«Xέρι βοήθειας» στο αστικό καθεστώς;

daskalotsipras
«Μόνο ο ενθουσιασμός που ρυθμίζεται απ’ το λογικό είναι πραγματική δημιουργική δύναμη»
Μπλεζ Πασκάλ
Τα πέπλα και οι φερετζέδες μπορεί να αρέσουν σε αρκετούς (γιατί έτσι νομίζουν πως καλλωπίζουν την ασχήμια της παραεργασίας τους), αλλά έχουν τη δική τους αξία χρήσης. Από την άλλη, τόσα χρόνια έχουμε εθιστεί στις πολύφερνες οσφυοκαμψίες, αλλά και στους όψιμους «χορούς της κοιλιάς» διάφορων λιγούρηδων που για ένα πόστο, για μια θέση στον «ήλιο του εξουσιαστικού παραδείσου», μετατρέπουν τις κοινώς αποδεκτές ανθρώπινες αξίες -και τις αντίστοιχες αρχές- σε φτερό που παρασέρνει η θύελλα της «προσαρμοστικότητας». Και πως γίνεται, ρε παιδί μου, να καταφέρνουν πάντα ορισμένοι να κερδίζουν μια «θέση στην καρδιά» του εκάστοτε ισχυρού… Δείτε για παράδειγμα τον «σύντροφο» Βουδούρη, που εδώ και χρόνια επιδεικνύει εκπληκτική δεινότητα στο να «πιάνει τον παλμό» των μελλούμενων, ταγμένος πάντα στο ευρύτερο «κοινωνικό συμφέρον»…. Αφού πρώτα έπρεπε να σωθεί η χώρα από τη «χρεοκοπία», αφού μεταγενέστερα έπρεπε να «διασφαλιστεί η ευρωπαϊκή της ρότα», τώρα προβάλλεται η αναγκαιότητα για την «προοδευτική αναπτυξιακή ανασυγκρότηση του ευρύτερου κοινωνικού ιστού». Και ο συγκεκριμένος πολιτευτής δεν έλειψε ποτέ από τη «μάχη» για την υλοποίηση του εκάστοτε εποχιακού στόχου… Στην πρώτη γραμμή, front line, prima linea, όπως θέλει το λέει ο καθένας… Να δούμε αν ο ιστορικός του μέλλοντος θα του αναγνωρίσει τον εθνοσωτήριο ρόλο του στα δύσκολα…
Λες και πια, η αστική τάξη πάσχει από λειψανδρία, και αναγκάζεται να ανακυκλώνει τους ίδιους διαθέσιμους… Αν ρίξει, βέβαια, κανείς καμία πρόχειρη ματιά στο νέο αίμα που προετοιμάζουν οι κομματικοί σωλήνες για την ανάληψη των πολιτικών ηνίων του αύριο, μάλλον τα πράγματα θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο στο ζήτημα της ποιότητας. Αλλά, δυστυχώς, «η δουλειά θα γίνεται», γιατί θα φροντίζουν για αυτό όλοι οι υπόλοιποι πυλώνες του συστήματος… Όταν το ένα δάχτυλο ενός χεριού έχει μουδιάσει ή για τον οποιονδήποτε λόγο έχει αδρανοποιηθεί πρόσκαιρα (ή και οριστικά), τότε θα φροντίζουν τα υπόλοιπα τέσσερα για να μπορεί συνολικά το χέρι να «κάνει τη δουλειά του»… Πχ, αν ένας πολιτικός είναι αντικειμενικά μέτριος, μπορεί να φροντίσει ο πανούργος, πανέξυπνος και έμπειρος Ψυχάρης για να τον κάνει να φαίνεται ικανότερος…
Έχει γούστο (που λέει ο λόγος…) να βλέπει κανείς την ευαρέσκεια με την οποία ολοκληρώνει ο κάθε καθεστωτικός απολογητής την όποια δημόσια επιχειρηματολογία του. Κάνει μπαμ, πως δεν πρόκειται για μια αβίαστη, αυθόρμητη εξομολόγηση ψυχής, αλλά για μια στημένη προκαθορισμένη διαδικασία, για την οποία ο κάθε εξυπηρετητής -μόλις την ολοκληρώνει- καμαρώνει σα διάνος, και προσπαθεί να το κρύψει (εδώ ταιριάζει συγκεκριμένη παροιμία που χρησιμοποιεί ο λαός, για τη χαρά και την εκδιδόμενη γυνή…, αλλά θα κρατήσουμε το επίπεδο…). Είμαστε σίγουροι πως μόλις τελειώνει η κάθε δημόσια εμφάνιση, θα πέφτουν τηλέφωνα είτε σε κομματικούς προϊσταμένους, είτε σε καλοπληρωμένους επικοινωνιακούς ταγούς: «πώς τα πήγα;», «έσκισα;», «πες μου τα λάθη μου»… Άνθρωποι που διαχειρίζονται τις τύχες των ζωών της πλειοψηφίας των ανθρώπων, ενώ οι ίδιοι δεν κατάφεραν -ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία- να τα «βρουν με τον εαυτό τους». Ώρες-ώρες, δεν υπάρχει πιο ταιριαστό ευχητικού περιεχομένου παράγγελμα από το κλασικό: «ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ ΜΑΣ;»…
Και τα αυτιά μας συνεχίζουν να προσλαμβάνουν τους ήχους της κυρίαρχης προπαγάνδας. «Ανάπτυξη» -λέει- έρχεται, «φως στην άκρη του τούνελ», «τα πολύ δύσκολα πέρασαν», και όλα αυτά που μας λένε κατά καιρούς, είτε οι ίδιοι, είτε τα διάφορα φερέφωνα τους. Και διαβάζεις ενίοτε, και στον κυριακάτικο αστικό τύπο (με ιδιαίτερη προτίμηση στις μεγάλες ναυαρχίδες…) τις εκτιμήσεις πως μάλλον τελείωσε ο κατήφορος στο κόψιμο των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Εκεί που πάρα πολλοί άνθρωποι παίρνουν μισθούς (όσοι παίρνουν ακόμα ή έχουν δουλειά στις μέρες μας), που μετατρέπουν ορισμένες φορές την αμισθία της ανεργίας σε αξιοπρεπέστερη συνθήκη. Αφού, λοιπόν, φτάσουν τα μεροκάματα εκεί που εξαρχής ήθελαν, θα σταματήσουν τον «κατήφορο» και θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν το ανάλογο κλίμα στο κοινωνικό σύνολο. Αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στην πολύμορφη σαπίλα και εξαθλίωση, θα παρουσιάζονται ως αυτοί που θα την οδηγήσουν στην «πρόοδο». Ότι και να λένε, η αλήθεια είναι μια. Η αντίθεση ανάμεσα στον κόσμο του κεφαλαίου (και του κρατισμού), με τον κόσμο της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, δεν θα πάψει ποτέ, μέχρι να ξυπνήσουμε στην απαραίτητη ποσοτική και ποιοτική σύσταση, και να τους στείλουμε οριστικά στον καιάδα της ιστορίας. Και αυτούς, και τα διάφορα εξαπτέρυγα τους. Μέχρι να γίνει αυτό, η αντιπαράθεση αυτή θα λαμβάνει -κάθε εποχή- το χαρακτήρα που αρμόζει στο αντίστοιχο timing. Και όσο να θέλουν ορισμένοι καλοθελητές να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα, και αυτοί και εμείς ξέρουμε… Το ραντεβού δεν έπαψε ποτέ να ισχύει… «Μεταξύ κατεργάρηδων»…
Αλήθεια, θα αναρωτηθεί ο οποιοσδήποτε καλοπροαίρετος άνθρωπος, μήπως έχουν δίκιο οι διάφοροι καθεστωτικοί όταν μας προδιαθέτουν πως «τα χειρότερα τελείωσαν»;  Μα, κάποια στιγμή, θα πάρουν και τα τελευταία μέτρα. Ξέρουν από πριν τα όρια και τις αντοχές της κοινωνίας. Τραβάνε το λουρί μέχρι εκείνου του σημείου που θα αποφύγουν το να πει ο κόσμος το καθοριστικό και ολικό «ως εδώ», και θα αρχίσει να τους κυνηγάει. Όχι τόσο παρασυρμένος από κάποια ιδεολογία (και σε αυτό το σημείο, είναι επιτακτική ανάγκη από την πλευρά μας η ανάπτυξη των κατάλληλων υποδομών για την «υποδοχή» της όποιας κοινωνικής δυσαρέσκειας που αναμένεται να υπάρχει στο μελλοντικό χωροχρόνο και της μετατροπής της σε εθελοντική συνείδηση στράτευσης στον αγώνα για την ανατροπή της αστικής εξουσίας), αλλά από την οργή και την αγανάκτηση του ανθρώπου που δεν έχει να χάσει τίποτα, γιατί τα έχει χάσει όλα…
Η μεγάλη πλάκα θα είναι να δούμε τι θα λένε οι σημερινές αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις (που επένδυσαν σε αυτή την όψιμη μόδα για να αυξήσουν την πολιτική τους επιρροή) την εποχή που δεν θα χρειάζεται -εκ των πραγμάτων- άλλο μνημόνιο, ή που τα όποια καινούρια μέτρα κριθούν απαραίτητα θα ονομάζονται αλλιώς (διαρθρωτικές κινήσεις, ευρωπαϊκή επιτήρηση, κοκ). Αν και μπορούμε από τώρα να προβλέψουμε. Το κακό είναι πως, ενώ θα θέλαμε πολύ να γελάσουμε, η συγκυρία δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο… Σε κάθε περίπτωση, αυτό που έχει σημασία είναι να βλέπουμε την ουσία. Όταν έβαζαν την Ελλάδα στην ΟΝΕ, ήξεραν πως τα πραγματικά στοιχεία της οικονομίας της δεν πληρούσαν τις ουσιαστικές προϋποθέσεις. Αλλά, τότε αυτό δεν είχε σημασία και τόσο, καθώς κάποιοι (λίγοι, οι σχεδιαστές των επόμενων κινήσεων, οι πραγματικοί προπομποί του αστισμού) γνώριζαν πως μετά από λίγα χρόνια όλες οι παθογένειες, όλες οι αναντιστοιχίες, όλα τα τρωτά, θα γίνονταν οι επικοινωνιακές αφορμές για να δικαιολογηθεί ο πραγματικός Αρμαγεδώνας, η ουσιαστική σύγκλιση (με τους όρους, βέβαια, που υπαγορεύουν οι ισχυροί πόλοι της καπιταλιστικής λυκοσυμμαχίας που λέγεται Ε.Ε.). Το γεγονός πως δεν ρωτήθηκε ποτέ η ελληνική κοινωνία για τη συμμετοχή της στο «θαύμα» της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι ενδεικτικό του «σεβασμού» που δείχνουν οι μεγάλοι Δημο-κράτες ηγήτορες στους υπηκόους τους, ειδικά όταν το ενδεχόμενο αποτέλεσμα είναι αμφίρροπο και πέρα από το «σίγουρο». Αυτά να τα βλέπουν τα διάφορα τσιμπητάρια -που ευδοκιμούν ως άκαπνες γραφικές καρικατούρες σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής- και εκθειάζουν τη σύγχρονη Δημο-κρατία, αγνοώντας εντελώς το ταξικό της πρόσημο, πως είναι ξεκάθαρα -και χωρίς πολλές-πολλές περιστροφές και αλλοιώσεις- η δικτατορία της αστικής τάξης επί των υπολοίπων. Βέβαια, τα ατομικά βολέματα να είναι καλά για πολλούς συμπολίτες μας, και ποιος νοιάζεται για τις κοινωνικές σχέσεις, για την αδικία, για την ανισότητα…. «Εμείς να περνάμε καλά, και όλα καλά»… Δεν είναι έτσι, όμως. Η ατομική ευθύνη του καθενός και της καθεμιάς διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο που γέρνει η  πλάστιγγα των συσχετισμών δύναμης. Αν στις εποχές της ευμάρειας ξεσκεπάζεται ο καθένας για το πραγματικό είναι των επιδιώξεων του που αφορούν στην ουσιαστική ανάπτυξη της όποιας προσωπικότητας του, τις εποχές της κρίσης (όταν το στομάχι τραγουδάει στους ρυθμούς της τρύπιας δεκάρας) αποκαλύπτεται σε μεγάλο ποσοστό η εσχατιά των ενστίκτων αυτοσυντήρησης, και τότε «αρχίζει το μεγάλο πάρτι»…
Κάθε βασική επιλογή της κυρίαρχης τάξης συναντάει αντιρρήσεις από διάφορες πλευρές.  Όχι μόνο από αυτούς που θίγει άμεσα -εκτός του σώματος της. Αλλά, και στο εσωτερικό της. Για παράδειγμα, μπορεί σε κάποια ιστορική φάση (και σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή) κομμάτια της αστικής τάξης να θέλουν συνεργασία και πρόσδεση με συγκεκριμένους «εξωτερικούς» συμμάχους. Ενώ άλλα, ταυτόχρονα, να επιδιώκουν την επαφή με άλλους. Έτσι, προκύπτει μια αντιπαράθεση, τις συνέπειες της οποίας -κατά βάση- πληρώνει πάντα ο απλός κόσμος. Το ζήτημα είναι πως η ελληνική άρχουσα τάξη επέλεξε Ε.Ε. Το πώς θα γίνει -πια- η όποια συμμετοχή της Ελλάδας μέσα στο υπό διαμόρφωση ευρύτερο ευρωπαϊκό περιβάλλον είναι αυτό που συζητούν. Ερήμην του κόσμου, που τον έχουν εγκαταλείψει στο βόρβορο της εξαθλίωσης, αφού εκμεταλλεύονται και τα όποια φαινόμενα εξαχρείωσης λαμβάνουν χώρα μέσα στο κοινωνικό σώμα. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να αγνοήσουμε πως -ιστορικά- κάθε κατάσταση κρίσης, πείνας, φτώχειας, κοκ, οδηγεί όχι μόνο στη δυνατότητα αύξησης κάποιας μορφής αντικαθεστωτικής συνειδητότητας, αλλά -παράλληλα- ανοίγει και τις πύλες για την είσοδο στο κάστρο διάφορων «τεράτων», που δεν προσομοιάζουν στην επαναστατική ηθική που κομίζουμε όλοι οι συνειδητοποιημένοι θιασώτες μιας διαφορετικής κοινωνικής πραγματικότητας… Δεν υπάρχουν κοινωνίες αγγέλων, επομένως πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε τα πάντα, άρα και φαινόμενα κοινωνικού αυτοματισμού, κοινωνικού κανιβαλισμού, ακραίας εγκληματικότητας, κλπ.
Γενικότερα, η κάθε πλευρά του αστικού μπλοκ επιθυμεί διακαώς τη διαμόρφωση όρων που θα την ευνοούν περισσότερο στη σκακιέρα των δικών τους ανταγωνισμών. Κατεβαίνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με όποια όπλα έχει στη φαρέτρα της, και προσπαθεί να πάρει όσα περισσότερα μπορεί. Στο σημείο αυτό, καλό είναι να εντατικοποιήσουμε τη διάχυση των θέσεων μας, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα μέσα που έχει υπαγορεύσει (αναδείξει) ο μακραίωνος αγώνας του αξιοπρεπούς Ανθρώπου της Άρνησης, της Συνείδησης, των Αξιών, του Αγώνα, της Απελευθέρωσης από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου, απέναντι στους καταπιεστές και εκμεταλλευτές. Γιατί, πολλές φορές η έλλειψη συνειδητότητας μπορεί να μετατρέψει ακόμα και τα πιο υπέροχα γεγονότα (πχ, μια εξέγερση) σε σημείο υπεροχής του αντιπάλου. Για παράδειγμα, και για να γίνει κατανοητό τι θέλουμε να πούμε, μια εξέγερση ή μια αριστερή διακυβέρνηση αποτελούν με μια πρώτη ματιά κάτι το θετικό. Αν, όμως, διερευνήσουμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά διάφορων κοινωνικών φαινομένων, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως οφείλουμε να μελετάμε διπλά και τριπλά τα γεγονότα -πριν διαμορφώσουμε συγκεκριμένη καταληκτική άποψη. Η άρχουσα τάξη είναι λογικό να θέλει, να επιδιώκει και να εκμεταλλεύεται το χαμηλό επίπεδο συνειδητοποίησης που υπάρχει στην κοινωνία ως προς την αναζήτηση μιας εντελώς διαφορετικής (καθόλα επαναστατικής) προοπτικής. Το ζήτημα είναι να επιχειρήσουμε εμείς να λάβει χώρα η περαιτέρω αναβάθμιση αυτού του επιπέδου. Θα το πούμε ξεκάθαρα. Ίσως ενοχληθούν ορισμένοι, αλλά δεν μπορούμε να λέμε διαφορετικά πράγματα από αυτά που πιστεύουμε. Μπλοφατζήδες είμαστε μονάχα απέναντι στους αντιπάλους, και όχι στους συντρόφους ή σε όσους ανθρώπους μας ενδιαφέρουν. Αν σε όλα αυτά τα εξεγερτικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε διάφορες χώρες τα τελευταία χρόνια σε διάφορα σημεία του πλανήτη, υπήρχε εντονότερο το αντικαπιταλιστικό/επαναστατικό στοιχείο -υπό την έννοια της διεκδίκησης της πραγμάτωσης ενός άλλου κόσμου που θα άνηκε στον κόσμο της εργασίας και όχι στα αφεντικά- και λιγότερο θα προβάλλονταν από τους διάφορους προπαγανδιστές, και μεγαλύτερες επικρίσεις θα δέχονταν. Να δούμε, για να μιλήσουμε λίγο σκωπτικά, αστικό δυτικό μέσο που να εξυμνεί κομμουνιστική επανάσταση (ή έστω σοσιαλιστική οικοδόμηση μέσω εκλογικής νίκης), και τότε θα κοιταχτούμε στον καθρέφτη φορώντας οι ίδιοι φερετζέ (για να θυμηθούμε και λίγο τον πρόλογο)…
Επίσης, η αστική τάξη -κατά καιρούς- δεν διστάζει να παραχωρήσει την εξουσία (ή μερίδιο της νομής της) σε πολιτικούς φορείς που θεωρητικά την «αντιστρατεύονται». Δεν υπάρχει κλασσικότερο διαχρονικό παράδειγμα -θεωρούμε- από το ρόλο του περιβόητου Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, όταν και μετεβλήθη συνειδητά (χάρη στις κατάπτυστες επιλογές της ηγεσίας του) σε βασικό πυλώνα στήριξης του αστικού καθεστώτος, σε μια εποχή που το σύστημα δεχόταν πολλαπλά χτυπήματα από διάφορες πλευρές. Ο «ιστορικός συμβιβασμός» του τότε, προφανέστατα δεν ήταν μια υπόθεση υπέρ του λαϊκού παράγοντα, αλλά μια κερκόπορτα για την άλωση του «κομμουνιστικού προμαχώνα» από την αστική πανούκλα… Θα πρέπει γενικότερα να διερευνήσουμε διάφορα ιστορικά παραδείγματα (σε διάφορα μέρη του κόσμου, κυρίως στην Ευρώπη -αλλά όχι μόνο…) στα οποία Αριστερές δυνάμεις έδωσαν με περισσή (και ύποπτη) προθυμία «χέρι βοήθειας» στο αστικό καθεστώς, όταν αυτό βρισκόταν (για διάφορους λόγους) με «την πλάτη στον τοίχο».
Για να έλθουμε και λίγο στα δικά μας, τι διαφορετικό άραγε ήταν το γεγονός πως στα μακρινά πλέον (αλλά καθόλου ξεχασμένα…) χρόνια του 1989 (όταν συντελούνταν καθοριστικές παγκόσμιες μεταβολές και έμπαιναν οι βάσεις για το άνοιγμα των αγορών και της διεξαγωγής του ανταγωνισμού σε ένα διαφορετικό και ευνοϊκότερο παγκόσμιο περιβάλλον με την ενσωμάτωση στο δυτικό φιλελεύθερο/καπιταλιστικό μοντέλο της πρώην ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της), η εγχώρια Αριστερά (και το ΚΚΕ, και η ΕΑΡ) έβαλαν πλάτη στον εγχώριο αστισμό και του επέτρεψαν να κάνει τα πρώτα ασφαλή βήματα στη νέα εποχή -μέσω της συμμετοχής του ενιαίου Συνασπισμού στις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα…
Κατά αναλογία, στα ίδια χνάρια βαδίζει στο σήμερα και η εγχώρια οπορτουνιστική/ανανεωτική Αριστερά, μέσω του καταλυτικού ρόλου που θα διαδραματίσει σύντομα στην άσκηση των κυβερνητικών διαχειρίσεων ο ΣΥΡΙΖΑ. Ένα πράγμα θα πούμε μονάχα: ας σκεφτούμε όλοι πως θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα, αν δεν υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ -ως καθοριστικό μαξιλαράκι αποσυμπίεσης και ουσιαστικής ενσωμάτωσης στις αγκαλιές της Δημοκρατικής ευταξίας της έντονης κοινωνικής οργής και δυσαρέσκειας (που προκαλούσαν τα μνημόνια και όλες οι προκύπτουσες παρενέργειες από αυτά).
 Όσο για το ΣΥΡΙΖΑ και το συγκεκριμένο ιδεολογικό ρεύμα που εκπροσωπεί («κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια», με απαρχή τον οπορτουνιστικό σοσιαλ-ρεφορμισμό της εποχής των όποιων εμποδίων έθεταν οι συνεργάτες της αστικής τάξης στα επελαύνοντα κομμουνιστικά κινήματα του προηγούμενου αιώνα, στην ιστορική συνέχεια της τεράστιας παγίδας του ευρωκομμουνιστικού τρόπου άμβλυνσης της ταξικής διαπάλης, έως τις σημερινές εκδοχές μιας Αριστεράς του 21ου αιώνα -που θα λειτουργεί ως το χρησιμότερο δεκανίκι της καπιταλιστικής αναδιάταξης), κλείνοντας το παρόν σημείωμα. μπορούμε να καταφύγουμε στα πάντα χρήσιμα ερμηνευτικά εργαλεία των μεγάλων θεωρητικών του στρατοπέδου μας: ας θυμηθούμε, λοιπόν, λίγο Μαρξ: «ο καπιταλισμός ενίοτε επιτρέπει να αναλάβουν την τυπική διακυβέρνηση οι σοσιαλιστές, όχι -όμως- και να διαχειριστούν την πραγματική εξουσία»… Αυτή παραμένει στο κεφάλαιο, θα προσθέταμε εμείς, παρότι είναι αυτονόητο… Διαφωνεί κανείς; Οι ίδιοι οι αστοί, πάντως, όχι…
Υγ. Δεν ξεχάσαμε επ ουδενί την καταγραφή των διάφορων φαινομένων σήψης που συναντάμε στο δικό μας περιβάλλον. Θα καταπιαστούμε σύντομα με αυτά…
 Της Οφηλίας Ρεντ (συνεργάτη της ιστοσελίδαςΑvantgarde)
Advertisements

One response to “«Xέρι βοήθειας» στο αστικό καθεστώς;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s