εξαγωγικών δασμολογικών φραγμών- θα μετέτρεπε την Ουκρανία σε μια μεγάλη “ζώνη ελεύθερου εμπορίου”, όπου οι αντιπεριβαλλοντικοί, αντεργατικοί και φιλοεργοδοτικοί νόμοι θα επικρατούσαν. …Θα προκαλούσε την οικονομική ερήμωση του τύπου που η NAFTA δημιούργησε στο Μεξικό”.

Η Vogt-Downey ανέφερε ότι ο Γιανουκόβιτς θα μπορούσε στη συνέχεια να “περιγράψει πως το αναμενόμενο “πακέτο οικονομικής βοήθειας” του ΔΝΤ θα συντελούσε στην περαιτέρω επιδείνωση της ζωή τους”. Παρέπεμψε στο άρθρο των Νιού Γιορκ Τάιμς της 23 Φεβρουαρίου για τη φυγή Γιανουκόβιτς, το οποίο συνόψιζε τι θα σήμαινε η “επιλογή ΕΕ”. “Η οικονομία θα παραμείνει το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίζει η χώρα” έγραφαν οι Τάιμς, και στη συνέχεια συνέχιζαν: “Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παραμένει μια πιθανή πηγή χρηματοδότησης για να αντικαταστήσει τα 15 δις που η Ρωσία είχε καταστήσει διαθέσιμα πριν από τις διαδηλώσεις. Αλλά αυτό συνοδεύεται με μια επιμονή στη λιτότητα και σε οικονομικές αλλαγές ιδιαιτέρως επίπονες”.

Η Marilyn Vogt-Downey συνέχιζε: “Ιδιαιτέρως επίπονες, πραγματικά! Τα δάνεια του ΔΝΤ θα απαιτήσουν στην Ουκρανία, όπως κάνουν παντού, η κυβέρνηση να προχωρήσει σε ευρείας κλίμακας ιδιωτικοποιήσεις πόρων και βασικών δημόσιων υπηρεσιών, περικοπή των κρατικών δαπανών για την εκπαίδευση, την υγειονομική περίθαλψη, τις συντάξεις, τη στέγαση, και τα επιδόματα για τους άπορους, καθώς και κατάργηση νόμων που εμποδίζουν τη συσσώρευση και την ελεύθερη κυκλοφορία των καπιταλιστικών κερδών. Κι αυτά μόνο γι αρχή. Όλα αυτά θα μειώσουν περαιτέρω τους μισθούς και το βιοτικό επίπεδο της πλειονότητας του πληθυσμού της Ουκρανίας, το οποίο είναι ήδη χαμηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο”.

Η Vogt-Downey επεσήμανε ότι η ουκρανική αποδοχή της Συμφωνίας Σύνδεσης με την ΕΕ και το πακέτο βοήθειας του ΔΝΤ θα αφαιρέσουν κάθε ίχνος ανεξαρτησίας της χώρας. Κατέγραψε τα ακόλουθα στοιχεία για να υποστηρίξει τη θέση της:

“1. Προβλέπεται ότι η Ουκρανία δεν μπορεί να αποδεχθεί καμία οικονομική στήριξη από τη Ρωσία.
2. Οποιοσδήποτε ουκρανικός οικονομικός σχεδιασμός που δεν ακολουθεί τις κατευθυντήριες γραμμές που θεσπίζονται από το ΔΝΤ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς δανεισμού θα καταστεί αδύνατος.

3. Λόγω της φύσης της οικονομικής ατζέντας που επιβάλλει το ΔΝΤ, η Ουκρανία θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο του χρέους. Οι εντολές του ΔΝΤ αξιώνουν για παράδειγμα τα καπιταλιστικά κέρδη φορολογούνται ελάχιστα, η κυβέρνηση να παρέχει γενναιόδωρη οικονομική στήριξη και φορολογικές ελαφρύνσεις για τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών, και οι περιορισμοί στη μεταφορά των καπιταλιστικών κερδών στο εξωτερικό να είναι ελάχιστοι. Ως εκ τούτου, θα ήταν δύσκολο, αν όχι αδύνατο, για οποιοδήποτε ουκρανική κυβέρνηση να αντλήσει κεφάλαια για βασικούς θεσμούς που οι άνθρωποι χρειάζονται για να έχουν μια ποιότητα ζωής”.

“Ωστόσο”, συνέχιζε η Vogt-Downey, “ο Γιανουκόβιτς δεν θα μπορούσε να πει τέτοια πράγματα. Δεν είναι μόνο ότι δεν είναι ένας άνθρωπος με ηθική ακεραιότητα. Το πρόβλημα είναι ότι κατά την παραμονή του στην εξουσία, ο ίδιος -όπως και όλοι οι κυβερνώντες της Ουκρανίας από τότε που η Ουκρανία έγινε ανεξάρτητη με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1992- είχε ήδη εφαρμόσει μέτρα παρόμοια με εκείνα που επιβάλει το ΔΝΤ. Αυτά περιλάμβαναν ιδιωτικοποίηση δημόσιων πόρων, μείωση δημοσίων δαπανών, περικοπή των επιδοτήσεων για τις μεγάλες βιομηχανίες -που οδηγεί σε στασιμότητα, μη καταβολή μισθών και περικοπές παροχών- και επιβολή των μηχανισμών της αγοράς.” Και ενώ το βιοτικό επίπεδο έχει πέσει για την πλειοψηφία του πληθυσμού, “οι πολιτικοί και οι φίλοι τους έχουν καταφέρει να πλουτίσουν σημαντικά και να αποκτήσουν τεράστιες περιουσίες από τους πόρους που θα πρεπε να ανήκουν στον εργαζόμενο λαό της Ουκρανίας”.

Ρωσικά στρατεύματα μπαίνουν στην Κριμαία

Παρά τους επαχθείς όρους που επέβαλε, η συμφωνία του Γιανουκόβιτς με την ΕΕ είχε αρχικά εγκριθεί από το κοινοβούλιο, αλλά γρήγορα κατέρρευσε όταν οι -καθοδηγούμενες από τους φασίστες και αναμφίβολα υποκινούμενες από τις ΗΠΑ- διαδηλώσεις ανάγκασαν τον Γιανουκόβιτς σε φυγή για να σώσει τη ζωή του, σύμφωνα με τα λεγόμενα του. Μέσα σε λίγες ώρες, το κολοβό κοινοβούλιο της Ουκρανίας άλλαξε πορεία, ενέκρινε 21 απ’ τους πιο αντιδραστικούς και σοβινιστικούς νόμους που μπορεί να φανταστεί κανείς, και ουσιαστικά συμφώνησε με τους όρους που επιβάλλονται από τις δυτικές δυνάμεις. Το υπερεθνικιστικό καθεστώς που βρέθηκε στην εξουσία εξάλειψε ακόμη και τη ρωσική από επίσημη γλώσσα της χώρας, χωρίς να λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι το ήμισυ του συνόλου των Ουκρανών μιλούν ρωσικά ως κύρια γλώσσα τους.

Η απάντηση του Πούτιν ήταν να στείλει Ρώσους στρατιώτες στην Κριμαία, μια ημιαυτόνομη περιοχή της Ουκρανίας, όπου η Ρωσία διατηρεί το στόλο της Μαύρης Θάλασσας μέσω μιας μίσθωσης που λήγει το 2045. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ αρχικά σήμαναν συναγερμό, μαζί με το νέο ουκρανικό καθεστώτος, διακηρύσσοντας ότι η Ρωσία έχει προχωρήσει σε “κήρυξη πολέμου”.

Αλλά ο πραγματικός πόλεμος στην Ουκρανία έχει τελειώσει. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και οι δουλοπρεπείς του σύμμαχοι της ΕΕ έχουν κερδίσει, τουλάχιστον προς το παρόν -δηλαδή μέχρι οι ουκρανικές εργαζόμενες μάζες να αφομοιώσουν τα μαθήματα της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης και να οργανωθούν ανεξάρτητα από τους καπιταλιστές καταπιεστές τους παντού, στη Δύση και στην Ανατολή. Πράγματι, ο τρομερά φτωχός λαός της Ουκρανίας έχει ήδη γευτεί τις επιπτώσεις της δυτικής “βοήθειας”. 80% του συνόλου των άμεσων ξένων επενδύσεων στη χώρα είναι από τη Δύση, με λίγο ή καθόλου ευεργετικά αποτελέσματα για τον ουκρανικό λαό και κέρδη δισεκατομμυρίων, όπως πάντα, για τους εταιρικούς επενδυτές και κερδοσκόπους.

Σαφώς, ο Πούτιν έχει θορυβηθεί από την προοπτική του να έχει ένα δουλικά φιλοΕΕ και φιλοαμερικανικό καθεστώς εγκατεστημένο δίπλα στα σύνορα της Ρωσίας. Τρέχουν τα σάλια των δυτικών δυνάμεων στην πιθανότητα κατοχύρωσης δικαιωμάτων γεωτρήσεων πετρελαίου στην Αρκτική μεθόριο της Ρωσίας, και ίσως τελικά στην ίδια τη Ρωσία. Αλλά η στιγμιαία του επίδειξη “δύναμης” με την αποστολή περίπου 16.000 στρατιωτών στην Κριμαία, όπως ισχυρίζεται το νέο καθεστώς της Ουκρανίας, είναι η δική του εκδοχή αυτοκρατορικής σκηνοθεσίας, που μοιάζει περισσότερο με την Ολυμπιακή του νίκη παρά με στρατιωτική απειλή για την Ουκρανία. Ούτε μια σφαίρα δεν έχει πέσει μέχρι σήμερα. Ο Πούτιν είναι πλήρως ικανός να συμβιβαστεί με το δυτικό ιμπεριαλισμό σε μια συμφωνία που θα τον υποχρεώσει να αποσύρει τα στρατεύματα στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Πράγματι, από τις 4 Μαρτίου, ο Πούτιν ήταν ήδη σε διαπραγματεύσεις με τον υπουργό Τζον Κέρι. Στην πραγματικότητα, το μέλλον του λαού της Κριμαίας θα καθοριστεί από τη δική του ανεξάρτητη και επαναστατική κινητοποίηση, σε αντίθεση με την εξάρτηση από οποιαδήποτε καπιταλιστική εξουσία, δυτική ή ανατολική.

Ο Πούτιν δεν είχε κανένα πρόβλημα να ψηφίσει το “ανθρωπιστικό” ψήφισμα του ΟΗΕ που άνοιξε το δρόμο για τη νατο-αμερικανική ισοπέδωση της Λιβύης και την επακόλουθη αρπαγή του λιβυκού πετρελαίου. Δεν ακούμε καμία ρώσικη αντίρρηση για την πρόσφατη διακήρυξη των ΗΠΑ ότι θα στείλει 5000 Αμερικανούς στρατιώτες στη Λιβύη, με τη χώρα αυτή τώρα να έχει εκπέσει σε αντιμαχόμενες και εκτός ελέγχου φονταμενταλιστικές πολιτοφυλακές.

Μετά από μερικές ρητορικές απειλές, η κυβέρνηση Ομπάμα κατέστησε σαφές ότι δεν είχε καμία πρόθεση να πάει σε πόλεμο με τη Ρωσία -μια σε μεγάλο βαθμό αδύναμη και αξιολύπητη παγκόσμια δύναμη- αν και κατέχουσα ωστόσο πυρηνικό οπλοστάσιο. Το χειρότερο που η κυβέρνηση Ομπάμα θα μπορούσε να απειλήσει ήταν πιθανές οικονομικές κυρώσεις ή ένα μποϊκοτάζ της επερχόμενης διάσκεψης των G-8 στο Σότσι.

Η κληρονομιά του μεγαλορώσικου σοβινισμού

¨Όποια κι είναι η απειλή που συνιστά η Ρωσία για το λαό της Ουκρανίας αυτή αντανακλά την κληρονομιά λεηλασίας και καταπίεσης, που εκκινά από την προ-1917 τσαρική εποχή. Αυτή διακόπηκε με θαυμάσια αποτελέσματα αμέσως μετά την Ρωσική Επανάσταση του 1917, η οποία εγγυήθηκε όχι μόνο το δικαίωμα αυτοδιάθεσης σε όλες τις πρώην αποικίες της Ρωσίας, αλλά και το δικαίωμα ανεξαρτησίας και κρατικής υπόστασης. Η ηγεσία του Λένιν και του Τρότσκι κατά τη διάρκεια αυτής της ιστορικής περιόδου έφερε διαφώτιση, αλληλεγγύη και ισότητα μεταξύ των λαών Ρωσίας και Ουκρανίας. Αλλά αυτό τελείωσε απότομα με την έλευση στην εξουσία του Στάλιν και του αντεπαναστατικού γραφειοκρατικού καθεστώς του.

Από εκείνη τη στιγμή, ο ουκρανικός λαός και πάλι υποβλήθηκε στη βάναυση τυραννία του μεγαρώσικου σωβινισμού, που συνεχίστηκε και μετά τη διάλυση της πρώην ΕΣΣΔ. Σε μεγάλο βαθμό ήταν ο ίδιος σταλινικός πυρήνας γραφειοκρατών της σοβιετικής εποχής που γίναν ολιγάρχες και κυριάρχησαν και ακόμα κυριαρχούν στην Ουκρανία. Έχουν συνεχίσει τη σταλινική πολιτική υποταγής της Ουκρανίας, σήμερα στο όνομα του καπιταλισμού και με στόχο τον πλουτισμό των λίγων εις βάρος των πολλών. Αυτό είναι κεντρικής σημασίας για την κατανόηση της δεκτικότητας των Ουκρανών στην φιλοδυτική προπαγάνδα, οι οποίοι έχουν υποφέρει πολύ τόσο από τη γκροτέσκο καρικατούρα του σοσιαλισμού που ο σταλινισμός εκπροσωπούσε όσο και από το σημερινό καπιταλισμό που έφεραν οι ίδιοι γραφειοκράτες.

Η απουσία μιας μαζικής επαναστατικής σοσιαλιστικής εναλλακτικής στην Ουκρανία, όπως και στη Μέση Ανατολή και σε όλο τον κόσμο, κοστίζει βαριά στις εργαζόμενες μάζες του κόσμου, οι οποίες αποδείχθηκαν ικανές να ξεσηκωθούν κατά δεκάδες εκατομμύρια ξανά και ξανά απέναντι στους ισχυρότερους τυράννους και δικτάτορες, για να υποφέρουν τελικά αποτυχίες και ήττες, επειδή ένα αυθεντικό, βαθιά ριζωμένο, και επαναστατικό μαζικό κόμμα όλων των καταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων δεν έχει ακόμη οικοδομηθεί. Αυτό είναι το κρίσιμο καθήκον των συνειδητών επαναστατών αγωνιστών σε όλο τον κόσμο.

Η Vogt-Downey τόνισε στο CounterPunch ότι “αυτό που εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία δεν είναι μια επανάσταση, αλλά ιμπεριαλιστική σταθεροποίηση της καπιταλιστικής αντεπανάστασης από το ιμπεριαλιστικό χρηματιστικό κεφαλαίο και το στρατό των διεθνών καπιταλιστών επενδυτών που αναζητούν απεριόριστες ευκαιρίες για να αρμέξουν κάθε ίχνος κέρδους που μπορούν από την ουκρανική εργατική τάξη και τους πόρους της χώρας τους”.

Προς το παρόν, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ο κεντρικός παίκτης σε μια μαστιζόμενη από κρίση παγκόσμια οικονομία που βρίσκεται σε παρακμή, έχει καταφέρει αναμφισβήτητα μια σημαντική νίκη στην Ουκρανία, και πάλι σε βάρος των εργαζόμενων μαζών. Η αντιπαράθεση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό σε όλες τις εκφάνσεις του, πρέπει να αποτελέσει κορυφαία προτεραιότητα για οποιοδήποτε επιτυχημένο αντιπολεμικό κίνημα.

Η Ουκρανία αποδεικνύει εμφατικά ότι η καταπίεση και εκμετάλλευση μπορεί να επιτευχθεί και με άλλους τρόπους εκτός από την απροκάλυπτη στρατιωτική επέμβαση. Ιδιωτικά τάγματα θανάτου, μη επανδρωμένα πολεμικά αεροσκάφη σε όλο τον κόσμο, παρακολούθηση ανθρώπων σε όλο τον κόσμο και η κατασκευαζόμενη από τα κυρίαρχα ΜΜΕ ψευδοδημοκρατία -οργουελιανού στυλ- στην Αμερική, που καλύπτει τις μαζικές δολοφονίες, τον ρατσισμό, και τη λεηλασία παντού, όλα αυτά, είναι επίσης στο σημερινό ιμπεριαλιστικό οπλοστάσιο. Το αυτοκρατορικό θηρίο παίρνει διάφορες μορφές, όλες με στόχο την προώθηση, με οποιοδήποτε μέσο κρίνεται αναγκαίο, των συμφερόντων της μειοψηφίας, της άρχουσας τάξης.

————————————————————————————————————————

* Στις 15 Γενάρη το ρεπορτάζ του καναλιού McClatchy αναφέρει: “Μια ομάδα εμπειρογνωμόνων σε θέματα ασφάλειας και όπλων, που συναντήθηκε αυτή την εβδομάδα στην Ουάσιγκτον για να συζητήσει το θέμα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εμβέλεια του πυραύλου που έριξε σαρίν στη μεγαλύτερη επίθεση εκείνο το βράδυ ήταν πολύ μικρή ώστε ο πύραυλος να έχει εξαπολυθεί από τις θέσεις της κυβέρνησης της Συρίας, απ’ όπου η κυβέρνηση Ομπάμα επιμένει ότι είναι η προέλευσή του”.

Στην έκθεση, με τίτλο “Πιθανές Επιπτώσεις Λάθους της Αμερικάνικης Στρατιωτικής Κατασκοπείας”, ο Richard Lloyd, πρώην επιθεωρητής όπλων των Ηνωμένων Εθνών, και ο Theodore Postol, καθηγητής επιστήμης, τεχνολογίας, και πολιτικής εθνικής ασφάλειας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, υποστηρίζουν ότι το ζήτημα σχετικά με την εμβέλεια του πυραύλου αναδεικνύει μια σημαντική αδυναμία στη δικαιολόγηση της στρατιωτικής δράσης που προωθούσαν αξιωματούχοι της κυβέρνησης Ομπάμα.

 

*Η Σοσιαλιστική Δράση  (ΗΠΑ) είναι συμπαθούσα οργάνωση της ΕΓ της 4ης Διεθνούς. Σε αντίθεση με την διεθνή της οργάνωση κρατάει μια συνεπή διεθνιστική κομμουνιστική στάση. Αν μη τι άλλο μιλάμε για μια αμερικάνικη οργάνωση που δεν παπαγαλίζει την κυρίαρχη προπαγάνδα της άρχουσας τάξης της χώρας της. «Ο εχθρός είναι στη χώρα μας».  Μπράβο στους αμερικάνους συντρόφους. (σ.τ. Avantgarde)

Advertisements

5 responses to “Το ουκρανικό πραξικόπημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

  1. Στο ιδιο πάνω κάτω μήκος κύματος είναι και αυτό το άρθρο, του Workers Power και μάλιστα με πληθώρα στοιχείων:
    «Ουκρανία: Το καθεστώς του Κιέβου κυβερνά υπό φασιστικό μαστίγιο.»
    Καμμιά αναγώριση του παράνομης κυβέρνησης που επιβλήθηκε από φασίστες….
    Protect all national, ethnic and linguistic minorities. No to Great Russian chauvinist or fascist “volunteers” entering Ukraine.
    • For the right of any part of the Ukraine, and Crimea in particular, to democratic self-determination, exercised free of any occupying forces whether from Kyiv or Moscow.

    Avantgarde @Kastanis
    Είναι αλήθεια ότι δεν έχει σαλτάρει όλος ο παλίος τροτσκισμός, αλλά ένα τμήμα του, δυστυχώς το πιο αναγνωρίσιμο. (ΕΓ, Διεθείς σοσιαλιστές-SWP/ISO, και οι παλιοί μας φίλοι της LIT οι οποίοι επίσης πανηγυρίζουν έξαλα σαν να τους έχει τσιμπίσει μύγα τσε-τσε). Ο κινηματισμός τους, η λατρεία του αυθόρμητου, μαζί και η ανάγκη τους να βλέπουν παντού επαναστάσεις, τους έχει τυφλώσει εντελώς. Είναι οι ίδιες αιτίες που διάφοροι κινηματίστες, νεομπορντιγιστές και πασης φύσεως οπαδοί του Πάνεκουκ και ενός κομματιού της αυτονομίας, βλέπουν παντού ταραχές, και δεν βλέπουν τον αντεπαναστατικό χαρακτήρα που εμφανέστατα έχουν ορισμένες από αυτές τις ταραχές.
    Ορίστε μερικές απόψεις που, ακόμα κι αν διαφωνεί κανείς επιμέρους, βρίσκονται στη σωστή μεριά:
    PTS Αργεντινής:
    Ucrania: la disputa entre Rusia y las potencias imperialistas
    Tras la caída del gobierno, ¿adónde va Ucrania?

    από τους International Committee of the Fourth International (ICFI)

    PARTIDO OBRERO αρθρο στην εφημεριδα τους εστιαζουν στο γεωπολιτικο με μια αποψη οτι η Ρωσια ειναι περιφερειακος παιχτης που πιο πιθανο ειναι να διαλυθει παρα να γινει ιμπεριαλισμος. Απο αυτην τη σκοπια δεν λενε ανοησίες του τυπου «οχι στη ρωσικη επεμβαση κλπ» , «ουτε, ουτε». Ωστοσο δεν φαινεται να δινουν και ιδιαιτερη σημασια στα φασισταρια.

    και αρθρο του Αλταμιρα
    http://prensa.po.org.ar/blog/2014/03/06/el-alcance-de-la-crisis-de-ucrania/

    Από το PCL στην Ιταλια, εξαρχης ο Ferrando εγραψε οτι προκειται «για ενα αντιδραστικο κινημα εναντια σε μια αντιδραστικη κυβερνηση» και οτι «μονο η εργατικη ταξη μπορει να δημιουργησει μια ενναλακτικη λυση». Τα συνθηματα του ηταν «κοντρα στο διεφθαρμενο και καταπιεστικο καπιταλιστικο καθεστως, κοντρα τη φασιστικη κι αντισημιτικη αντιδραση. Κοντρα στην υποταγη της Ουκρανιας στο Ρωσικο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, κοντρα στην υποταγη της Ουκρανιας στην ΕΕ των καπιταλιστων και των τραπεζιτων, για μια εργατικη κυβερνηση, για τις ενωμενες σοσιαλιστικες πολιτειες της Ευρωπης»
    http://www.pclavoratori.it/files/index.php?obj=NEWS&oid=3683
    Λιγο προβληματικο το κεντραρισμα του…. Ωστοσο οτι προκειται για φασιστες το ειπε καθαρα και ξαστερα και δεν φλερταρε καθολου με το «κινημα».
    Μαλιστα το PCL με ανακοινωση του εκραξε το Partido Di Alternativa Comunista-Proggeto Communista (PDAC, μελος της LIT-CI / IWF-CI) το οποιο ειχε γραψει τα εξης ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ: «H επαναστατικη διαδικασια στην Ουκρανια εχει εξελιχθει σε μια απο τις πιο προχωρημενες στον κοσμο. Ο ηρωικος αγωνας του Ουκρανικου λαου εχει στεφθει απο τις 22 Φεβρουαριου με μια μεγαλη νικη, την πτωση της ολιγαρχικης και δολοφονικης κυβερνησης του Γιανουκοβιτς. Τα διδαγματα αυτης της νεας επαναστατικης διαδικασιας για την παγκοσμια αριστερα ειναι τεραστια…»!!!!

    http://www.pclavoratori.it/files/index.php?obj=NEWS&oid=3734
    Η τελευταια ανακοινωση του PCL (2 Μαρτη) λεει: «ουτε με τους φιλελευθερο-φασιστες του Κιεβου, ουτε με τον βοναπαρτιστη Πουτιν, Κατά της κυβέρνησης του Κιέβου, των αντιδραστικων της δυναμεων και του δυτικου ιμπεριαλισμου. Ενάντια στην παλιά παρασιτική καπιταλιστικη ολιγαρχία, τον ρωσικο ιμπεριαλισμό του Πούτιν και τα στρατηγικά σχέδια του.
    Για μια δημοκρατία των εργατών στην Ουκρανία.
    Για μια ενωμένη σοσιαλιστική Ουκρανία – με σεβασμό των δικαιωμάτων της εθνικής μειονότητας ρωσόφωνων, και στο συγκεκριμένο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του Κριμαίας-από τη σκοπιά των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης».
    http://www.pclavoratori.it/files/index.php?obj=NEWS&oid=3730

    Ξανά τα «ούτε-ούτε». Ας είναι, τουλάχιστον δεν πανηγυρίζουν για τη νίκη των φασιστών. Όπως και να χει με τέτοιες απόψεις μπορεί κανείς να συννενοηθεί.

    Μου αρέσει!

  2. Παράθεμα: Το ουκρανικό πραξικόπημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση·

  3. «…η μόνη λύση για την Ουκρανία είναι ο αγώνας που συνδυάζει την τακτική του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου και τη στρατηγική της Διαρκούς Επανάστασης. … στον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, δηλαδή την ουκρανική αυτοδιάθεση ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
    Αυτός ο αγώνας δεν είναι για να ευθυγραμμιστούμε με το μικρότερο από τα δύο κακά, δηλαδή με τη ρωσική αστική τάξη, αλλά για να καταπολεμήσουμε το μεγαλύτερο κακό, τον ηγεμονικό ιμπεριαλισμό σε όλη την υδρόγειο. Ως εκ τούτου, από άποψη τακτικής είμαστε με το προλεταριάτο της Ανατολικής Ουκρανίας σε αντι-ιμπεριαλιστικό Μέτωπο με την κυβέρνηση Γιανούκοβιτς έναντια στην ΕΕ και τους φασίστες μισθοφόρους της.
    Καταγγέλλοντας ταυτόχρονα την κυβέρνηση Γιανουκόβιτς ως την αστική ολιγαρχία που έφερε τη χώρα σε αυτή την κατάσταση…»

    Από http://socialistfight.com/2014/03/03/the-fight-by-ukraine-to-defeat-the-eu-and-the-us-accentuates-the-decline-of-pax-americana/

    Μου αρέσει!

  4. Ο Σιμονένκο πάντως του ΚΚ Ουκρανίας μας δουλεύει με την όψιμη του κριτική αποστασιοποίηση από τον Γιανούκοβιτς.

    «Τα γεγονότα αυτά δεν έχουν μονοσήμαντο χαρακτήρα. Η συμμετοχή σε αυτά μεγάλων μαζών ανθρώπων, αντανακλά τη βαθιά κοινωνική δυσαρέσκεια προς την πολιτική του καθεστώτος του Γιανουκόβιτς και του περιβάλλοντός του, ο οποίος κυβέρνησε τη χώρα με κάκιστο τρόπο, εξαπάτησε το λαό, εγκατέλειψε τις προεκλογικές του υποσχέσεις και στη δυσκολότερη στιγμή εγκατέλειψε με δειλία τη θέση του. Με το θράσος του στον πλουτισμό, το συνάφι που σχηματίστηκε γύρω από τον Γιανουκόβιτς και πήρε το όνομα «Οικογένεια», προκάλεσε απέχθεια στους περισσότερους από τους υποστηρικτές και τους ψηφοφόρους του»

    http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=15409:kko-minima&catid=37:di-evropi&Itemid=172

    Το ΚΚ Ουκρανίας είχε δώσει 2 φορές ψήφο εμπιστοσύνης στις κυβερνήσεις των Γιανούκοβιτς-Αζάροφ στην πρώτη κυβέρνηση του Αζάροφ από το 2010 ως το 2012 και στη δεύτερη το 2012 ως το 2014.
    Είχε μάλιστα προτείνει και υπουργό (όχι από το κόμμα του είναι η αλήθεια).

    Η πολιτική αγυρτεία και η ταξική συνεργασία του ΚΚ Ουκρανίας γίνεται πασιφανής από το γεγονός πως στο διαδίκτυο υπάρχουν, όπως φαίνεται σοβαρά στοιχεία, πως ενώ στις 4/12/2012 είχαν δηλώσει
    πως δεν θα έδιναν ψήφο εμπιστοσύνης σε πρωθυπουργό από το Κόμμα των Περιφερειών. 9 μέρες αργότερα(!!!) στις 13/12/2012
    οι 32 βουλευτές ψήφισαν τη δεύτερη κυβέρνηση του Αζάροφ !!!

    Στις 28/12/2012 για να δικαιολογήσει την κολοτούμπα του ο ηγέτης του ΚΚ Συμονένκο δήλωσε πως έδωσαν τη στήριξη τους επειδή
    ο Αζάροφ τους είπε πως θα λάμβανε σοβαρά υπόψη την ένταξη της Ουκρανίας στην λεγόμενη Ευρωασιατική τελωνειακή ένωση των χωρών της Ρωσίας-Λευκορωσίας-Καζακστάν (στα πλαίσια της γνώριμης μας Ε.Ε.) και πως
    προέβαινε σε άρση της υποστήριξης αν δεν υλοποιούνταν.

    http://www.kyivpost.com/content/politics/symonenko-communist-party-had-no-agreements-to-support-azarovs-candidacy-for-premiership-318254.html

    για την τελωνειακή ένωση
    http://en.wikipedia.org/wiki/Customs_Union_of_Belarus,_Kazakhstan_and_Russia
    http://en.wikipedia.org/wiki/Eurasian_Union
    http://en.wikipedia.org/wiki/Eurasian_Economic_Community

    Μου αρέσει!

  5. Παράθεμα: Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσ·

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s