Για όσους-ες δεν σκύβουν το κεφάλι

skoini«Μάθε τι θα πει Επανάσταση, και ονόμαζέ την Πρόοδο. Μάθε τι θα πει Πρόοδος, και ονόμαζέ την Αύριο.»

 Βίκτωρ Ουγκώ
Της Οφηλίας Ρεντ*
Οι μέρες περνάνε γρήγορα, ο χρόνος όχι -όμως- τόσο εύκολα… Η ιστορική εξέλιξη, πάντως, αν και ορισμένες στιγμές θυμίζει ταχεία που περνάει από μπροστά μας με ταχύτητες που μας ζαλίζουν και άλλες προσομοιάζει σε αργοκίνητο καράβι, συνεχίζεται χωρίς να μπορούμε (για να είμαστε ειλικρινείς) να είμαστε σε θέση να αποτρέψουμε προς το παρόν τη προδιαγεγραμμένη ροή… Τρίτος μήνας του 2014, και όλα (κυριολεκτικά όλα…) συνεχίζονται! Σε πείσμα αυτών που θέλουν τον πλήρη και ολικό συμβιβασμό, αυτών που παρέχουν (ακόμα και στη σύγχρονη εποχή της γενικότερης ένδειας) υποσχέσεις και ευεργετήματα -λες και το ζήτημα είναι να βρούμε το μάγο που θα βγάλει το λαγό από το καπέλο, κάποιοι δεν σκύβουν το κεφάλι. Εκείνες οι (όχι αμελητέες ποσοτικά και ποιοτικά) μειοψηφίες των αγωνιστών που αρνούνται να βάλουν τη δική τους υπογραφή στο συμβόλαιο της πλήρους υποταγής. Αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες, οι γυναίκες και οι άνδρες, που κρατάνε ψηλά τις σημαίες της Αξιοπρέπειας, που κινούνται στους δύσβατους και αντιαισθητικούς δρόμους του σύγχρονου κόσμου κουβαλώντας το βαρύ φορτίο της Άρνησης του, τα αγκάθια για αυτούς που θέλουν να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε ένα άμορφο πλήθος κατατραυματισμένων και καταρρακωμένων ηθικά, πνευματικά και υλικά «ξυπόλητων κουρελήδων». Ο καπιταλισμός και ο κρατισμός (επιστρατεύοντας τη σύγχρονη εκδοχή του παραδοσιακού τους ελιτίστικου αυταρχισμού, που χωρίς αυτόν χάνουν πολλή από τη δύναμη τους -και όχι μόνο σε επίπεδο εντυπώσεων) πολύ θα ήθελαν να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος, ούτε μια ανθρώπινη οντότητα που να αντιστέκεται στα κελεύσματα τους, στις πολλαπλές και διαρκώς ανανεώσιμες παραεργασίες τους, στους σχεδιασμούς τους. Είναι κομβικής σημασίας ζητούμενο για αυτούς, στο οποίο δίνουν μεγάλη σημασία (μεγαλύτερη από ότι πιστεύουν διάφοροι στο δικό μας στρατόπεδο), το να μην ορθώνονται φωνές αμφισβήτησης τους, το να μην αναπτύσσονται πολυμορφικές δράσεις εναντίον τους, το να μη βγαίνει συγκροτημένος λόγος που να προτάσσει την ανατροπή τους. Η σιωπή μας είναι ο (ευσεβής) πόθος τους, ο θόρυβος (των κινητικοτήτων μας) είναι αυτό που θα εισπράξουν ως άμεση ενόχληση στα ακουστικά τους νεύρα, η (ποιοτική και ποσοτική) αντίσταση μας θα οριοθετήσει τα πεδία και τα μεγέθη των μελλοντικών ζημιών τους…
Θεωρούν, και ίσως δεν έχουν καθόλου άδικο από πρακτικής πλευράς, πως όσο πιο λίγοι, πιο ανίσχυροι, πιο περιθωριοποιημένοι, είναι οι αντίπαλοι τους, τόσο πιο ενδυναμωμένοι θα είναι οι ίδιοι, άρα φαντάζονται και πιο εύκολα τα επόμενα τους βήματα -προς την κατεύθυνση της πραγμάτωσης των σχεδιασμών τους… Ας αναλογιστούμε -για παράδειγμα- την ενδεχόμενη βασική αιτία για την επανάληψη τακτικών (που είχαμε να δούμε από το κρίσιμο καλοκαίρι του 2002) με αφορμή την πρόσφατη έκδοση ενός βιβλίου, αυτό του μέλους της 17Ν (και ιστορικής φυσιογνωμίας του εγχώριου αντάρτικου πόλης) Δημήτρη Κουφοντίνα. Εδώ -για άλλη μια φορά- παρατηρούμε πόσο μεγάλη σημασία δίνει η συγκεκριμένη καθεστωτική κλίκα ανθρώπων -που διαχειρίζεται σε ενεστώτα χρόνο τις εγχώριες εξουσιαστικές υποθέσεις- στο επικοινωνιακό κομμάτι. Σαν το ξίδι… Σα να μη πέρασε μια μέρα από το 2002, σα να έλαβαν χώρα τα ίδια μαθήματα… Μια (Αστική) Δημοκρατία, που έχει το πάνω χέρι στο συσχετισμό δύναμης (αφού αυτή τη στιγμή δεν απειλείται ουσιαστικά και άμεσα με ανατροπή ή κατάλυση από κάτι το οργανωμένο που την εχθρεύεται συνειδητά), εμφανίζεται να δίνει τέτοια -υπερβολικότατη κάποιες στιγμές- «μάχη» χαρακωμάτων. Για να αλλοιώσει την ουσία (με προσχηματική αφορμή την ίδια την έκδοση, και το δήθεν «ανίερο» του χαρακτήρα της) ενός βιβλίου ενός ανθρώπου που είναι έγκλειστος στα μπουντρούμια της για 12 ολόκληρα χρόνια (και αυτό έχει τη σημασία του, γιατί αποδεικνύεται με τον πιο έμπρακτο και πασιφανή τρόπο πως ακόμα και στα κελιά του κράτους οι συνειδητοποιημένοι Επαναστάτες παραμένουν επικίνδυνοι)… Άραγε -για να αστειευτούμε και λίγο- ο Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη μπήκε στη λίστα του STATEDEPARTMENT; Θα φανεί στην επόμενη έκθεση του…  Τελικά, όταν για κάτι αδιαφορείς ή το θεωρείς ακίνδυνο, απλά δεν ασχολείσαι μαζί του. Όταν ασχολείσαι επισταμένα με αυτό, σε ενοχλεί και θέλεις να το «νικήσεις», γιατί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σου χτυπάει το καμπανάκι με όρους βιολογικής ανάγκης, αφού -κατά πάσα πιθανότητα- βλέπει μακριά και διαισθάνεται κάποιον όψιμο κίνδυνο. Οι πιο έμπειροι του αστισμού γνωρίζουν πως δεν έχουν το περιθώριο για όψιμες αδιαφορίες και αδράνειες. Οι νεότεροι απλά μαθαίνουν…
Το μόνο που θέλουμε να πούμε εμείς-κλείνοντας την όψιμη αναφορά στο συγκεκριμένο θέμα- είναι το εξής: σε πολλά πράγματα της καθημερινότητας, όσοι καταλαβαίνουν, καταλαβαίνουν… Όσοι είναι πρόθυμοι να πέσουν θύματα της ενορχηστρωμένης καθεστωτικής προπαγάνδας είναι αυτοί που δεν θέλησαν, ή δεν μπόρεσαν (για μια σειρά λόγων που δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν) να καταλάβουν… Επομένως, το παιχνίδι παίζεται αλλού, στα πραγματικά πεδία του κοινωνικού ανταγωνισμού, και όχι στα χωνευτήρια και στα εργαστήρια της «επικοινωνιακής καταιγίδας» που ξέσπασε ξαφνικά από τα διάφορα «γκρίζα σύννεφα», που αίφνης εμφανίστηκαν να πάσχουν από «ακράτεια». Πρόκειται –ενδεχομένως- για μια πολλαπλή ήττα του συστήματος, και ευτυχώς δεν το καταλαβαίνουν όπως θα έπρεπε -κάνοντας μεγαλύτερες τις συνέπειες αυτής της ήττας… Ίσως, αν συντονίζονταν, πχ, στη γραμμή που επέλεξαν (έστω και επιτηδευμένα) ατομικά διάφοροι υπηρέτες του αστισμού (με εμπειρία, καλές συμβουλές και «ανταλλαγές τεχνοτροπίας» από ξένους καθοδηγητές και συνεργάτες στο παρελθόν) βλ. Σ. Σύρος (αναφορά στη RealNews της 9ης Μαρτίου), να ήταν πιο αποτελεσματικοί στο τώρα. Δεν συνεννοήθηκαν, όμως, εγκαίρως, και αυτό το πλήρωσαν… Η συστημική πανσπερμία και πολυμορφία γεννάει αδυναμίες ώρες-ώρες… Δεν πειράζει, ίσως την επόμενη φορά (πχ, αν βγάλει σχετικό βιβλίο -όπως διαβάζουμε στον αστικό τύπο- και ο Σάββας Ξηρός), να αποδείξουν πως ξέρουν να βελτιώνονται από τα λάθη τους σε ευκταίο χρονικό διάστημα…
Για να επανέλθουμε στο γενικότερο πλαίσιο των καιρών, αυτό που βαραίνει στις συνειδήσεις και στα κεφάλια των περισσοτέρων μας (εκείνων που δεν είναι βολεμένοι, ή δεν έχουν παρατήσει τη συνείδηση τους σε κάποιο κάδο απορριμμάτων για να διαβαίνουν πιο ανάλαφρα τα μονοπάτια της ηθικής εξαχρείωσης) είναι πως η κοινωνική κατάσταση μοιάζει εδώ και καιρό να παραμένει ίδια. Μέσες-άκρες, σε αυτό ενδέχεται να συμφωνήσουν πολλοί νουνεχείς, ακόμα και ετερόκλητων πεποιθήσεων και φιλοσοφικών οπτικών… Σα να έχουν παγώσει όλα, για παράδειγμα όσον αφορά στις μαζικές ευρύτερες κοινωνικές διεκδικήσεις. Δεν περιγράφουμε ένα κάτασπρο τοπίο, όπου όλα έχουν σκεπαστεί από το χιόνι της απάθειας (γιατί αυτό θα ήταν ένα άκρως πεσιμιστικό και άδικο συμπέρασμα), αλλά σε μεγάλο ποσοστό η κίνηση των ανθρώπων δυσκολεύεται αρκετά εξαιτίας της χιονόστρωσης (έτσι ώστε να μη μπορούν να αποφευχθούν ακόμα και όψιμα γλιστρήματα…). Τα οδοστρώματα δεν είναι αναμμένα, πια, όπως -για παράδειγμα- στο καυτό καλοκαίρι του 2011, οι κραυγές των ανθρώπων του αγώνα δεν ακούγονται σε μαζικό πεδίο όπως πριν το 2012 (παρότι αυτοί εξακολουθούν να υπάρχουν και οι ψυχές τους να σιγοβράζουν μπροστά στη γενικότερη παθητικότητα που λαμβάνει χώρα), οι διάφοροι υπεύθυνοι τύπου της ΕΛ.ΑΣ. δεν είναι υποχρεωμένοι να «δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα» όπως τότε…
Γυρίζοντας κανείς εσκεμμένα το νου του λίγα μόλις χρόνια πριν, θυμάται με περισσή ευκολία το κλίμα που επικρατούσε και τον πιάνει μελαγχολία -όταν προβαίνει στις αντίστοιχες συγκρίσεις. Γιατί μπορεί εκείνα τα χρόνια (αμέσως μετά το Καστελόριζο και τη μετέπειτα έμπρακτη υλοποίηση των σχεδιασμών των ντόπιων εξουσιαστών, σε αγαστή συνεργασία με τις μη εγχώριες λυκοσυμμαχίες που συνιστούν τα διάφορα κέντρα και παράκεντρα εξουσίας -τόσο πέραν του Ατλαντικού, όσο και στην ίδια τη Γηραιά Ήπειρο) να μην οδήγησαν στην Επανάσταση, ήταν και παραμένει -όμως- πολλαπλώς προτιμότερος ο γενικός αναβρασμός του τότε από τη ραθυμία και τη σιωπή του σήμερα. Αυτή η οπισθοχώρηση είναι ένα φαινόμενο που απασχολεί στο σήμερα πολλούς δημοσιολόγους πολύπλευρης ιδεολογικής προέλευσης, αλλά εκφράζεται και στις περισσότερες κουβέντες που κάνουμε με συντρόφους και αγαπημένα πρόσωπα, στα χωροχρονικά εκείνα σημεία που έχουμε -πια- την πολυτέλεια για τέτοιες αναζητήσεις, χωρίς τη θολούρα από την κάπνα του φανατισμού και χωρίς τις μάσκες του μονοδιάστατου. Δεν είναι λίγοι αυτοί που θλίβονται, που πικραίνονται, που απογοητεύονται, που σκέφτονται να τα παρατήσουν, που καταφεύγουν σε αφορισμούς και ισοπεδωτικές αναφορές. Πέρα από τις επιθυμίες και τα σχέδια μας, δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στις υπαρκτές συνθήκες. Όχι, όμως, για να παραιτηθούμε, ούτε για να πάμε σπίτια μας… Το αντίθετο. Στα χρονικά στάδια που τα πράγματα δυσκολεύουν, το πείσμα «ανανεώνει τη ζωτικότητα»…
 
 
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν ο κόσμος κουράστηκε, αν απογοητεύτηκε, αν λύγισε από τους «Χημικούς Πολέμους» που εξαπέλυε με περισσή βαναυσότητα η (ασυγκράτητη και κινούμενη στα πεδία του δολοφονικού) κρατική καταστολή, αν διέκρινε κάποια ματαιότητα και αναποτελεσματικότητα, αν εναποθέτει -κατά βάση, και κατά προτεραιότητα- στον Αλέξη Τσίπρα και στους συνεργάτες του (έχει τη δική του σημασία ο συνειδητότατος διαχωρισμός που κάνουμε ανάμεσα στην ηγετική ομάδα και το υπόλοιπο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ…) την όποια ελπίδα για ένα αφηρημένο «καλύτερο αύριο», αν επιμένουν πολλοί να βλέπουν στο πρόσωπο του προφυλακισμένου Μιχαλολιάκου και των (γενικώς αφιονισμένων) παλικαράδων του την έμπρακτη εφαρμογή αυτών που δήθεν θα έπρεπε να λάβουν χώρα πάνω στο καυτό ζυμωτήρι της ζωής για να πραγματωθεί/δικαιωθεί το «αλάθητο αισθητήριο της σκληρής τιμωρίας των εξωνημένων εθνικών προδοτών». (Άσχετα αν δεν τολμάει το χέρι των όσων θρασύδειλων τους ψηφίζουν να κινηθεί «εθνικά αυτόνομα» στο πεδίο του δρόμου, προτιμώντας την προσμονή στην καναπεδάτη απόλαυση των ανύπαρκτων αντισυστημικών μπερντέδων -που και καλά θα έπεφταν)…
 
Το προφανές που μπορούμε να συλλάβουμε με τις αισθήσεις μας είναι πως σε αυτό το χρονικό διάστημα φαίνεται ξεκάθαρα πως το σύστημα έχει αποκτήσει εκ νέου (μετά από αρκετά χρόνια κραδασμών, αμυντικής στάσης, και ανισορροπίας) το «πάνω χέρι» στη διαχείριση της κατάστασης. Και ενώ βλέπεις πως οι κοινωνικές συνθήκες δεν άλλαξαν προς το καλύτερο, κάθε άλλο, είναι φανερό πως έχει αλλάξει η ψυχολογία τους. Εμφανίζονται πια με άλλον αέρα, με την αλαζονεία αυτού που γλίτωσε τη βροχή και επαίρεται για αυτό -μέσα στο σαλόνι- στο ακροατήριο του, παραλείποντας συνειδητά να πει πως το οφείλει σε αυτόν που κράταγε την ομπρέλα… Το πόσο θράσος έχουν αποδεικνύεται -μεταξύ άλλων- και από το γεγονός πως εδώ και δύο χρόνια περίπου αυτοπαρουσιάζονται ως «σωτήρες», που τους χρωστάμε κιόλας. Μέχρι τις εκλογές του 2012, δυσκολεύονταν να ξεστομίσουν κάτι τέτοιο τόσα ανοιχτά, πλην εξαιρέσεων… Τώρα, όχι…
 
 
Οι εξουσιαστές (και ειδικότερα οι πολιτικοί του ελλαδικού χώρου, που κρατάνε την καυτή πατάτα στα χέρια τους) επιχειρούν να συνέλθουν από τις ζαλάδες, να «ξαναφτιάξουν» τους γιακάδες, να «σιδερώσουν» με τη βοήθεια των δημοσιογραφικών τους υποστηριγμάτων τα τσαλακωμένα πουκάμισα από το πάρτι της «αναστάτωσης» που προηγήθηκε, και φορώντας τα ψεύτικα χαμόγελα της επαγγελματικής υποκριτικότητας να συνεχίζουν το έργο τους, δηλαδή να φέρουν εις πέρας όλες τις προσταγές των επιτηρητών, με ακρίβεια τελείας…. Να συμμορφωθούν μέχρι κεραίας στα συμφωνημένα, έτσι ώστε να παραδώσουν τα κλειδιά στους επόμενους, που θα επιφορτιστούν με το έργο της διατήρησης της καθεστωτικής τάξης…Σε αυτή τη συγκυρία, κατά την άποψη μας, οι αντικειμενικές συνθήκες εξακολουθούν να παραμένουν ευνοϊκές για τη διάχυση του λόγου μας, αυτό που πρέπει να γίνει είναι μια περισσότερο έξυπνη διαχείριση-συνδιαμόρφωση με τον υποκειμενικό παράγοντα. Αυτός που βάζει τα καθοριστικά και νικητήρια γκολ σε κάθε αγώνα είναι αυτός που μπορεί να εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται. Κάποιες φορές είναι προτιμότερο από το να φλυαρείς και να χάνεις πολλές ευκαιρίες, να αξιοποιείς τις λίγες που θα βρεις μπροστά σου. Πως ερμηνεύεται αυτό ως προς το ζήτημα του ανταγωνισμού ανάμεσα στις δυνάμεις του κράτους και του κεφαλαίου -από τη μία, και των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων ανθρώπων -από την άλλη; Μα, πολύ απλά, όπως έλεγε κάποτε ο Ηλιού «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα», ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟΥΣ «ΤΑΡΑΞΟΥΜΕ» ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ. Θα φροντίζουμε να μεταφέρουμε παντού και με κάθε διαθέσιμο τρόπο τις θέσεις και τα προτάγματα της αντικρατικής και αντικαπιταλιστικής προοπτικής…
 
Το αστικό σύστημα, λοιπόν, αφού έχει εξασφαλίσει την άνεση κινήσεων που του παρέχει εδώ και ενάμισι χρόνο περίπου η ουσιαστικά καθοριστική ασφαλιστική δικλείδα των άδειων δρόμων και των μηδαμινών πια (σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν) κοινωνικών συγκρούσεων, προσπαθεί να αναδιαταχθεί. Κάποια στιγμή θα το έκανε. Το περιμέναμε. Πρώτη σε αυτή τη διαδικασία μπήκε αυτή που δέχτηκε το μεγαλύτερο χτύπημα, αφού αυτή ήταν που ανέλαβε να τρέξει σε πρώτο στάδιο το «project» της υλοποίησης των αντικοινωνικών σχεδιασμών: η Κεντροαριστερά. Το τι έγινε με το ΠΑΣΟΚ είναι πια γνωστό και στον πιο αδαή περί των πολιτικών δρώμενων της χώρας. Ακόμα και ένας θαμώνας ενός στριπτιτζάδικου το «κατέχει το θέμα»… Είναι νωρίς για να προσμετρήσει και να εκτιμήσει κάποιος τη μελλοντική πραγματική της απήχηση στην κοινωνία, καθώς οι περισσότεροι στον ελλαδικό χώρο δεν έχουν ξεχάσει τον κομβικό ρόλο της ευρύτερης Κεντροαριστεράς τις τελευταίες δεκαετίες, σε όσα επαίσχυντα και ανερυθρίαστα διαδραματίστηκαν στις πλάτες του απλού κόσμου από τα φυσικά πρόσωπα που την εκπροσωπούσαν. Και αν υπάρχει ο κίνδυνος σε κάποια χρόνια να φάνε πολλοί λωτούς, στο σήμερα, παραμένει μια ολικά απαξιωμένη πολιτική δύναμη που αφορά μόνο στους γνωστούς καρεκλοκένταυρους του χτες (και επίδοξους αναβαπτισμένους ρυθμιστές -στο μέτρο του δυνατού- του αύριο), τους συγγενείς και τα φιλικά τους πρόσωπα (που έλκονται με την ιδέα της ανέλιξης δια της έμμεσης οδού, γιατί στην Ελλάδα κανείς δεν πάει χαμένος αν «ξέρει κόσμο»…). Δυστυχώς, αυτές οι τάσεις, οι νοοτροπίες και οι τακτικές, δεν θα σβήσουν ποτέ από το χάρτη -όσο υπάρχει το συγκεκριμένο σύστημα. Αυτές το ενίσχυσαν, αυτές συνέβαλαν στη χρόνια παρασιτική του λειτουργικότητα, αυτό τις έχει ανάγκη και τις ανατροφοδοτεί με διάφορες μεθοδολογίες (χρηματικές παροχές και εξαγορές, πολιτισμικά πρότυπα, «φούσκωμα μυαλών», διαχείριση ενστίκτων, τίτλοι, προβολή, αίσθημα του ανήκειν, πρόζες, μόδες κοκ). Κάποια πράγματα είναι τόσο εντυπωμένα σε ορισμένους, σα δεύτερη φύση που λένε…, που παραδίδονται με μεγάλη ευκολία -σε μορφή σκυτάλης- από γενιά σε γενιά… Το ίδιο το σύστημα έχει, όπως είναι λογικό, ανάγκη το κεντροαριστερό του υποστύλωμα, και θα φροντίσουν να το «φτιάξουν» διάφοροι καλοθελητές-ικανοί μάστορες των αστικών μαγειρείων. Αφού οι πρόθυμοι ωχριούν, η δουλειά τους (των καθοδηγητών) θα είναι πιο εύκολη…
 
Φυσικά, τα φυσικά πρόσωπα που θέλουν να ηγηθούν στην επόμενη μέρα του συγκεκριμένου κομματιού του αστικού πολιτικού φάσματος δεν μπορούν να κάνουν τη δέουσα υπομονή, γιατί έχουν «μάθει αλλιώς». «Καίγονται» στο τώρα να βρουν τις κατάλληλες φόρμουλες για να πετύχουν τους σχεδιασμούς τους, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η με κάθε τρόπο συμμετοχή στη νομή της εξουσίας. Κάποια στιγμή θα επανέλθουν στο προσκήνιο, παρότι στον απλό κόσμο δεν θα γίνουν ποτέ «αγαπητοί». Ξέρουν πολύ καλά, σαν συνεπέστατοι υπολογιστές, πως θα είναι απαραίτητοι για τη σύσταση κυβερνήσεων στο άμεσο μέλλον. Και, δυστυχώς, σε αυτό το λιγούρικης υφής συμπέρασμα -μετά το πολιτικό σκηνικό που έχει προκύψει μετά τον καταποντισμό και το διαφαινόμενο αφανισμό του ΠΑΣΟΚ- δεν λαθεύουν… Ακόμα και αν δεν ξεπερνάνε (ενδεικτικός ο αριθμός…) το 10%, οι έδρες τους κάποια στιγμή (σύντομα, εκτιμούμε εμείς…) θα είναι απαραίτητες για το σχηματισμό κυβερνήσεων. Με πιθανότερο σύμμαχο, ακόμα και το ΣΥΡΙΖΑ. Ναι, μην τρελαινόμαστε με μια εκτίμηση που στο σήμερα μοιάζει άγονη και ανεδαφικά τραβηγμένη… Στη μεταμνημονιακή Ελλάδα (που αργά ή γρήγορα θα έλθει…), η κουβέντα (όσον αφορά στη μια πλευρά) θα γίνεται με έντεχνο τρόπο για την άσκηση «προοδευτικής και εκσυγχρονιστικής» διακυβέρνησης, με την Κεντροαριστερά να ανακτά ξανά καταλυτικό ρόλο ως δύναμη της άσκησης πολιτικής προς «όφελος των πολιτών». Όντας ο δεύτερος πόλος στο καινούριο διπολισμό (το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ vs ΝΔ θα αντικατασταθεί από το Κεντροαριστερά vsΚεντροδεξιά). Και επειδή, ενδέχεται η Κεντροδεξιά να ψάχνεται αλλιώς (προς τα άκρα δεξιά της), ο ΣΥΡΙΖΑ «θα μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια» μπροστά στο «απευκταίο» της ακυβερνησίας ή της «φασίζουσας» εκτροπής. Η δημοκρατικότητα της Νέας Δημοκρατίας θα καταστεί συντελεστής επηρεασμού… Στο βωμό του κυβερνητισμού, έτσι και αλλιώς, θα σφαχτούν τα καλύτερα θρεφτάρια… Ξεκαθαρίζουμε πως αυτά που γράφουμε είναι σενάρια που μπορεί να επιβεβαιωθούν, μπορεί και όχι. Σε κάθε περίπτωση, γνωρίζουμε πως οι ανάγκες γεννούν τα δρώμενα. Όσο η αστική πολιτική θα έχει ανάγκη τη σύμπραξη πολιτικών δυνάμεων για την επίτευξη της συστημικής σταθερότητας, θα βλέπουμε πολλά, και σίγουρα οι πιο κοντόφθαλμοι θα φροντίσουν να έχουν ήδη λησμονήσει το τεταμένο κλίμα και τις έντονες αντιπαραθέσεις των «μνημονιακών» εποχών. Πόσες φορές στην καθημερινότητα μας έχουμε ακούσει διάφορους επιτήδειους να μας προτρέπουν να «δώσουμε τόπο στην οργή», να «ξεχάσουμε κάτι το κακό», να «μην κολλάμε σε κάτι με κίνδυνο να γίνουμε γραφικοί». Πολύ θα τους βόλευε να είχαμε ασθενή μνήμη, όμως το εργαλείο είναι «εμμονικά» λειτουργικό και αθεράπευτα σταθερό στην υπεράσπιση αξιών, ιδεών και αρχών -που πάνε κόντρα στο ρεύμα…
 
Κάθε επαγγελματίας πολιτικός, ειδικά από το 1993 και μετά (πόσο μάλλον στο σήμερα που ο αστισμός μοχθεί για τη διατήρηση της όποιας ευρυθμίας μέσα στις δεδομένες συνθήκες που παραπέμπουν ώρες-ώρες σε ένα υβριδικό ντελίριο), οφείλει να λειτουργεί «συνετά», «σκεπτόμενος το εθνικό συμφέρον», «συναινετικά», κοκ. Τότε, είναι που θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι, και να έχουμε δημιουργήσει τις κατάλληλες υποδομές ώστε να παρουσιαστεί στον κόσμο μια πειστική, συγκροτημένη, ουσιαστική και ρηξικέλευθη επαναστατική πρόταση, ΑΛΛΑ και να γίνει αυτή αντιληπτή με ενδιαφέρον από σημαντικό αριθμό ανθρώπων -προς την προοπτική της αποδοχής και της σύμπραξης. Αυτή η δουλειά πρέπει να ξεκινήσει στο τώρα με αποφασιστικότητα, και με διάθεση να προταχθούν περισσότερο εκείνα που ενώνουν. Γιατί, η ζωή η ίδια έχει αποδείξει πως αυτοί που «πάνε μπροστά» είναι εκείνοι που ξέρουν στο κατάλληλο timing να προτάσσουν το προωθητικό, που δεν υπερτιμούν, ούτε υποτιμούν τη διαφορετικότητα, τις αντιθέσεις και τις διαφορές, αλλά ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΣΘΕΝΟΣ ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ.
Μπορεί ο καθένας και η κάθε μία που διαβάζει αυτές τις γραμμές να σκέφτεται πως αυτά αποτελούν ευχολόγια και «ασκήσεις επί χάρτου», δεν παύουν -όμως- να κατατίθονται καλοπροαίρετα ως αφορμή για σκέψη. Ο καθένας και η κάθε μια, ας πράξει ότι επιθυμεί. Δεν είμαστε υπερασπιστές αβασάνιστων και εύκολων λογικών που αγνοούν την πραγματικότητα και στέκονται εμμονικά σε έναν παρωχημένο τρόπο σκέψης που αρμόζει σε προηγούμενες δεκαετίες, και παραπέμπει σε ένα επαναστατικό στρατόπεδο που ανακυκλώνεται γύρω από τον εαυτό του (και τις όποιες γεροντικές, αλλά και νεανικές, παρεκκλίσεις του το κράτησαν στάσιμο και αυτοβαυκαλιστικά χαζοχαρούμενο -μόνο και μόνο για την ύπαρξη του, όντας ανίκανο να βγει μπροστά στα κρίσιμα). Έχουμε καταλάβει με τον πιο ευκρινή τρόπο πως σε μια σύνθετη, όσο και επιτακτική χωροχρονική συγκυρία, δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να γίνουν όλοι σαν εμάς. Όπως (κατά την προσωπική μας άποψη) πολύ σωστά επεσήμανε γνωστή οργάνωση της εγχώριας ένοπλης βίας σε πρόσφατη προκήρυξή της, δεν πρέπει να αποσκοπούμε εξαρχής σε μαξιμαλιστικούς στόχους, όπως το να γίνουν όλοι μεμιάς, φερειπείν, συνειδητοποιημένοι και «κάργα καταρτισμένοι» κομμουνιστές και αναρχικοί… Αυτό που έχει σημασία, στη σύγχρονη ρευστότητα που βιώνουμε, είναι να επιχειρούμε να βοηθήσουμε όπως μπορούμε στο να ρέει με μεγαλύτερη συχνότητα η κοινωνική αυτενέργεια, να δύναται να λαμβάνουν χώρα σε κάθε πεδίο κοινωνικής δραστηριοποίησης οι απαραίτητες ζυμώσεις -μέσα σε ένα περιβάλλον πολύπλευρων κινητικοτήτων, και ύστερα (στο κατάλληλο timing) να αποκτηθεί η ισχύς που απαιτείται για την τελική επίθεση για την «κατάκτηση των ανακτόρων»… Από την Αντεπίθεση του σήμερα, στην Επίθεση του αύριο, χρειάζεται σήκωμα των μανικιών, πίστη, διάθεση, οξύνοια και αποφασιστικότητα. Κάποια στιγμή οφείλουμε όλοι να διαβάσουμε ξανά το χτες, να δούμε τι πρέπει να κρατήσουμε και να απορρίψουμε στο σήμερα, έτσι ώστε να μη μείνουμε πίσω στο αύριο. Για να συναντηθούν τα χέρια και να συγχρωτιστούν οι γροθιές απαιτείται παράλληλη κίνηση. Κανείς πιο πίσω, κανείς πιο μπροστά… Είναι προτιμότερο από το να ψάχνουμε να βρούμε στους άλλους «τα δικά μας», να γίνουμε και εμείς μέρος του «όλου». Μάλλον, οφείλουμε στον εαυτό μας και στην Υπόθεση να λειτουργήσουμε συνειδητά όσο ποτέ άλλοτε ως ενεργητικές ατομικότητες (που χωρίς να χάνουν την αυτοτέλεια τους) θα αποτελούν μέρος ενός δυνατού -εθελοντικής προέλευσης- Συλλογικού Οργανισμού Επαναστατικής Συγκρότησης που (δύναται να) κινείται και (να) διαμορφώνει τα δρώμενα σε λογικές διαφορετικές από αυτές που επιθυμούν οι πολύμορφοι καθεστωτικοί ηγήτορες και υπηρέτες. Ήρθε η ώρα να βάλουμε το διαφορετικό στην ημερήσια ατζέντα!
Η Ιστορία γράφεται -κατά βάση, και κατουσίαν- από τα γεγονότα, και όχι από τα θέλω μας. Για να γίνουν κάποια στιγμή τα θέλω μας Ιστορία (άρα γεγονότα που θα καθορίζουν τους καινούριους συσχετισμούς στην αδυσώπητη αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του αστισμού), χρειάζεται πολλή δουλειά. Ίσως, τελικά, δεν έχει σημασία να αναλωνόμαστε παραπάνω από ότι χρειάζεται στη διαμόρφωση ολοκληρωμένων συνταγών (για «προσωπική μας χρήση»), όσο το να μπορούμε να αφουγκραζόμαστε το είναι των καιρών και να αναδιαμορφώνουμε το σκηνικό (και ως προς τα υποσύνολα, και ως προς το σύνολο) με όρους τέτοιους ώστε να εγκολπώνεται το διαφορετικό σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Τα βρίσκουμε (μετά από ενδελεχή και κοφτερή ενδοσκόπηση και αυτοκριτική -για να θυμηθούμε και λίγο Λούκατς…) με τον εαυτό μας, συνεργαζόμαστε με τους κοντινούς με τους οποίους μοιραζόμαστε το κοινό όραμα, βγαίνουμε από το καβούκι μας και ρίχνουμε στο τραπέζι της πραγματικής ζωής την Επαναστατική Πιθανότητα. Και ας μην ξεχνάμε ποτέ, ότι το ταξικό μίσος όταν εκπορεύεται από την αγάπη για τις θετικές πτυχές της ανθρώπινης φύσης μπορεί να αποτελέσει το πιο αποτελεσματικό καύσιμο, έτσι ώστε το όργωμα του χωραφιού να ολοκληρωθεί στον κατάλληλο χρόνο, για να ακολουθήσει η σπορά…
Θα κλείσουμε το συγκεκριμένο σημείωμα με λίγο Γκράμσι: «Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις, σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά, δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους».  Θα ήταν πολύ ουσιώδες στο σήμερα που παίζονται πολλά, που έχουν μεταβληθεί τα παγιωμένα statusδεκαετιών να συνειδητοποιήσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι τη σημασία της οργανωμένης πάλης για την ανατροπή της κρατικής και καπιταλιστικής εξουσίας. Ξέρουμε όλοι πολύ καλά, πως ο αγώνας αυτός ίσως είναι το πιο δύσκολο πράγμα, αυτό με τις περισσότερες απαιτήσεις, με τις μεγαλύτερες δυσκολίες, αλλά αυτά όλα είναι που μας κάνουν περισσότερο αποφασισμένους. Και για να θυμηθούμε ξανά τον πρόλογο του σημερινού σημειώματος. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ. Όποιες συνέπειες και αν έχουν στη ζωή μας οι επιλογές μας, θα συνεχίσουμε με θάρρος να παλεύουμε -όπως μπορεί η κάθε ατομικότητα- για την Επανάσταση, για την κατάργηση της εξουσίας του αστικού κράτους και του κεφαλαίου. Δεν θα γίνουμε ποτέ οι αδιάφοροι που μισεί ο Γκράμσι, δεν θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί…
 
 
ΥΓ. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενδέχεται να επανέλθουμε με κείμενο σχετικό με το Ποτάμι του Σ. Θεοδωράκη. Εκ πρώτης όψεως, αναφανδόν, πρόκειται για αναπαλαίωση των κυριαρχικών λογικών στη βάση της νεόκοπης ενσωμάτωσης, με βασικό όπλο το λεξικολογικό σαγήνεμα των ήδη απογοητευμένων από τα παραδοσιακά κόμματα. Τα αυτονόητα -από αφηρημένες έννοιες που καταξεσκίστηκαν από τους προηγούμενους- γίνονται λαϊκιστικές σειρήνες, στο όνομα του αντι-λαϊκισμού… Το βασικό μότο; Κήρυξε στη νέα γενιά «υπευθυνότητα», «άρνηση του χτες», απολίτικη «πολιτικοποίηση», και όλα δια μαγείας θα φτιάξουν… Αμ, δε… Όπως τα ζώδια ένα πράγμα, που σου λένε με «περισσή βεβαιότητα» πως θα έχεις στο άμεσο μέλλον εξελίξεις στα εργασιακά, στα ερωτικά και στα θέματα υγείας σου. Μα, μόνο οι νεκροί δεν έχουν ούτε εργασιακά, ούτε ερωτικά, ούτε προβλήματα υγείας, συνάμα… Κανένας άλλος… Ή, όπως, οι εφημερίδες του στοιχήματος που στη μια σελίδα σου δίνουν 1Χ το ματς, και στη διπλανή το προτείνουν διπλό… Φανταζόμαστε από τώρα, το επόμενο τεύχος που θα πανηγυρίζει για την επιτυχή πρόβλεψη… Έτσι, και στην πολιτική, βουλωμένο γράμμα θυμίζει η φάση…
 
ΥΓ1 Τιμή για πάντα στον αναρχικό αγωνιστή, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, Λάμπρο Φούντα!
*Συνεργάτη της Avantgarde
 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s