Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (Μάϊος 1940)

trotsky arxarioΗ Έκτακτη Συνδιάσκεψη της Τέταρτης Διεθνούς, του Παγκόσμιου Κόμματος της Σοσιαλιστικής Επανάστασης, συνέρχεται σε ένα κρίσιμο σημείο του Δεύτερου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου. Το στάδιο της βολιδοσκόπησης για ανοίγματα, των προετοιμασιών, και της σχετικής στρατιωτικής αδράνειας έχει περάσει αμετάκλητα. Η Γερμανία εξαπόλυσε όλη τη φωτιά της κόλασης σε μια τεράστια επίθεση στην οποία οι Σύμμαχοι απαντούν με όλη τη δύναμη καταστροφής που διαθέτουν. Από δω και μπρος, και για ένα μεγάλο διάστημα, η ζωή της Ευρώπης και όλης της ανθρωπότητας θα καθορίζεται από την πορεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου και από τις οικονομικές και πολιτικές του συνέπειες.
Η Τέταρτη Διεθνής θεωρεί ότι είναι πια καιρός να πει ανοιχτά και καθαρά πώς βλέπει αυτόν τον πόλεμο και κείνους που συμμετέχουν σε αυτόν, πώς εκτιμά την πολεμική πολιτική των διαφόρων εργατικών οργανώσεων και, το πιο σημαντικό, ποιος είναι ο δρόμος προς την ειρήνη, την ελευθερία και την ευημερία.
Η Τέταρτη Διεθνής δε στρέφεται προς τις κυβερνήσεις που έχουν σπρώξει τους λαούς στο σφαγείο, ούτε προς τους αστούς πολιτικούς που φέρνουν την ευθύνη γι’ αυτές τις κυβερνήσεις, ούτε προς την εργατική γραφειοκρατία που υποστηρίζει την πολεμική πολιτική της μπουρζουαζίας. Η Τέταρτη Διεθνής στρέφεται προς τους εργάτες, άνδρες και γυναίκες, προς τους στρατιώτες και τους ναύτες, τους καταστραμένους χωρικούς και τους σκλαβωμένους αποικιακούς λαούς, Η Τέταρτη Διεθνής δεν έχει καμία σχέση με τους καταπιεστές. Τους εκμεταλλευτές, τους ιμπεριαλιστές. Είναι το παγκόσμιο κόμμα των, εργατών, των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευομένων. Σ’ αυτούς απευθύνεται το μανιφέστο αυτό.

Τα Γενικά Αίτια του Τωρινού Πολέμου

Η τεχνολογία είναι άπειρα πιο ισχυρή τώρα απ’ ότι ήταν στο τέλος του πολέμου του 191418, ενώ η ανθρωπότητα έχει πιο πολύ χτυπηθεί από τη φτώχεια. Το βιοτικό επίπεδο πέφτει στη μια χώρα μετά την άλλη. Στις αρχές του τωρινού πολέμου, η γεωργία ήταν σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι ήταν στο ξέσπασμα του προηγούμενου πολέμου, Οι γεωργικές χώρες έχουν καταστραφεί. Στις βιομηχανικές χώρες, η μικροαστική τάξη έχει καταστραφεί οικονομικά και ένα μόνιμο στρώμα (υπο-τάξη) ανέργων -οι μοντέρνοι παρίες- έχει σχηματισθεί. Η εγχώρια αγορά έχει στενέψει. Η εξαγωγή κεφαλαίου έχει περιοριστεί. Ο ιμπεριαλισμός έχει πραγματικά συντρίψει την παγκόσμια αγορά, σπάζοντας την σε σφαίρες που κυριαρχούνται από ισχυρές μεμονωμένες χώρες. Παρά τη σημαντική αύξηση του πληθυσμού της γης, το παγκόσμιο εμπόριο των 109 κρατών του πλανήτη μας έπεσε σχεδόν στο ένα τέταρτο μόνο τη δεκαετία που προηγήθηκε του τωρινού πολέμου. Οι εισπράξεις από το εξωτερικό εμπόριο έχουν περιοριστεί σε ορισμένες χώρες στο μισό. στο ένα τρίτο και στο ένα τέταρτο.
Οι αποικιακές χώρες υποφέρουν από τις δικές τους εσωτερικές κρίσεις, και από τις κρίσεις των μητροπολιτικών κέντρων. Καθυστερημένα έθνη που χθες ήταν ακόμα μισοελεύθερα βυθίστηκαν σήμερα στη δουλεία (Αβυσσινία, Αλβανία, Κίνα,..). Κάθε ιμπεριαλιστική χώρα πρέπει να έχει τις δικές της πηγές πρώτων υλών. πάνω απ’ όλα για τον πόλεμο δηλαδή, για μια νέα σύγκρουση για τις πρώτες ύλες. Για τον παραπέρα πλουτισμό τους, οι καπιταλιστές καταστρέφουν και ρημάζουν κάθε τι που δημιουργήθηκε με τη δουλειά αιώνων.
Ο παγκόσμια παρακμάζων καπιταλισμός είναι υπερπλήρης. Το ζήτημα να δεχτεί μια εκατοντάδα επιπλέον προσφύγων γίνεται το κύριο πρόβλημα για μια τέτοια παγκόσμια δύναμη όπως είναι οι Ενωμένες Πολιτείες. Στην εποχή της αεροπορίας, του τηλέγραφου, του τηλεφώνου, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, το ταξίδι από τη μια χώρα στην άλλη παραλύει με τα διαβατήρια και τις βίζες. Η περίοδος της καταστροφής του εξωτερικού εμπορίου και της παρακμής του εσωτερικού εμπορίου είναι ταυτόχρονα η περίοδος μιας τερατώδους έντασης του σωβινισμού και ιδιαίτερα του αντισημιτισμού. Την εποχή της ανόδου του, ο καπιταλισμός έβγαλε τον Ιουδαϊκό λαό έξω από τα γκέτο και τον χρησιμοποίησε σαν ένα όργανο για την εμπορική του επέκταση Σήμερα, η παρακμάζουσα καπιταλιστική κοινωνία προσπαθεί να απομυζήσει από τον Ιουδαϊκό λαό κάθε πόρο. Δέκα επτά εκατομμύρια άτομα από τα 2 δισεκατ. που κατοικούν στη γη, δηλαδή λιγότερο από το ένα τοις εκατό, δεν μπορεί πια να βρει μια θέση στον πλανήτη μας! Παρά τις τεράστιες εκτάσεις της γης και τα θαύματα της τεχνολογίας, που έχουν κατακτήσει τους ουρανούς και τη γη για τον άνθρωπο, η αστική τάξη του πλανήτη μας σε μια βρωμερή φυλακή.

Ο Λένιν και ο Ιμπεριαλισμός

Την 1η ταυ Νοέμβρη του 1914, στις αρχές του τελευταίου ιμπεριαλιστικού πολέμου, ο Λένιν έγραφε: «Ο ιμπεριαλισμός έχει θέσει υπό αμφισβήτηση το μέλλον του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Αν, μετά απ’ αυτόν τον πόλεμο, δεν έχουμε μια σειρά από νικηφόρες επαναστάσεις, θα ακολουθήσουν πολλοί άλλοι πόλεμοι το παραμύθι του «πολέμου που θα βάλει τέλος σ’ όλους τους πολέμους» είναι ένα απατηλό και ολέθριο παραμύθι…». Εργάτες, σκεφτείτε αυτή την πρόβλεψη! Ο τωρινός πόλεμος -ο Δεύτερος Ιμπεριαλιστικός Πόλεμος- δεν είναι ένα ατύχημα, δεν είναι αποτέλεσμα της επιθυμίας του ενός ή του άλλου δικτάτορα. Αυτά ειπώθηκαν πριν από πολλά χρόνια. Ο πόλεμος έχει τις ρίζες του στις αδυσώπητες αντιφάσεις των διεθνών καπιταλιστικών συμφερόντων. Αντίθετα από τα επίσημα παραμύθια που έχουν σαν στόχο να αφιονίσουν το λαό, η κύρια αιτία του πολέμου, όπως και όλων των άλλων κοινωνικών κακών η ανεργία, η φοβερή ακρίβεια, ο φασισμός, η αποικιακή καταπίεση είναι η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, μαζί με το αστικό κράτος στο οποίο στηρίζεται.
Με το σημερινό τεχνολογικό επίπεδο και τη δεξιοτεχνία των εργατών, είναι ολότελα δυνατό να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες για την υλική και πνευματική ανάπτυξη ολόκληρης της ανθρωπότητας. Θα πρέπει μονάχα να οργανώσουμε την οικονομική ζωή μέσα σε κάθε χώρα και σ’ ολόκληρο τον πλανήτη μας σωστά, επιστημονικά, ορθολογικά, σύμφωνα με ένα γενικό πλάνο. Όσο, όμως, τις κύριες παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας τις κρατούν στα χέρια τους τα τραστ, δηλαδή οι μεμονωμένες καπιταλιστικές κλίκες, και όσο το εθνικό κράτος παραμένει ένα εύχρηστο εργαλείο στα χέρια αυτών των κλικών, η πάλη για τις αγορές, για τις πηγές πρώτων υλών, για την κυριαρχία του κόσμου, πρέπει αναπόφευκτα να πάρει ένα όλο και πιο πολύ καταστροφικό χαραχτήρα. Μόνο η επαναστατική εργατική τάξη Μπορεί να αποσπάσει από τα χέρια των αρπακτικών αυτών ιμπεριαλιστικών κλικών την κρατική δύναμη και την κυριαρχία πάνω στην οικονομία. Αυτό είναι το νόημα της προειδοποίησης του Λένιν ότι χωρίς «μια σειρά νικηφόρων επαναστάσεων» ένας νέος ιμπεριαλιστικός πόλεμος θα ακολουθήσει αναπόφευκτες. Οι διάφορες υποσχέσεις και οι προβλέψεις που έγιναν έχουν υποβληθεί στην δοκιμασία των γεγονότων. Η απίθανη ιστορία του «πολέμου που θα βάλει τέλος σε όλους τους πολέμους» αποδείχτηκε ένα ψέμα. Η πρόβλεψη του Λένιν έχει γίνει τραγική αλήθεια.

Οι άμεσες αιτίες του πολέμου

Η άμεση αιτία του σημερινού πολέμου είναι ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις παλιές πλούσιες αποικιακές αυτοκρατορίες, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, και τους αργοπορημένους ιμπεριαλιστές πλιατσικολόγους. τη Γερμανία και την Ιταλία.
Ο 19ος αιώνας ήταν η εποχή της αναμφισβήτητης ηγεμονίας της παλαιότερης καπιταλιστικής δύναμης, της Μεγάλης Βρετανίας. Από το 1815 μέχρι το 1914 βασίλευε -η αλήθεια είναι όχι χωρίς μεμονωμένες στρατιωτικές εκρήξεις- η «βρετανική ειρήνη». Ο βρετανικός στόλος.ο μεγαλύτερος στόλος του κόσμου, έπαιζε το ρόλο του χωροφύλακα των θαλασσών. Αυτή η εποχή, όμως, έχει περάσει στο παρελθόν. Στο τέλος του περασμένου αιώνα, η Γερμανία, εξοπλισμένη με την μοντέρνα τεχνολογία, άρχισε να κινείται προς την πρώτη θέση στην Ευρώπη. Από την άλλη πλευρά του ωκεανού, εμφανίστηκε μια ακόμα πιο ισχυρή χώρα. μια πρώην αποικία της Αγγλίας. Η πιο σημαντική οικονομική αντίθεση που οδήγησε στον πόλεμο του 191418 ήταν ο ανταγωνισμός ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γερμανία. Όσο για τις Ενωμένες Πολιτείες, η συμμετοχή τους στον πόλεμο είχε έναν προληπτικό χαρακτήρα δεν μπορούσε να επιτραπεί στη Γερμανία να υποτάξει την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η ήττα έρριξε πίσω, σε πλέρια αδυναμία τη Γερμανία. Διαμελισμένη, περικυκλωμένη από εχθρούς, χρεοκοπημένη από τις αποζημιώσεις, εξασθενημένη από τους σπασμούς του εμφύλιου πολέμου, φάνηκε ότι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αν όχι για πάντα, θα περνούσε στο περιθώριο. Πάνω στην ευρωπαϊκή ήπειρο, το πρώτο βιολί βρέθηκε προσωρινά στα χέρια της Γαλλίας. Για την νικηφόρα Αγγλία, το ισοζύγιο του πολέμου ήταν. σε τελευταία ανάλυση, παθητικό: αύξηση της ανεξαρτησίας των ντομίνιον, αποικιακά κινήματα ανεξαρτησίας, χάσιμο της ναυτικής ηγεμονίας, μείωση της σπουδαιότητας του ναυτικού της
λόγω της ανάπτυξης της αεροπορίας.
Λόγω της αδράνειας, τα πρώτα χρόνια μετά τη νίκη, η Αγγλία προσπαθούσε ακόμα να παίξει τον ηγετικό ρόλο στην παγκόσμια αρένα. Οι συγκρούσεις με τις Ενωμένες Πολιτείες άρχισαν να παίρνουν έναν καθαρά απειλητικό χαρακτήρα. Φαινόταν ότι ο επόμενος πόλεμος θα ξέσπαγε ανάμεσα στους δύο αγγλοσάξωνες υποψήφιους στην παγκόσμια ηγεμονία. Η Αγγλία, όμως. πείστηκε γρήγορα ότι το ειδικό οικονομικό της βάρος ήταν ανεπαρκές για μια μάχη με τον κολοσσό που βρισκόταν στην άλλη μεριά του ωκεανού. Η συμφωνία της με τις Ενωμένες Πολιτείες για μια ναυτική ισότητα σήμαινε την επίσημη απάρνηση της ναυτικής της ηγεμονίας που στην πραγματικότητα ήταν ήδη χαμένη. Η αντικατάσταση του ελεύθερου εμπορίου με τα δασμολογικά τείχη, σήμαινε ότι δεχόταν ανοιχτά την ήττα της βρετανικής βιομηχανίας στην παγκόσμια αγορά. Η αποκήρυξη της πολιτικής της, της «λαμπρής απομόνωσης» έφερε μαζί της την εισαγωγή της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Έτσι, όλες οι ιερές παραδόσεις σαρρώθηκαν.
Μια παρόμοια έλλειψη αντιστοιχίας ανάμεσα στο οικονομικό της βάρος και στην παγκόσμια θέση της, είναι χαρακτηριστική και για τη Γαλλία επίσης, αλλά σ’ ένα μικρότερο βαθμό. Η ηγεμονία της στην Ευρώπη έμεινε χάρη σε μια προσωρινή συγκυρία περιστάσεων που δημιουργήθηκαν με την εκμηδένιση της Γερμανίας και τους επιτηδευμένους, συνδυασμούς της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Το μέγεθος του πληθυσμού της και των οικονομικών θεμελίων που στήριζαν αυτήν την ηγεμονία, ήταν επίσης πολύ ανεπαρκή. Όταν η ύπνωση της νίκης ξεπεράστηκε, ο πραγματικός συσχετισμός των δυνάμεων βγήκε στην επιφάνεια. Η Γαλλία απόδειξε ότι είναι πολύ πιο αδύνατη απ’ ότι φαινόταν. όχί μονάχα στους φίλους της αλλά και στους εχθρούς της. Αναζητώντας μια προστασία, έγινε στην ουσία το τελευταίο ντομίνιον της Μεγάλης Βρετανίας.
Η αναγέννηση της Γερμανίας, πάνω στη βάση της θαυμάσιας τεχνολογικής και οργανωτικής ικανότητάς της. ήταν αναπόφευκτη. Αυτό έγινε πιο γρήγορα απ’ ότι μπορούσε να σκεφθεί κανείς, σε μεγάλο βαθμό χάρη στην αγγλική υποστήριξη προς τη Γερμανία, ενάντια στην ΕΣΣΔ, ενάντια στις υπερβολικές αξιώσεις της Γαλλίας, και πιο πέρα ενάντια στις Ενωμένες Πολιτείες. Αυτοί οι διεθνείς συνδυασμοί αποδείχτηκαν πετυχημένοι για την καπιταλιστική Αγγλία πολλές φορές στο παρελθόν, στο βαθμό που παράμενε η ισχυρότερη δύναμη. Στην παρακμή της αποδείχτηκε ανίκανη να αντιμετωπίσει εκείνα τα πνεύματα που είχε καλέσει.
Οπλισμένη με μια τεχνολογία πολύ σύγχρονη, με μεγάλη ευλυγισία και με υψηλή παραγωγική ικανότητα, η Γερμανία άρχισε για άλλη μια φορά να εκτοπίζει την Αγγλία από τις πιο σπουδαίες αγορές, ιδιαίτερα από την Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Σε αντίθεση με τον 19ο αιώνα, όπου ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες αναπτυσσόταν πάνω σε μια επεκτεινόμενη παγκόσμια αγορά η οικονομική αρένα της σημερινής πάλης στενεύει τόσο που δεν άλλος δρόμος στους ιμπεριαλιστές πέρα από το μοίρασμα της παγκόσμιας αγοράς μεταξύ τους.
Η πρωτοβουλία για μια νέα αναδιανομή του κόσμου σήμερα, όπως^ο 1914. ανήκε φυσικά στο γερμανικό ιμπεριαλισμό. Πιασμένη στον ύπνο η βρετανική κυβέρνηση προσπάθησε στην αρχή να πληρώσει την αποχή της από τον πόλεμο με παραχωρήσεις σε βάρος των άλλων (Αυστρία, Τσεχοσλοβακία). Αλλά αυτή η πολιτική ήταν βραχυπρόθεσμη. Η «φιλία» με τη Μεγάλη Βρετανία δεν ήταν παρά μια σύντομη φάση ταχτικής για τον Χίτλερ. Το Λονδίνο είχε κιόλας παραχωρήοει στον Χίτλερ περισσότερα απ’ όσα λογάριαζε να πάρει. Η συμφωνία του Μονάχου με την οποία ο Τσάμπερλεν έλπιζε να κατοχυρώσει μια μακρόπνοη φιλία με τη Γερμανία, οδήγησε, αντίθετα, σε μια επιτάχυνση της ρήξης. Ο Χίτλερ δεν μπορούσε να περιμένει τίποτε περισσότερο από το Λονδίνο η παραπέρα επέκταση της Γερμανίας θα μπορούσε να χτυπήσει τις ζωτικές γραμμές της ίδιας της Μεγάλης Βρετανίας. Έτσι η «νέα εποχή της ειρήνης» που διακηρύχθηκε από τον Τσάμπερλεντον Οκτώβρη του 1938 οδήγησε μέσα σε λίγους μήνες στον πιο τρομερό από όλους τους πολέμους.

Οι Ενωμένες Πολιτείες

Ενώ η Μεγάλη Βρετανία, από τους πρώτους μήνες του πολέμου, ενέτεινε τις προσπάθειες της να αρπάξει τις αποκλεισμένες θέσεις που απελευθέρωνε η Γερμανία στην παγκόσμια αγορά, οι Ενωμένες Πολιτείες σχεδόν αυτόματα πετούσαν έξω τη Μεγάλη Βρετανία. Τα δύο τρίτα του παγκόσμιου χρυσού είναι συγκεντρωμένα στις αμερικάνικες αποθήκες. Το ένα τρίτο που απομένει διαρρέει προς τον ίδιο χώρο. Ο ρόλος της Αγγλίας σαν ο τραπεζίτης του κόσμου είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Δεν υπάρχει ζήτημα τα πράγματα να είναι καλύτερα στους άλλους τομείς. Ενώ το ναυτικό και ο εμπορικός στόλος της Μεγάλης Βρετανίας έχουν μεγάλες απώλειες, τα αμερικάνικα ναυπηγεία παράγουν καράβια σε μια κολοσσιαία κλίμακα, που θα εξασφαλίσουν την κυριαρχία του αμερικάνικου στόλου πάνω στο βρετανικό και το γιαπωνέζικο. Είναι φανερό ότι οι Ενωμένες Πολιτείες ετοιμάζονται να υιοθετήσουν το στάνταρ των δύο δυνάμεων (ένα ναυτικό πιο ισχυρό) από τους συνδυασμένους στόλους των δύο επόμενων ισχυρότερων δυνάμεων). Το νέο πρόγραμμα για τον εναέριο στόλο αντιμετωπίζει εξασφάλιση της υπεροχής των Ενωμένων Πολιτειών πάνω σ’ όλον τον υπόλοιπο κόσμο.
Ωστόσο, η βιομηχανική, η χρηματιστική και η στρατιωτική δύναμη των Ενωμένων Πολιτειών, η πρώτη καπιταλιστική δύναμη στον κόσμο, δεν εξασφαλίζει καθόλου την άνθηση της αμερικάνικης οικονομικής ζωής, αλλά αντίθετα, δίνει στην κρίση του κοινωνικού συστήματός της ένα ειδικά κακοήθη και σπασμωδικό χαραχτήρα. Τα δισεκατομμύρια του χρυσού δεν χρησιμεύουν για τίποτα, ούτε για τα εκατομμύρια τους άνεργους! Στις θέσεις της Τέταρτης Διεθνούς, «Ο Πόλεμος και η Τέταρτη Διεθνής», που δημοσιεύτηκαν πριν 6 χρόνια, είχε προβλεφτεί:
«Ο καπιταλισμός των Ενωμένων Πολιτειών αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα που έσπρωξαν τη Γερμανία το 19Ί4 στο δρόμο του πολέμου. Ο κόσμος είναι μοιρασμένος; Πρέπει να ξαναμοιραστεί. Πα τη Γερμανία ήταν ένα ζήτημα «οργάνωσης της Ευρώπης’. Οι Ενωμένες Πολιτείες πρέπει να «οργανώσουν» τον κόσμο. Η Ιστορία έχει φέρει την ανθρωπότητα πρόσωπο με πρόσωπο με την ηφαιστειώδη έκρηξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού».
Η πολιτική του «Νιού Ντιλ» και της «Καλής Γειτονίας» ήταν η τελευταία προσπάθεια να αναβάλουν την κορύφωση μαλακώνοντας την κοινωνική κρίση με παραχωρήσεις και συμφωνίες. Μετά τη χρεοκοπία αυτής της πολιτικής, που καταβρόχθισε δεκάδες δισεκατομμύρια, δεν απόμεινε τίποτε άλλο στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό από το να καταφύγει στη μέθοδο της σιδερένιας πυγμής. Κάτω από τη μια ή την άλλη πρόφαση και σύνθημα, οι Ενωμένες Πολιτείες θα επέμβουν στην τρομαχτική σύγκρουση, για να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους. Ο τρόπος και ο χρόνος της πάλης ανάμεσα στον αμερικάνικο καπιταλισμό και τους εχθρούς του, δεν είναι ακόμα γνωστά ίσως ακόμα και στην (δια την Ουάσιγκτον. Ο πόλεμος με την Ιαπωνία θα γίνει μια πάλη για το ««λιβιγκρουμ» του Ειρηνικού Ωκεανού. Ο πόλεμος στον Ατλαντικό, ακόμα και αν στρεφόταν άμεσα ενάντια στη Γερμανία, θα ήταν ένας αγώνας για την κληρονομιά της Μεγάλης Βρετανίας.
Η δυνατότητα της νίκης της Γερμανίας ενάντια στους Συμμάχους κρέμεται σαν βραχνάς πάνω από την Ουάσιγκτον. Με την ευρωπαϊκή ήπειρο και τις πηγές των αποικιών της σαν βάση της, με όλα τα ευρωπαϊκά εργοστάσια πυρομαχικών και τα ναυπηγεία στη διάθεση της, η Γερμανία ειδικά σε συνδυασμό με την Ιαπωνία στην Ανατολή θα αποτελούσε ένα θανάσιμο κίνδυνο για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Οι σημερινές τιτανικές μάχες στα πεδία των μαχών της Ευρώπης είναι Μ’ αυτή την έννοια προπαρασκευαστικά επεισόδια στην πάλη ανάμεσα στο Γερμανία και στην Αμερική. Η Γαλλία και η Αγγλία δεν είναι παρά οχυρωμένες θέσεις του αμερικάνικου καπιταλισμού, που εκτείνονται πέρα από τον Ατλαντικό. Αν τα σύνορα της Αγγλίας τοποθετηθούν στο Ρήνο, σαν ένα από τα πρώτα βρετανικά στηρίγματα, τότε οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές μπορούν κάλλιστα να πουν ότι τα σύνορα των Ενωμένων Πολιτειών είναι στον Τάμεση. Στην πυρετώδη προετοιμασία της κοινής γνώμης για τον ερχόμενο πόλεμο, η Ουάσιγκτον δε φείδεται ευγενικής αγανάκτησης για την τύχη της Φιλανδίας, της Δανίας, της Νορβηγίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου… Με την κατάληψη της Δανίας, το ζήτημα της Γροιλανδίας εμφανίζεται αναπάντεχα σαν να είναι «γεωλογικά. ένα μέρος του Δυτικού Ημισφαιρίου και που περιέχει κατά καλή σύμπτωση αποθέματα κρυολίθου, απαραίτητα για την παραγωγή αλουμινίου. Η Ουάσιγκτον δεν αγνόησε επίσης τη σκλαβωμένη Κίνα. τις αβοήθητες Φιλιππίνες. τις ορφανεμένες Ολλανδικές Ινδίες και τους ανοιχτούς θαλάσσιους δρόμους.Έτσι, οι φιλανθρωπικές συμπάθειες για τα καταπιεζόμενα έθνη και ακόμα οι γεωλογικοί υπολογισμοί οδηγούν τις Ενωμένες Πολιτείες στον πόλεμο.
Ωστόσο, οι αμερικάνικες ένοπλες δυνάμεις, θα μπορούσαν να επέμβουν πετυχημένα μονάχα όσο η Γαλλία και τα Βρετανικά Νησιά παραμένουν στέρεες βάσεις υποστήριξης. Αν η Γαλλία καταλαμβανόταν και τα γερμανικά στρατεύματα εμφανίζονταν στον Τάμεση, οι σχέσεις των δυνάμεων θα γίνονταν αποφασιστικά δυσμενείς για τις Ενωμένες Πολιτείες. Η Ουάσιγκτον είναι αναγκασμένη κάτω απ’ αυτούς τους υπολογισμούς να επιταχύνει το ρυθμό, αλλά επίσης να σκέφτεται το ερώτημα: μήπως έχει χαθεί η αποφασιστική στιγμή;
Ενάντια στην επίσημη θέση του Λευκού Οίκου λανσάρονται οι θορυβώδεις διαμαρτυρίες του αμερικάνικου απομονωτισμού, που από μόνος του, ήταν μια άλλη ποικιλία του ίδιου ακριβώς ιμπεριαλισμού. Το τμήμα των καπιταλιστών που τα συμφέροντα τους είναι δεμένα πρωταρχικά με την αμερικάνικη ήπειρο, την Αυστραλία και την Άπω Ανατολή, λογαριάζει ότι σε περίπτωση ήττας των Συμμάχων, οι Ενωμένες Πολιτείες θα κέρδιζαν αυτόματα, προς όφελος τους, το μονοπώλιο, όχι μονάχα της Λατινικής Αμερικής αλλά και του Καναδά, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Όσο για την Κίνα, τις Ολλανδικές Ινδίες και την Ανατολή γενικά, υπάρχει η πεποίθηση σ’ όλη την κυρίαρχη τάξη των Ενωμένων Πολιτειών ότι ο πόλεμος με την Ιαπωνία είναι, σε κάθε περίπτωση, αναπόφευκτος στο κοντινό μέλλον. Κάτω από τη μάσκα του απομονωτισμού και του πασιφισμού, ένα ισχυρό τμήμα της μπουρζουαζίας επεξεργάζεται ένα πρόγραμμα για την επέκταση της Αμερικάνικης Ηπείρου και προετοιμάζεται για την πάλη με την Ιαπωνία. Ο πόλεμος ενάντια στην Γερμανία για την κυριαρχία του κόσμου, σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, έχει για λίγο αναβληθεί. Όσο για τους μικροαστούς πασιφιστές, σαν τον Νόρμαν Τόμας, και την αδελφότητά του, δεν είναι παρά, η παιδική χορωδία σε μια από τις ιμπεριαλιστικές συμμορίες.
Η πάλη μας ενάντια στην επέμβαση των Ενωμένων Πολιτειών στον πόλεμο δεν έχει τίποτε το κοινό με τον απομονωτισμό και τον πασιφισμό. Λέμε ανοιχτά στους εργάτες ότι η ιμπεριαλιστική κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να σύρει αυτή τη χώρα στον πόλεμο. Η διαμάχη μέσα στην κυρίαρχη τάξη αφορά μονάχα το ζήτημα πότε θα μπει στον πόλεμο και ενάντια σε ποιόν θα ρίξει πρώτα. Το να λογαριάζουμε να κρατήσουμε τις Ενωμένες Πολιτείες σε ουδετερότητα διαμέσου των δημοσιογραφικών άρθρων και των πασιφιστικών διακηρύξεων, είναι σαν να προσπαθούμε να συγκρατήσουμε την πλημμυρίδα με μια σκούπα. Η πραγματική πάλη ενάντια στον πόλεμο είναι η ταξική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και ένα ανελέητο ξεσκέπασμα του μικροαστικού πασιφισμού., Μόνο η επανάσταση θα μπορέσει να εμποδίσει την αμερικάνικη μπουρζουαζία από το να επέμβει στον Δεύτερο Ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, ή το να ξεκινήσει τον Τρίτο Ιμπεριαλιστικό Πόλεμο. Όλες οι άλλες μέθοδες δεν είναι παρά τσαρλατανισμός ή ηλιθιότητα ή και τα δυο μαζί.

Η Υπεράσπιση της «Πατρίδας»

Πριν 100 σχεδόν χρόνια, όταν τα εθνικά κράτη αντιπροσώπευαν ακόμα ένα σχετικά προοδευτικό παράγοντα, το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» διακήρυσσε ότι το προλεταριάτο δεν έχει πατρίδα. Η μόνη του επιδίωξη είναι η δημιουργία της πατρίδας των εργατών που αγκαλιάζει όλον τον κόσμο. Στο τέλος του 19ου αιώνα, τα αστικά κράτη με τους στρατούς και τα δασμολογικά τείχη τους έγιναν το πιο μεγάλο φρένο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, που απαιτούν μια πολύ πιο εκτεταμένη αρένα. Ένας σοσιαλιστής που εμφανίζεται σήμερα για να υπερασπίσει την «πατρίδα», παίζει τον ίδιο αντιδραστικό ρόλο που έπαιζαν οι χωρικοί της Βανδέας, που όρμησαν να υπερασπίσουν το φεουδαρχικό καθεστώς, δηλαδή, τις δικές τους αλυσίδες.
Τα τελευταία χρόνια και ακόμα μήνες, ο κόσμος έχει παρατηρήσει με έκπληξη πόσο εύκολα εξαφανίζονται τα κράτη από το χάρτη της Ευρώπης: Αυστρία, Τσεχοσλοβακία. Αλβανία, Πολωνία. Δανία. Νορβηγία, Ολλανδία, Βέλγιο… Ο πολιτικός χάρτης μεταμορφώνεται ξανά με τέτοια ταχύτητα που δεν έχουμε δει σε άλλη εποχή εκτός από την εποχή των ναπολεόντειων πολέμων. Εκείνη την περίοδο ήταν ένα ζήτημα επιβίωσης των φεουδαρχικών κρατών τα οποία έπρεπε να παραχωρήσουν το δρόμο στα αστικά εθνικά κράτη.
Σήμερα είναι ένα ζήτημα επιβίωσης των αστικών κρατών τα οποία πρέπει να παραχωρήσουν το δρόμο στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδία των Λαών. Όπως πάντα, η αλυσίδα σπάει στον πιο αδύνατο κρίκο της. Η \ πάλη των ιμπεριαλιστών ληστών δεν αφήνει έδαφος για τα μικρά ανεξάρτητα κράτη, όπως ακριβώς ο τραχύς ανταγωνισμός των τραστ και των καρτέλ για τους μικρούς ανεξάρτητους χειροτέχνες και εμπόρους.
Χάρη στη στρατηγική της θέση η Γερμανία θεωρεί περισσότερο επικερδές το να επιτεθεί στους κύριους εχθρούς της μέσα σης μικρές και ουδέτερες χώρες. Αντίθετα, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία θεωρούν περισσότερο επικερδές το να καλυφθούν με την ουδετερότητα των μικρών κρατών και να αφήσουν την Γερμανία να τα οδηγήσει με τα χτυπήματά της στο στρατόπεδο των «δημοκρατών» Συμμάχων. Η ουσία της υπόθεσης δεν μεταβάλλεται μ’ αυτή τη διαφορά στις στρατηγικές μέθοδες. Ανάμεσα στα γρανάζια των μεγάλων ιμπεριαλιστικών χωρών, οι μικροί δορυφόροι κονιορτοποιούνται. Η «υπεράσπιση» των μεγάλων πατρίδων απαιτεί την ανατροπή μιας ντουζίνας μικρών και μεσαίων πατρίδων.
Αλλά ακόμα και σε σχέση με τα μεγάλα κράτη, αυτό που ενδιαφέρει την μπουρζουαζία δεν είναι το ζήτημα της υπεράσπισης της πατρίδας, αλλά το ζήτημα να υπερασπίσει τις αγορές, τις ξένες παραχωρήσεις, τις ρίγές πρώτων υλών και τις σφαίρες επιρροής. Η αστική τάξη ποτέ δεν; υπερασπίζει την πατρίδα για την πατρίδα. Υπερασπίζει την ατομική ιδιοκτησία, τα προνόμια, τα κέρδη. Κάθε φορά που οι ιερές αυτές αξίες απειλούνται, η αστική τάξη παίρνει αμέσως το δρόμο του ντεφετισμού. Αυτή ήταν η πορεία της ρώσικης μπουρζουαζίας, που τα παιδιά της. μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, πάλεψαν και γι’ άλλη μια φορά είναι έτοιμα να παλέψουν σε κάθε στρατό στον κόσμο ενάντια στην δική τους πρώην πατρίδα. Για να σώσει το κεφάλαιό της η ισπανική μπουρζουαζία στράφηκε προς τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ για στρατιωτική βοήθεια ενάντια στον ίδιο τον λαό της. Η νορβηγική μπουρζουαζία βοήθησε την επέμβαση του Χίτλερ στην Νορβηγία. Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα είναι πάντα.
Ο επίσημος πατριωτισμός είναι μια μάσκα που καλύπτει τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών. Οι ταξικά συνειδητοί εργάτες πετούν με περιφρόνηση στην άκρη αυτή τη μάσκα. Δεν υποστηρίζουν την αστική πατρίδα, αλλά τα συμφέροντα των εργατών και των καταπιεζομένων της ίδιας τους της χώρας και ολόκληρου του κόσμου. Οι θέσεις της Τέταρτης Διεθνούς βεβαιώνουν:
«Ενάντια στο αντιδραστικό σύνθημα της υπεράσπισης της πατρίδας» είναι αναγκαίο να προωθήσουμε. το σύνθημα της επαναστατικής κατ^ στροφής του εθνικού κράτους. Στο τρελοκομείο της καπιταλιστικής Ευρώπης είναι αναγκαίο, να αντιπαραθέσουμε το πρόγραμμα των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης σαν ένα στάδιο στο δρόμο για τις Ενωμένες. Σοσιαλιστικές Πολιτείες του Κόσμου».

Η Πάλη για τη «Δημοκρατία»

Δεν είναι λιγότερο ψεύτικο το σύνθημα ενός πολέμου για τη δημοκρατία ενάντια στο φασισμό, Λες και έχουν ξεχάσει οι εργάτες ότι ή βρετανική κυβέρνηση βοήθησε τον Χίτλερ και τη συμμορία των δημίων του να κερδίσουν την εξουσία! Οι ιμπεριαλιστικές δημοκρατίες είναι στην πραγματικότητα τα μεγαλύτερα αριστοκρατικά καθεστώτα στην Ιστορία. Η Αγγλία, η Γαλλία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, στηρίζονται πάνω στην σκλαβιά των αποικιακών λαών. Η δημοκρατία των Ενωμένων Πολιτειών στηρίζεται πάνω στην αρπαγή του πλούτου μιας ολόκληρης ηπείρου. Όλες οι προσπάθειες των «δημοκρατιών» αυτών κατευθύνονται προς την διατήρηση των προνομιακών τους θέσεων, Μια σημαντική μερίδα του πολεμικού βάρους φορτώθηκε από τις ιμπεριαλιστικές δημοκρατίες στις αποικίες τους. Οι σκλάβοι υποχρεώνονται να δώσουν αίμα και χρυσάφι για να εξασφαλιστεί η δυνατότητα στους κυρίους τους να παραμείνουν δουλοκτήτες. Οι μικρές καπιταλιστικές δημοκρατίες που δεν έχουν αποικίες είναι δορυφόροι των μεγάλων αυτοκρατοριών και τσιμπολογάνε μια μερίδα από τα αποικιακά κέρδη τους. Οι κυρίαρχες τάξεις αυτών των κρατών είναι έτοιμες να αποκηρύξουν τη δημοκρατία σε κάθε στιγμή για να διαφυλάξουν τα προνόμια τους.
‘ Στην περίπτωση της μικρής Νορβηγίας ο εσωτερικός μηχανισμός της, παρακμάζουσας δημοκρατίας αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά μπροστά σ» όλον τον κόσμο. Η νορβηγική μπουρζουαζία χρησιμοποίησε ταυτόχρονα τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση και τους φασίστες χωροφύλακες. δικαστές και αξιωματικούς. Στην πρώτη σοβαρή σύγκρουση οι δημοκρατικοί αρχηγοί σαρώθηκαν και η φασιστική γραφειοκρατία, που αμέσως βρήκε μια κοινή γλώσσα με τον Χίτλερ, έγινε ο αφέντης του σπιτιού. Με διάφορες εθνικές παραλλαγές το ίδιο αυτό πείραμα πραγματοποιήθηκε προηγούμενα στην Ιταλία, τη Γερμανία, την Αυστρία, την Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία και σε μια σειρά άλλα κράτη. Σε κάθε στιγμή κινδύνου η μπουρζουαζία είναι πάντα ικανή να ελευθερώνει από τα δημοκρατικά χάμουρα τον πραγματικό μηχανισμό της κυριαρχίας της σαν το άμεσο όργανο του χρηματιστικού κεφαλαίου. Μόνον οι αθεράπευτα τυφλοί είναι ικανοί να πιστεύουν ότι οι βρετανοί και οι γάλλοι στρατηγοί και ναύαρχοι διεξάγουν έναν πόλεμο ενάντια στο φασισμό! Ο πόλεμος δεν έχει σταματήσει το προτσές της μεταμόρφωσης των δημοκρατιών σε αντιδραστικές δικτατορίες. αλλά, αντίθετα, ζωντανεύει αυτό το προτσές σαν συμπεράσματα μπροστά στα μάτια μας.
Μέσα σε κάθε χώρα όπως και στην παγκόσμια αρένα, ο πόλεμος δυνάμωσε άμεσα τις πιο αντιδραστικές ομάδες και θεσμούς. Τα γενικά επιτελεία, αυτές οι φωλιές των βοναπαρτιστών συνωμοτών, τα κακόφημα άντρα της αστυνομίας, οι συμμορίες των έμμισθων πατριωτών, οι εκκλησίες όλων των πίστεων, σπρώχνονται άμεσα στην πρώτη γραμμή. Με την Αυλή του Πάπα. το εστιακό αυτό σημείο του σκοταδισμού και του μίσους ανάμεσα στους ανθρώπους, ερωτοτροπούν όλες οι πλευρές, ειδικά ο Προτεστάντης Πρόεδρος Ρούσβελτ. Η υλική και πνευματική παρακμή οδηγεί πάντα στην αστυνομική καταπίεση και σε μια αύξηση των απαιτήσεων για το θρησκευτικό όπιο.
Ψάχνοντας να κερδίσουν τα πλεονεκτήματα ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος, οι ιμπεριαλιστικές δημοκρατίες λανσάρουν τη δική τους άμυνα με μια διπλασιασμένη φόρα ενάντια στην εργατική τάξη και στην καταδίωξη των επαναστατικών οργανώσεων. Ο κίνδυνος του πολέμου, και τώρα ο ίδιος ο πόλεμος χρησιμοποιείται απ’ αυτούς πρώτα και κύρια για να συντρίψουν τους εσωτερικούς εχθρούς. Η μπουρζουαζία σταθερά και χωρίς παρεκτροπή ακολουθεί τον κανόνα: «Ο κύριος εχθρός είναι μέσα στην ίδια της τη χώρα».
Όπως συμβαίνει πάντα, οι ασθενέστεροι υποφέρουν περισσότερο. Οι ασθενέστεροι στο τωρινό σφαγείο των λαών είναι οι αναρίθμητοι πρόσφυγες από όλες τις χώρες, κι ανάμεσα τους οι επαναστάτες εξόριστοι. Ο αστικός πατριωτισμός εκδηλώνεται πρώτα απ’ όλα με την κτηνώδη μεταχείριση των ανυπεράσπιστων αλλοδαπών. Πριν να δημιουργήσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους αιχμαλώτους του πολέμου, όλες οι δημοκρατίες δημιούργησαν στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους εξόριστους επαναστάτες. Οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου, ιδιαίτερα η κυβέρνηση της ΕΣΣΔ, γράψανε το πιο μαύρο κεφάλαιο της εποχής μας με τη μεταχείριση των προσφύγων, των εξόριστων, των άστεγων. Στέλνουμε τους πιο θερμούς χαιρετισμούς μας στους φυλακισμένους και καταδιωκόμενους αδελφούς μας και τους λέμε να μην χάνουν το θάρρος τους. Από τις καπιταλιστικές φυλακές και τα καπιταλιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης θα βγουν οι περισσότεροι από τους ηγέτες της αυριανής Ευρώπης κι ολόκληρου του κόσμου!

Τα Πολεμικό Συνθήματα των Ναζί

Τα επίσημα συνθήματα του Χίτλερ, γενικά, δεν αξίζουν μια εξέταση Η πάλη για :«^εθνική Ενότητα» έχει από καιρό αποδειχτεί ότι είναι ένα, ψέμα, γιατί ο Χίτλερ έχει μετατρέψει το εθνικό κράτος ο’ ένα κράτος πολλών εθνών, ποδοπατώντας την ελευθερία και την ενότητα άλλων λαών. Η πάλη για το «λίβιγκρουμ» δεν είναι τίποτε άλλο από καμουφλάζ για την ιμπεριαλιστική επέκταση, δηλαδή για μια πολιτική προσαρτήσεων και λεηλασίας. Η ρατσιστική δικαιολογία γι’ αυτόν τον επεκτατισμό είναι ένα ψέμα. Ο Εθνικοσοσιαλισμός αλλάζει τις φυλετικές συμπάθειες κι αντιπάθειες του στη βάση στρατηγικών υπολογισμών. Ένα κάπως πιο σταθερό στοιχείο στη φασιστική προπαγάνδα\είναι, ίσως. ο αντισημιτισμός, στον οποίο ο Χίτλερ έχει δώσει μια ζωολογική φόρμα, ανακαλύπτοντας την αληθινή γλώσσα για την «ράτσα» και το «αίμα» στου σκύλου τα γαυγίσματα και στου γουρουνιού τα γρυλίσματα; Δεν είναι χωρίς λόγο που ο Φρίντριχ Ένγκελς χαρακτήρισε τον αντισημιτισμό «σοσιαλισμό των ηλιθίων». Τον μόνο χαρακτηριστικό του φασισμού που δεν είναι πλαστό είναι η θέλησή του για την εξουσία, για την υποδούλωση και τη λεηλασία. Ο φασισμός είναι ένα καθαρό’ χημικό απόσταγμα της κουλτούρας του ιμπεριαλισμού.
Οι δημοκρατικές κυβερνήσεις, που την ημέρα της νίκης του χαιρέτησαν τον Χίτλερ σαν ένα σταυροφόρο ενάντια στον Μπολσεβικισμό, τον παρουσιάζουν τώρα σαν ένα είδος σατανά που απροσδόκητα εξαπολύθηκε από τα βάθη της κόλασης, που παραβιάζει την ιερότητα των συμφωνιών, τις μεθοριακές γραμμές, τους νόμους και τους κανονισμούς. Αν δεν ήταν ο Χίτλερ, ο καπιταλιστικός κόσμος θα ανθούσε σαν ένας κήπος. Τι άθλιο ψέμα! Αυτός ο επιληπτικός Γερμανός με μια υπολογιστική μηχανή στο κεφάλι του και απεριόριστη δύναμη στα χέρια του δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε ήρθε από την κόλαση: δεν είναι παρά η προσωποποίηση όλων των καταστροφικών δυνάμεων του ιμπεριαλισμού. Όπως ακριβώς ο Τζένκινς Χαν και ο Ταμερλάνος εμφανίστηκαν στους πιο αδύνατους ποιμενικούς λαούς σαν καταστροφικές μάστιγες του Θεού, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά η έκφραση των αναγκών όλων των ποιμενικών φυλών για πιο μεγάλους βοσκότοπους και την λεηλασία των κατοικημένων περιοχών, έτσι και ρ Χίτλερ, ταρακουνώντας τις παλιές αποικιακές δυνάμεις από τα θεμέλιά τους, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να δίνει μια πιο ολοκληρωμένη έκφραση στην ιμπεριαλιστική θέληση για εξουσία. Διαμέσου του Χίτλερ, ο παγκόσμιος καπιταλισμός, οδηγούμενος στην απελπισία από το ίδιο του το αδιέξοδο, έχει αρχίσει να πιέζει ένα κοφτερό σαν ξυράφι στιλέτο στα ίδια του τα σπλάχνα.
Οι σφάχτες του Δεύτερου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου δε θα πετύχουν να μεταμορφώσουν τον Χίτλερ σ’ ένα αποδιοπομπαίο τράγο για τα ίδια τους τα αμαρτήματα.
Οι τωρινοί κυρίαρχοι θα καθίσουν στα σκαμνί, μπροστά στο δικαστήριο του προλεταριάτου. Ο Χίτλερ δεν θα κάνει τίποτε περισσότερο από το να καταλάβει την πρώτη θέση στο εδώλιο ανάμεσα στους εγκληματίες.

Η Υπεροχή της Γερμανίας

Οποιαδήποτε και αν είναι η έκβαση του πολέμου, η υπεροχή της Γερμανίας έχει ήδη αποδειχτεί ολοφάνερα. Αναμφισβήτητα ο Χίτλερ δεν κατέχει ένα μυστικό «νέο όπλο». Αλλά η τελειοποίηση των διάφορων όπλων που υπάρχουν και ο καλά εναρμονισμένος συνδυασμός αυτών των όπλων στη βάση μιας υψηλά ορθολογικά οργανωμένης βιομηχανίας δίνει στο γερμανικό μιλιταρισμό μια τεράστια σπουδαιότητα. Ο στρατιωτικός δυναμισμός είναι στενά δεμένος με τα ιδιόμορφα χαρακτηριστικά ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος: ενότητα θέλησης, συγκεντρωτική πρωτοβουλία, μυστικότητα στις προετοιμασίες, αιφνιδιασμός στην εκτέλεση. Επιπλέον, η Ειρήνη των Βερσαλλιών έχει προσφέρει στους Συμμάχους μια φτωχή υπηρεσία. Ύστερα από 15 χρόνια γερμανικού αφοπλισμού, ο Χίτλερ ήταν αναγκασμένος να αρχίσει την οικοδόμηση ενός στρατού από το μηδέν και χάρη σ’ αυτό ο στρατός είναι απελευθερωμένος από κάθε ρουτίνα και δεν είναι απαρχαιωμένος από τεχνική και εφόδια. Η ταχτική εκπαίδευση των στρατευμάτων εμπνέεται από νέες ιδέες, βασισμένες πάνω στην τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Είναι φανερό ότι οι Ενωμένες Πολιτείες προορίζονται να ξεπεράσουν τη γερμανική δολοφονική μηχανή.
Η εξασθένηση της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας δεν ήταν απροσδόκητη. Οι θέσεις της Τέταρτης Διεθνούς (1934) διαπίστωναν: «Η κατάρρευση της Κοινωνίας των Εθνών είναι αναπόσπαστα δεμένη με την αρχή της κατάρρευσης της γαλλικής ηγεμονίας πάνω στην ευρωπαϊκή ήπειρο». Το προγραμματικό αυτό ντοκουμέντο διαβεβαιώνει παραπέρα ότι «η κυρίαρχη Αγγλία έχει πάντα λιγότερες επιτυχίες στα ραδιούργα σχέδιά της», ότι η βρετανική μπουρζουαζία είναι «τρομοκρατημένη από την αποσύνθεση της αυτοκρατορίας της, από το επαναστατικό κίνημα στην Ινδία, από την αστάθεια της θέσης της στην Κίνα». Η δύναμη της Τέταρτης Διεθνούς βρίσκεται στο ότι το πρόγραμμα της είναι ικανό να αντέξει στη δοκιμασία μεγάλων γεγονότων.
Η βιομηχανία της Αγγλίας και της Γαλλίας, χάρη στην εξασφάλιση της εισροής των αποικιακών υπερκερδών, είναι πολύ καθυστερημένη τεχνολογικά και οργανωτικά. Επιπρόσθετα, η λεγόμενη «υπεράσπιση της δημοκρατίας» από τα σοσιαλιστικά κόμματα και τα συνδικάτα δημιούργησε μια εξαιρετικά προνομιούχα πολιτική κατάσταση για τη βρετανική και γαλλική μπουρζουαζία. Τα προνόμια πάντα υποθάλπουν τη νωθρότητα και τη στασιμότητα. Αν η Γερμανία σήμερα αποκαλύπτει μια τόσο κολοσσιαία υπεροχή απέναντι στη Γαλλία και την Αγγλία, τότε η μερίδα του λέοντος της ευθύνης πέφτει πάνω στους σοσιαλπατριώτες υπερασπιστές της δημοκρατίας που εμπόδισαν το προλεταριάτο από το να αποσπάσει την Αγγλία και τη Γαλλία, από την ατροφία διαμέσου μιας έγκαιρης σοσιαλιστικής επανάστασης.

«Το Πρόγραμμα Ειρήνης»

Σαν ανταπόδοση για την υποδούλωση των λαών ο Χίτλερ υπόσχεται να εγκαταστήσει μια «Γερμανική Ειρήνη», στην Ευρώπη για μια περίοδο αιώνων. Μια οφθαλμαπάτη! Η «Βρετανική Ειρήνη», μετά τη νίκη ενάντια στον Ναπολέοντα μπόρεσε να διαρκέσει μια εκατονταετία όχι χίλια χρόνια! μόνο και μόνο γιατί η Βρετανία ήταν ένας πρόσκοπος μιας νέας τεχνολογίας κι ενός προοδευτικού συστήματος παραγωγής. Παρά τη δύναμη της βιομηχανίας της, η σημερινή Γερμανία, όπως και οι εχθροί της. είναι σημαιοφόρος ενός καταδικασμένου κοινωνικού συστήματος. Η νίκη του Χίτλερ στην πραγματικότητα θα σημαίνει όχι μια ειρήνη αλλά την αφετηρία μιας σειράς αιματηρών συγκρούσεων σε παγκόσμια κλίμακα. Ανατρέποντας τη βρετανική αυτοκρατορία, περιορίζοντας τη Γαλλία στη θέση της Βοημίας και της Μοραβίας, στηριζόμενη στην ευρωπαϊκή ήπειρο και τις αποικίες της, η Γερμανία αναμφισβήτητα θα γίνει η πρώτη δύναμη στον κόσμο. Μαζί της. η Ιταλία θα . μπορούσε όχι για πολύ καιρό να αρπάξει τον έλεγχο της λεκάνης της Μεσογείου. Αλλά με το να είναι η πρώτη δύναμη δε σημαίνει ότι είναι η μοναδική. Η πάλη για το «λίβιγκρουμ» θα μπορούσε να μπει σ’ ένα καινούργιο στάδιο.
Η «νέα τάξη» που η Ιαπωνία προετοιμάζεται να εγκαθιδρύσει, στηρίζοντας τον εαυτό της στην γερμανική νίκη, έχει για προοπτική της την επέκταση της γιαπωνέζικης κυριαρχίας πάνω στο μεγαλύτερο μέρος της Ασιατικής Ηπείρου. Η Σοβιετική Ένωση θα βρισκόταν περικυκλωμένη ανάμεσα σε μια εκγερμανισμένη Ευρώπη και μια εκγιαπωνισμένη Ασία. Και οι τρεις Αμερικές, όπως και η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, θα υποκύπτανε στις Ενωμένες Πολιτείες. Αν επιπρόσθετα βάζαμε στο λογαριασμό και την επαρχιακή ιταλική αυτοκρατορία, ο κόσμος θα διαιρούνταν προσωρινά σε 5 «λίβιγκρουμ». Αλλά ο ιμπεριαλισμός από την ίδια τη φύση του απεχθάνεται κάθε διαίρεση,της δύναμης. Για να απελευθερώσει τα χέρια του ενάντια στην Αμερική, ο Χίτλερ θα είχε να κανονίσει τους αιματηρούς λογαριασμούς του με τους χθεσινούς του φίλους, τον Στάλιν, και τον Μουσολίνι. Η Ιαπωνία και οι Ενωμένες Πολιτείες δεν θα παράμεναν αδιάφοροι παρατηρητές στη νέα πάλη. Ο Τρίτος Ιμπεριαλιστικός Πόλεμος θα διεξαχθεί όχι από τα εθνικά κράτη και από τις αυτοκρατορίες του παλιού τύπου αλλά από ολόκληρες ηπείρους… Η νίκη του Χίτλερ στον τωρινό πόλεμο θα σήμαινε έτσι όχι μια «Γερμανική Ειρήνη» χιλιάδων χρόνων, αλλά ένα αιματηρό χάος για .πολλές δεκαετίες αν όχι για αιώνες.
Αλλά και ένας θρίαμβος των Συμμάχων δε θα κατάληγε σε συνέπειες πιο λαμπερές. Μια νικηφόρα Γαλλία δε θα επανεγκαθίδρυε τη θέση της σαν μια μεγάλη δύναμη παρά με το διαμελισμό της Γερμανίας, με την αποκατάσταση των Αψβούργων, με τη βαλκανοποίηση της Ευρώπης. Η Μεγάλη Βρετανία θα μπορούσε ξανά να παίξει ένα ηγετικό ρόλο στις ευρωπαϊκές υποθέσεις μονάχα αν ανανέωνε το παιχνίδι, ποντάροντας πάνω στις αντιθέσεις μεταξύ της Γερμανίας και της Γαλλίας, από την μια μεριά, της Ευρώπης και της Αμερικής από την άλλη. Αυτό θα σήμαινε μια καινούργια και δέκα φορές χειρότερη έκδοση της Ειρήνης των Βερσαλλιών, με άπειρα περισσότερο καταστροφικά αποτελέσματα πάνω στον εξασθενημένο οργανισμό της Ευρώπης. Σ’ αυτό πρέπει να προστεθεί ότι μια νίκη των Συμμάχων δίχως την αμερικάνικη βοήθεια είναι απίθανη, ενώ οι Ενωμένες Πολιτείες θα απαιτούσαν τότε μια πιο υψηλή τιμή για την βοήθειά τους απ’ ότι στον προηγούμενο πόλεμο. Η εξουθενωμένη και εξαντλημένη Ευρώπη αντικείμενο της φιλανθρωπίας του Έρμπερτ Χούβερ θα μπορούσε να γίνει ο χρεοκοπημένος οφειλέτης του υπερατλαντικού σωτήρα της.
Τέλός, αν υποθέσουμε τη λιγότερο πιθανή εκδοχή, το κλείσιμο της ειρήνης από τους εξαντλημένους αντίπαλους σε συμφωνία με την πασιφιστική φόρμουλα «ούτε νικητές, ούτε νικημένοι», αυτό θα μπορούσε να σημαίνει παλινόρθωση του διεθνούς χάους, που υπήρχε πριν από τον πόλεμο, αλλά αυτή τη φορά βασισμένου πάνω στα ματωμένα ερείπια, στην εξάντληση, στον όλεθρο. Σε μια σύντομη περίοδο όλοι οι παλιοί ανταγωνισμοί θα μπορούσαν να ξαναρθούν στην επιφάνεια με ένα εκρηχτικό και βίαιο ξέσπασμα ενός νέου παγκόσμιου σπασμού.
Η υπόσχεση των Συμμάχων, να δημιουργήσουν μια δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία αυτήν την επάχη είναι ένα από τα πιο ωμά πασιφιστικά ψέματα Το κράτος δεν είναι μια αφαίρεση αλλά ένα όργανο του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Όσο τα τραστ και οι τράπεζες δεν απαλλοτριώνονται προς όφελος του λαού, η πάλη ανάμεσα.στα κράτη είναι τόσο αναπόφευκτη όσο και η πάλη ανάμεσα στα ίδια τα τραστ. Η θεληματική αποκήρυξη από το πιο ισχυρό κράτός των πλεονεκτημάτων που του δίνει η ίδια η δύναμή του είναι τόσο γελοία ουτοπία όσο η θεληματική κατανομή των καπιταλιστικών κεφαλαίων ανάμεσα στα τραστ. Όσο διατηρείται η καπιταλιστική ιδιοκτησία μία δημοκρατική «Ομοσπονδία» δε θα μπορούσε να είναι παρά η χειρότερη επανάληψη της Κοινωνίας των Εθνών που, πέρα από τις αυταπάτες της, θα περιλαβαίνει και όλα τα ελαττώματα της.
Μάταια οι ιμπεριαλιστές άρχοντες της μοίρας προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν ένα πρόγραμμα σωτηρίας που έχει πλήρως εξευτελιστεί από την εμπειρία δεκάδων χρόνων του παρελθόντος. Μάταια οι μικροαστοί λακέδες τους ζεσταίνουν τις πασιφιστικές πανάκειες που από καιρό έχουν μετατραπεί σε καρικατούρες τους. Οι προχωρημένοι εργάτες δε θα πρέπει να εξαπατηθούν. Η ειρήνη δεν μπορεί να γίνει από τις δυνάμεις αυτές που διεξάγουν τώρα τον πόλεμο. Οι εργάτες και οι στρατιώτες θα υπαγορεύσουν το δικό τους πρόγραμμα ειρήνης.

Η Υπεράσπιση της ΕΣΣΔ

Η συμμαχία του Στάλιν με τον Χίτλερ, που άνοιξε την αυλαία για τον παγκόσμιο πόλεμο και οδήγησε κατευθείαν στην σκλαβιά του πολωνικού λαού. ήταν αποτέλεσμα της αδυναμίας της ΕΣΣΔ και του πανικού του Κρεμλίνου μπροστά στη Γερμανία. Η ευθύνη γι’ αυτήν την αδυναμία βρίσκεται στο ίδιο το Κρεμλίνο στην εσωτερική του πολιτική, που άνοιξε μια άβυσσο ανάμεσα στην κυρίαρχη κάστα και το λαό, στην εξωτερική του πολιτική, που θυσίασε τα συμφέροντα της παγκόσμιας επανάστασης στα συμφέροντα της σταλινικής κλίκας.
Η κατάληψη της Ανατολικής Πολωνίας μια υποχρέωση της συμμαχίας με τον Χίτλερ, και μια εγγύηση ενάντια στον Χίτλερ συνοδεύτηκε από την εθνικοποίηση της μισοφεουδαρχικής και καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στην Δυτική Ουκρανία και τη Δυτική Λευκορωσία. Δίχως αυτό το Κρεμλίνο δεν θα μπορούσε να ενσωματώσει τα εδάφη που κατάλαβε στην ΕΣΣΔ. Η στραγγαλισμένη και σπιλωμένη Οχτωβριανή Επανάσταση έδωσε μια ένδειξη ότι είναι ακόμα ζωντανή.
Στην Φινλανδία το Κρεμλίνο δεν κατόρθωσε να εκπληρώσει μια παρόμοια κοινωνική ανατροπή. Η ιμπεριαλιστική κινητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης «στην υπεράσπιση της Φιλανδίας», η απειλή μιας άμεσης επέμβασης από την Αγγλία και τη Γαλλία, η ανυπομονησία του Χίτλερ, που είχε να καταχτήσει τη Δανία και τη Νορβηγία πριν τα γαλλικά και αγγλικά στρατεύματα εμφανισθούν στο σκανδιναβικό έδαφος όλα αυτά ανάγκασαν το Κρεμλίνο να αρνηθεί τη σοβιετοποίηση της Φιλανδίας και να αυτοπεριοριστεί στην κατάκτηση των απαραίτητων στρατηγικών θέσεων.
Η εισβολή στη Φινλανδία, αναντίρρητα, προκάλεσε βαθιές καταδίκες απόμερους του σοβιετικού λαού. Όμως, οι προχωρημένοι εργάτες κατάλαβαν ότι τα εγκλήματα της ολιγαρχίας του Κρεμλίνου δεν σβήνουν από την ημερήσια διάταξη το ζήτημα της ύπαρξης της ΕΣΣΔ. Η ήττα της στον παγκόσμιο πόλεμο θα μπορούσε να σημαίνει όχι μονάχα την ανατροπή της ολοκληρωτικής γραφειοκρατίας αλλά και την καταστροφή των νέων μορφών ιδιοκτησίας. την κατάρρευση της πρώτης εμπειρίας στη σχεδιασμένη οικονομία και τη μετατροπή ολόκληρης της ι χώρας σε αποικία, δηλαδή τη μεταβίβαση στον ιμπεριαλισμό κολοσσιαίων φυσικών πηγών, που θα του έδιναν μια ανάσα μέχρι τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά ούτε οι λαοί της ΕΣΣΔ, ούτε η παγκόσμια εργατική τάξη σαν σύνολο, επιθυμούν μια τέτοια διέξοδο.

Η αντίσταση της Φιλανδίας ενάντια στην ΕΣΣΔ, με όλο τον ηρωισμό της. δεν ήταν περισσότερο μια πράξη υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας απ’ ότι ήταν η νορβηγική αντίσταση που ακολούθησε ενάντια στη Γερμανία. Η ίδια η κυβέρνηση του Ελσίνκι το κατάλαβε αυτό όταν διάλεξε τη συνθηκολόγηση με την ΕΣΣΔ παρά τη μετατροπή της Φιλανδίας σε μια στρατιωτική βάση για την Αγγλία και τη Γαλλία. Η εγκάρδια αναγνώρισή μας του δικαιώματος κάθε έθνους για αυτοδιάθεση δεν αλλάζει το γεγονός ότι στην πορεία του τωρινού πολέμου αυτό το δικαίωμα δεν ζυγίζει περισσότερο απ’ ότι ένα γαϊδουράγκαθο. Πρέπει να προσδιορίσουμε τη βασική γραμμή της πολιτικής μας σε συμφωνία με τους βασικούς και όχι με τους δέκατης σειράς παράγοντες. Οι θέσεις της Τέταρτης Διεθνούς διακηρύσσουν:
«Η αντίληψη της υπεράσπισης της πατρίδας ιδιαίτερα όταν συμπίπτει με την ιδέα της υπεράσπισης της δημοκρατίας, μπορεί πιο εύκολα να εξαπατήσει τους εργάτες των μικρών και ουδέτερων χωρών (της Ελβετίας, ενμέρει του Βελγίου, των Σκανδιναβικών Χωρών…).
Μόνο ένας αθεράπευτα ηλίθιος αστός από ένα απρόσιτο χωριό της Ελβετίας (όπως ο Ρόμπερτ Γκριμ) μπορεί στα σοβαρά να πιστεύει ότι ο παγκόσμιος πόλεμος στον οποίο έχει συρθεί γίνεται για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της Ελβετίας».
Αυτές οι λέξεις αποκτούν σήμερα μια ιδιαίτερη σημασία. Με κανέναν τρόπο δεν είναι ανώτεροι από τον ελβετό σοσιαλπατριώτη Ρόμπερτ Γκριμ εκείνοι οι ψευτοεπαναστάτες μικροαστοί που πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να προσδιορίσουμε την προλεταριακή στρατηγική σε σχέση με την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ στηριζόμενοι σε τέτοια ταχτικά επεισόδια, όπως είναι η εισβολή του Κόκκινου Στρατού στη Φιλανδία.
Εξαιρετικά εύγλωττη στην Ομοφωνία και την παραφροσύνη της ήταν η εκστρατεία που λανσάρισε η παγκόσμια μπουρζουαζία για τον σοβιετοφιλανδικό πόλεμο. Ούτε η δολιότητα ούτε η βία του Κρεμλίνου πριν απ’ αυτό είχαν προκαλέσει την αγανάκτηση της μπουρζουαζίας, γιατί ολόκληρη η ιστορία της παγκόσμιας πολιτικής ήταν γραμμένη με δολιότητα και βία. Ο φόβος και η αγανάκτησή τους προέκυψε από την προοπτική μιας κοινωνικής ανατροπής της Φιλανδίας πάνω στο πρότυπο που δημιουργήθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στην Ανατολική Πολωνία. Αυτό που έβγαινε ήταν μια καινούργια απειλή για την καπιταλιστική ιδιοκτησία. Η αντισοβιετική εκστρατεία, που είχε ένά όλο και πιο πολύ ταξικό χαραχτήρα, αποκάλυψε για μια ακόμα φορά ότι η ΕΣΣΔ, χάρη στις κοινωνικές βάσεις που έβαλε η Οκτωβριανή Επανάσταση, από τις οποίες εξαρτάται, σε τελευταία ανάλυση, η ίδια η ύπαρξη της γραφειοκρατίας, παραμένει ακόμα ένα εργατικό κράτος, προκαλώντας τον τρόμο στην αστική τάξη όλου του κόσμου. Οι επεισοδιακές συμφωνίες ανάμεσα στη μπουρζουαζία και στην ΕΣΣΔ. δεν αλλοιώνουν το γεγονός ότι «παρμένος σε μια ιστορική κλίμακα ο ανταγωνισμός ανάμεσα στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό και η Σοβιετική Ένωση είναι άπειρα πιο βαθύς απ’ ότι ο ανταγωνισμός που φέρνει κάθε καπιταλιστική χώρα σε αντίθεση με κάθε άλλη».
Πολλοί μικροαστοί ριζοσπάστες, που χθες ακόμα ήταν έτοιμοι να θεωρήσουν τη Σοβιετική Ένωση σαν ένα άξονα για τη συγκέντρωση των «δημοκρατικών» δυνάμεων ενάντια στο φασισμό, ανακάλυψαν ξαφνικά. τώρα που οι δικές τους πατρίδες απειλούνται από τον Χίτλερ, ότι η Μόσχα, η οποία δεν ήρθε ακόμα σε βοήθειά τους. ακολουθεί μια ιμπεριαλιστική πολιτική, και ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τις φασιστικές χώρες.
Αυτό είναι ψέμα! Θα απαντήσει κάθε ταξικά συνειδητός εργάτης υπάρχει μια διαφορά. Η μπουρζουαζία υπολογίζει την κοινωνική αυτή διαφορά καλύτερα και πιο βαθιά από ότι οι ριζοσπάστες φαφλατάδες. Είναι βέβαιο ότι η εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής σε μια χώρα, και μάλιστα σε μια καθυστερημένη χώρα, δεν εξασφαλίζει ακόμα το χτίσιμο του σοσιαλισμού’ Αλλά είναι ικανή για την παραπέρα πρωταρχική προϋπόθεση του σοσιαλισμού, δηλαδή τη σχεδιασμένη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Το να γυρίζει κανείς την πλάτη στην εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής στη βάση ότι αυτή από μόνη της δεν δημιουργεί την ευημερία των μαζών, είναι σαν να καταδικάζει ένα γρανιτένια θεμέλιο στην καταστροφή, στη βάση ότι είναι αδύνατο να ζήσει χωρίς τοίχους και στέγη. Ο ταξικά συνειδητός εργάτης γνωρίζει μια επιτυχημένη πάλη για πλήρη χειραφέτηση είναι αδιανόητη χωρίς την υπεράσπιση των κατακτήσεων που έχουν ήδη κερδιθεί όσο μέτριες κι αν μπορεί να είναι αυτές. Γι’ αυτό η υπεράσπιση μιας τόσο κολοσσιαίας κατάχτησης όπως είναι η σχεδιασμένη οικονομία ενάντια στην παλινόρθωση των καπιταλιστικών σχέσεων είναι εντελώς υποχρεωτική. Εκείνοι που δεν υπερασπίζονται τις παλιές θέσεις δε θα μπορέσουν ποτέ να κατακτήσουν νέες.
Η Τέταρτη Διεθνής μπορεί να υπερασπίσει την ΕΣΣΔ μονάχα με τις μέθοδες της ταξικής επαναστατικής πάλης. Το να μάθουμε στους εργάτες να καταλαβαίνουν σωστά τον ταξικό χαραχτήρα του κράτους -ιμπεριαλιστικό, αποικιακό, εργατικό- και τις αμοιβαίες σχέσεις ανάμεσα σ’ αυτά, όπως και τις εσωτερικές αντιθέσεις σε καθένα απ’ αυτά. κάνει τους εργάτες ικανούς να βγάζουν σωστά συμπεράσματα σε κάθε δοσμένη κατάσταση. Ενώ έχει εξαπολύσει μια ασίγαστη πάλη ενάντια στην ολιγαρχία της Μόσχας, η Τέταρτη Διεθνής απορρίπτει αποφασιστικά κάθε πολιτική που θα μπορούσε να βοηθήσει τον ιμπεριαλισμό ενάντια στην ΕΣΣΔ.
Η υπεράσπιση της ΕΣΣΔ συμπίπτει, από την άποψη των αρχών, με την προετοιμασία της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Απορρίπτουμε ρητά τη θεωρία του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα, τη θεωρία του ανόητου και αμαθή και αντιδραστικού σταλινισμού. Μόνο η παγκόσμια επανάσταση μπορεί να σώσει την ΕΣΣΔ για το σοσιαλισμό. Αλλά η παγκόσμια επανάσταση φέρνει μαζί της την αναπόφευκτη εξαφάνιση της ολιγαρχίας του Κρεμλίνου.

Για την Επαναστατική Ανατροπή της Βοναπαρτιστικής Σταλινικής Κλίκας

Ύστερα από 5 χρόνια εξωραϊσμού των «δημοκρατιών», το Κρεμλίνο αποκάλυψε κυνικά την περιφρόνησή του για το παγκόσμιο προλεταριάτο με τη σύναψη μιας συμμαχίας με τον Χίτλερ και με τη βοήθεια που του έδωσε να στραγγαλίσει τον πολωνικό λαό. Καυχήθηκε με επαίσχυντο σωβινισμό την παραμονή της εισβολής στη Φιλανδία και έδειξε την ίδια επαίσχυντη στρατιωτική ανικανότητα στον αγώνα που επακολούθησε. Έδωσε φανταχτερές υποσχέσεις για «χειραφέτηση» του φιλανδικού λαού από τους καπιταλιστές και μετά έκανε μια άνανδρη συνθηκολόγηση με τον Χίτλερ -αυτά ήταν τα κατορθώματα του σταλινικού καθεστώτος στις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας.
.Οι Δίκες της Μόσχας είχαν κιόλας αποκαλύψει ότι η ολοκληρωτική ολιγαρχία είχε γίνει ένα απόλυτο εμπόδιο στο δρόμο της ανάπτυξης της χώρας. Το ανερχόμενο επίπεδο των αυξανόμενων σύνθετων αναγκών της οικονομικής ζωής δεν μπορεί να αντέξει πια τον γραφειοκρατικό στραγγαλισμό. Η συμμορία των παράσιτων δεν είναι, ωστόσο, προετοιμασμένη να κάνει οποιεσδήποτε υποχωρήσεις. Παλεύοντας για τη θέση της καταστρέφει ότι καλύτερο υπάρχει στη χώρα. Δεν πρέπει να σκεφτεί κανείς ότι οι άνθρωποι που έκαναν τόσες επαναστάσεις μέσα σε δώδεκα χρόνια έχουν γίνει ξαφνικά ηλίθιοι. Καταπιέστηκαν και αποπροσανατολίστηκαν, αλλά αγρυπνούν και σκέπτονται. Η γραφειοκρατία τους υπενθυμίζει κάθε μέρα την ύπαρξη της με την αυθαίρετη εξουσία της, την καταπίεση, την αρπακτικότητα και την αιματηρή εκδίκηση. Μισοπεινασμένοι εργάτες και αγρότες των συλλογικών εκμεταλλεύσεων συζητούν ψιθυριστά και με μίσος μεταξύ τους για τις σπατάλες και τα καπρίτσια λυσσασμένων κομισάριων. Στα γενέθλια του Στάλιν (60ή Επέτειος), οι εργάτες στα Ουράλια πιέστηκαν να δουλέψουν ενάμιση χρόνο πάνω σ’ ένα γιγάντιο πορτραίτο του μισητού «πατερούλη των λαών», καμωμένο από πολύτιμους λίθους -μια επιχείρηση αντάξια ενός Ξέρξη της Περσίας ή μιας Κλεοπάτρας της Αιγύπτου. Ένα καθεστώς ικανό να ικανοποιείται με τέτοιου είδους βδελυγμίες, δεν μπορεί να μην ξεσηκώσει το μίσος των μαζών.
Η εξωτερική πολιτική αντιστοιχεί στην εσωτερική πολιτική. Αν η κυβέρνηση του Κρεμλίνου έκφρασε τα πραγματικά συμφέροντα του εργατικού κράτους, αν η Κομιντέρν υπηρετούσε την υπόθεση της παγκόσμιας επανάστασης, οι λαϊκές μάζες της πολύ μικρής Φιλανδίας θα ρέπανε αναπόφευκτα προς την ΕΣΣΔ, και η εισβολή του Κόκκινου Στρατού, είτε δε θα ήταν καθόλου αναγκαία ή θα γινόταν αμέσως δεχτή από τους Φιλανδούς σαν μια επαναστατική πράξη απελευθέρωσης. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η προηγούμενη πολιτική του Κρεμλίνου έσπρωξε τους φιλανδούς εργάτες και χωρικούς μακριά από την ΕΣΣΔ. Ενώ ο Χίτλερ ήταν ικανός να υπολογίζει στη βοήθεια της λεγόμενης «πέμπτης φάλαγγας» στις ουδέτερες χώρες που εισβάλει, ο Στάλιν δεν βρήκε καμία υποστήριξη στη Φιλανδία παρά την παράδοση της εξέγερσης του 1918 και τη μακρόχρονη ύπαρξη του Φιλανδικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες η εισβολή του Κόκκινου Στρατού πήρε το χαραχτήρα της άμεσης και ανοιχτής στρατιωτικής βίας. Η ευθύνη γι’ αυτή τη βία πέφτει ολόκληρη και αδιαίρετη στην ολιγαρχία της Μόσχας.
Ο πόλεμος είναι η οξεία δοκιμασία ενός καθεστώτος. Σαν συνέπεια της πρώτης περιόδου του πολέμου, η διεθνής θέση της ΕΣΣΔ, παρά τις φανταχτερές επιτυχίες, είχε κιόλας σαφώς χειροτερέψει. Η εξωτερική Πολιτική του Κρεμλίνου απώθησε από την ΕΣΣΔ πλατιούς κύκλους της παγκόσμιας εργατικής τάξης και των καταπιεζόμενων λαών. Οι στρατηγικές βάσεις υποστήριξης που καταχτήθηκαν από τη Μόσχα, δεν αντιπροσωπεύουν παρά τρίτου βαθμού παράγοντα στη σύγκρουση των Παγκόσμιων δυνάμεων. Στο μεταξύ η Γερμανία είχε αρπάξει το πιο σημαντικό και το πιο εκβιομηχανισμένο τμήμα της Πολωνίας και είχε αποχτήσει σύνορα με την ΕΣΣΔ. δηλαδή μια πόρτα προς την Ανατολή.
Διαμέσου της Σκανδιναβίας, η Γερμανία κυριαρχεί στη Βαλτική Θάλασσα, μεταμορφώνοντας τον Κόλπο της Φιλανδίας σε ένα σφιχτά σφραγισμένο μπουκάλι Η πικραμένη Φιλανδία μπαίνει κάτω από τον άμεσο έλεγχο του Χίτλερ. Αντί για ένα αδύνατο ουδέτερο κράτος, η ΕΣΣΔ τώρα αντιμετωπίζει μια παντοδύναμη Γερμανία, από την άλλη πλευρά των συνόρων της στο Λένινγκραντ. Η αδυναμία του Κόκκινου Στρατού, που αποκεφαλίστηκε από τον Στάλιν, έχει γίνει φανερή σ’ όλο τον κόσμο. Οι κεντρόφυγες εθνικιστικές τάσεις μέσα στην ΕΣΣΔ έχουν γίνει πιο έντονες. Το γόητρο της ηγεσίας του Κρεμλίνου παρακμάζει. Η Γερμανία στη Δύση, η Ιαπωνία στην Ανατολή, αισθάνονται τώρα άπειρα πιο βέβαιες απ’ ότι πριν από την περιπέτεια του Κρεμλίνου στη Φιλανδία.
Στο πενιχρό του οπλοστάσιο ο Στάλιν δεν μπόρεσε να βρει παρά μια και μόνο μια απάντηση στη φοβερή προειδοποίηση των γεγονότων, αντικατάστησε τον Βοροσίλοφ, από μια ακόμα πιο άδεια μηδαμινότητα, τον Τιμοσένκο. Όπως πάντα σ’ αυτές τις περιστάσεις, ο στόχος αυτής της μανούβρας είναι να διοχετεύσει την οργή του λαού και του στρατού μακριά από τον κύριο εγκληματία και υπεύθυνο για τις αποτυχίες και να τοποθετήσει επικεφαλής του στρατού ένα άτομο που η αξιοπιστία του είναι εγγυημένη από την ασημαντότητά του. Το Κρεμλίνο έχει για άλλη μια φορά αποκαλυφτεί σαν η βασική φωλιά του ντεφετισμού. Μόνο με την καταστροφή αυτής της φωλιάς μπορεί να διασωθεί η ασφάλεια της ΕΣΣΔ.
Η προετοιμασία για την επαναστατική ανατροπή της κυρίαρχης κάστας της Μόσχας είναι ένα από τα κύρια καθήκοντα της Τέταρτης Διεθνούς. Αυτό το καθήκον δεν είναι ούτε απλό ούτε εύκολο. Απαιτεί ηρωισμό και θυσίες. Ωστόσο, η εποχή των μεγάλων σπασμών, στην οποία έχει μπει η ανθρωπότητα θα πλήξει την ολιγαρχία του Κρεμλίνου. Με απανωτά χτυπήματα θα σπάσουν τον ολοκληρωτικό της μηχανισμό, θα ανυψώσουν την αυτοπεποίθηση των εργαζόμενων μαζών και, έτσι. θα διευκολύνουν τον σχηματισμό του Σοβιετικού Τμήματος της Τέταρτης Διεθνούς. Τα γεγονότα θα δουλέψουν προς όφελος μας, αν εμείς είμαστε ικανοί να τα βοηθήσουμε!

Οι Αποικιακοί Λαοί στον Πόλεμο

Από το ίδιο το γεγονός ότι δημιουργεί τεράστιες δυσκολίες και κινδύνους για τα μητροπολιτικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, ο πόλεμος αναγγέλλει πλατιές δυνατότητες για τις Καταπιεζόμενες μάζες. Η βοή των κανονιών στην Ευρώπη αναγγέλλει ότι πλησιάζει η ώρα της απελευθέρωσής τους.
Αν ένα πρόγραμμα ειρηνικής κοινωνικής μεταρρύθμισης είναι ουτοπικό για τις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, τότε το πρόγραμμα της ειρηνικής απελευθέρωσης των αποικιών, είναι διπλά ουτοπικό. Από την άλλη μεριά, οι τελευταίες από τις μισοελεύθερες καθυστερημένες χώρες, σκλαβώθηκαν μπροστά στα μάτια μας (Αιθιοπία, Αλβανία. Κίνα..). Ολόκληρος ο τωρινός πόλεμος είναι ένας πόλεμος για τις αποικίες. Χτυπιούνται από μερικούς, βοηθούνται από άλλους που αρνούνται να τις εγκαταλείψουν. Καμία πλευρά δεν έχει την ελάχιστη πρόθεση να’ τις απελευθερώσει. Τα παρακμάζοντα μητροπολιτικά κέντρα, καλούνται να απομυζήσουν όσο γίνεται πιο πολλά από τις αποικίες και να τους επιστρέψουν όσο γίνεται πιο λίγα. Μόνο η άμεση και ανοιχτή επαναστατική πάλη των σκλαβωμένων λαών μπορεί να καθαρίσει το δρόμο για την απελευθέρωσή τους.
Στις αποικιακές και μισοαποικιακές χώρες η πάλη για ένα ανεξάρτητο εθνικό κράτος και κατά συνέπεια «η υπεράσπιση της πατρίδας» είναι, από την άποψη των αρχών, διαφορετική από ότι στις ιμπεριαλιστικές χώρες. Το επαναστατικό προλεταριάτο ολόκληρου του κόσμου, δίνει την χωρίς όρους υποστήριξή του στην πάλη της Κίνας ή της Ινδίας για την εθνική ανεξαρτησία, γι’ αυτήν την πάλη που «αποσπώντας τους καθυστερημένους λαούς από τον Ασιατισμό, τοπικισμό και ξένα δεσμά,.. δίνει ισχυρά χτυπήματα στα ιμπεριαλιστικά κράτη».
Την ίδια στιγμή, η Τέταρτη Διεθνής γνωρίζει από τα πριν και προειδοποιεί ανοιχτά τα καθυστερημένα έθνη, ότι τα αργοπορημένα τους εθνικά κράτη δεν μπορούν πιά να υπολογίζουν σε μια ανεξάρτητη δημοκρατική ανάπτυξη. Περικυκλωμένη από τον παρακμάζοντα καπιταλισμό και μπερδεμένη στις ιμπεριαλιστικές αντιφάσεις, η ανεξαρτησία των καθυστερημένων κρατών, θα γίνει αναπόφευχτα μισοπλα σματική και το πολιτικό τους καθεστώς, κάτω από την επιροή των εσωτερικών ταξικών αντιφάσεων και των εξωτερικών πιέσεων, θα πέσει αναπόφευχτα σε μια δικτατορία ενάντια στις μάζες -τέτοιο είναι το καθεστώς του «Λαϊκού» Κόμματος στην Τουρκία, του Κουόμιταγκ στην Κίνα. Το καθεστώς του Γκάντι θα είναι αύριο παρόμοιο στην Ινδία. Η πάλη για την εθνική ανεξαρτησία των αποικιών από την άποψη του επαναστατικού προλεταριάτου, είναι απλά ένα μεταβατικό στάδιο στο δρόμο που θα σύρει τις καθυστερημένες χώρες σε μια διεθνή σοσιαλιστική επανάσταση.
Η Τέταρτη Διεθνής δεν κάνει στεγανές διακρίσεις ανάμεσα στις καθυστερημένες και τις προχωρημένες χώρες, τις δημοκρατικές και σοσιαλιστικές επαναστάσεις. Τις συνδυάζει και τις υποτάσσει σε μια παγκόσμια πάλη των καταπιεζόμενων ενάντια στους καταπιεστές. Όπως ακριβώς η μόνη γνήσια επαναστατική δύναμη της εποχής μας είναι το επαναστατικό προλεταριάτο, έτσι και το μόνο πραγματικό πρόγραμμα καταστροφής όλης της καταπίεσης, κοινωνικής και εθνικής, είναι το πρόγραμμα της διαρκούς επανάστασης.

Το Μεγάλο Μάθημα της Κίνας

Η τραγική εμπειρία της Κίνας είναι ένα μεγάλο μάθημα για τους καταπιεζόμενους λαούς. Η Κινέζικη Επανάσταση του1925-27 είχε όλες τις δυνατότητες να νικήσει. Μια ενοποιημένη και μετασχηματισμένη Κίνα θα αποτελούσε αυτή την εποχή ένα ισχυρό φρούριο της ελευθερίας στην Άπω Ανατολή, Ολόκληρη η τύχη της Ασίας και σ’ ένα βαθμό όλου του κόσμου, θα μπορούσε να ήταν διαφορετική. Αλλά το Κρεμλίνο, που δεν έχει εμπιστοσύνη στις κινέζικες μάζες και επιδιώκει τη φιλία των στρατηγών, χρησιμοποίησε όλο του το βάρος για να υποτάξει το κινέζικο προλεταριάτο στην μπουρζουαζία και έτσι βοήθησε τον Τσαγκ Κάισεκ να συντρίψει την κινέζικη επανάσταση. Απογοητευμένη, διασπασμένη και εξασθενημένη, η Κίνα ήταν εκτεθειμένη στη γιαπωνέζικη εισβολή.
Όπως κάθε καταδικασμένο καθεστώς, η σταλινική ολιγαρχία είναι ήδη ανίκανη να βγάλει διδάγματα από την Ιστορία. Στην αρχή του κινεζογιαπωνέζικου πολέμου, το Κρεμλίνο έδεσε ξανά το Κομμουνιστικό Κόμμα στο άρμα του Τσαγκ Κάισεκ. συντρίβοντας στη γέννησή της την επαναστατική πρωτοβουλία του κινέζικου προλεταριάτου. Αυτός ο πόλεμος, που πλησιάζει τώρα στην τρίτη του επέτειο, θα μπορούσε πολύ πιο νωρίς να έχει τελειώσει με μια πραγματική καταστροφή της Ιαπωνίας, αν η Κίνα τον είχε διεξάγει σαν ένα γνήσιο λαϊκό πόλεμο, βασισμένο πάνω σε μια αγροτική επανάσταση και δίνοντας φωτιά με την ίδια φλόγα στον γιαπωνέζικο στρατό. Αλλά η κινέζικη μπουρζουαζία φοβάται περισσότερο τις δικές της ένοπλες μάζες από τους γιαπωνέζους άρπαγες. Αν ο Τσαγκ Κάισεκ, ο απαίσιος αυτός δήμιος της κινέζικης επανάστασης, αναγκάστηκε από τις περιστάσεις να διεξάγει έναν πόλεμο, το πρόγραμμά του, όπως και πριν, βασίζεται ακόμα στην καταπίεση των ίδιων του των εργατών και στο συμβιβασμό με τους ιμπεριαλιστές.
Ο πόλεμος στην Ανατολική Ασία θα συνδέεται όλο και περισσότερο με τον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο κινέζικος λαός θα μπορέσει να φτάσει στην ανεξαρτησία μόνο κάτω από την ηγεσία του νεαρού και αυτοθυσιαζόμενου προλεταριάτου, που η απαραίτητη αυτοπεποίθηση του θα αναθερμανθεί από την αναγέννηση της παγκόσμιας επανάστασης. Θα δείξουν μια σταθερή γραμμή πορείας. Τα γεγονότα θέτουν στην ημερήσια διάταξη την ανάπτυξη του κινέζικου τμήματός μας σε ένα ισχυρό επαναστατικό κόμμα.

Τα Καθήκοντα της Επανάστασης στην Ινδία

Στις πρώτες-πρώτες βδομάδες του πολέμου, οι ινδικές μάζες άσκησαν την αυξανόμενη πίεσή τους, αναγκάζοντας τους οπορτουνιστές «εθνικούς» ηγέτες να μιλάνε μια ασυνήθιστη γλώσσα. Αλλά τι συμφορά περιμένει τον ινδικό λαό αν δώσει εμπιστοσύνη στα ηχηρά λόγια! Κάτω από τη μάσκα του συνθήματος για εθνική ανεξαρτησία, ο Γκάντι έχει| ήδη βιαστεί να διακηρύξει την άρνησή του να δημιουργήσει δυσκολίες στη Μεγάλη Βρετανία στη διάρκεια της τωρινής σοβαρής κρίσης. Λες και οι καταπιεζόμενοι οπουδήποτε ή σε οποιαδήποτε εποχή να έχουν αποδειχτεί ικανοί να απελευθερωθούν χωρίς την εκμετάλλευση των δυσκολιών των εκμεταλλευτών τους!
Η «ηθική» απέχθεια του Γκάντι προς τη βία αντανακλάει απλά το φόβο της ινδικής μπουρζουαζίας μπροστά στις δικές της μάζες. Έχουν πολύ καλές βάσεις σ’ ότι αφορά την προοπτική τους ότι ο βρετανικός ιμπεριαλισμός θα τους σύρει στην κατάρρευση. Το Λονδίνο προειδοποιεί από τη μεριά του ότι στην πρώτη εκδήλωση ανυπακοής θα εφαρμόσει «όλα τα αναγκαία μέτρα» και σ’ αυτά περιλαμβάνεται, φυσικά, η αεροπορική δύναμη, αν και είναι ανεπαρκής^στο δυτικό μέτωπο. Υπάρχει μια σαφώς καθορισμένη κατανομή εργασίας ανάμεσα στην αποικιακή μπουρζουαζία και τη βρετανική κυβέρνηση: ο Γκάντι χρειάζεται τις απειλές του Τσάμπερλεν και του Τσόρτσιλ για να μπορεί να παραλύσει με μεγαλύτερη επιτυχία το επαναστατικό κίνημα.
Στο κοντινό μέλλον, ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις ινδικές μάζες και την ινδική μπουρζουαζία υπόσχεται να γίνει πιο οξύς, καθώς ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος γίνεται όλο και πιο πολύ μια γιγάντια εμπορική επιχείρηση για την ινδική μπουρζουαζία. Το άνοιγμα μιας εξαιρετικά ευνοϊκής αγοράς για πρώτες ύλες, μπορεί να προωθήσει γρήγορα την ινδική βιομηχανία. Αν η πλήρης καταστροφή της βρετανικής αυτοκρατορίας κόψει τον ομφάλιο λώρο που δένει το ινδικό κεφάλαιο με το Σίτι του Λονδίνου, η εθνική μπουρζουαζία θα μπορούσε γρήγορα να αναζητήσει ένα καινούργιο αφεντικό στη Γουόλ Στριτ της Ν, Υόρκης. Τα υλικά συμφέροντα της μπουρζουαζίας προσδιορίζουν την πολιτική της με νομοτελειακό τρόπο.
Όσο το απελευθερωτικό κίνημα ελέγχεται από την εκμεταλλεύτρια τάξη είναι ανίκανο να βγει από το αδιέξοδο. Το μόνο πράγμα που μπορεί να ενώσει την Ινδία είναι η αγροτική επανάσταση κάτω από τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας. Μια επανάσταση που θα καθοδηγείται από το προλεταριάτο θα κατευθύνεται όχι μόνο ενάντια στη βρετανική κυριαρχία αλλά και ενάντια στους ινδούς πρίγκιπες, στις ξένες εκχωρήσεις, στα ανώτερα στρώματα της εθνικής μπουρζουαζίας και στους ηγέτες του εθνικού Κογκρέσου, όπως και ενάντια στους ηγέτες της Μουσουλμανικής Ένωσης. Ένα επείγον καθήκον της Τέταρτης Διεθνούς είναι η δημιουργία ενός σταθερού και ισχυρού τμήματος στην Ινδία.
Η προδοτική πολιτική της ταξικής συνεργασίας, διαμέσου της οποίας το Κρεμλίνο έχει βοηθήσει τα πέντε τελευταία χρόνια τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις να προετοιμάσουν τον πόλεμο, τσακίστηκε απότομα από την μπουρζουαζία, αμέσως μόλις έπαψε να έχει ανάγκη από μια πασιφιστική μάσκα. Αλλά στις αποικιακές και μισοαποικιακές χώρες όχι μονάχα στην Κίνα και την Ινδία αλλά και στη Λατινική Αμερική η απάτητων «Λαϊκών Μετώπων» συνεχίζει ακόμα να παραλύει τις εργατικές μάζες, μετατρέποντας τες σε κρέας για τα κανόνια, για την «προοδευτική» μπουρζουαζία, και μ’ αυτό τον τρόπο να δημιουργεί μια ντόπια πολιτική βάση για τον ιμπεριαλισμό.

Το Μέλλον της Λατινικής Αμερικής

Η τερατώδης ανάπτυξη των εξοπλισμών στις Ενωμένες Πολιτείες προετοιμάζει μια βίαιη λύση των περίπλοκων αντιθέσεων στο Δυτικό Ημισφαίριο και θα μπορούσε γρήγορα να θέσει απερίφραστα το ζήτημα της μοίρας των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Το ιντερμέτζο της πολιτικής της «καλής γειτονίας» έχει φτάσει σ’ ένα τέλος. Ο Ρούσβελτ ή ο διάδοχός του γρήγορα θα βγάλει τη σιδερένια γροθιά από το βελούδινο γάντι του. Οι θέσεις της Τέταρτης Διεθνούς το διαπιστώνουν:
«Η Νότια και η Κεντρική Αμερική θα μπορέσουν να αποτινάξουν την καθυστέρηση και την υποδούλωσή τους μόνο με την ένωση όλων των κρατών τους σε μια πανίσχυρη ομοσπονδία. Αλλά δεν είναι η καθυστερημένη νοτιοαμερικάνικη μπουρζουαζία, ένας απόλυτα εξαγορασμένος πράκτορας του ξένου ιμπεριαλισμού, που θα κληθεί να λύσει αυτό το καθήκον, αλλά το νεαρό νοτιοαμερικάνικο προλεταριάτο, η επιλεγμένη ηγεσία των καταπιεσμένων μαζών. Το σύνθημα για την πάλη ενάντια στη βία και τις μηχανορραφίες του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού και ενάντια στο ματοβαμένο έργο των ντόπιων κομπραδόρικων κλίκων, είναι οι Ενωμένες Πολιτείες της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής«·
Αυτές οι γραμμές, γραμμένες πριν από έξι χρόνια, έχουν αποχτήσει τώρα μια ιδιαίτερα φλέγουσα επικαιρότητα.
Μονάχα κάτω από τη δική του επαναστατική ηγεσία το προλεταριάτο των αποικιακών και μισοαποικιακών χωρών, είναι ικανό να πραγματοποιήσει μια ανίκητη συνεργασία με το προλεταριάτο των μητροπολιτικών κέντρων, και με την παγκόσμια εργατική τάξη σαν σύνολο. Μονάχα αυτή η συνεργασία μπορεί να οδηγήσει τους καταπιεζόμενους λαούς στην πλήρη και τελική χειραφέτηση, μέσα από την ανατροπή του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, Μια νίκη του διεθνούς προλεταριάτου θα απελευθερώσει τις αποικιακές χώρες από τις μακρόχρονες ωδίνες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ανοίγοντας τη δυνατότητα για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, χέρι με χέρι με το προλεταριάτο των προχωρημένων χωρών.
Η προοπτική της Διαρκούς Επανάστασης σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι οι καθυστερημένες χώρες πρέπει να περιμένουν το σινιάλο από τις προχωρημένες, ή ότι οι λαοί των αποικιών θα πρέπει υπομονετικά να περιμένουν από το προλεταριάτο των μητροπολιτικών κέντρων να τους απελευθερώσει. Η βοήθεια έρχεται σ’ αυτόν που βοηθά τον εαυτό του. Οι εργάτες πρέπει να αναπτύξουν την επαναστατική πάλη σε κάθε χώρα. αποικιακή ή ιμπεριαλιστική, όπου υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες. Και με αυτό. να δώσουν ένα παράδειγμα στους εργάτες των άλλων χωρών. Μονάχα η πρωτοβουλία και η δραστηριότητα, η αποφασιστικότητα και η τόλμη μπορούν πραγματικά να υλοποιήσουν το σύνθημα «Εργάτες όλου του κόσμου ενωθείτε!»·.

Η Ευθύνη των Προδοτών Ηγετών για τον Πόλεμο

Η νίκη της ισπανικής επανάστασης θα μπορούσε να έχει ανοίξει μια περίοδο επαναστατικών ανατροπών σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, και έτσι έχει προλάβει τον τωρινό πόλεμο. Αλλά η ηρωική αυτή επανάσταση, που περιείχε μέσα της κάθε δυνατότητα νίκης, στραγγαλίστηκε στο αγκάλιασμα της Δεύτερης και Τρίτης Διεθνούς, με τη δραστήρια συνεργασία των αναρχικών. Το παγκόσμιο προλεταριάτο έγινε πιο φτωχό με την απώλεια μιας άλλης μεγάλης ελπίδας, και πιο πλούσιο από τα Μαθήματα μιας άλλης τερατώδικης προδοσίας.
Το ισχυρό κίνημα του γαλλικού προλεταριάτου τον Ιούνη του 1936 δημιούργησε εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες για την επαναστατική κατάχτηση της εξουσίας. Μια Γαλλική Σοβιετική Δημοκρατία θα μπορούσε άμεσα να έχει κερδίσει την επαναστατική ηγεμονία της Ευρώπης, να έχει δημιουργήσει επαναστατικές επιπτώσεις σε κάθε χώρα, να έχει τραντάξει τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, καν, έτσι. να έχει γλιτώσει την ανθρωπότητα από την τωρινή ιμπεριαλιστική σφαγή με τα αναρίθμητα θύματά της. Αλλά η εντελώς πρόστυχη, δειλή και προδοτική πολιτική του Λέων Μπλουμ και Λέων Ζουό, με την ενεργό υποστήριξη του γαλλικού τμήματος της Κομιντέρν, οδήγησε στην κατάρρευση ένα από τα πιο ελπιδοφόρα κινήματα της τελευταίας δεκαετίας.
Ο στραγγαλισμός της ισπανικής επανάστασης και το σαμποτάρισμα της προλεταριακής επίθεσης στη Γαλλία -αυτά τα δύο τραγικά γεγονότα βρίσκονται στο κατώφλι του τωρινού πολέμου. Η αστική τάξη πείστηκε ότι με τέτοιους «εργατικούς ηγέτες» στη διάθεση της, θα μπορούσε να προχωρήσει σ’ οτιδήποτε, ακόμα και σε μια νέα σφαγή των λαών. Οι ηγέτες της Δεύτερης Διεθνούς εμπόδισαν το προλεταριάτο να ανατρέψει την μπουρζουαζία στο τέλος του Πρώτου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου. Οι ηγέτες της Δεύτερης και της Τρίτης Διεθνούς βοήθησαν την αστική τάξη να εξαπολύσει ένα Δεύτερο Ιμπεριαλιστικό Πόλεμο. Ας γίνει αυτός ο πολιτικός τους τάφος.

Η Δεύτερη Διεθνής

Ο πόλεμος του 1914-1918 διέσπασε αμέσως τη Δεύτερη Διεθνή σε δύο στρατόπεδα που τα χώριζαν τα χαρακώματα. Κάθε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα υπεράσπιζε την πατρίδα του. Μερικά χρόνια μετά τον πόλεμο οι εν Χριστώ αδελφοί προδότες της αλληλοσφαγής ξανασυμφιλιώθηκαν και διακήρυξαν την αμοιβαίο αμνηστία τους.
Σήμερα η κατάσταση στη Δεύτερη Διεθνή έχει αλλάξει απότομα -στην επιφάνεια. Όλα τα τμήματά της, χωρίς εξαίρεση, είναι, πολιτικά, από τη μια μεριά της στρατιωτικής γραμμής, στο στρατόπεδο των Συμμάχων: μερικά γιατί είναι κόμματα σε δημοκρατικές χώρες, άλλα γιατί είναι εξόριστα από εμπόλεμες ή ουδέτερες χώρες. Η γερμανική σοσιαλδημοκρατία που ακολούθησε μια άθλια σοβινιστική πολιτική στη διάρκεια του Πρώτου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου, κάτω από τη σημαία του Χοετζόλερν, σήμερα είναι ένα κόμμα «ντεφετιστικό» στην υπηρεσία της Γαλλίας και της Αγγλίας. Θα ήταν ασυγχώρητο να πιστέψουμε ότι αυτοί οι σκληρυμένοι λακέδες έχουν γίνει επαναστάτες. Υπάρχει μια πιο απλή εξήγηση. Η Γερμανία του Γουλιέλμου του II πρόσφερε στους ρεφορμιστές αρκετές τρύπες για προσωπικές αργομισθίες στα κοινοβουλευτικά σώματα, στους δήμους, στα συνδικάτα και σ’ άλλες θέσεις. Η υπεράσπιση της γερμανικής αυτοκρατορίας ήταν η υπεράσπιση μιας καλογεμισμένης σκάφης, στην οποία η συντηρητική εργατική γραφειοκρατία έθαψε τη μούρη της. «Η Σοσιαλδημοκρατία παραμένει πατριωτική στο βαθμό που το πολιτικό καθεστώς της εξασφαλίζει τα κέρδη και το προνόμια της», προειδοποιούσαμε στις θέσεις μας πριν από έξι χρόνια. Οι ρώσοι μενσεβίκοι και ναρόντνικοι, που ήταν πατριώτες ακόμα και κάτω, από τον τσάρο όταν είχαν τις δικές τους φράξιες στη Δούμα. τις δικές τους εφημερίδες, τους δικούς τους συνδικαλιστές γραφειοκράτες, και έλπιζαν σε παραπέρα προώθηση σ’ αυτό το δρόμο -τώρα που έχουν χάσει όλα αυτά, κρατούν μια ντεφαιτιστική θέση σε σχέση με την ΕΣΣΔ.
Κατά συνέπεια, η τωρινή «ομοφωνία» της Δεύτερης Διεθνούς εξηγείται από το γεγονός ότι όλα τα τμήματά της ελπίζουν ότι οι Σύμμαχοι θα τους σώσουν τα πόστα τους και τα εισοδήματά τους στην εργατική γραφειοκρατία των δημοκρατικών χωρών και θα αποκατασταθούν αυτά τα πόστα και τα εισοδήματα στις ολοκληρωτικές χώρες. Η σοσιαλδημοκρατία δεν πηγαίνει πιο πέρα από ανίσχυρα ονειροπολήματα σχετικά με το πατρονάρισμα της «δημοκρατικής» μπουρζουαζίας. Οι πολιτικοί αυτοί ανάπηροι είναι απόλυτα ανίκανοι για έναν αγώνα ακόμα κι όταν τα συμφέροντά τους διακυβεύονται.
Αυτό αποκαλύφτηκε πιο καθαρά στη Σκανδιναβία που φαινόταν ότι ήταν το πιο ασφαλές άσυλο για την Δεύτερη Διεθνή, και όπου και οι τρεις χώρες κυβερνούνταν για αρκετά χρόνια από τη νηφάλια, ρεαλιστική, ρεφορμιστική και πασιφιστική σοσιαλδημοκρατία. Σοσιαλισμός γι’ αυτούς τους κυρίους ήταν αυτό που αποκαλούσαν συντηρητική βασιλική δημοκρατία, συν την κρατική εκκλησία, συν τις τσιγκούνικες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, που έγιναν δυνατές για λίγο. χάρη στις περιορισμένες στρατιωτικές δαπάνες. Υποστηριζόμενες από την Κοινωνία των Εθνών και προστατευόμενες από την αιγίδα της «ουδετερότητας», οι σκανδιναβικές κυβερνήσεις υπολόγιζαν γενιές ολόκληρες ήσυχής και ειρηνικής ανάπτυξης. Αλλά οι ιμπεριαλιστές αφέντες δεν έδωσαν προσοχή στους λογαριασμούς τους. Αναγκάστηκαν να αποφύγουν τα χτυπήματα της μοίρας. Κατά την εισβολή της ΕΣΣΔ στη Φιλανδία και οι τρεις σκανδιναβικές κυβερνήσεις αυτοανακηρύχτηκαν ουδέτερες σ’ ότι αφορά τη Φιλανδία. Κατά την εισβολή της Γερμανίας στη Δανία και Νορβηγία, η Σουηδία, αυτοανακηρύχθηκε ουδέτερη όσον αφορά.αυτά τα δυο θύματα της επίθεσης της Γερμανίας. Η Δανία μηχανεύτηκε να δηλώσει τον εαυτό της ουδέτερο, ακόμα και σε σχέση με τον: εαυτό της. Μόνο η Νορβηγία, κάτω από τα φιμωμένα όπλα της προστάτιδας της Αγγλίας, έκανε μερικές συμβολικές χειρονομίες αυτοάμυνας. Αυτοί οι ήρωες είναι πλήρως προετοιμασμένοι να ζήσουν σε θάρρος της δημοκρατικής πατρίδας, αλλά δεν έχουν καθόλου διάθεση να πεθάνουν γι’ αυτήν. Ο πόλεμος που δεν πρόβλεψαν έχει ανατρέψει στο πέρασμά του τις ελπίδες τους για μια ειρηνική εξέλιξη κάτω από το βασιλιά και το θεό. Ο σκανδιναβικός παράδεισος, τελευταίο καταφύγιο των ελπίδων της Δεύτερης Διεθνούς, έχει μεταμορφωθεί σε ένα μικρό κομμάτι της γενικής ιμπεριαλιστικής κόλασης.
Οι σοσιαλδημοκράτες οπορτουνιστές δε γνωρίζουν παρά μια μονάχα πολιτική -την πολιτική της παθητικής προσαρμογής. Κάτω από τις συνθήκες του παρακμάζοντος καπιταλισμού δεν τους μένει άλλος δρόμος πέρα από την παράδοση της μιας θέσης ύστερα από την άλλη, το πέταγμα του ήδη άθλιου προγράμματός τους, η υποβάθμιση των αιτημάτων τους. η αποκήρυξη όλων των αιτημάτων τους, η συνεχής υποχώρηση ολοένα και πιο πίσω μέχρις ότου δεν υπάρχει πια θέση για μια παραπέρα υποχώρηση εκτός από μια ποντικότρυπα. Αλλά και εκεί το ανελέητο χέρι του ιμπεριαλισμού τους τραβά έξω από την ουρά. Αυτή είναι η σύντομη ιστορία της Δεύτερης Διεθνούς. Στον τωρινό πόλεμο σκοτώνεται για δεύτερη φορά και πρέπει, πιστεύουμε, αυτή τη φορά για πάντα.

Η Τρίτη Διεθνής

Η πολιτική της εκφυλισμένης Τρίτης Διεθνούς -ένα μίγμα χοντροκομμένου οπορτουνισμού και αχαλίνωτου τυχοδιωχτισμού- ασκεί μια επιρροή πάνω στην εργατική τάξη που είναι, αν είναι δυνατόν, ακόμη πιο ηττοπαθής απ’ ότι η πολιτική της μεγαλύτερης αδελφής της, της Δεύτερης Διεθνούς. Το επαναστατικό κόμμα οικοδομεί ολόκληρη την πολιτική του πάνω στην ταξική συνείδηση των εργατών, η Κομιντέρν δεν ασχολείται με τίποτα άλλο πέρα από το να μολύνει και να δηλητηριάζει αυτήν την ταξική συνείδηση.
Οι επίσημοι προπαγανδιστές του καθενός από τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα, εκθέτουν κάποτε αρκετά σωστά τα εγκλήματα του αντίπαλου στρατοπέδου. Ο Γκέμπελς λεει ένα σωρό αλήθειες γύρω από τις βρετανικές βιαιότητες στις Ινδίες. Ο γαλλικός και εγγλέζικος Τύπος λεει ένα σωρό διεισδυτικά πράγματα για την εξωτερική πολιτική του Χίτλερ και του Στάλιν. Παρόλα αυτά, η μονόπλευρη αυτή προπαγάνδα από μόνη της αντιπροσωπεύει το χειρότερο σοβινιστικό δηλητήριο. Οι μισοαλήθειες είναι το πιο επικίνδυνο είδος των ψεμάτων,
Ολόκληρη η τωρινή προπαγάνδα της Κομιντέρν ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία. Μετά από πέντε χρόνια χονδροκομμένου εξωραϊσμού των δημοκρατιών, όπου ολόκληρος ο «κομμουνισμός» είχε περιοριστεί σε μονότονες καταγγελίες των φασιστών επιδρομέων, η Κομιντέρν ανακάλυψε ξαφνικά, το Φθινόπωρο του 1939, τον εγκληματικό ιμπεριαλισμό των δημοκρατικών. Ψευτοαριστεροί! Από τότε δεν ξεστόμισαν ούτε μία μόνο λέξη καταδίκης για την καταστροφή της Τσεχοσλοβακίας και της Πολωνίας, για την κατάληψη της Δανίας και της Νορβηγίας, και τις αισχρές κτηνωδίες που επιβλήθηκαν από τις συμμορίες, του, Χίτλερ στον πολωνέζικο και εβραϊκό λαό! Ο Χίτλερ παρουσιάστηκε σαν χορτοφάγος φιλειρηνιστής που συνεχώς προκαλείται από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές. Η Αγγλο-γαλλική Συμμαχία αναφερόταν στον Τύπο της Κομιντέρν σαν το «ιμπεριαλιστικό μπλοκ ενάντια στο γερμανικό λαό». Ο ίδιος ο Γκέμπελς δε θα μπορούσε να μαγειρέψει κάτι καλύτερο! Το εξόριστο Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα καιγόταν από τη φλόγα της αγάπης προς την πατρίδα, Και μια και η γερμανική πατρίδα δεν έπαψε να είναι φασιστική, κατάληξαν στο ότι το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα κρατάει μια σοσιαλφασιστική θέση. Τελικά έφτασε ο καιρός που η θεωρία του σοσιαλφασισμού του Στάλιν πήρε σάρκα και οστά.
Με μια πρώτη, ματιά, η συμπεριφορά του γαλλικού και του αγγλικού τμήματος της Κομμουνιστικής Διεθνούς φαίνονταν να είναι διαμετρικά αντίθετη. Σε αντίθεση με τους Γερμανούς, κλήθηκαν να επιτεθούν ενάντια στη δική τους κυβέρνηση. Αλλά αυτός ο ξαφνικός ντεφετισμός δεν είχε καμία σχέση με τον διεθνισμό, δεν ήταν παρά μια διαστρεβλωμένη ποικιλία του πατριωτισμού -αυτοί οι κύριοι θεωρούν ότι η πατρίδα τους είναι το Κρεμλίνο, απ’ όπου εξαρτάται η καλοπέρασή τους. Πολλοί από τους γάλλους σταλινικούς συμπεριφέρθηκαν με αναμφισβήτητο θάρρος απέναντι στις διώξεις. Αλλά το πολιτικό περιεχόμενο αυτού του θάρρους βρωμίστηκε από τον εξωραϊσμό της αρπαχτικής πολιτικής του εχθρικού στρατοπέδου. Τι έπρεπε να σκεφθούν οι γάλλοι εργάτες γι’ αυτό.
Οι επαναστάτες διεθνιστές πάντα παρουσιάζονται από την αντίδραση σαν πράχτορες του εξωτερικού εχθρού. Η Κομιντέρν δημιούργησε μια κατάσταση για το γαλλικό και το αγγλικό της τμήμα που τα έκανε να δώσουν τη βάση για μια τέτοια κατηγορία, και κατά συνέπεια, οδήγησαν αναγκαστικά τους εργάτες προς το πατριωτικό στρατόπεδο ή τους καταδίκασαν σε σύγχυση και παθητικότητα.
Η πολιτική του Κρεμλίνου είναι απλή: πούλησε στον Χίτλερ την Κομιντέρν. μαζί με το πετρέλαιο και το μαγγάνιο. Αλλά η σκυλίσια δουλικότητα με την οποία αυτοί οι άνθρωποι πουλήθηκαν, πιστοποιεί, αναντίρρητα, την εσωτερική διαφθορά της Κομιντέρν. Ούτε αρχές, ούτε τιμή, ούτε συνείδηση έμεινε στους πράχτορες του Κρεμλίνου, πέρα από μία ευλύγιστη ραχοκοκαλιά. Αλλά οι άνθρωποι με εευλύγιστες ραχοκοκαλιές δεν μπορούν ποτέ να γίνουν οι καθοδηγητές μιας επανάστασης.
Η φιλία του Στάλιν με τον Χίτλερ δε θα κρατήσει για πάντα, ούτε ακόμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πριν το μανιφέστο μας φτάσει στις μάζες, η εξωτερική πολιτική του Κρεμλίνου μπορεί να κάνει μια νέα στροφή. Σ’ αυτήν την περίπτωση o χαραχτήρας της προπαγάνδας της Κομιντέρν θα άλλαζε επίσης. Αν το Κρεμλίνο συνδεθεί στενά με τις δημοκρατίες, η Κομιντέρν για μια ακόμα φορά θα ξεθάψει από τις αποθήκες της την Μαύρη Βίβλο των εγκλημάτων του Εθνικοσοσιαλισμού. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι η προπαγάνδα της θα πάρει έναν επαναστατικό χαραχτήρα. Παρότι θα αλλάξει ετικέτες θα μείνει το ίδιο δουλική, όπως ήταν πριν. Η επαναστατική πολιτική απαιτεί, πάνω από όλα, οι μάζες να μάθουν την αλήθεια. Αλλά η Κομιντέρν λεει ψέματα συστηματικά. Εμείς στρεφόμαστε προς τους εργάτες όλου του κόσμου και τους λέμε: Μην πιστεύετε τους ψεύτες!

Οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Σταλινικοί στις Αποικίες

Τα κόμματα που έχουν δεθεί με τους εκμεταλλευτές και ενδιαφέρονται για προνόμια, είναι οργανικά ανίκανα να συνεχίσουν μια τίμια πολιτική με σεβασμό στα πιο εκμεταλλευόμενα στρώματα των εργατών και στους καταπιεσμένους λαούς. Η φυσιογνωμία της Δεύτερης και της Τρίτης Διεθνούς, αποκαλύφτηκε, έτσι, με τη μεγαλύτερη καθαρότητα στη στάση τους απέναντι στις αποικίες.
Η Δεύτερη Διεθνής, δρώντας σαν δικηγόρος για τους δουλοκτήτες και σαν μέτοχος στα κέρδη από τη δουλεία, δεν έχει δικά της τμήματα στις αποικίες, αν παραβλέψουμε τις περιστασιακές ομάδες των αποικιακών υπαλλήλων, όπου κυριαρχούν, γενικά, οι Γάλλοι μασόνοι και οι «αριστεροί» καριερίστες που κάθονται στο σβέρκο του ντόπιου πληθυσμού. Έχοντας αποκηρύξει οπορτουνιστικά την αντιπατριωτική ιδέα της εξέγερσης του αποικιακού πληθυσμού ενάντια στην «δημοκρατική πατρίδα», η Δεύτερη Διεθνής έχει κερδίσει για τον εαυτό της το προνόμιο να εφοδιάζει την αστική τάξη με υπουργούς για τις αποικίες, δηλαδή, διώχτες σκλάβων (Σίντεϊ Γουέμπ, Μάριους Μουτέ και άλλους).
Σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα, η Τρίτη Διεθνής, που άρχισε με μια θαρραλέα επαναστατική έκκληση σ’ όλους τους καταπιεσμένους λαούς, έχει το ίδιο εκπορνευτεί πέρα για πέρα στο ζήτημα των αποικιών. Πριν από μερικά χρόνια, όταν η Μόσχα είδε την ευκαιρία να κάνει μια συμμαχία με τις ιμπεριαλιστικές δημοκρατίες, η Κομιντέρν πρόβαλε τα συνθήματα της εθνικής απελευθέρωσης όχι μόνο για την Αβησσυνία και την Αλβανία, αλλά και για την Αυστρία. Αλλά για τις αποικίες της Αγγλίας και της Γαλλίας περιορίστηκε ταπεινά στο να εύχεται «λογικές» μεταρρυθμίσεις. Εκείνη την περίοδο, η Κομιντέρν υπεράσπιζε την Ινδία όχι ενάντια στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά ενάντια σε πιθανές επιθέσεις από την Ιαπωνία, και την Τυνησία ενάντια στους χσυλιόδοντες του Μουσουλίνι. Τώρα η κατάσταση έχει αλλάξει βίαια. Πλήρη ανεξαρτησία για την Ινδία, την Αίγυπτο, την Αλγερία! ο Δημητρόφ δε δέχεται τίποτε λιγότερο. Οι Άραβες και οι Νέγροι βρήκαν τον καλύτερο φίλο τους στο πρόσωπο του Στάλιν, για άλλη μια φορά, χωρίς να υπολογίζουν φυσικά τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ. Το γερμανικό τμήμα της Κομιντέρν. μ’ αυτή την αναίδεια που χαρακτηρίζει τη συμμορία αυτή των παρασίτων, υπερασπίζει την Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία ενάντια στις συνωμοσίες του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ικανοί και έτοιμοι για οτιδήποτε! Με μια νέα αλλαγή στον προσανατολισμό του Κρεμλίνου προς τις Δυτικές δημοκρατίες, θα παρακαλέσουν πάλι με μεγάλο σεβασμό το Λονδίνο και το Παρίσι να παραχωρήσουν φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στις αποικίες τους.
Σε αντίθεση με τη Δεύτερη Διεθνή, η Κομιντέρν, χάρη στη μεγάλη της παράδοση, ασκεί μια αναμφισβήτητη επιρροή στις αποικίες. Αλλά η κοινωνική της βάση έχει αλλάξει σύμφωνα με την πολιτική της εξέλιξη. Στην τωρινή περίοδο, σε χώρες αποικιακού χαραχτήρα, η Κομιντέρν στηρίζεται στο στρώμα που είναι η παραδοσιακή βάση της Δεύτερης Διεθνούς στα μητροπολιτικά κέντρα. Τα ψίχουλα που πέφτουν από τα υπερκέρδη. έχουν κάνει ικανό τον ιμπεριαλισμό να δημιουργεί ένα ομοίωμα μιας ντόπιας εργατικής αριστοκρατίας στις αποικιακές και μισοαποικιακές χώρες. Ασήμαντη βέβαια σε σύγκριση με το πρότυπό της στα μητροπολιτικά κέντρα, ξεχωρίζει, ωστόσο, στο φόντο της γενικής φτώχειας και είναι πεισματικά γατζωμένηστα προνόμια της. Η εργατική γραφειοκρατία και αριστοκρατία στις αποικιακές και μισοαποικιακές χώρες, μαζί με τους κρατικούς υπαλλήλους, προσφέρουν ιδιαίτερα δουλικά στελέχη για τους «φίλους» του Κρεμλίνου. Στη Λατινική Αμερική, ένας από τους πιο αποκρουστικούς αντιπροσώπους αυτού του τύπου, είναι ο μεξικανός δικηγόρος. Λομπάρντο Τολεντάνο. που τις οικείες υπηρεσίες του αντάμειψε το Κρεμλίνο με το να τον ανυψώσει στο διακοσμητικό πόστο του Προέδρου της Λατινοαμερικάνικης Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας. Θέτοντας τα ζητήματα της ταξικής πάλης επί τάπητος, ο πόλεμος δημιουργεί γι’ αυτούς τους απατεώνες και ανεμοδείχτες μια όλο και πιο δύσκολη κατάσταση, την οποία οι γνήσιοι Μπολσεβίκοι πρέπει να χρησιμοποιήσουν για να σαρώσουν την Κομιντέρν από τις αποικιακές χώρες μια για πάντα.

Κεντρισμός και Αναρχισμός

Δοκιμάζοντας καθετί που υπάρχει, και ξεσκαρτάροντας καθετί που είναι σάπιο, ο πόλεμος αντιπροσωπεύει ένα θανάσιμο κίνδυνο για τις ξοφλημένες Διεθνείς. Ένα σημαντικό τμήμα της γραφειοκρατίας της Κομιντέρν, ιδιαίτερα όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά για τη Σοβιετική Ένωση, αναμφισβήτητα θα στραφεί στην ιμπεριαλιστική του πατρίδα. Οι εργάτες, αντίθετα, θα αριστεροποιούνται όλο και περισσότερο. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, είναι αναπόφευκτες οι ρωγμές και τα σχίσματα. Μερικά συμπτώματα δείχνουν τη δυνατότητα η «αριστερή» πτέρυγα της Δεύτερης Διεθνούς, να διασπαστεί. Κεντριστικές ομάδες διαφορετικής προέλευσης, θα συγχωνευτούν, θα σπάσουν, θα δημιουργήσουν νέα «μέτωπα», «νέα «στρατόπεδα», κλπ. Η εποχή μας θα αποκαλύψει, όμως. ότι θεωρεί τον κεντρισμό ανυπόφορο. Ο παθητικός και τραγικός ρόλος που έπαιξε το ΠΟΥΜ στην Ισπανική Επανάσταση, η πιο σοβαρή και πιο έντιμη κεντριστική οργάνωση, θα μείνει για πάντα στη μνήμη του πιο προχωρημένου προλεταριάτου σαν μια τρομερή προειδοποίηση.
Αλλά η ιστορία αρέσκεται σε επαναλήψεις. Δεν αποκλείεται η πιθανότητα για νέες απόπειρες δημιουργίας μιας διεθνούς οργάνωσης πάνω στο πρότυπο της 2½ Διεθνούς, ή, αυτή την φορά της 3 1/2 Διεθνούς. Τέτοια ξεκινήματα αξίζει να προσεχτούν μονάχα σαν μια αντανάκλαση ενός βαθύτερου προτσές που συντελείται μέσα στις εργατικές μάζες. Αλλά μπορούμε να βεβαιώσουμε με σιγουριά από τα πριν ότι τα κεντριστικά «μέτωπα», «στρατόπεδα», «Διεθνείς» που στερούνται από κάθε θεωρητικό θεμέλιο, από κάθε επαναστατική παράδοση, ή από ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα, δε θα έχουν παρά εφήμερο χαρακτήρα. Θα τους βοηθήσουμε, κριτικάροντας ανελέητα την αναποφασιστικότητά τους και την απροθυμία τους.
Αυτή η σκιαγράφηση της χρεοκοπίας των παλιών οργανώσεων της εργατικής τάξης, θα ήταν ατελής αν παραλείπαμε να αναφέρουμε τον αναρχισμό. Η παρακμή του αποτελεί το πιο αναμφισβήτητο φαινόμενο της εποχής μας. Ακόμα και πριν από τον Πρώτο Ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, οι γάλλοι αναρχοσυνδικαλιστές κατάφεραν να γίνουν οι χειρότεροι οπορτουνιστές και οι άμεσοι υπηρέτες της μπουρζουαζίας.
Στον τελευταίο πόλεμο, οι περισσότεροι από τους διεθνείς αναρχικούς ηγέτες, εμφανίστηκαν σαν πατριώτες. Μέσα στην φωτιά του ισπανικού εμφύλιου πολέμου, οι αναρχικοί πήραν πόστα σαν υπουργοί της αστικής τάξης. Οι αναρχικοί λογάδες αρνούνται το κράτος όσο το κράτος δεν τους χρειάζεται. Στην ώρα του κινδύνου, όπως και οι σοσιαλδημοκράτες, γίνονται πράκτορες της καπιταλιστικής τάξης.
Οι αναρχικοί μπήκαν στον τωρινό πόλεμο χωρίς ένα πρόγραμμα, χωρίς την παραμικρή ιδέα, και με μια σημαία κηλιδωμένη από την προδοσία του ισπανικού προλεταριάτου. Σήμερα είναι ανίκανοι να παρουσιάσουν οτιδήποτε μέσα στις γραμμές των εργατών, εκτός από μια πατριωτική αποθάρρυνση, γαρνιρισμένη με ανθρωπιστικές θρηνωδίες. Επιδιώκοντας μια προσέγγιση με τους αναρχικούς εργάτες που είναι πραγματικά διατεθειμένοι να παλέψουν για τα συμφέροντα της τάξης τους, θα απαιτήσουμε ταυτόχρονα να σπάσουν ολοκληρωτικά, από εκείνους τους ηγέτες που τόσο στον πόλεμο, όσο και στην επανάσταση έκαναν τα θελήματα της μπουρζουαζίας.

Τα Συνδικάτα και ο Πόλεμος

Ενώ οι μεγιστάνες του μονοπωλιακού καπιταλισμού στέκονται πάνω από τα επίσημα όργανα της κρατικής εξουσίας, ελέγχοντάς τα από τα ύψη τους, οι οπορτουνιστές συνδικαλιστές ηγέτες τριγυρίζουν στις βάσεις της κρατικής εξουσίας και την υποστηρίζουν μέσα στις εργατικές μάζες. Αλλά είναι αδύνατο να παίξουν αυτό το βρωμερό ρόλο όσο η εργατική δημοκρατία διατηρείται μέσα στα συνδικάτα. Το καθεστώς στα συνδικάτα, σύμφωνα με το πρότυπο του καθεστώτος στα αστικά κράτη, γίνεται όλο και περισσότερο αυταρχικό. Σε περίοδο πολέμου, η γραφειοκρατία των συνδικάτων γίνεται οριστικά η στρατιωτική αστυνομία του Γενικού Επιτελείου Στρατού μέσα στην εργατική τάξη.
Αλλά. παρά τον ζήλο τους, τίποτε δεν μπορεί να τους σώσει. Ο πόλεμος φέρνει καταστροφές και το θάνατο στα τωρινά ρεφορμιστικά συνδικάτα. Οι συνδικαλιστές που είναι νέοι, επιστρατεύονται για τη σφαγή. Αντικαθιστούνται από παιδιά, γυναίκες και γέρους, δηλαδή από κείνους που είναι λιγότερο ικανοί για αντίσταση. Όλες οι χώρες θα βγουν οπό τον πόλεμο τόσο καταστραμμένες που το βιοτικό επίπεδο των εργατών θα ριχτεί πίσω εκατό χρόνια.
Τα ρεφορμιστικά συνδικάτα μπορούν να υπάρχουν μόνο κάτω από καθεστώς της αστικής δημοκρατίας. Αλλά η πρώτη που θα νικηθεί στον πόλεμο θα είναι η απόλυτα σαπισμένη δημοκρατία. Στην οριστική πτώση της θα παρασύρει όλες τις εργατικές οργανώσεις που χρησίμευαν για στήριγμά της. Δε θα υπάρχει θέση για τα ρεφορμιστικά συνδικάτα. Η καπιταλιστική αντίδραση θα τα καταστρέψει ανελέητα. Είναι ανάγκη να προειδοποιήσουμε τους εργάτες γι’ αυτό άμεσα και αρκετά δυνατά, για να το ακούσουν όλοι.
Μια νέα εποχή απαιτεί νέες μέθοδες. Οι νέες μέθοδες, απαιτούν νέους ηγέτες. Είναι δυνατόν να σώσουμε τα συνδικάτα μονάχα μ’ έναν τρόπο: μετατρέποντάς τα σε μαχητικές οργανώσεις που θα βάλουν σαν σκοπό τους τη νίκη ενάντια στην καπιταλιστική αναρχία και την ιμπεριαλιστική ληστεία. Τα συνδικάτα θα παίξουν έναν τεράστιο ρόλο στο χτίσιμο της σοσιαλιστικής οικονομίας. Αλλά, η πρωταρχική προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η ανατροπή της καπιταλιστικής τάξης και η εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Τα συνδικάτα μπορούν να ξεφύγουν το θάψιμο κάτω από τα ερείπια του πολέμου, μόνο αν πάρουν τον δρόμο της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Η Τέταρτη Διεθνής

Η προλεταριακή πρωτοπορία είναι ο αδιάλλακτος εχθρός του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αλλά δε φοβάται καθόλου αυτόν τον πόλεμο. Δέχεται τη μάχη στην αρένα που έχει διαλέξει ο ταξικός εχθρός. Μπαίνει σ’ αυτήν την αρένα με διάπλατα ανοιγμένη τη σημαία της.
Η Τέταρτη Διεθνής είναι η μόνη οργάνωση που σωστά πρόβλεψε τη γενική πορεία των παγκόσμιων γεγονότων, που προειδοποίησε για το αναπόφευκτο μιας καινούργιας καταστροφής, που ξεσκέπασε τα πασιφιστικά ψέματα των αστών δημοκρατών και των μικροαστών τυχοδιωχτών της σταλινικής σχολής, που πάλεψε ενάντια στην πολιτική της ταξικής συνεργασίας που φέρνει το όνομα των «Λαϊκών Μετώπων», που κατάγγειλε τον προδοτικό ρόλο της Κομιντέρν και των αναρχικών στην Ισπανία, που ασυμφιλίωτα κριτικάρησε τις κεντριστικές αυταπάτες του ΠΟΥΜ, που συνέχισε να ατσαλώνει τα στελέχη της ακατάπαυστα στο πνεύμα της επαναστατικής ταξικής πάλης. Η πολιτική μας στον πόλεμο δεν είναι παρά η συμπυκνωμένη συνέχιση της πολιτικής μας στην περίοδο της ειρήνης.
Η Τέταρτη Διεθνής χτίζει το πρόγραμμα της πάνω στις γρανιτένιες θεωρητικές βάσεις του Μαρξισμού. Απορρίπτει τον άθλιο εκλεκτικισμό που τώρα κυριαρχεί στις γραμμές της επίσημης εργατικής γραφειοκρατίας των διαφόρων στρατοπέδων και που πολύ συχνά χρησιμεύει σαν ένα κάλυμμα για συνθηκολόγηση με την αστική δημοκρατία. Το πρόγραμμά μας είναι διατυπωμένο σε μια σειρά ντοκουμέντα που είναι προσιτά στον καθένα. Η ουσία του μπορεί να συνοψιστεί με δυο λέξεις δικτατορία του προλεταριάτου.

Το Πρόγραμμα μας Βασίζεται στον Μπολσεβικισμό

Η Τέταρτη Διεθνής βασίζεται απόλυτα και ολόψυχα στην επαναστατική παράδοση του Μπολσεβικισμού και των οργανωτικών του μεθόδων. Αφήστε τους μικροαστούς ριζοσπάστες να κλαψουρίζουν ενάντια στον συγκεντρωτισμό. Ένας εργάτης που πήρε μέρος έστω και σε μνα απεργία γνωρίζει ότι καμία πάλη δεν είναι δυνατή χωρίς πειθαρχία και μια σταθερή ηγεσία. Ολόκληρη η εποχή μας διαπερνιέται από το πνεύμα του συγκεντρωτισμού, Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός έχει φέρει την οικονομική συγκεντροποίηση στα τελευταία της όρια, Ο κρατικός συγκεντρωτισμός με το μανδύα του φασισμού πήρε ένα ολοκληρωτικό χαραχτήρα. Οι δημοκρατίες όλο και περισσότερο προσπαθούν να συναγωνίζονται αυτό το μοντέλο. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία υποστηρίζει λυσσασμένα τον παντοδύναμο μηχανισμό της. Η Δεύτερη και η Τρίτη Διεθνής χρησιμοποιούν ξετσίπωτα τον κρατικό μηχανισμό στην πάλη τους ενάντια στην επανάσταση.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η στοιχειώδης εγγύηση της επιτυχίας είναι να αντιπαρατάξουμε τον επαναστατικό συγκεντρωτισμό στον συγκεντρωτισμό της αντίδρασης. Είναι απαραίτητο να έχουμε μια οργάνωση της προλεταριακής πρωτοπορίας με σιδερένια πειθαρχία, μια γνήσια επιλογή αφοσιωμένων επαναστατών που να είναι έτοιμοι για αυτοθυσία, εμψυχωμένοι από μια αδάμαστη θέληση για τη νίκη. Να προετοιμάσουμε την επίθεση συστηματικά και μελετημένα, και όταν η αποφασιστική ώρα σημάνει να ρίξουμε όλη τη δύναμη της τάξης αδίσταχτα στο πεδίο της μάχης -μονάχα ένα συγκεντρωτικό κόμμα που το ίδιο δεν διστάζει, είναι ικανό για να διδάξει αυτά τα πράγματα στους εργάτες.
Οι επιπόλαιοι σκεπτικιστές ικανοποιούνται να αναφέρουν τον εκφυλισμό του Μπολσεβίκικου συγκεντρωτισμού σε γραφειοκρατισμό. Λες και ολόκληρη η πορεία της ιστορίας εξαρτάται από την δομή ενός κόμματος! Στην πραγματικότητα η τύχη του κόμματος εξαρτάται από την πορεία της πάλης των τάξεων. Αλλά σε κάθε περίπτωση το Μπολσεβίκικο Κόμμα ήταν το μόνο Κόμμα που απόδειξε στην πράξη την ικανότητά του για την πραγματοποίηση της προλεταριακής επανάστασης. Ένα τέτιο ακριβώς κόμμα χρειάζεται το διεθνές προλεταριάτο. Αν το αστικό καθεστώς βγει από τον πόλεμο άθιχτο, κάθε επαναστατικό κόμμα θα εκφυλιστεί. Αν η προλεταριακή επανάσταση είναι νικηφόρα, οι συνθήκες που δημιουργούν τον εκφυλισμό θα εξαφανιστούν.
Σε συνθήκες που θριαμβεύει η αντίδραση, η μαζική απογοήτευση και η μαζική κόπωση, σε μια πολιτική ατμόσφαιρα που έχει δηλητηριαστεί από την κακοήθη αποσύνθεση των παραδοσιακών οργανώσεων της εργατικής τάξης, μπροστά σε συσσωρευμένες δυσκολίες και εμπόδια, η ανάπτυξη της Τέταρτης Διεθνούς προχώρησε αναγκαστικά αργά. Μεμονωμένες και από πρώτη ματιά πλατύτερες και πιο ελπιδοφόρες προσπάθειες για την ενοποίηση της αριστεράς, έχουν γίνει επανειλημμένα από κεντριστές που περιφρονούσαν τις προσπάθειες μας. Όλες, όμως, αυτές οι μεγαλεπήβολες προσπάθειες έγιναν σκόνη πριν ακόμα οι μάζες μάθουν τα ονόματά τους. Μονάχα η Τέταρτη Διεθνής, με πείσμα και επιμονή, και αυξανόμενη επιτυχία, εξακολουθεί να κολυμπάει ενάντια στο ρεύμα.

Έχουμε Αντέξει στην Δοκιμασία

Αυτό που χαρακτηρίζει μια γνήσια επαναστατική οργάνωση είναι πάνω.απ’ όλα η σοβαρότητα με την οποία επεξεργάζεται και δοκιμάζει την πολιτική της γραμμή σε κάθε νέα στροφή των γεγονότων. Ο συγκεντρωτισμός γίνεται καρποφόρος με τη δημοκρατία. Στη φωτιά του πολέμου τα τμήματά μας συζητούν υπομονετικά όλα τα ζητήματα της προλεταριακής πολιτικής, βάζοντας σε δοκιμασία τις μέθοδες, και διώχνοντας όλα εκείνα τα ασταθή στοιχεία που ενώθηκαν μαζί μας μόνο στη βάση της αντίθεσής τους προς τη Δεύτερη και Τρίτη Διεθνή. Ο χωρισμός από αμφίβολους συνοδοιπόρους είναι το αναπόφευκτο επιπλέον τίμημα στο σχηματισμό ενός πραγματικού επαναστατικού κόμματος.
Η συντριπτική πλειοψηφία των συντρόφων μας, σε διάφορες χώρες, έχουν αντέξει την πρώτη δοκιμασία του πολέμου. Αυτό το γεγονός έχει ανεκτίμητη σημασία για το μέλλον της Τέταρτης Διεθνούς. Κάθε μέλος της οργάνωσής μας όχι μόνο έχει το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να θεωρεί από δω και πέρα τον εαυτό του σαν αξιωματικό στον επαναστατικό στρατό που θα δημιουργηθεί μέσα στη φλόγα των γεγονότων. Η είσοδος των μαζών στην επαναστατική αρένα θα αποκαλύψει την ασημαντότητα των οπορτουνιστικών, των πασιφιστικών και κεντριστικών προγραμμάτων. Ένας και μόνος πραγματικός επαναστάτης σ’ ένα εργοστάσιο, σ’ ένα ορυχείο, σ’ ένα συνδικάτο, σ’ ένα σύνταγμα. σ’ ένα πολεμικό καράβι, αξίζει άπειρα περισσότερο από εκατοντάδες μικροαστούς ψευτοεπαναστάτες που σιγοβράζουν στο ζουμί τους.
Οι πολιτικοί της μεγαλομπουρζουαζίας είναι πολύ καλύτεροι στον προσανατολισμό τους, σ’ ότι αφορά το ρόλο της Τέταρτης Διεθνούς, από τους σχολαστικούς μικροαστούς μας. Την παραμονή της διακοπής των διπλωματικών σχέσεων, ο γάλλος πρεσβευτής Κουλόντρ και ο Χίτλερ, προσπαθώντας στη διάρκεια της τελικής τους συνάντησης να τρομάξουν ο ένας τον άλλον με τις συνέπειες του πολέμου, βρέθηκαν ομόφωνα σύμφωνοι ότι ο «μόνος πραγματικός νικητής» θα είναι η Τέταρτη Διεθνής. Με την εξαπόλυση των εχθροπραξιών ενάντια στην Πολωνία, οι κυριότερες εφημερίδες της Γαλλίας, της Δανίας και άλλων χωρών, δημοσίευσαν ανταποκρίσεις που έλεγαν ότι στις εργατικές συνοικίες του Βερολίνου εμφανίστηκαν στους τοίχους πλακάτ «Κάτω ο Στάλιν, ζήτω ο Τρότσκι», Αυτό σημαίνει Κάτω η Τρίτη Διεθνής, ζήτω η Τέταρτη Διεθνής». Όταν οργανώθηκε μια διαδήλωση από τους πιο αποφασισμένους εργάτες και φοιτητές της Πράγας, στην επέτειο της εθνικής ανεξαρτησίας ο «Προτέκτορας» Βαρόνος Νόϊρατ, έκανε μια επίσημη δήλωση, αποδίδοντας την ευθύνη γι’ αυτήν τη διαδήλωση στους τσέχους «Τροτσκιστές». Η ανταπόκριση από την Πράγα που παρουσιάζεται στην εφημερίδα που βγάζει ο Μπένες, ο πρώην πρόεδρος της Τσεχοσλοβάκικης Δημοκρατίας, επιβεβαιώνει το γεγονός ότι οι τσέχοι εργάτες γίνονται «Τροτσκιστές». Όλα αυτά μέχρι τώρα δεν είναι παρά συμπτώματα. Αλλά δείχνουν αλάνθαστα την πορεία. Η νέα γενιά των εργατών, τους οποίους ο πόλεμος θα σπρώξει στο δρόμο της επανάστασης, θα βρουν την θέση τους κάτω από την σημαία μας.

Η Προλεταριακή Επανάσταση

Οι βασικοί όροι για τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης έχουν εγκαθιδρυθεί από την ιστορική πείρα και έχουν ξεκαθαριστεί θεωρητικά: 1) Το αστικό αδιέξοδο και η επακόλουθη σύγχυση της άρχουσας τάξης. 2) Η οξεία δυσαρέσκεια και η πάλη για αποφασιστικές αλλαγές τις γραμμές της μικροαστικής τάξης, πού δίχως την υποστήριξή της, η μεγαλοαστική τάξη δεν μπορεί να διατηρηθεί μόνη της. 3) Η συνειδητοποίηση της ανυπόφορης κατάστασης και η ετοιμότητα για επαναστατικούς αγώνες σης γραμμές του προλεταριάτου: 4) Ένα καθαρό πρόγραμμα και μια σταθερή ηγεσία της προλεταριακής πρωτοπορίας -αυτοί είναι οι τέσσερεις όροι για τη νίκη της προλεταριακής επανάστάσης. Ο βασικός λόγος για τις ήττες πολλών επαναστάσεων οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί οι τέσσερις όροι, σπάνια φθάνουν στον αναγκαίο βαθμό ωριμότητας, ταυτόχρονα. Στην ιστορία, ο πόλεμος έχει γίνει συχνά η μάνα της επανάστασης ακριβώς γιατί κλονίζει τα παραγερασμένα καθεστώτα από τα θεμέλια τους, εξασθενίζει την κυρίαρχη τάξη. και επιταχύνει την ανάπτυξη της επαναστατικής αγανάχτησης μέσα στις καταπιεσμένες τάξεις.
Ο αποπροσανατολισμός ήδη της αστικής τάξης, το ξεσήκωμα και η δυσαρέσκεια των λαϊκών μαζών, είναι έντονα, όχι μονάχα στις εμπόλεμες, αλλά και στις ουδέτερες χώρες. Αυτά τα φαινόμενα θα ενταθούν σε κάθε μήνα του πολέμου που περνάει. Στα τελευταία είκοσι χρόνια, είναι αλήθεια, το προλεταριάτο έχει υποστεί τη μια ήττα μετά την άλλη, που η κάθε μια είναι βαρύτερη από την προηγούμενη, απογοητεύτηκε από τα παλιά του κόμματα, και βρέθηκε στον πόλεμο αναμφίβολα με πεσμένο το ηθικό. Οπωσδήποτε, δε θα έπρεπε να υπερτιμήσουμε τη σταθερότητα ή τη διάρκεια αυτών των διαθέσεων. Τα γεγονότα τις δημιούργησαν, τα γεγονότα θα τις διαλύσουν.
Ο πόλεμος, όπως και η επανάσταση, γίνονται πρώτα και κύρια από τη νεότερη γενιά. Εκατομμύρια νέοι. δε βρήκαν δουλειά στη βιομηχανία και άρχισαν τη ζωή τους σαν άνεργοι και γι’ αυτό έμειναν έξω από την πολιτική ζωή. Σήμερα βρίσκουν τη θέση τους ή θα την βρουν αύριο: το κράτος τους οργανώνει σε συντάγματα και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ανοίγει τη δυνατότητα για την επαναστατική τους ενοποίηση. Χωρίς αμφιβολία, ο πόλεμος θα κλονίσει την απάθεια των παλιών γενιών.

Το πρόβλημα της Ηγεσίας

Παραμένει το ζήτημα της ηγεσίας. Δε θα προδοθεί η επανάσταση κι αυτή τη φορά, όσο υπάρχουν δύο Διεθνείς στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού, ενώ τα γνήσια επαναστατικά στοιχεία αποτελούν μια μικροσκοπική μειοψηφία; Με άλλα λόγια: θα πετύχουμε να προετοιμάσουμε έγκαιρα ένα κόμμα ικανό να ηγηθεί στην προλεταριακή επανάσταση; Για να απαντήσουμε σωστά πάνω σ’ αυτό το ερώτημα είναι ανάγκη να το βάλουμε σωστά. Φυσικά αυτή ή η άλλη εξέγερση μπορεί να καταλήξει, και σφαλώς θα καταλήξει στην ήττα, χάρη στην ανωριμότητα της επαναστατικής ηγεσίας. Αλλά δεν πρόκειται για μια και μόνη εξέγερση. Πρόκειται για μιαν ολόκληρη επαναστατική εποχή.
Ο καπιταλιστικός κόσμος δεν έχει διέξοδο, εκτός αν θεωρήσουμε σαν τέτοια μια παρατεινόμενη θανάσιμη αγωνία. Είναι ανάγκη να προετοιμαστούμε για πολλά χρόνια, αν όχι για δεκάδες χρόνια πολέμων, εξεγέρσεων, σύντομων διαλειμμάτων ανακωχής, νέων πολέμων και νέων εξεγέρσεων.
Ένα νεαρό επαναστατικό κόμμα, πρέπει να στηριχτεί σε μια τέτοια προοπτική. Η ιστορία θα του δώσει αρκετές ευκαιρίες και δυνατότητες για να δοκιμαστεί, να συγκεντρώσει πείρα, και να ωριμάσει. Όσο πιο γρήγορα πυκνώσουν οι γραμμές της πρωτοπορίας, τόσο η εποχή των ματοβαμένων σπασμών θα συντομευτεί, και τόσο λιγότερη καταστροφή θα γίνει στον πλανήτη μας. Αλλά το μεγάλο ιστορικό πρόβλημα δε θα λυθεί σε καμία περίπτωση μέχρι να βρεθεί ένα επαναστατικό κόμμα στην ηγεσία του προλεταριάτου. Το ζήτημα των ρυθμών και των χρονικών διαστημάτων, έχει μια τεράστια σπουδαιότητα. Αλλά αυτό δεν αλλάζει ούτε τη γενική ιστορική προοπτική ούτε την κατεύθυνση της πολιτικής μας. Το συμπέρασμα είναι απλό; είναι ανάγκη να διεξάγουμε τη δουλειά της διαπαιδαγώγησης και οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας με μια δεκαπλάσια ενεργητικότητα. Αυτό ακριβώς είναι το καθήκον της Τέταρτης Διεθνούς.
Η μεγαλύτερη πλάνη γίνεται απ’ αυτούς που, αναζητώντας μια δικαιολόγηση των απαισιόδοξων συμπερασμάτων τους. αναφέρουν απλά τις θλιβερές συνέπειες του τελευταίου πολέμου. Πρώτα-πρώτα, ο τελευταίος πόλεμος γέννησε την Οχτωβριανή Επανάσταση, που με τα μαθήματα της ζει το εργατικό κίνημα όλου του κόσμου. Δεύτερο, οι συνθήκες του τωρινού πολέμου διαφέρουν θεμελιακά απ’ αυτές του 1914. Η οικονομική κατάσταση των ιμπεριαλιστικών χωρών, μαζί και των Ενωμένων Πολιτειών, είναι άπειρα πιο χειρότερη σήμερα, και οι καταστροφικές δυνάμεις του πολέμου είναι άπειρα πιο ολέθριες απ’ ότι ήταν ένα τέταρτο του αιώνα νωρίτερα. Γι» αυτό υπάρχει σοβαρός λόγος να περιμένουμε αυτήν τη φορά μια πολύ γρήγορη και πολύ πιο αποφασιστική αντίδραση από τη μεριά των εργατών και του στρατού.
Η πείρα του πρώτου πολέμου δεν πέρασε δίχως να επιδράσει βαθιά στις μάζες. Η Δεύτερη Διεθνής άντλησε τη δύναμή της από τις σχεδόν ανέπαφες μέχρι τότε δημοκρατικές και πασιφιστικές αυταπάτες των ,μαζών. Οι εργάτες ελπίζανε σοβαρά ότι ο πόλεμος του 1914 θα ήταν ο τελευταίος πόλεμος. Οι στρατιώτες δέχονταν να σκοτωθούν για να γλιτώσουν τα παιδιά τους από ένα καινούργιο μακελειό. Μονάχα χάρη ο’ αυτή την ελπίδα, μπόρεσαν οι άνθρωποι να αντέξουν στον πόλεμο πάνω από τέσσερα χρόνια. Σήμερα, δε μένει σχεδόν τίποτε από τις δημοκρατικές και πασιφιστικές αυταπάτες. Οι λαοί υποφέρουν τον τωρινό πόλεμο χωρίς να πιστεύουν σ’ αυτόν, χωρίς να περιμένουν τίποτε περισσότερο απ’ αυτόν πέρα από καινούργιες αλυσίδες. Αυτό
ισχύει επίσης και για τα ολοκληρωτικά κράτη. Η παλιότερη γενιά των εργατών, που βάσταξε στην πλάτη της το θάρρος του πρώτου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου, και που δε λησμόνησε τα μαθήματά του. απέχει πολύ από το να έχει φύγει από την αρένα. Στα αυτιά της επομένης γενιάς, που πήγαινε ακόμα στο σχολείο στη διάρκεια του πολέμου, αντηχούνε ακόμα τα ψεύτικα συνθήματα για τον πατριωτισμό και τον πασιφισμό, Η ανεχτίμητη πολιτική πείρα αυτών των στρωμάτων, που συνθλίβονται τώρα κάτω από το βάρος της πολεμικής μηχανής, θα αποκαλυφθεί με όλη της τη δύναμη όταν ο πόλεμος αναγκάσει τις εργατικές μάζες να ξεσηκωθούν ενάντια στις κυβερνήσεις τους.

Σοσιαλισμός ή Σκλαβιά

Οι Θέσεις μας «Ο Πόλεμος και η Τέταρτη Διεθνής» (1934) λένε:
«…Η αποκάλυψη της εντελώς αντιδραστικής, σαπισμένης και ληστρικής φύσης του σύγχρονου καπιταλισμού, η φθορά της δημοκρατίας, του ρεφορμισμού και του πασιφισμού, η επείγουσα και επιτακτική ανάγκη του προλεταριάτου να βρει έναν ασφαλή δρόμο μακριά από την επικείμενη καταστροφή, βάζει στην ημερήσια διάταξη, με ανανεωμένη δύναμη, τη διεθνή επανάσταση».
Σήμερα, δεν υπάρχει πια ζήτημα, όπως στην περίπτωση του 19ου αιώνα της απλής εξασφάλισης μιας γρηγορότερης και υγιέστερης ανάπτυξης της οικονομικής ζωής. Σήμερα είναι ζήτημα σωτηρίας της ανθρωπότητας από την αυτοκτονία. Είναι ακριβώς, αυτή η οξύτητα των ιστορικών προβλημάτων που αφαιρεί το έδαφος κάτω από τα πόδια των οπορτουνιστικών κομμάτων. Αντίθετα, το κόμμα της επανάστασης, βρίσκει μια πηγή ανεξάντλητης δύναμης στη συνείδηση του γεγονότος ότι εκπληρώνει μια αδυσώπητη ιστορική αναγκαιότητα.
Επιπλέον, είναι ανεπίτρεπτο να βάζουμε στο ίδιο επίπεδο την τωρινή επαναστατική πρωτοπορία με κείνους τους μεμονωμένους διεθνιστές που ύψωσαν τη φωνή τους στο ξέσπασμα του προηγούμενου πολέμου. Μόνο το ρωσικό Κόμμα των Μπολσεβίκων αντιπροσώπευε μια επαναστατική δύναμη εκείνη την περίοδο. Αλλά κι αυτό, στη μεγάλη του πλειοψηφία, εκτός από μια μικρή ομάδα εμιγκρέδων γύρω από τον Λένιν, δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από την εθνική του στενότητα και να ανυψωθεί στην προοπτική της παγκόσμιας επανάστασης.
Η Τέταρτης Διεθνής σε αριθμούς και ιδιαίτερα σε προετοιμασία διαθέτει άπειρα πλεονεκτήματα σε σχέση με τους προδρόμους της στο ξέσπασμα του τελευταίου πόλεμου. Η Τέταρτη Διεθνής είναι ο άμεσος κληρονόμος του Μπολσεβικισμού στην ακμή του. Η Τέταρτη Διεθνής έχει αφομοιώσει την παράδοση της Οκτωβριανής Επανάστασης και έχεί μετατρέψει σε θεωρία την πείρα της πλουσιότερης ιστορικής περιόδου ανάμεσα στους δύο ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Έχει πίστη στον εαυτό της και στο μέλλον της,
Ο πόλεμος, ας το θυμηθούμε για άλλη μια φορά, επιταχύνει φοβερά τις πολιτικές εξελίξεις. Αυτά τα μεγάλα καθήκοντα που μόλις χθες φαινόντουσαν χρόνια, αν όχι δεκαετίες, μακριά, μπορούν να προβάλουν άμεσα μπροστά μας στα δύο ή τρία επόμενα χρόνια και ακόμα νωρίτερα. Τα προγράμματα που βασίζονται σε συνηθισμένες ειρηνικές συνθήκες αναπόφευκτα θα μείνουν μετέωρα. Από την άλλη μεριά, το πρόγραμμα της Τέταρτης Διεθνούς των μεταβατικών διεκδικήσεων που φάνηκε τόσο «εξωπραγματικό» στους κοντόφθαλμους πολιτικούς, θα αποκαλύψει την πλήρη σημασία του στην πορεία της κινητοποίησης των μαζών για την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας.
Στην αρχή της καινούργιας επανάστασης, οι οπορτουνιστές για άλλη μια φορά θα παλέψουν, όπως έκαναν πριν ένα τέταρτο του αιώνα, για να εμποτίσουν τους εργάτες με την ιδέα ότι είναι αδύνατο να χτίσουν το σοσιαλισμό πάνω στα ερείπια και στην καταστροφή. Λες και είναι ελεύθερο το προλεταριάτο να διαλέξει! Είναι ανάγκη να χτίσουμε πάνω σ’ αυτά τα θεμέλια που η ιστορία μας παρέχει. Η ρώσικη επανάσταση απόδειξε ότι η εξουσία των εργατών μπορεί να βγάλει ακόμα και μια πολύ καθυστερημένη χώρα από τη βαθύτερη φτώχεια. Ακόμα πιο μεγαλύτερα είναι τα θαύματα που ξανοίγονται μπροστά στο προλεταριάτο των αναπτυγμένων χωρών. Ο πόλεμος καταστρέφει τις δομές, σιδηροδρόμους, φάμπρικες, ορυχεία, αλλά δεν μπορεί να καταστρέψει την τεχνολογία, την επιστήμη, την δεξιοτεχνία. Αφού δημιουργήσει το δικό του κράτος, αφού οργανώσει σωστά τις γραμμές του, τραβώντας στη δουλειά τις ειδικευμένες δυνάμεις που κληροδοτήθηκαν από το αστικό καθεστώς, και οργανώνοντας την παραγωγή σύμφωνα με ένα ενιαίο σχέδιο, το προλεταριάτο όχι μονάχα θα ανοικοδομήσει μέσα σε λίγα χρόνια καθετί που καταστράφηκε στον πόλεμο, αλλά και θα δημιουργήσει τις συνθήκες για μια μεγαλύτερη άνθηση του πολιτισμού πάνω στα θεμέλια της αλληλεγγύης.

Τι να Κάνουμε

Το μανιφέστο αυτό υιοθετείται από την Έκτακτη Συνδιάσκεψή της Τετάρτης Διεθνούς σε μια στιγμή που. μετά την κατατρόπωση της Ολλανδίας και του Βελγίου και την συντριβή της αρχικής αντίστασης των συμμαχικών στρατευμάτων, οι γερμανικές στρατιές προχωρούν σαν πύρινη πλημμυρίδα προς το Παρίσι και προς το στενό της Μάγχης. Στο Βερολίνο σπεύδουν από τώρα να γιορτάσουν την νίκη. Στο στρατόπεδο των συμμάχων υπάρχει τέτοια ανησυχία που πλησιάζει τον πανικό. Εδώ δεν έχουμε ούτε τη δυνατότητα αλλά ούτε και την ανάγκη να ασχοληθούμε με στρατηγικές προγνώσεις που αφορούν τα προσεχή στάδια του πολέμου. Όπως και να ‘χει, η τρομερή υπεροχή του Χίτλερ Θέτει τώρα τη σφραγίδα της πάνω στην πολιτική φυσιογνωμία ολόκληρου του κόσμου.
«Αλλά δεν είναι υποχρεωμένη η εργατική τάξη κάτω από ης σημερινές συνθήκες να βοηθήσει τις δημοκρατίες στον αγώνα τους εναντία στον γερμανικό φασισμό!». Έτσι μπαίνει το ζήτημα από πλατιούς μικροαστικούς κύκλους για τους οποίους το προλεταριάτο παραμένει πάντοτε μονάχα ένα βοηθητικό εργαλείο για τη μια ή την άλλη ομάδα της μπουρζουαζίας. Απορρίπτουμε με αγανάκτηση την πολιτική αυτή. Φυσικά υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα πολιτικά καθεστώτα μέσα στην αστική κοινωνία, ακριβώς όπως υπάρχει διαφορά στις ανέσεις ανάμεσα σε διάφορα βαγόνια σ’ ένα τρένο. Αλλά όταν όλο το τρένο γκρεμίζεται μέσα στην άβυσσο, η διάκριση ανάμεσα στην παρακμασμένη δημοκρατία και τον δολοφονικό φασισμό εξαφανίζεται μπροστά στην κατάρρευση ολόκληρου του καπιταλιστικού συστήματος.
Με τις κτηνωδίες και τις νίκες του, ο Χίτλερ προκαλεί φυσικά το έντονο μίσος των εργατών όλου του κόσμου. Αλλά ανάμεσα στο δικαιολογημένο αυτό μίσος των εργατών και τη βοήθεια στους ασθενέστερους αλλά όχι λιγότερο αντιδραστικούς εχθρούς του υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάσμα. Η νίκη των άγγλων και των γάλλων ιμπεριαλιστών δε θα ήταν λιγότερο φοβερή για την τελική μοίρα του ανθρώπινου γένους από εκείνη του Χίτλερ ή του Μουσολίνι. Η αστική δημοκρατία δεν μπορεί να σωθεί. Βοηθώντας τη δική τους αστική τάξη ενάντια στον ξένο φασισμό, οι εργάτες δε θα έκαναν τίποτε άλλο από το να επιταχύνουν τη νίκη του φασισμού στη δική τους χώρα. Το καθήκον που μπαίνει από την ιστορία δεν είναι να υποστηρίξουμε ένα μέρος του ιμπεριαλιστικού συστήματος ενάντια σ’ ένα άλλο, αλλά το να βάλουμε ένα τέλος στο σύστημα αυτό στο σύνολό του.

Οι Εργάτες Πρέπει να Μάθουν την Πολεμική Τέχνη

Η στρατιωτικοποιήσει των μαζών, γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο εντατική. Απορρίπτουμε τη χονδροκομμένη αξίωση να αποφύγουμε την στρατιωτικοποίηση αυτή διαμέσου κενών πασιφιστικών διαμαρτυριών. Η λύση όλων των μεγάλων προβλημάτων θα αποφασισθεί την επόμενη περίοδο με το όπλο στο χέρι. Οι εργάτες δεν πρέπει να φοβούνται τα όπλο. Αντίθετα, πρέπει να μάθουν να τα χρησιμοποιούν. Οι επαναστάτες δεν αποχωρίζονται από το λαό στη διάρκεια του πολέμου όπως δεν τον αποχωρίζονται και στη διάρκεια της ειρήνης. Ένας μπολσεβίκος προσπαθεί να γίνει όχι μονάχα ο καλύτερος συνδικαλιστής αλλά και ο καλύτερος στρατιώτης.
Δεν επιθυμούμε να επιτρέψουμε στην μπουρζουαζία να οδηγήσει αγύμναστους ή μισοαγύμναστους στρατιώτες την τελευταία στιγμή στο πεδίο της μάχης, απαιτούμε από το κράτος να δώσει αμέσως τη δυνατότητα στους εργάτες και τους ανέργους να μάθουν να χειρίζονται το ντουφέκι, την χειροβομβίδα, το πολυβόλο, το κανόνι, το αεροπλάνο. το υποβρύχιο και τα άλλα εργαλεία του πολέμου. Ειδικές στρατιωτικές σχολές είναι αναγκαίες σε στενή σύνδεση με τα συνδικάτα έτσι που οι εργάτες να μπορούν να γίνουν έμπειροι ειδικοί στην πολεμική τέχνη, ικανοί να κατέχουν θέσεις σαν διοικητές.

Αυτός δεν Είναι Δικός μας Πόλεμος!

Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε για μια στιγμή ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας. Σε αντιδιαστολή με τη Δεύτερη και Τρίτη Διεθνή, η Τέταρτη Διεθνής, οικοδομεί την πολιτική της όχι πάνω στη στρατιωτική τύχη των καπιταλιστικών κρατών, αλλά πάνω στη μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε πόλεμο των εργατών ενάντια στους καπιταλιστές, πάνω στην ανατροπή της άρχουσας τάξης σε όλες τις χώρες, πάνω στην παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση. Οι μετατοπίσεις στις πολεμικές γραμμές του μετώπου, η καταστροφή πρωτευουσών, η κατοχή εδαφών, η πτώση του ενός ή του άλλου μεμονωμένου κράτους, αντιπροσωπεύουν από την άποψη αυτή μονάχα τραγικά επεισόδια στο δρόμο προς την ανοικοδόμηση της σύγχρονης κοινωνίας.
Ανεξάρτητα από την πορεία του πολέμου, εκπληρώνουμε το βασικό μας καθήκον: εξηγούμε στους εργάτες ότι δεν υπάρχει συμβιβασμός ανάμεσα στα δικά τους συμφέροντα και σε κείνα του διψασμένου για αίμα καπιταλισμού. Κινητοποιούμε τους εργάτες ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Προπαγανδίζουμε την ενότητα των εργατών σε όλες τις εμπόλεμες και ουδέτερες χώρες. Καλούμε σε συναδέλφωση των εργατών
και στρατιωτών μέσα σε κάθε χώρα και των στρατιωτών με τους στρατιώτες των αντίπαλων παρατάξεων του πολεμικού μετώπου. Κινητοποιούμε γυναίκες και νέους ενάντια στον πόλεμο. Διεξάγουμε σταθερά, επίμονα, ακούραστα την προετοιμασία για την επανάσταση στα εργοστάσια, στα χαλυβουργεία, στα χωριά, στους στρατώνες, στο μέτωπο, και στο στόλο.
Αυτό είναι το πρόγραμμά μας. Προλετάριοι όλου του κόσμου, δεν υπάρχει άλλος δρόμος, παρά μονάχα η ενότητα κάτω από την σημαία της Τέταρτης Διεθνούς.

Μάης 1940

Advertisements

One response to “Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (Μάϊος 1940)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s