Πέρα από τις φήμες υπάρχει η ουσία

«Αυτός που βρίσκεται στην εξουσία, δεν μπορεί να κοιμηθεί ήσυχα μια ολόκληρη νύχτα».
Όμηρος
Έτυχε την προηγούμενη εβδομάδα, σχεδόν την ίδια μέρα, να πέσουν στα χέρια μου δύο πολύ γνωστά έντυπα, που καταπιάνονται με την πολιτική επικαιρότητα του ελλαδικού χώρου. Ένα περιοδικό και μια εφημερίδα. Δεν έχουν τόση σημασία τα ονόματα τους. Εξάλλου, καλό είναι κάποια στιγμή να επιμένουμε να θέλουμε να στεκόμαστε στην ουσία των πραγμάτων και όχι στα πρόσωπα αυτά καθαυτά, ή στα ονόματα (ανάλογα, αν μιλάμε για ανθρώπους ή για κάτι άλλο). Όχι, πως δεν έχει σημασία κάτι τέτοιο ορισμένες φορές, αλλά είναι κακό συνήθειο να κοπτόμαστε να θέλουμε να μάθουμε για κάποιον ή για κάτι περισσότερα από αυτά που μας χρειάζονται. Στη σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα που βιώνουμε, υπάρχουν αρκετοί (ουκ ολίγοι είναι η αλήθεια…) που αρέσκονται να τα χώνουν στους γύρω τους, παρά να επιδιώκουν την έμπρακτη αυτοβελτίωση τους. Ενώ υστερούν σε πολλούς σοβαρούς τομείς της ζωής τόσο πολύ, που είναι λάθος να ασχολείται κανείς μαζί τους, ακόμα και για να γελάσει…
Εξάλλου, το έχουμε ξαναπεί: ο καθένας λέει ότι θέλει, αλλά απαιτείται προσοχή για τα ακριβή κίνητρα των κινητικοτήτων του. Και, φυσικά, γινόμαστε πιο ευάλωτοι στην (ακραία, αλλά όχι σπάνια) περίπτωση που αυτός διαχέει αυτά που θέλει με σκοπό τη δημιουργία συγκεκριμένης εικόνας. Αλλά, ας τα αφήσουμε αυτά προς το παρόν. Τo μόνο που κρατάμε είναι πως δεν είναι πάντα τα πράγματα όπως φαίνονται. Η άσκηση εξουσίας προς την κατεύθυνση της αποτελεσματικότητας, άλλες φορές προτάσσει την ωμότητα, άλλοτε τη μέθοδο της σουπιάς. Τι είναι, άλλωστε, πιο επικίνδυνη περίσταση; Ένας καγχατζής αλαζόνας ισχυρός ή ένας που δεν φαίνεται ή που επιδιώκει να κυριαρχεί για αυτόν η αντίληψη πως είναι παρηκμασμένος, αδύναμος, κάτι κοντινό στο «να τον κλαίνε οι ρέγκες» ή στο «και διηγώντας τα να κλαις»; Υπάρχει, φερειπείν, στην παγκόσμια εξουσιαστική τεχνοτροπία συγκεκριμένη σχολή σκέψης που προτιμάει (συνειδητά) να συγκεντρώνει τα βλέμματα για τα παρελθόντα κεκτημένα της, για να μπορεί στο σήμερα να κάνει τη δουλειά της, και η προσοχή να στρέφεται στους «συγγενείς και στους φίλους». Είναι αποτελεσματική, αλλά λίγοι μπορούν να το πάρουν χαμπάρι…
Για να επιστρέψουμε στην προλογική αναφορά, βασική μέριμνα των δημοσιογραφικών πληροφοριών που διαχύθηκαν σε μεγάλη ποσότητα στα δύο έντυπα που αναφέρθηκαν παραπάνω, ήταν οι αποκαλύψεις για συναντήσεις του Τσίπρα με τον Καραμανλή και τον Ψυχάρη. Λίγο μας ενδιαφέρει αν όντως έγιναν αυτές, ή και το τι ειπώθηκε ακόμα-ακόμα στην περίπτωση εκείνη που έλαβαν χώρα και δεν πρόκειται για επικοινωνιακά πυροτεχνήματα των δύο μέσων ενημέρωσης. Αυτό που μας ενδιαφέρει -κατά βάση- είναι πως οι κλειστές πόρτες, οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, οι επαφές των «ηγέτιδων προσωπικοτήτων του αστισμού», αποτελούν παραδοσιακό μέσο άσκησης πιέσεων, ιδιοτελών διαπραγματεύσεων στη βάση του δούναι και λαβείν, επηρεασμού των μελλούμενων και προαναγγελίας κάποιας συγκεκριμένης χροιάς που θα λάβουν τα πολιτικά πράγματα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Είναι προφανές, πως για τους διάφορους φορείς της αστικής πολιτικής είναι πολύ χρήσιμο να μπορούν να ελίσσονται, να κινούνται με την ίδια άνεση σε όσο το δυνατόν περισσότερα περιβάλλοντα -ακόμα και αντιθετικών μεταξύ τους. Ένας προαλειφόμενος ηγέτης της νέας εποχής, πρέπει να είναι όμορφος, να μπορεί να τα «λέει» με την ίδια άνεση με την απεργό-καθαρίστρια, αλλά και με τον εκάστοτε αρχιερέα της πολιτικής ίντριγκας. Πρέπει να μπορεί να τάζει με επιτυχία διασφάλιση των συμφερόντων σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, ταυτόχρονα και με τέτοιο ύφος που να πείθει τους πάντες πως η «διαταξική συμφιλίωση» (στην πράξη, και όχι στα λόγια) είναι εφικτή συνθήκη που έρχεται οσονούπω… Είναι αρκετοί αυτοί που (όντας βολεμένοι θιασώτες της ουδετερολαγνείας) προτιμούν να τα βρίσκουν οι διάφοροι αντιμαχόμενοι, παρά να στρατεύονται οι ίδιοι στο ένα στρατόπεδο και να παίρνουν θέση μάχης απέναντι στον εχθρό…  Φυσικά, αυτό το πρόσωπο που έχει προταχθεί ως το Εκλεκτό, θα πρέπει να μπορεί να κάνει λόγο -χωρίς ντροπές, και άλλου είδους συντηρητικών ενδοιασμών- για υπαρκτή «ταξική διαπάλη» μέσα στο κοινωνικό σώμα, αλλά και να μπορεί να καταπραΰνει τον πόνο των εργατών και των ανέργων -την ίδια ώρα που θα μπορεί να νομοθετεί και να λειτουργεί ως ο ουσιαστικός προασπιστής της Ανάπτυξης και της Κερδοφορίας της ολιγαρχίας. Κοινώς, αυτό που είπαμε παραπάνω: αναγνωρίζοντας (ένας επαγγελματίας και φιλόδοξος καριερίστας του αστικού μπλοκ εξουσίας) τα διάφορα ταξικά συμφέροντα, μπορεί να τα διαχειριστεί με αποδοτικότερο τρόπο, και για τη δική του ευδοκίμηση, και για την εξασφάλιση της κοινωνικής ευταξίας, που τόσο απαραίτητη είναι σε μια Ελλάδα που θα εξέρχεται της μνημονιακής λαίλαπας…
Η εξουσία για να μπορέσει να διαιωνίζεται έχει ανάγκη τους ικανότερους. Τάζει και εξασφαλίζει χρήματα και καριέρες, για να μπορεί να διαθέτει τα «καλύτερα μυαλά». Άλλοι θα την υπηρετήσουν γράφοντας σε μια εφημερίδα, άλλοι βγαίνοντας στο γυαλί, άλλοι με τις επιστημονικές τους γνώσεις, άλλοι με τις επιχειρησιακές τους δυνατότητες στην καταστολή, άλλοι (λιγότερο χαρισματικοί, αλλά όχι και λιγότερο πονηροί) παρακολουθώντας, δίνοντας πληροφορίες, ρουφιανεύοντας και διάφορα άλλα παρεμφερή, άλλοι από το πολιτικό μετερίζι (που πάντα έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις, όχι τόσο ποιότητας πια, αλλά αποτελεσματικής εκπλήρωσης αποστολών ανάθεσης και υιοθέτησης ρόλων). Ο καθένας και η κάθε μια, εκεί που (κρίνεται από τους ανωτέρους πως) μπορεί να «βοηθήσει», αλλά και να καλύψει αποδοτικά και τις προσωπικές φιλοδοξίες, συνάμα…  Εμετός, δίχως άλλο!
Το τι συμβαίνει στο δικό μας στρατόπεδο, αυτό των καταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων, είναι μια καλή αφορμή για ξεχωριστό σημείωμα. Γιατί, σε καιρούς γενικότερης κρίσης, παρατηρούμε διάφορα φαινόμενα. Αν κρίνουμε από το πρόσκαιρο αποτέλεσμα, μάλλον «κάτι δεν κάνουμε καλά». ΟΛΟΙ ΜΑΣ. Ένα πρώτο βήμα για να δούμε τι φταίει είναι να καταλάβουμε πως στον πολιτικό και κοινωνικό ανταγωνισμό δεν αρκεί μονάχα η αποσαφήνιση της δικής μας θέσης. Αυτό είναι εύκολο να γίνεται. Πρέπει, όμως, να αρχίσουμε να διαβάζουμε τον εχθρό, να τον μελετάμε, να τον προβλέπουμε στο μέτρο του εφικτού, να κατανοούμε τα όπλα του, τα τρωτά του, τις διάφορες τεχνοτροπίες που αναπτύσσει, τις ιστορικές καταβολές του, κλπ.  Κάποιες στιγμές θα πρέπει να του φερόμαστε ως αδιάλλακτοι, κάποιες άλλες να λειτουργούμε ως Δούρειοι Ίπποι. Άλλοτε, είναι φρονιμότερο να πατάμε φρένο, ή ακόμα και να εμφανιζόμαστε ως απόντες και απούσες. Κάθε συγκυρία έχει τη δική της εντροπία, άρα και τις δικές της απαιτήσεις. Όποιος/α δεν ξέρει να πατάει φρένο, αργά ή γρήγορα δεν θα αποφύγει την πρόσκρουση. Όποιος/α δεν ξέρει να πατάει γκάζι, δεν θα είναι σε θέση ποτέ να κινηθεί με την κατάλληλη ταχύτητα στην κάθε συγκυρία…
 Της Οφηλίας Ρεντ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s