Η σιωπηλή κραυγή των νεκρών

farmakonisiΤην ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ακούγεται ο απόηχος των συνεχών πτήσεων που πραγματοποιεί από χθες το ελικόπτερο της αστυνομίας στο κέντρο της Αθήνας. Κι αυτός ο ήχος έχει σίγουρα ένα κοινό με τον ήχο των μηχανών του σκάφους του λιμενικού που έπνιξε τα γυναικόπαιδα στο Φαρμακονήσι.

Λέμε έπνιξε γιατί όσο κι αν τα καθεστωτικά μέσα αναπαράγουν για μια ακόμα φορά τα ψέματα του λιμενικού, όσο κι αν ο υπουργός Ναυτιλίας -αυτό το γνήσιο τέκνο της λάιφ στάιλ παρακμής- κατηγορεί τους διασωθέντες, το Σύριζα ακόμα και το Πασοκ ή τον επίτροπο της ΕΕ για πολιτική εκμετάλλευση μιας «τραγωδίας», η αλήθεια που σιωπηλά κραυγάζουν οι νεκροί δεν μπορεί να σκεπαστεί.

Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά* που η επαναπροώθηση έχει νεκρούς, ούτε πρόκειται  για αναλγησία των λιμενόμπατσων πόσω μάλλον για τραγωδία (με φυσικά αίτια;) όπως έκαναν λόγο τα τηλεοπτικά αστέρια που εδώ και χρόνια έχουν αναδείξει τους απόκληρους ως εισβολείς κι εχθρούς του κράτους (ή του ελληνισμού). Αυτή είναι η Ευρώπη-φρούριο, η ήπειρος του πολιτισμού που μεθοδικά κι ορθολογικά δηλώνει τα όρια της: «εντός των τειχών μου ως σκλάβοι ή κρατούμενοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή εκτός στον πάτο της Μεσογείου ή κομμάτια από τις νάρκες». Είναι η εφαρμογή της προτροπής «κάντε τους το βίο αβίωτο»(δηλαδή σκοτώστε τους;) του αργηγού της αστυνομίας Παπαγιαννόπουλου. Αυτή η ρητή, απάνθρωπη βία που αποτελεί το υπόβαθρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ούτε καλύπτεται από ανθρωπιστικά λογύδρια, ούτε φτιασιδώνεται όσο κι αν ντύνεται τη γλώσσα του ορθολογισμού, ούτε φυσικά μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Το μόνο που της πρέπει είναι η συντριβή της ως ελάχιστος φόρος  τιμής στους χιλιάδες νεκρούς.

Επανερχόμαστε όμως σ’ αυτό που ενώνει το ενοχλητικό ελικόπτερο που πετά πάνω από την Αθήνα με το σκάφος του λιμενικού, στο κοινό στυοιχείο της αστυνομίας με τους λιμενικούς, που σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ χτυπούσαν και κλωτσούσαν όποιους προσπαθούσαν να διασωθούν, που κράτησαν για 30 ώρες στα κρατητήρια ανθρώπους οι οποίοι είδαν σε μια στιγμή να πνίγεται όλη η οικογένεια τους. Και η αστυνομία και το λιμενικό ανήκουν λοιπόν στο σκληρό πυρήνα του κράτους, όχι επειδή εκεί τους κατατάσσει η επαναστατική σκέψη, αλλά σύμφωνα με την απόφαση του ΣΤΕ. Πιο συγκεκριμένα το ΣΤΕ (αυτός ο φορέας νομιμότητας κατά τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία) θεώρησε αντισυνταγματικές τις μειώσεις στους μισθούς των ενστόλων, προκαλώντας πονοκέφαλο στα αστικά επιτελεία. Μέσα από διαρροές όμως οι αξιοσέβαστοι μας δικαστές έσπευσαν να ξεκαθαρίσουν τα αυτονόητα: η ακύρωση των περικοπών δεν αφορά το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά μόνο τους ένστολους γιατί εκείνοι ανήκουν στον σκληρό πυρήνα του κράτους κι επιτελούν κρίσιμο έργο για την τήρηση κι αναπαραγωγή της κρατικής νομιμότητας. Με λίγα λόγια ο μπάτσος, ο λιμενικός κι ο στρατιωτικός, μας λέει η νομική έκφραση του κράτους «δεν είναι ακριβώς δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά το ίδιο το σώμα και το πνεύμα μου».

Για όσους περιέφεραν τη γελοιότητα των απόψεων τους κάνοντας λόγο για την αστυνομία ως κομμάτι του λαού, ως παιδιά των εργατών κτλ, το ΣΤΕ βάζει τα πράγματα στη θέση τους, συντασσόμενο εξάλλου και με το Σαμαρά που έχει τάξει το πρωτογενές πλεόνασμα στους ενστόλους και με την καθεστωτική διανόηση που δεν κουράζεται να μιλά συνεχώς για σκληρά εργαζόμενους που αμείβονται πενιχρά κτλ. Ας επισημάνουμε εδώ πως με πρόχειρους υπολογισμούς ακόμα και μετά τις περικοπές ο μέσος μπάτσος αμείβεται πολύ καλύτερα από έναν εργάτη, ένα δάσκαλο ή ένα νοσηλευτή κι αυτά τα στοιχεία αφορούν στα επίσημα εισοδήματα της αστυνομίας. Για τα ανεπίσημα παραπέμπουμε στην ταινία Σέρπικο (1973)..

Κι ενώ οι απόκληροι που γλίτωσαν από τη δολοφονική επαναπροώθηση ζητούν απλά να βρουν και να θάψουν τους νεκρούς τους, η σύνδεση που προκύπτει από το έγλημα στο Φαρμακονήσι και την απόφαση του ΣΤΕ είναι αναπόφευκτη για όποιον τολμά να επεκτείνει την κριτική στα ιερά και τα όσια της αστικής δημοκρατίας. Οι ένστολοι λοιπόν πρέπει να εξαιρεθούν από τις περικοπές για να μπορούν να πνίγουν γυναικόπαιδα στο Αιγαίο, να τσακίζουν διαδηλωτές στην ενδοχώρα, να στήνουν σκευωρίες κατά αναρχικών (πιο πρόσφατη αυτή εναντίον του Θεοφίλου), να μην οδηγούνται ποτέ σε δίκη για τις πρακτικές τους (εκ νέου αναβολή τις δίκης 18 μπάτσων για τη βία τον Ιούνη του 2011). Κι έτσι πρέπει να γίνει, γιατί αυτή είναι η δουλειά τους ως ο σκληρός πυρήνας του κράτους. Να εξασφαλίζουν μέσα από το μονοπώλιο της κτηνώδους βίας την αναπαραγωγή των σχέσεων εκμετάλλευσης που όσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους αποτελεί τη βάση του δικαίου και της δημοκρατίας. Και με βάση αυτή την ωμή αλήθεια η κυβέρνηση του κράτους έκτακτης ανάγκης προσπαθεί εδώ και δύο χρόνια να οργανώσει ένα νέο μπλοκ εξουσίας. Ακόμα κι αν η επιχείρηση νόμος και τάξη δείχνει να μην είναι αρκετή να εξασφαλίσει την πολιτική επιβίωση της κυβέρνησης στο βαθμό που δε δύναται να προσφέρει κι υλικά ανταλλάγματα, έχει όμως παράξει μη αντιστρεπτά αποτελέσματα. Αναβάθμιση του ρόλου της αστυνομίας, νέα ιδεολογική -εμφυλιοπολεμική- αφήγηση, σκλήρυνση του περιεχομένου του δικαίου δηλαδή μια εναρμόνιση της κρατικής μορφής με την ταξική ισορροπία. Αυτή η νέα νομιμότητα δεν ταυτίζεται με την κυβέρνηση Σαμαρά κι ούτε θα τελειώσει μαζί της, αυτό μόνο αδαείς ή αστοιχείωτοι πολιτικά που συνωστίζονται γύρω από την προοπτική της κυβερνητικής εναλλαγής μπορούν να το πιστεύουν.

Μα ακούγονται ήδη οι φωνές των απανταχού υποκριτών ή λοιπών συγγενών: «αυτό είναι ισοπεδωτικό, δεν είναι όλοι οι ένστολοι δολοφόνοι, η δημοκρατία και το κράτος έχουν και τις θετικές τους πλευρές, ο Σαμαράς εκτρέπει και παραβιάζει αυτή την καλώς ενοούμενη νομιμότητα, το πρόβλημα είναι οι πολιτικές».

Απαντάμε. Αφού το πρόβλημα είναι οι πολιτικές, τότε τα περιθώρια κάθε ένστολου είναι μηδαμινά, άρα αντικειμενικά μιλώντας δεν υπάρχουν διαφοροποιήσεις ανάμεσα στους ενστόλους, άρα δικαιούμαστε να τους ασκούμε «ισοπεδωτική κριτική» ως θεσμό ή όχι; Κι άραγε ο θεσμός δεν αναπαράγεται μέσα από τις πρακτικές των φορέων του ή υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος αναπαραγωγής του ανεξάρτητος από τους φορείς του;

Δε θεωρήσαμε ποτέ τα σώματα ασφαλείας τίποτε περισσότερο από αυτό που είναι, τα υλικά και ιδεολογικά μαντρόσκυλα του κράτους, τα υποκείμενα που έχουν την ευθύνη για την επιβολή του νόμου, δηλαδή του δικαιώματος στην εκμετάλλευση. Οι κομμουνιστές όσο κι αν διακρίνουν τις μορφές του κράτους, δε εξιδανίκευσαν ποτέ την αστική δημοκρατία και τους προστάτες της, μαθαίνουν να διακρίνουν ανάμεσα στην απατηλή της όψη και το πραγματικό της περιεχόμενο. Κι αυτή η αξιακή θέση μπορεί να μην αρκεί για τη χάραξη πολιτικής, αλλά δίχως αυτή την οριοθέτηση κάθε πολιτική εκπίπτει σε παραλλαγή της κυρίαρχης ιδεολογίας, αναλώνεται σε ηθικιστικά κλαψουρίσματα που αν και δεν ταυτίζονται με τον κυνισμό των κυρίαρχων αποτελούν το συμπλήρωμα του.

Γι’ αυτό κι όσοι φωνασκούν για την απατηλή όψη της δημοκρατίας, ειδικά τώρα που αυτή καταρρέει, όσοι θεωρούν πως μια κυβερνητική αλλαγή μπορεί να επιφέρει ασυνέχεια στο κράτος, όσοι θέλουν να είναι και με τα δίκαια αιτήματα των σωμάτων ασφαλείας, αλλά να καταγγέλουν τη βία τους, οφείλουν να πάψουν να κοροϊδεύουν, αν όχι τους εαυτούς τους, όλους τους υπόλοιπους. Η μετάβαση σε ένα κράτος έκτακτης ανάγκης δεν ακυρώνεται με την  προσφυγή στα θέσφατα της αστικής δημοκρατίας, γιατί το ΚΕΑ είναι το γνήσιο τέκνο της. Η ασυνέχεια στο κράτος μπορεί να συμβεί μόνο με τη συντριβή του, γιατί το κράτος είναι βία. Για αυτή ακριβώς τη βία του θανάτου, κραυγάζουν οι θρήνοι αυτών που επέζησαν στο Φαρμακονήσι και η σιωπή των νεκρών.

Άκης Τζάρας

* Από τον Αύγουστο του 2012 τουλάχιστον 136 πρόσφυγες, η πλειονότητα των οποίων είναι Σύροι και Αφγανοί, έχασαν τις ζωές τους σε τουλάχιστον δώδεκα γνωστά περιστατικά προσπαθώντας να φτάσουν στην Ελλάδα με σκάφος από την Τουρκία. (Πηγή: Διεθνής Αμνηστία)

Advertisements

5 responses to “Η σιωπηλή κραυγή των νεκρών

  1. Ασχετο με το κυριως θεμα του αρθρου, σχετικο με το σημειο που λεει: «Ακόμα κι αν η επιχείρηση νόμος και τάξη δείχνει να μην είναι αρκετή να εξασφαλίσει την πολιτική επιβίωση της κυβέρνησης στο βαθμό που δε δύναται να προσφέρει κι υλικά ανταλλάγματα…»
    Πολύ σωστά τα λες για την επιχειρηση «νομος και ταξη». Αλλα μην εισαι και τοσο σιγουρος για τα υλικα ανταλλαγματα που δεν θα υπαρξουν προκειμενου να εξασφαλιστει η πολιτικη επιβιωση της κυβερνησης:

    Στο ποσό των 950 εκατομμυρίων ευρώ εκτιμά, σύμφωνα με πληροφορίες, το υπουργείο Οικονομικών ότι θα διαμορφωθεί το πρωτογενές πλεόνασμα της γενικής κυβέρνησης του 2013. Αυτό σημαίνει ότι πιθανώς η κυβέρνηση θα έχει στη διάθεσή της, προεκλογικά, περίπου 660 εκατ. ευρώ για μέτρα κοινωνικής πολιτικής, υπό την προϋπόθεση ότι το πλεόνασμα αυτό θα πιστοποιηθεί από την Eurostat στις 23 Απριλίου.
    Στόχος της κυβέρνησης είναι, αμέσως μετά την επικύρωση των στοιχείων από την Eurostat, τον Απρίλιο, να προχωρήσει σε αποφάσεις για την κατανομή και διανομή του μεγαλύτερου μέρους του ποσού αυτού σε οικονομικά αδύναμες ομάδες του πληθυσμού.
    Σύμφωνα με τους όρους του μνημονίου, η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να διανείμει το 70% της υπέρβασης του πρωτογενούς πλεονάσματος. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να διαθέσει περίπου 660 εκατ. ευρώ για την ενίσχυση των οικονομικά αδυνάτων, καθώς ο αρχικός στόχος του προϋπολογισμού του 2013 ήταν «μηδενικό» πλεόνασμα.
    http://news.in.gr/economy/article/?aid=1231287172

    Μου αρέσει!

  2. «Η «Ευρώπη-φρούριο» δολοφονεί ακόμα και παιδιά. Πολιτικές και ποινικές ευθύνες τώρα!»

    Kάλεσμα για συγκέντρωση Σαββάτου:

    Τις πρώτες ώρες της Δευτέρας 20 Ιανουαρίου το λιμενικό εντόπισε ένα μικρό σκάφος κοντά στο Φαρμακονήσι. Στο σκάφος επέβαιναν 28 άτομα (25 Αφγανοί και 3 Σύροι), μεταξύ των οποίων πολλές γυναίκες και παιδιά. Σύμφωνα με τις καταγγελίες των επιβαινόντων, το λιμενικό επιχείρησε να το επαναπροωθήσει στην Τουρκία, έδεσε το σκάφος με ένα σκοινί, και κινήθηκε προς τις τουρκικές ακτές. Από την ταχύτητα που ανέπτυξε, το σχοινί κόπηκε και μετά από μία δεύτερη απόπειρα επαναπροώθησης η βάρκα αναποδογύρισε, οι μετανάστες έπεσαν στην θάλασσα και το λιμενικό έφυγε. Ακούγοντας τις φωνές τους, το σκάφος του λιμενικού επέστρεψε μετά από λίγο και περισυνέλεξε 16 από τους επιβαίνοντες. Μια γυναίκα και ένα παιδί 5 ετών εντοπίστηκαν νεκροί κοντά στις τουρκικές ακτές, ενώ δέκα ακόμη άτομα (2 γυναίκες και 8 βρέφη και μικρά παιδιά) αγνοούνται. Όσοι επέζησαν έφθασαν την Πέμπτη το πρωί στην Αθήνα, όπου τους υποδέχθηκε πλήθος αλληλέγγυων.

    Για εμάς είναι σαφές πως αυτοί οι 16 θάνατοι οφείλονται στην απάνθρωπη λογική της ευρωπαϊκής κι ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής, στη βάρβαρη τακτική των «άτυπων επανπροωθήσεων» που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των προσφύγων και παραβιάζουν τη διεθνή νομιμότητας. Οφείλονται στην αντιμετώπιση των προσφύγων ως «εχθρών» και «δημόσιου κινδύνου».

    Καλούμε όλους-ες σε διαμαρτυρία και συνέντευξη τύπου με όσους επέζησαν από τη δολοφονική πράξη του ελληνικού ναυτικού το Σάββατο 25/1 στις 12:00 στην πλ. Συντάγματος (Λ. Αμαλίας).

    Υπογράφουν: Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης, Αφγανική κοινότητα, Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας, Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών, Ανοιχτή Πόλη, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό, Νέοι-ες Σύριζα, Οικολόγοι Πράσινοι, Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, Συριακή Κοινότητα, Σύλλογος Σύρων, Τμήμα Δικαιωμάτων Σύριζα, Υ.R.Ε., Generation2, ASANTE, Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία ΡΟΣΙΝΑΝΤΕ
    See more

    Μου αρέσει!

  3. «Εμεναν περίπου 100 μέτρα να φτάσουμε στις ελληνικές ακτές, όταν ήρθαν οι λιμενικοί. Δέσανε το σκάφος μας στο δικό τους και μας πήγαν προς το Αιγαίο. Στη διάρκεια της μεταφοράς κόπηκε το σκοινί που ήταν δεμένα τα σκάφη. Τους φωνάξαμε: «σιγά, σιγά, μην τρέχεις, πέφτουμε». Σταμάτησαν και μας έδεσαν ξανά και ανέπτυξαν και πάλι ταχύτητα. Τρέχανε πολύ. Με την ταχύτητα που είχαμε, άρχισε να πέφτει κόσμος στη θάλασσα. Οι λιμενικοί που μας συνόδευαν πάνω στο σκάφος μας, μας πυροβολούσαν και μας φώναζαν: «τα κεφάλια κάτω, μην κουνηθείτε, μαλάκα, μαλάκα, θα σας σκοτώσουμε». Δεν κατέβηκε κανένας να σώσει αυτούς που ήταν στη θάλασσα. Είχαν πάρει κάμερα και τραβούσαν όσα γίνονταν. Κάποια στιγμή αναποδογύρισε το σκάφος μας. Ηταν δεμένο κολλητά με το σκάφος του Λιμενικού, χτύπησαν τα δύο σκάφη, δημιουργήθηκε ρήγμα και μπήκε νερό. Βρεθήκαμε στη θάλασσα. Οι λιμενικοί έσβησαν τον δυνατό προβολέα του δικού τους σκάφους για να μην τους βλέπουν οι Τούρκοι ή όποιος άλλος.

    Για να σωθούμε, προσπαθούσαμε να ανέβουμε στο σκάφος του Λιμενικού. Οι λιμενικοί μας κλοτσάγανε για να πέσουμε πάλι στη θάλασσα. Βλέπαμε μπροστά μας μες στη θάλασσα τα παιδιά μας να πνίγονται και να κουνάνε πάνω-κάτω τα χέρια για να σωθούν, και δεν μπορούσε να τα βοηθήσει κανείς. Ενας Σύρος προσπάθησε μ’ένα κοντάρι να σώσει ένα παιδί που πνιγόταν. Ο λιμενικός τον κλότσησε για να τον εμποδίσει. Οι γυναίκες μας πνίγονταν, φώναζαν βοήθεια, και οι λιμενικοί τούς φώναζαν «φακ γιου, φακ γιου» και δεν έκαναν τίποτα. Μια γυναίκα τη βοηθήσαμε να ανεβεί στο σκάφος, την έπιασαν από τα μαλλιά και την πέταξαν στην άλλη άκρη, το ίδιο και το μωρό που είχε μαζί. Η κόρη ενός δεν είχε μάθει ακόμα να λέει μαμά και μπαμπά. Φώναζε, και δεν την έσωσε κανένας.

    Εβλεπα τη γυναίκα και το παιδί του φίλου μου στη θάλασσα να πνίγονται. Εβγαλα τα ρούχα μου και ζητούσα σωσίβιο για να πέσω να τους σώσω. «Φακ γιου», μου έλεγαν. «Σκοτώστε με κι εμένα, σκοτώστε με», τους είπα. Αλλοι ήθελαν να πέσουν στη θάλασσα να πεθάνουν με τους δικούς τους. Τους εμποδίσαμε. Ο ένας που φαινόταν αρχηγός μάς έλεγε πως άμα πούμε τίποτα, θα μας σκοτώσουν όλους.

    Από όποια χώρα κι αν είσαι, όποια θρησκεία κι αν έχεις, δεν επιτρέπεται να συμβαίνουν αυτά. Στη χώρα μου δεν θα άφηνα να συμβεί σε κανέναν κάτι τέτοιο. Και ζώα να ήμασταν, θα μας είχαν βοηθήσει. Είμαστε άνθρωποι. Το πρώτο που ζητάμε τώρα είναι να βρεθούν τα σώματα των δικών μας. Σήμερα είναι η τέταρτη μέρα που έχουν χαθεί – γιατί δεν τους έχουν βρει ακόμα; Εχουμε καλέσει κόσμο, συγγενείς μας από τη Γερμανία, τη Νορβηγία και αλλού, να έρθουν να μας βοηθήσουν. Δεν θα πάμε πουθενά αν δεν βρούμε τα σώματα των δικών μας».
    http://www.efsyn.gr/?p=168764

    Μου αρέσει!

  4. «Ήθελαν να μας βυθίσουν, μάς πήγαιναν στην Τουρκία»
    Ο Αμπντούλ Σαμπούρ Αζίζι από το Αφγανιστάν καταγγέλλει ότι οι άνδρες του λιμενικού προσέδωσαν με σχοινί το πλοιάριο που επέβαιναν οι πρόσφυγες και με μεγάλη ταχύτητα πήγαιναν προς τις τουρκικές ακτές. Κάποια στιγμή κόπηκε το σχοινί και οι λιμενικοί προσπαθούσαν να αναποδογυρίσουν το πλοιάριο των μεταναστών! Ο Αμπντούλ Σαμπούρ έχασε στο ναυάγιο τη γυναίκα του, 28 χρονών, και το παιδί του 10 χρονών…
    Ο Φαντά Μοχάμεντ Αχμάντι, που έχασε στο ναυάγιο τη γυναίκα του (45 ετών), και τρία παιδιά (10, 11 και 13 ετών) κατήγγειλε:
    «Ένας Σύρος προσπάθησε με ένα ξύλο να σώσει μια γυναίκα που πνιγόταν και τότε ένας άνδρας του Λιμενικού τον χτύπησε στο κεφάλι με κλωτσιά».
    Ο Εχσάντα Σούφι, που έχασε πέντε μέλη της οικογένειάς του συγκλονίζει με τη μαρτυρία του:
    «Δεχτήκαμε απειλές από άνδρες του Λιμενικού πως αν πούμε τίποτα από αυτά που είδαμε θα μας κάνουν ζημιά». Κατήγγειλε επίσης ότι στο κρατητήριο της Λέρου, όπου παρέμειναν τη νύχτα του ναυαγίου, δεν τους έδωσαν ούτε φαγητό ούτε νερό.
    Μετά τις περιγραφές που έκαναν οι διασωθέντες, ακολούθησαν κάποιες ερωτήσεις από δημοσιογράφους. Η απίστευτη απανθρωπιά των ανδρών του λιμενικού φαίνεται από το γεγονός, όπως καταμαρτυρεί ο Αμπντούλ Σαμπούρ, ότι πυροβολούσαν στον αέρα ενώ γυναίκες και παιδιά πνιγόντουσαν…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s