Η αντεπανάσταση στην Αίγυπτο συνεχίζεται…

Δεν έχουν περάσει παρά 6 μόλις μήνες μετά το πραξικόπημα στην Αίγυπτο που ανέτρεψε τον ισλαμιστή εκλεγμένο πρόεδρο Μόρσι. Για όσους διατηρούν μια ελάχιστη ενεργή μνήμη θα θυμούνται σύσσωμη την εγχώρια αριστερά καλοκαιριάτικα να πανηγυρίζει μαζί με το CNN και το BBC για τη μεγαλύτερη διαδήλωση όλων των εποχών που συγκεντρώθηκαν σε όλες τις πόλεις της Αιγύπτου απαιτώντας την ανατροπή του Μόρσι. Στο Κάιρο υποτίθεται ότι οι διαδηλωτές έφτασαν τα 5-6 εκατομμύρια ενώ σε όλη την Αίγυπτο σύμφωνα με διάφορες πηγές του πλάκας κυμάνθηκαν μεταξύ 17 και 33 εκατομμυρίων. (22 εκατομμύρια την Κυριακή 30/6 και 33 εκατομμύρια(!!) την Δευτέρα 1/7) Αντιλαμβάνεται κανείς ότι σύμφωνα με τις δυτικές φαντασιώσεις περί βελούδινων επαναστάσεων για να χαίρουν κάποιας προφανώς αστικής -κατά τα δυτικά πρότυπα- νομιμότητας θα πρέπει και να πληρούν τα κριτήρια της απόλυτης πλειοψηφίας της λαϊκής κοινής γνώμης. Εφόσον λοιπόν αυτό δεν μπορούσε να προκύψει μέσα από μια προσφυγή στις κάλπες, έπρεπε ο όγκος των διαδηλωτών να τις υποκαταστήσει. Έτσι στην πλατεία Ταχρίρ που δεν ξεπερνάει με όλες τις πιθανές της προεκτάσεις τα 50000 τμ έπρεπε να χωρέσουν 5-6 εκατομμύρια (δηλαδή 100 άτομα στο τ.μ.), και επιπλέον θα έπρεπε η χωμένη στους καναπέδες κοινή γνώμη της δύσης να πειστεί ότι στην Αίγυπτο διαδήλωναν ταυτόχρονα 33 εκατομμύρια κόσμος ζητώντας την επέμβαση του στρατού για να διώξει τον Μόρσι. (ακόμα και το ίδιο το BBC  αναρωτιέται για αυτά τα νούμερα). Πως αλλιώς άλλωστε θα μπορούσε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, που παλινορθώνει το καθεστώς του Μουμπάρακ, να παρουσιαστεί σαν μια λαϊκή επανάσταση; Και καλά τα δυτικά αστικά μίντια, αυτά κάνουν καλά τη δουλειά τους. Αυτό που ήταν εντυπωσιακό τον Ιούλη που μας πέρασε ήταν τα χαχανιτά της αριστεράς που έχει φτάσει στο οικτρό σημείο να μην μπορεί να ξεχωρίσει δυο γαιδάρων άχυρα: Μια επανάσταση από ένα κλασσικό πραξικόπημα. Το τι γράφτηκε τις επόμενες μέρες για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα δεν περιγράφεται. Αναλύσεις της πλάκας, του στυλ ότι ο στρατός σχεδόν υποχρεώθηκε να επέμβει για να μην εξελιχθεί η διαδήλωση των 33 εκατομμυρίων σε γενική απεργία. Ο μύθος της αυθόρμητης επανάστασης που αρκούν μερικά εκατομμύρια στο δρόμο για να μπούμε στον αυτόματο για το σοσιαλισμό. Γιατί τι άλλο μπορεί να φέρει η μοίρα μετά από μια γενική απεργία; …Μα φυσικά το σοσιαλισμό. Το ότι οι έτοιμες για σοσιαλισμό μάζες σύμφωνα βεβαίως με τις φαντασιώσεις της αριστεράς -του μαζικού αγώνα- ούρλιαζαν στην Ταχριρ για να επέμβει ο στρατός και μόλις είδαν τα πρώτα τανκς βρέθηκαν σε κατάσταση έκστασης, αυτό ουδόλως απασχολεί τα ονειροπαρμένα στελέχη της, που στην πρεμούρα τους να δουν μια επανάσταση -έστω και από την TV- βαπτίζουν ως τέτοια ακόμα και τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και τους χρήσιμους ηλίθιους που τις ζητάνε, σαν επαναστάτες.
Βεβαίως για ακόμα μια φορά η πραγματικότητα ήρθε να διαψεύσει τις επιθυμίες όλων αυτών, που έχουν κάνει επάγγελμα την διασπορά ειδήσεων περιορισμένης ευφυΐας. Όπως στην περίπτωση της λιβυκής «επανάστασης» που ανέτρεψε τον Καντάφι. Τότε οι ίδιοι και μάλιστα ως αυτόπτες μάρτυρες μας έλεγαν για την φοβερή «κομμούνα της Βεγγάζης» (Η Βεγγάζη ζει κάθε βράδυ ατμόσφαιρα λαϊκού πανηγυριού και κάθε Παρασκευή διαδηλώσεις της τάξης των 100.000 ανθρώπων…) και μεις θα έπρεπε να εξηγούμε ότι δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για επανάσταση όταν αυτή ζητάει την επέμβαση του Μπερλουσκόνι και του Σαρκοζί. Και η απάντηση από τους ανεκδιήγητους αριστερούς περιηγητές στη Βεγγάζη ήταν ότι και η ισπανική επανάσταση ζήταγε την βοήθεια των Λαικού μετώπου της Γαλλίας. Και τι δεν άκουσαμε τότε: «Ο ιμπεριαλισμός φυσικά επεμβαίνει στη Λιβύη με το πρόσχημα του ανθρωπισμού κυρίως για να υπερασπίσει και να διαφυλάξει τα δικά του στρατηγικά συμφέροντα. Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί το ότι, ανεξάρτητα από τους μακροχρόνιους σχεδιασμούς του, στη δοσμένη στιγμή, από τη λογική των γεγονότων και αθέλητα, προσφέρει άμεσα και μια βοήθεια στους εξεγερμένους. Αυτός είναι ο λόγος που η καταδίκη των ιμπεριαλιστικών επιδρομών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν δεν μπορεί να μεταφερθεί άκριτα στη Λιβύη». Μάλιστα, μόνο που η αναλογία εδώ δεν είναι η βοήθεια στη δημοκρατική Ισπανία, αλλά η βοήθεια στην φραγκική Ισπανία από τον ιταλικό φασισμό και τη ναζιστική Γερμανία. Ψηλά γράμματα όμως, όλα αυτά. Τι να αντικρούσεις σε μια αριστερά που βρίσκεται σε ομαδική παράκρουση.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Οι ίδιοι άνθρωποι που τη μια μέρα υποστηρίζουν τα πιο εξωφρενικά πράγματα την επόμενη παθαίνουν αμνησία. Και συνεχίζουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Τώρα λοιπόν που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ότι η Αίγυπτος έχει μια ξεκάθαρη στρατιωτική δικτατορία που παλινορθώνει το παλιό καθεστώς, με σταθερά και αποφασιστικά βήματα, η αριστερά απλώς περιγράφει τα τεκταινόμενα, αφού ψελλίσει και μερικές διαμαρτυρίες που το μετα»επαναστατικό» καθεστώς βγάζει στην παρανομία εκτός από την Μουσουλμανική αδελφότητα και την αριστερά  μαζί και τα συμπαθή παιδιά στη δύση των social media. Από το καλοκαίρι το στρατιωτικό καθεστώς καταστέλλει με λύσσα όλες τις κινητοποιήσεις εναντίον του, μη διστάζοντας να σκοτώνει σχεδόν σε καθημερινή βάση διαδηλωτές, πνίγοντας σε ένα λουτρό αίματος κάθε αντίδραση εναντίον του.

egypt dimopsιfisma 14 1 14

Τελευταίο κατόρθωμα της στρατιωτικής δικτατορίας είναι το δημοψήφισμα για το νέο Σύνταγμα που έγινε στις 14-15 Γενάρη το οποίο και εγκρίθηκε σύμφωνα με διαροές της ίδιας της χούντα από το 95% του πληθυσμού και με συμμετοχή 55%… παρόλο που η Μουσουλμανική Αδελφότητα απείχε. Οταν λέμε 55% εννοούμε επί των εγγεγραμμένων που στην Αίγυπτο δεν ξεπερνάνε τα 51 εκ. Ωστόσο η συμμετοχή στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις που συμμετείχαν οι πάντες -και οι ισλαμιστές- ποτέ δεν ξεπέρασε τα 25 εκ, δηλαδή το 50%. Ας περιμένουμε τα τελικά αποτελέσματα, αλλά δύσκολα μπορούμε να πιστέψουμε ότι όλοι όσοι ψηφίζουν στην Αίγυπτο ψηφίσαν «ναι» στην αναθεώρηση του Συντάγματος μαζί και οι οπαδοί της Μουσουλαμινκής Αδελφότητας.


Ας είναι. Γνωστά τα κόλπα της κάθε χούντας. Εντύπωση όμως κάνει ο σκασμός που έχει βγάλει η πανηγυρτζίδικη αριστερά για τις τελευταίες εξελίξεις στην Αίγυπτο, πέρα από αναδημοσιεύσεις των λιτών ειδήσεων επιπέδου sms από το ΑΠΕ. Ή έστω η έκπληξη για τις «μαύρες μέρες για τους επαναστάτες», ύστερα από το στρατιωτικό πραξικόπημα, ακόμα κι αν οι ίδιοι ακριβώς πανηγύριζαν για την έστω και ανολοκλήρωτη επανάσταση που «ανέτρεψε τον Μόρσι». Τρικυμία εν κρανίω!  Για την αναθεώρηση του Συντάγματος και τι περιέχει αναδημοσιεύουμε μια εξαιρετική παρουσίαση από το Barricada στο τέλος αυτού του σημειώματος.
Τέλος να υπενθυμίσουμε ότι στις 28 Γενάρη ξεκινάει η δίκη του Μόρσι «για «κατασκοπεία» με σκοπό τη διάπραξη τρομοκρατικών ενεργειών από τη Χαμάς και άλλες οργανώσεις τζιχαντιστών… μαζί με άλλους 130 κατηγορούμενους -μεταξύ των οποίων και μέλη της παλαιστινιακής Χαμάς και της λιβανέζικης Χεζμπολάχ- για την απόδρασή του από τη φυλακή κατά τη διάρκεια της λαϊκής εξέγερσης του 2011. Στα μέσα Δεκεμβρίου οι εισαγγελικές αρχές ανακοίνωσαν ότι εκτός του Μόρσι, κατηγορούμενοι για απόδραση είναι και άλλοι 132 άνθρωποι. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται 70 μέλη της Χαμάς και της Χεζμπολάχ που θα δικαστούν ερήμην. Σύμφωνα με τις αρχές, μέλη των Αδελφών Μουσουλμάνων -του κινήματος που πρόσφατα κηρύχθηκε τρομοκρατική οργάνωση- της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και άλλοι τζιχαντιστές, επιτέθηκαν σε φυλακές και σε αστυνομικά τμήματα κατά τις πρώτες ημέρες της εξέγερσης εναντίον του τότε προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ, σκοτώνοντας αστυνομικούς και βοηθώντας χιλιάδες κρατούμενους να αποδράσουν. Στους κατηγορούμενους περιλαμβάνονται επίσης ηγετικά στελέχη των Αδελφών Μουσουλμάνων που είχαν δραπετεύσει μαζί με τον Μόρσι από τη φυλακή Ουάντι Νατρούν… Ο υπουργός Εσωτερικών της Αιγύπτου από την πλευρά του κατηγόρησε τη Χαμάς ότι εκπαίδευσε και παρείχε «επιμελητειακή υποστήριξη» σε ισλαμιστές μαχητές στην Αίγυπτο με στόχο να διαπράξουν επιθέσεις προς όφελος των Αδελφών Μουσουλμάνων «ιδίως κατά την περίοδο της προεδρίας του Μόρσι». Ο Μοχάμεντ Ιμπραχίμ υποστήριξε επίσης ότι η Χαμάς φιλοξένησε μαχητές στη Λωρίδα της Γάζας «για να τους εκπαιδεύσει στο χειρισμό βαρέων όπλων».» Πηγή: skai.gr
Σωστά διαβάσατε. Η χούντα που δήθεν «άρπαξε την εξουσία από τις επαναστατημένες μάζες», παρόλο που… αυτές την κάλεσαν να επέμβει, προκαλεί με τον πιο ελεεινό τρόπο όχι τον Μόρσι, αλλά την ίδια την επανάσταση του Γενάρη του 2011 που ανέτρεψε το καθεστώς Μουμπάρακ. H δίκη αυτή με το συγκεκριμένο περιεχόμενο, είναι η πιο τρανή απόδειξη για τον αντεπαναστατικό ρόλο της χούντας του στρατηγού Άμπντελ Φατάχ Αλ Σίσι, ο οποίος θα είναι και υποψήφιος πρόεδρος, προκείμενου οι κάλπες να νομιμοποιήσουν και τελεσίδικα την παλινόρθωση του παλιού καθεστώτος, βάζοντας και ένα οριστικό τέλος στην αραβική άνοιξη.
Η αριστερά μετά από όλα αυτά μπορεί να συνεχίζει να ονειρεύεται μαζικές επαναστάσεις σε «ατμόσφαιρα λαϊκού πανηγυριού»  που να ταιριάζουν στα πρότυπα του μέσου μαλ..α ευραωπαίου. Είπαμε ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Καλό θα ήταν ωστόσο, να μάθει να μετράει τη πραγματική μαζικότητα και όχι αυτή που υπαγορεύει το κάθε CNN μιας και τόσο κόπτεται γι’ αυτήν, και το κυριότερο να ρίχνει και καμιά ματιά στο περιεχόμενο αυτής της μαζικότητας, πριν αρχίσει τους αλαλαγμούς για την επανάσταση «από τα κάτω».

Όσο για τις «γνήσιες μαζικές και λαϊκές επαναστάσεις» που πάντα ένας πονηρός έρχεται και κλέβει τη νίκη από τα χέρια του δύσμοιρου λαού, μπορεί να είναι ένα καλό σενάριο για παιδικά παραμύθια, αλλά όχι και για ανθρώπους που ασχολούνται μια ζωή με την σοσιαλιστική, προλεταριακή ή όπως αλλιώς θα ήθελε να την ονομάσει κανείς, επανάσταση. Θα το πούμε για ακόμα μια φορά. Η επανάσταση είναι μια συνειδητή πράξη, και όχι μια τυφλή αντίδραση. Γίνεται από ανθρώπους που συνειδητά την επιδιώκουν και όχι από σπόντα και υποκείμενα που πάνε καβάλα στην «αναπόφευκτη πορεία προς τα κει» ή γιατί έτσι το υπαγορεύει κάποια θεωρία του αυθόρμητου. Τέρμα πια με τις ιστορίες συνωμοσίας, που πάντα κάποιος κρύβεται πίσω από οτιδήποτε συμβαίνει, με τις μάζες πάντα σε ρόλο ηλίθιου θύματος. Το σχήμα αυτό δεν είναι ούτε μαρξιστικό, ούτε καν ορθολογικό. Οι όποιες μάζες είναι υπεύθυνες των πράξεών τους και αυτές οι πράξεις υπαγορεύονται από μια ορισμένη συνείδηση. Αν αυτή η συνείδηση τους επιτρέπει να πανηγυρίζουν όταν βλέπουν τα τανκς στους δρόμους ή τα Μιράζ του Σαρκοζί, είναι τουλάχιστον γελοίο αυτοί που τις θεοποιούν τώρα να τις θεωρούν περιορισμένης ευθύνης, προκειμένου να κρύψουμε την αλήθεια κάτω από το χαλί. Βεβαίως τα πράγματα στην Αίγυπτο και όχι μόνο, είναι περισσότερο σύνθετα από τα απλουστευτικά σχήματα, της δυτικόπληκτης αριστερής σκέψης. Ούτε οι μάζες βρέθηκαν κατά εκατομμύρια στις πλατείες, ούτε πολύ περισσότερο έριξαν τον Μόρσι. Με τον ίδιο τρόπο που ο Γ. Παπανδρέου δεν έπεσε από κάποιους διαδηλωτές στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου του 2011, που έβριζαν τον Παπούλια ως «προδότη», για να έλθει ο Παπαδήμος. Ούτε φυσικά κανείς πέφτει ξαφνικά από το οστικό κύμα διαδηλώσεων που έγιναν 3-4 μήνες πριν, αλλά οι διαδηλωτές δεν είναι εκεί γι ανα γευτούν τη «νίκη». Όποιος λοιπόν ενδιαφέρεται για την επανάσταση ας αναλάβει και τις ευθύνες του. Ας πάρει την υπόθεση στα χέρια του. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια.

Κ. Μαραγκός

 

Αίγυπτος Κατάσταση Πολιορκίας

Λίγες μέρες πριν την τρίτη επέτειο από την επανάσταση της 25ης Ιανουαρίου στην Αίγυπτο που ανέτρεψε τον Μουμπάρακ και ενέπνευσε εκατομμύρια διαδηλωτές σε όλο τον αραβικό κόσμο, αναμένεται να γίνει ένα ακόμα βήμα για την ολοκλήρωση της αντεπανάστασης. Στις 14 Γενάρη θα πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα για να εγκριθεί η τροποποίηση του Συντάγματος που ετοίμασε και παρουσίασε 50μελής επιτροπή πριν λίγες μέρες. Κανονικά το δημοψήφισμα αυτό θα έπρεπε να είναι η κορύφωση μιας πολιτικής μάχης. Η μεταβατική κυβέρνηση όμως που λίγο έχει ασχοληθεί με το να κρύψει ότι είναι στρατιωτική δικτατορία, έχει φροντίσει ήδη για το αποτέλεσμα.

Δίπλα στην καταστολή, τις φυλακίσεις, τη βία και την προπαγάνδα, που συνεχίζονται από τον Αύγουστο που ο στρατός ανέτρεψε τον Μόρσι, η «κυβέρνηση» προσπάθησε με δύο βασικές κινήσεις να ξεμπερδέψει με τους κύριους αντιπάλους του στρατού. Η πρώτη ήταν ο νόμος για τις διαδηλώσεις που πέρασε στα τέλη Νοέμβρη και ουσιαστικά απαγόρευε τις δημόσιες συναθροίσεις χωρίς άδεια της αστυνομίας. Ο νόμος αυτός είναι πιο αυστηρός ακόμα κι από αυτούς που ίσχυαν επί Μουμπάρακ και ήρθε να διαδεχτεί την τρίμηνη κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε τον Αύγουστο και είχε σαν αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς πολέμιους του πραξικοπήματος και όχι μόνο. Προβλέπει ότι για οποιαδήποτε συγκέντρωση άνω των δέκα ατόμων, απαιτείται κυβερνητική άδεια τρεις μέρες πριν, ενώ απαγορεύει συγκεκριμένα τις διαδηλώσεις σε χώρους λατρείας, φωτογραφίζοντας έτσι τις διαδηλώσεις που έχουν χρησιμοποιήσει την προσευχή της Παρασκευής και τα τζαμιά σαν σημείο συνάντησης. Επιπλέον, ο νόμος δίνει το δικαίωμα στις μυστικές υπηρεσίες ή στις ειδικές δυνάμεις να απαγορεύσουν οποιαδήποτε συνάθροιση, ακόμα κι αυτές που οργανώνονται από πολιτικά κόμματα, αν κρίνουν ότι αποτελούν απειλή για τη δημόσια τάξη. Ανάμεσα στ’ άλλα ο νόμος προβλέπει φυλάκιση επτά ετών για όποιον χρησιμοποιήσει βία σε διαμαρτυρία, ενός χρόνου για όποιον καλύπτει το πρόσωπό του (η αιγυπτιακή εκδοχή του κουκουλονόμου) και ένα χρόνο για όποιον διαδηλώνει έξω από τζαμί. Όποιος πηγαίνει σε διαδήλωση που δεν έχει πάρει άδεια μπορεί να τιμωρηθεί με πρόστιμο 1500 δολαρίων, ποσό που ισοδυναμεί με μισθούς πολλών μηνών στην Αίγυπτο.

Οι πρακτικές επιπτώσεις του νόμου δεν άργησαν να φανούν και μάλιστα ενάντια σε αυτούς που πρωταγωνίστησαν όχι μόνο στην επανάσταση του 2011 αλλά και στις αντιδράσεις ενάντια στον Μόρσι και την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Οι πιο αναγνωρίσιμες και δραστήριες προσωπικότητες του νεολαιϊστικου κινήματος (και πιο συγκεκριμένα του κινήματος 6 Απρίλη), βρέθηκαν στη φυλακή για ασήμαντες αφορμές, όπως μια τυπική διαμαρτυρία έξω από το δικαστήριο. Αυτή τη φορά, ακόμα κι όταν οι συλληφθέντες ήταν γνωστοί bloggers που στο παρελθόν είχαν προκαλέσει μηντιακά κύματα συμπάθειας, οι αντιδράσεις ήταν χλιαρές, ειδικά από τα δυτικά μήντια που στο παρελθόν είχαν μιλήσει για την επανάσταση των social media.

Η απαγόρευση αυτή φυσικά δεν στόχευε μόνο στους κοσμικούς, φιλελεύθερους διαδηλωτές αλλά και στην Μουσουλμανική Αδελφότητα, που είχε επιλέξει την τακτική των ειρηνικών συνεχών διαδηλώσεων ενάντια στην στρατιωτική δικτατορία. Για αυτόν τον πιο πολυπληθή και επικίνδυνο αντίπαλο όμως, η χούντα πήγε ένα βήμα πιο πέρα. Στις 25 Δεκεμβρίου ανακήρυξε την Μουσουλμανική Αδελφότητα τρομοκρατική οργάνωση, παίρνοντας αφορμή από την επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της Μανσούρα, για την οποία ανέλαβε την ευθύνη η οργάνωση Ansar Beit al-Maqdis. Με βάση αυτή την ανακήρυξη, οποιοσδήποτε έχει σχέση με την Αδελφότητα θα μπορεί να οδηγηθεί στα δικαστήρια με τους αντιτρομοκρατικούς νόμους που είχαν καθιερωθεί το 1992. Το διάταγμα δίνει επίσης το δικαίωμα στην αστυνομία να εισβάλλει στα πανεπιστήμια για να απαγορεύσει διαδηλώσεις της Αδελφότητας και εννοείται ότι περιλαμβάνει το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ελευθερίας, το οποίο αναγνωρίζει κατηγορηματικά σαν το πολιτικό σκέλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σύμμαχοι της Αδελφότητας έχουν εμπλακεί σε συγκρούσεις με τον στρατό ειδικά στη χερσόνησο του Σινά. Αλλά ακόμα και μικρά παιδιά θα καταλάβαιναν ποιον συμφέρει η ανάδειξη της τρομοκρατίας σε νο1 κίνδυνο στην Αίγυπτο. Οι γιγαντοαφίσες με το σύνθημα «η Αίγυπτος ενάντια στην τρομοκρατία» που γέμισαν το Κάιρο τον Δεκέμβρη, προετοίμαζαν απλά για το συμπέρασμα ότι η Αδελφότητα υποθάλπει την τρομοκρατία κι ας είχε υποδείξει πολλές φορές στους οπαδούς της το δρόμο της παθητικής αντίστασης και των ειρηνικών διαμαρτυριών.

Μετά από όλα αυτά, είναι προφανές ότι το νέο Σύνταγμα (όπως παντού άλλωστε), θα αποτυπώνει τον συσχετισμό δύναμης που έχει διαμορφωθεί όλους τους προηγούμενους μήνες στην Αίγυπτο. Το νέο Σύνταγμα επικυρώνει τον κυρίαρχο ρόλο του στρατού ακόμα κι όταν η μεταβατική κυβέρνηση αντικατασταθεί. Για παράδειγμα, οι ανώτεροι αξιωματικοί του στρατού θα έχουν τον τελευταίο λόγο για την επιλογή του υπουργού Άμυνας και μάλιστα για θητεία 8 χρόνων. Επίσης ο στρατός θα διατηρήσει με τη βούλα του Συντάγματος το δικαίωμά του να κρατάει μυστικά τα οικονομικά του, ενώ αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο πολίτες να συνεχίσουν να οδηγούνται στα στρατοδικεία. Τα άρθρα του Συντάγματος είναι έτσι διαρθρωμένα ώστε να εξασφαλιστεί ότι ο στρατός θα συνεχίσει να αποτελεί ένα ανεξάρτητο κέντρο εξουσίας που θα ελέγχει το κράτος ανεξάρτητα από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ειδικά αν ο στρατηγός Σίσι πραγματοποιήσει το όνειρό του να γίνει ο επόμενος πρόεδρος της Αιγύπτου.

Η πόλωση που διαρκώς εντείνεται, η απειλή της τρομοκρατίας, οι έκτακτοι νόμοι που προλαμβάνουν τις διαδηλώσεις, το τσάκισμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο μηχανισμός προπαγάνδας και τα διεθνή μήντια, όλα είναι στη θέση τους για να εξασφαλιστεί ότι η απάντηση των αιγύπτιων στο δημοψήφισμα θα είναι το “ναι”. Όμως η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Όχι μόνο γιατί η σκληρότητα του στρατού έχει αιφνιδιάσει (αν δεν έχει στραφεί κι εναντίον) ακόμα κι αυτούς που τον υποδέχτηκαν με ανακούφιση. Αλλά και γιατί η πολιτική του, που έχει ως κύριο στόχο την αποδυνάμωση του εσωτερικού εχθρού, δεν έχει βελτιώσει ούτε στο ελάχιστο την καθημερινή ζωή των αιγυπτίων. Ακόμα και με τις κοινωνικές δομές της αδελφότητας απενεργοποιημένες, ακόμα και με τους πιο σημαντικούς νεολαίους ηγέτες στη φυλακή, το κίνημα στην Αίγυπτο είναι ζωντανό και τα συνδικάτα αριθμούν εκατομμύρια μέλη. Η 25η Γενάρη (ακόμα και με το νέο Σύνταγμα σε ισχύ) θα είναι μία ακόμα, και όχι η τελευταία, ευκαιρία για τους Αιγύπτιους να διαψεύσουν όσους βιάστηκαν να ενταφιάσουν την αραβική άνοιξη.

Advertisements

5 responses to “Η αντεπανάσταση στην Αίγυπτο συνεχίζεται…

  1. Το συγκεκριμενο αρθρο ειναι απογοητευτικο.
    Κυριως γιατι δεν ειναι ενα αρθρο που στην πραγματικοτητα ενδιαφερεται για το τι συμβαινει στην Αιγυπτο αλλα μια ατσαλη και σχεδον υστερικη προσπαθεια, πατωντας επιδερμικα πανω στην Αιγυπτο, να επιτεθει σε μια συλληβδην τσουβαλιαζομενη Αριστερα του «λαικου πανηγυριου» στην Ελλαδα και τον δυτικο κοσμο εν γενει.

    Το τελευταιο αρθρο που ανεβασε η Ορχηστρα (εκτος απο την αναδημοσιευση ενος αρθρου του PTS στις 22/12/11) και αφορουσε και την Αιγυπτο ηταν η αναδημοσιευση (στις 24/7/11) του πολυ ενδιαφεροντος αρθρου του Τζαρα στο Κοκκινο, με τιτλο «οι αραβικες επαναστασεις και το ιμπεριαλιστικο θερμιδωρ», οπου στα πλαισια της διαπραγματευσης ευρυτερα της αραβικης ανοιξης, αναλυοταν και η περιπτωση της Αιγυπτου.

    Και ξαφνικα ερχεται μετα απο δυομιση χρονια σιγης, ενα αρθρο που απλα ατακαδορικα ασχολειται με την Αιγυπτο, χωρις καμμια συνδεση με οτι ειχε γραφτει προηγουμενως απο τον Τζαρα, κανενα update επι των εξελιξεων και της σημασιας τους σε σχεση με τον μακρινο Ιουλη του 2011.
    Αυτο το αρθρο μπορει επιφανειακα να σου δημιουργει την ικανοποιηση οτι ξεφτιλισες την πανηγυριτζιδικη αριστερα. Για μενα ωστοσο ως φιλα προσκειμενο αναγνωστη της Ορχηστρας δημιουργει την εντυπωση μιας βιαστικης, τσαπατσουλικης δουλειας.
    Για μενα που διαβαζω Ορχηστρα οχι τοσο για να διασκεδασω με το κραξιμο που ριχνει στην υπολοιπη Αριστερα (παροτι κι αυτο χρειαζεται και εχει και πλακα) αλλα γιατι εκτιμω το «point of view» της, το αρθρο αυτο με αφησε αποσβολωμενο, να το διαβαζω και να το ξαναδιαβαζω προσπαθωντας να καταλαβω ποια ειναι η αναλυση της Ορχηστρας για την κατασταση στην Αιγυπτο, ανεξαρτητα απο το τι μπορει να λεει ο ενας και ο αλλος στον οποιον επιτιθεσαι.

    Ε λοιπον δεν καταλαβα… Απο την αρχη μεχρι το τελος…Ενδεικτικα και μονο, τα προβληματα ξεκινανε απο τον ιδιο τον τιτλο: «Η αντεπανασταση ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ». Ποτε λοιπον ΑΡΧΙΣΕ αφου ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ; Ακρη δεν εβγαλα. Και δεν ειναι οτι αυτα τα εχετε ξεκαθαρισει σε προηγουμενα αρθρα οποτε εννοουνται και τωρα ελευθερα μπορουμε να την πεσουμε στους αλλους.
    Και αν θες και την γνωμη μου η εντυπωση (απο τα συμφραζομενα, γιατι καθαρη θεση δεν εχει το αρθρο) που σχηματιζει κανεις απο το αρθρο ειναι οτι η αντεπανασταση αρχισε απο την ανατροπη «του εκλεγμενου» προεδρου, για την εκλογη του οποιου μαλιστα «ψηφισαν οι παντες». Πολυ αγχος βρε παιδι μου με τη «νομιμοτητα» της εκλογης του προεδρου…

    Μονο που το τελευταιο πραγμα που ειχατε γραψει για την Αιγυπτο τον μακρινο Ιουλη του 2011 ηταν οτι στα πλαισια «της αμπωτης της αντεπαναστασης ή ΠΙΟ ΣΩΣΤΑ της συμπυκνωσης πλεον στα γεγονοτα ΚΑΙ της κινησης των μαζων ΚΑΙ της καθεστωτικης ιμπεριαλιστικης αντιδρασης», στην Αίγυπτο, «πριμοδοτείται το πολιτικό μπλοκ στρατού-Αδελφών Μουσουλμάνων (κάτι που φάνηκε στο δημοψήφισμα για το Σύνταγμα)».
    Ε λοιπον φιλε μου, αυτη η πολυ ενδιαφερουσα γραμμη αναλυσης ΧΑΣΚΕΙ ακομα, περιμενοντας τους εισηγητες της να ξαναπιασουν το νημα της και να αποπειραθουν να την εφαρμοσουν στα πολυπλοκα γεγονοτα που μεσολαβησαν απο τον Ιουλη του 2011.

    Αντ αυτου ο αναγνωστης της Ορχηστρας διαβασε ενα αρθρο που απλα παιζει με τους φουσκωμενους αριθμους που παρουσιαζονται για τα γεγονοτα του Ιουνη-Ιουλη 2013 προκειμενου να επιτεθει στη χαζοχαρουμενη δυτικη Αριστερα αλλα τελικα δεν μας εξηγει τιποτα και δεν αναλυει μαρξιστικα τιποτα, παρα μονο αυτοικανοποειται που συνετριψε τους πανηγυρτζηδες και τα φουσκωμενα τους νουμερα.
    Αντιθετως φλερταρει ανοιχτα με τα «συνομωσιολογικα παραληρηματα» (ετσι τα χαρακτηριζε ο Τζαρας) που βλεπουν μονο τα σχεδια του ιμπεριαλισμου, οταν ΑΡΝΕΙΤΑΙ, επι της ουσιας, το γεγονος οτι οι «μαζες» επαιξαν ρολο στην ανατροπη του Μορσι.

    Αν ειναι ετσι, θα πρεπει να μας εξηγησει η Ορχηστρα ποτε και με ποιο τροπο αλλαξε το μοτιβο εφαρμογης του «ιμπεριαλιστικου Θερμιδωρ» (παρεπιπτοντως δεν συμφωνω πολυ με τον ορο, καθως το Θερμιδωρ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ την υπαρξη ενος Ροβεσπιερου, και ο Μορσι δεν ηταν Ροβεσπιερος) και απο την «συμπυκνωση» της κινησης των μαζων με την αντιδραση, περασαμε στο «κλασσικο πραξικοπημα».
    Κλασσικο πραξικοπημα;;; Απο τα λιγα που ξερω το «κλασσικο πραξικοπημα» δεν εχει μαζες στο δρομο να το στηριζουν ή να το ανεχονται. Οποτε τα «αχυρα» μαλλον δεν ειναι μονο δυο γαιδαρων. Μαλλον ειναι πιο συνθετα τα πραγματα.

    Η Ορχηστρα μεχρι τωρα ειχε προσπαθησει, με τα αρθρα του Τζαρα κυριως, να αναδειξει ακριβως αυτην την πολυπλοκοτητα της Αραβικης Ανοιξης και προσπαθουσε μαρξιστικα να την αναλυσει. Αν τωρα αποφασισατε οτι τα αχυρα ειναι δυο γαιδουριων, τοτε λογικο ειναι ολη σου η διανοητικη προσπαθεια να αποσκοπει απλα στο να αμφισβητησει την «μαζικοτητα» των γεγονοτων του Ιουνη-Ιουλη και στο να υποβαλει την ιδεα (που δεν εχει τα κοτσια ομως και να την πει στα ισια) οτι δεν υπηρξε καμια μαζικη κινητοποιηση κι οτι επροκειτο για ενα «κλασσικο πραξικοπημα».
    Και επιπλεον, προκειμενου να χλευασει μια μεσσιανικης υφης γενικως και αοριστως «πιστη» της δυτικης αριστερας στις «μαζες», καταληγει σε γεματους αυτοπεποιθηση αφορισμους του τυπου «Η επανάσταση είναι μια συνειδητή πράξη, και όχι μια τυφλή αντίδραση….Γίνεται από ανθρώπους που συνειδητά την επιδιώκουν» ή «Οι όποιες μάζες είναι υπεύθυνες των πράξεών τους» και οτι «ολα τα αλλα ειναι παραμυθια».

    Αν ολα τα αλλα ειναι παραμυθια, τοτε ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ λεγατε κι εσεις μεχρι τωρα. Ειμαι σχεδον σιγουρος οτι τελικα θα συμφωνησεις μ’ αυτα που θα γραψω παρακατω. Αλλα πανω στην μανουρα σου να ξεχεσεις την χαζοχαρουμενη αριστερα γραφεις -μετα συγχωρησεως- ΠΑΠΑΡΙΕΣ. Και δυστυχως δεν εχει ο καθε αναγνωστης την πολυτελεια να σε γνωριζει προσωπικα για να το συζητησετε, ή την ορεξη να σου γραψει σχολιο. Απλα θα πει «τι μαλακιες λεει τουτος δω» και θα αλλαξει σαιτ. Κι αυτο δεν ειναι καλο. Καθολου καλο. Ειναι κριμα. Αδικει την προσπαθεια σας.
    Λοιπον, η επανασταση ΔΕΝ, ΔΕΝ, ΔΕΝ, ειναι μια ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ πραξη οσoν αφορα τις μαζες που με τον ενα ή τον αλλο τροπο συμμετεχουν σ΄αυτη. Κι αυτο ισχυει ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ, αν μιλαμε για επανασταση με την στενη εννοια της ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗΣ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ επαναστασης. ΕΙΔΙΚΑ η σοσιαλιστικη επανασταση ΔΕΝ γινεται απο ανθρωπους που ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ επιδιωκουν το σοσιαλισμο. ΔΕΝ εγινε ποτε ετσι και ΔΕΝ θα γινει ποτε ετσι. Κι αυτο το ξερουν πολυ καλα οι μαρξιστες. Αλλο πραγμα οτι σοσιaλιστικη επανασταση ΔΕΝ θα γινει χωρις ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ. Αυτο ειναι αληθεστατο, οπως επισης ομως ειναι ειναι αληθεστατο οτι δεν θα γινει με την κινητοποιηση ΜΟΝΟ της συνειδητης πρωτοποριας, χωρις την συμμετοχη (με διαφορους τροπους, βαθμους κι επιπεδα) ΠΛΑΤΙΩΝ ΜΑΖΩΝ (οχι υποχρεωτικα της «πλειοψηφιας» μετρημενης σε εκλογικα ποσοστα). Αυτο το ηξερε πολυ καλα ο Μαρξ, ο Ενγκελς, ο Λενιν, ο Τροτσκι. Το ξερει και η Ορχηστρα που εγραφε:

    «Κι οι αραβικές εξεγέρσεις συνιστούν ένα κορυφαίο ιστορικό γεγονός, ακριβώς γιατί εκατομμύρια άνθρωποι κινητοποιούνται ύστερα από δεκαετίες αναζητώντας διευρυμένες ταυτότητες……………..
    Αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι από την αραβική «έφοδο στον ουρανό», τώρα που μοιάζει να δίνει τη θέση της στην άμπωτη της αντεπανάστασης, είναι ότι έφερε ξανά στο προσκήνιο το δρόμο της συνειδητοποίησης των καταπιεσμένων κι αυτό είναι μια ιστορική νίκη, ένα νέο σημείο εκκίνησης, ανεξάρτητα από την πορεία των εξελίξεων. Ταυτόχρονα αποδεικνύεται πως για την ολοκλήρωση των εξεγέρσεων και τη μετατροπή τους σε νικηφόρες επαναστάσεις, απαιτείται η συνειδητή πρωτοπορία που καταλαμβάνει την εξουσία, φέρνοντας σε πέρας όχι μόνο το πολιτικό αλλά και το «τεχνικό» μέρος της εξέγερσης καθώς και τα οργανωτικά καθήκοντα της κατάληψης της εξουσίας»…….(Τζαρας, στο Θερμιδωρ)

    «Το γεγονός πως μόνο και μόνο η αυθόρμητη κίνηση των μαζών ανέτρεψε το δικτάτορα, πιστοποιεί πως οι επαναστάσεις προυποθέτουν πάντα τη ριζοσπαστικοποίηση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων και δεν είναι απλά έργο φωτισμένων μειοψηφιών.
    -Για να ολοκληρωθούν οι εξεγέρσεις απαιτείται όμως η συνειδητή μειοψηφία που καταλαμβάνει την εξουσία, ως ο φορέας των εξεγερμένων και που φέρνει σε πέρας το τεχνικό μέρος και τα οργανωτικά καθήκοντα της κατάληψης της εξουσίας. Οι επαναστάσεις δεν είναι το πανηγύρι της πλειοψηφίας, εκτός αν κάποιοι θεωρούν πως στους δρόμους της Τυνησίας βρίσκεται η πλειοψηφία της κοινωνίας ή το σύνολο της εργατικής τάξης» (τζαρας για την Τυνησια στο πεφτουν οι θρονοι)

    Κινηση μαζων και συνειδητη μειοψηφια,με προγραμμα και σχεδιο, που ειναι σε θεση να αναλαβει την ηγεσια του κινηματος και να οργανωσει την εξεγερση ως τεχνη. Αυτο ειναι η σοσιαλιστικη επανασταση, αν θελουμε να την ορισουμε εν συντομια (αν και βεβαια καθε ορισμος, ως αφαιρεση, χανει πλευρες του φαινομενου).
    Αυτο δεν σημαινει οτι οι μαζες κατεβαινουν στον δρομο για να ταισουν τις παπιες. Αλλα ουτε κι οτι εχουν ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Αν γινοταν να αποκτησουν οι μαζες επαναστατικη συνειδηση ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ ΚΟΜΜΑ!!!. Οι μαζες δεν επιδιωκουν ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ την προλεταριακη επανασταση. Οι μαζες συνειδητα απεχθανονται το προηγουμενο καθεστως και εχουν (αναλογα με το βαθμο που εχουν προχωρησει στο «δρομο της συνειδητοποιησης τους) σχετικα ασαφεις ποθους για κοινωνικη δικαιοσυνη, μια καλυτερη ζωη, ειρηνη, κλπ κλπ αναλογως την ιστορικη περιπτωση.Το ΚΟΜΜΑ εχει ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ του πως μπορουν να επιτευχθουν αυτοι οι στοχοι (ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ) και με ποια μεσα (ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ, ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ).
    Αμα περιμενεις να δεις μαζικη εξεγερση που ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ θα επιδιωκει την σοσιαλιστικη επανασταση, θα πεθανεις περιμενοντας…

    Αν παλι ορισουμε την εννοια «επανασταση» με πιο «πλατυ» τροπο (θεμιτο ειναι και το συνηθιζαν και οι «προπατορες» μας ειδικα στα πλαισια της θεωριας της διαρκους επαναστασης) και χωρεσουμε στη λεξη και τις εθνικες, δημοκρατικες,αντιαποικιακες, αντιδικτατορικες κλπ εξεγερσεις, το ζητημα τροποποιειται αρκετα αλλα η ουσια του δεν αλλαζει.
    Σε τελικη αναλυση και σ΄αυτες τις εξεγερσεις μονο ενα επαναστατικο κομμα, μια προλεταριακη επανασταση και τελικα η παγκοσμια επανασταση, μπορει να δικαιωσει ουσιαστικα και οριστικα αυτες τις εξεγερσεις. Οποιαδηποτε αλλη ταξη, ηγεσια ή προγραμμα, αργα ή γρηγορα, θα προδωσει τις θολες προσδοκιες των μαζων, θα συμβιβαστει με την αντιδραση και τον ιμπεριαλισμο. Στην περιπτωση της Αραβιας αυτο επιβεβαιωνεται απο την καταντια του «σοσιαλιζοντος» παναραβισμου τυπου Νασερ κλπ. Και θα ξαναεπιβεβαιωθει αν και εφοσον (καθολου απιθανο) η τωρινη Αραβικη Ανοιξη καθοδηγηθει εντελει είτε απο τον ισλαμισμο ειτε απο τον κοσμικο φιλελευθερισμο και της σταλινογενη κοσμικη Αριστερα.

    Το προβλημα σας ειναι οτι στην προσπαθεια να αναδειξετε την αναγκη της συνειδητης πρωτοποριας σε αντιθεση με την αριστερα των «μαζικων -γενικως κι αοριστως- αγωνων» καποιες φορες καταληγεται να αποδιδεται στις μαζες ιδιοτητες που δεν εχουν, και αλλες φορες να αρνειστε την υπαρξη των μαζων στο προσκηνιο. Το πρωτο ηταν αρκετα εμφανες σε ολες τις αναλυσεις του Τζαρα που παροτι αρκετα σωστες εβγαζαν ενα μονιμο αγχος να χαρακτηριζει την αραβικη ανοιξη ως εξεγερση των «συνειδητοποιημενων προλεταριων». Σε ολα του τα αρθρα οι μαζες βαφτιζονται «συνειδητες».
    Προφανως και οι μαζες ειχαν ενα ορισμενο επιπεδο συνειδησης. Δεν ηταν ασυνειδητες. Απο οτι φανηκε το επιπεδο συνειδησης τους, πχ στην Αιγυπτο, ηταν οτι θεωρουσαν εφικτο και ηταν αποφασισμενες να ανατρεψουν τον Μουμπαρακ. Δεν ειχαν ομως καμια ιδεα (παρα θολα συνθηματα) για το με τι θα τον αντικαταστησουν τοσο σε θεσμικο επιπεδο οσο και στο πως οι θολες τους επιθυμιες (δικαιοσυνη κλπ) θα γινουν πραγματικοτητα και σε ποιο κοινωνικοοικονομικο καθεστως.

    Λοιπον, αν με την εννοια «συνειδητος» εννοουμε την επαναστατικη σοσιαλιστικη συνειδηση, τοτε προφανως και οι μαζες της Αραβικης Ανοιξης δεν ηταν συνειδητες. Τωρα αν απλα στο δικο σας εννοιολογικο συστημα η εννοια «συνειδηση» εχει εκπεσει τοσο ωστε να εννοει απλα οποιον στοιχειωδως δεν κατεβαινει στο δρομο για βολτα αλλα επιδιωκει κατι μ΄αυτο, τοτε οι αραβικες μαζες ηταν συνειδητοτατες.

    Τωρα τα περι «ευθυνης των μαζων για τις πραξεις τους», εμενα πιο πολυ κυρηγμα εισαγγελεα μου θυμιζουν. Εσυ βεβαια θες να χτυπησεις αυτους που λενε οτι «καποιοι κλεψαν την επανασταση απο τις μαζες».
    Ωστοσο το διπολο που εμμεσως στηνεις ειναι πλαστο: εσυ ουσιαστικα λες οτι οι μαζες ειναι «συνειδητες» (επαναστατικα ή αντεπαναστατικα) και ισχυριζεσαι οτι οι χαζοχαρουμενοι λενε οτι οι μαζες ειναι καλοπροαιρετοι «ηλιθιοι» που καποιοι τους κλεβουν την νικη.
    Εσυ καθαριζεις παρουσιαζοντας την τελευταια κινητοποιηση στην Αιγυπτο ως μια κινητοποιηση αντιδραστικα συνειδητοποιημενων μαζων που υστερικα υποστηριζουν μια χουντα. Αλλα τα πραγματα ειναι μαλλον πιο πολυπλοκα. Ακομα ομως κι αν εχεις δικιο για το συγκεκριμενο (γιατι και βεβαια ειναι δυνατο να κινητοποιουνται μαζες με αντιδραστικη συνειδηση, ο φασισμος ειναι το κατεξοχην παραδειγμα) απο τη στιγμη που το ΓΕΝΙΚΕΥΕΙΣ ως αξιωμα και φτανεις στο συμπερασμα οτι η επανασταση ειναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΡΑΞΗ των ΜΑΖΩΝ εισαι εσυ που κοβεις καθε σχεση με τον μαρξισμο, ακομα και τον ορθολογισμο.

    Στην πραγματικοτητα και στην ιστορικη εμπερια, ΟΝΤΩΣ οι μαζες μπορει να κινητοποιουνται εχοντας καποιους στοχους ΑΛΛΑ μην εχοντας μια ηγεσια που θα τους υποδειξει το προγραμμα και τις μεθοδους για να ξεκαθαρισουν τους στοχους τους και τον δρομο για να τους πετυχουν. ΚΑΙ ΕΚΕΙ ειναι Ο ΡΟΛΟΣ του ΚΟΜΜΑΤΟΣ. Οι μαζες κινητοποιουνται εχοντας μια ορισμενη συνειδηση. Το επιπεδο αυτης της συνειδησης εξαρταται απο 1500 παραγοντες και οι μαρξιστες οφειλουν να το προδιορισουν για να καταλαβουν τι γινεται.
    Η Ρωσικη Επανασταση του 1905, του Φλεβαρη και του Οκτωβρη αλλα και αλλες επαναστασεις (ακομα και ο τροπος που ξεκινησε η εξεγερση στην Τυνησια) αναδεικνυουν απ την καλη κι απ την αναποδη (και τεραστιοι μαρξιστες εχουν ασχοληθει διεξοδικα με τη θεωρητικη διαπραγματευση του ζητηματος) τη διαλεκτικη σχεση αυθορμητου-συνειδητου (οπου το αυθορμητο δεν ειναι το «ασυνειδητο» ή «ηλιθιο» αλλα ο βαθμος ωριμανσης της πολιτικης συνειδησης μεσω της πειρας των ιδιων των μαζων απο την δραση τους) και μαζας – πρωτοποριας.

    Ο Τροτσκι γραφει:
    «Οι μάζες κινούνται σε μια επανάσταση όχι με ένα έτοιμο σχέδιο κοινωνικής ανασυγκρότησης, αλλά με μια απότομη αίσθηση ότι δεν μπορούν να αντέξουν το παλιό καθεστώς. Μόνο τα κατευθυντήρια στρώματα μιας τάξης έχουν ένα πολιτικό πρόγραμμα, και ακόμα και αυτό εξακολουθεί να απαιτεί τον έλεγχο των γεγονότων, καθώς και την έγκριση των μαζών. Η θεμελιώδης πολιτική διαδικασία της επανάστασης κατά συνέπεια, συνίσταται στη σταδιακή κατανόηση από την τάξη των προβλημάτων που προκύπτουν από την κοινωνική κρίση – ο ενεργός προσανατολισμός των μαζών με τη μέθοδο των διαδοχικών προσεγγίσεων. Τα διάφορα στάδια μιας επαναστατικής διαδικασίας που πιστοποιούνται με την εναλλαγή των κομμάτων, όπου τα πιο ακραία υπερισχύουν πάντα των λιγότερο ακραίων, εκφράζουν την αυξανόμενη πίεση των μαζών προς τα αριστερά – όσο η ταλάντευση του κινήματος δεν συναντά αντικειμενικά εμπόδια. Όταν συναντήσει, εκεί ξεκινά μια αντίδραση: απογοητεύσεις των διαφόρων στρωμάτων της επαναστατικής τάξης, αύξηση της αδιαφορίας και συνεπώς ενίσχυση της θέσης των αντεπαναστατικών δυνάμεων…»

    Εισαι εκτος θεματος λοιπον, προσπαθωντας να αποδειξεις οτι η «επανασταση ειναι συνειδητη πραξη». Αν, εν πασει περιπτωση, συνενογιομαστε για το τι σημαινουν οι λεξεις.
    Το θεμα ειναι οτι η επανασταση προυποθετει απο τη μια κινηση μαζων (οχι με την στατικη χαζοχαρουμενη εννοια της εκλογικης πλειοψηφιας) αλλα και «συνειδητη πρωτοπορια», με πολιτικο προγραμμα που θα επιβεβαιωθει στο φως των γεγονοτων και θα εγκριθει απο τις μαζες και φυσικα πρακτικο σχεδιο καταληψης της εξουσιας. Και ακομα και στο «πικ» αυτης της διαδικασιας, τη «στιγμη» της «εγκρισης απο τις μαζες» του επαναστατικου προγραμματος και σχεδιου, η «εγκριση» αυτη, δεν καθιστα τις μαζες «συνειδητα επαναστατικες». Συνειδητα επαναστατικο ακομα και τοτε, ειναι το κομμα. Και πιθανοτατα μια «ζωνη» αγωνιστων γυρω απο το κομμα. Αυτοι που μαζι με το κομμα αποτελουν το «επαναστατικο προλεταριατο» του Λενιν.
    Αλλιως πρεπει να πεις ειτε οτι την επανασταση την κανουν το κομμα και οι φιλου του ( ομως αυτοι «κανουν» την οργανωση του επαναστατικου «πραξικοπηματος» κι οχι «ολη» την επανασταση) οποτε πεφτεις στην αντιληψη της «φωτισμενης μειοψηφιας» (ο χαρακτηρισμος ειναι του Τζαρα) ειτε οτι τη «στιγμη» της προλεταριακης επαναστασης, το κομμα και οι «πλατιες» κινουμενες μαζες βρισκονται στο ιδιο επιπεδο συνειδησης. Στη δευτερη περιπτωση σου μενει ενα βημα μονο απ το να πεις οτι αρα το κομμα δεν ειναι παρα ενα ενζυμο για να συγκροτησουμε την «επαναστατικη ταξη» και αφου την συγκροτησουμε μπορει να αυτοδιαλυθει. Ε ρε χαρες ο Γκορτζ και η Νεα Αριστερα… Δεν νομιζω ωστοσο οτι θες να πεις κατι απ τα δυο. Απλα πανω στην εξαψη της επιθεσης στη χαζοχαρουμενη αριστερα, πετας συνδικαλιαρικα «επιχειρηματα»… Αλλα ετσι δεν κανουμε δουλεια…

    Μερικα βασικα ερωτηματα λοιπον για την Αιγυπτο, που ανακυπτουν με βαση τις εξελιξεις μετα τον Ιουλη του 2011 που ασχοληθηκατε τελευταια φορα μαζι της, ειναι τα εξης:
    —πως εξελιχτηκε η διαπαλη (η συγκρουση και ταυτοχρονα ο συμβιβασμος) μεταξυ της Μουσουλμανικης Αδελφοτητας και του παλιου καθεστωτος; Ποιος ο ρολος των ιμπεριαλιστων στην εξελιξη της διαπαλης;
    —ποιες διεργασιες στις κοινωνικες ταξεις και τις πολιτικες δυναμεις γεννησε αυτη η διαπαλη;
    —για ποιους λογους εσπασε τοσο βιαια η ευθραυστη ισορροπια που οικοδομουσε η Μ.Α με το Στρατο;
    —σε ποια φαση της εξελιξης της σχεσης επαναστασης – αντεπαναστασης βρισκομαστε τωρα;; Ποιες ειναι οι προοπτικες για την επανασταση;
    —Ποιες δυναμεις ευαγγελιζονται οτι θελουν να παιξουν τον ρολο της επαναστατικης ηγεσιας του προλεταριατου; Ποιο προγραμμα και ποιες τακτικες ακολουθησαν ολη αυτην την περιοδο οι δυναμεις αυτες;

    Ειδικα το τελευταιο ερωτημα ειναι κρισιμο και πρεπει να απασχολησει τους επαναστατες σε ολον το κοσμο. Τοσο ως «θεωρητικη ασκηση» επι χαρτου (μονο που το..χαρτι…ειναι live κι οχι καποια παλιοτερη επανασταση με την οποια ασχολουμαστε αναδρομικα και γι αυτο η ασκηση πιο δυσκολη αλλα και πιο χρησιμη) προκειμενου να βαλουν τα μεθοδολογικα τους εργαλεια να δουλεψουν και να εκπαιδευσουν τα στελεχη και τα μελη τους, οσο και ως καθηκον να πουν την γνωμη τους στους εκει επαναστατες, προσφεροντας υπηρεσιες στην επανασταση μεσω της διανοητικης, κριτικης τους εργασιας καταρχην, και προσπαθωντας ετσι να χτισουν διεθνιστικους δεσμους ωστε να προσφερουν και οποια αλλη βοηθεια μπορει (και μακαρι) να χρειαστει.

    Λοιπον, και μενα κατι δεν μου παει καλα με τους «Σοσιαλιστες Επαναστατες Αιγυπτου» (Και παρεπιπτοντως πρεπει να δουμε τι αλλο «επαναστατικο» παιζει εκει κατω εκτος απ αυτους). Αλλα δεν μπορω απλα να τους κατηγορησω γιατι εχουν επαφες με το SWP της Αγγλιας. Ουτε να τους κανω την ιδια κριτικη με τη ΔΕΑ και το ΣΕΚ για τη χαζοχαρουμενια της «γενικης απεργιας», «και σημερα και αυριο και οσο χρειαστει».
    Αν εχει να προσφερει κατι μια κριτικη απο την Ελλαδα, δεν ειναι να τους τσουβαλιαζει μαζι με τον Παπακωνσταντινου, τον Κεφαλη και τις αδελφες δυτκουρωπαικες οργανωσεις τους ως θιασωτες του «λαικου πανηγυριου». Αυτο δεν ειναι αληθες, δεν ειναι εντιμο, δεν ειναι επικοδομητικο. Η Ταχριρ δεν ηταν Συνταγμα. Η ανατροπη του Μουμπαρακ κοστισε εκατονταδες ζωες και ειχε δεκαδες πυρπολημενα αστυνομικα τμηματα. Ακομα και μηδαμινη να ηταν η συμμετοχη τους σ’ αυτα, μπορουμε βασιμα να υποθεσουμε οτι μια οργανωση στην Αιγυπτο (της χουντας Μουμπαρακ) ακομα κι αν ειναι αδελφη του ΣΕΚ, δεν θα παρουσιαζει τα ιδια συμπτωματα απο την ΣΕΚιτιαση οπως αυτα που παρουσιαζουν οι αδελφες οργανωσεις τους στην «δημοκρατικη» Ευρωπη. Χτυπας την φαινομενικη εκδηλωση της ασθενειας στην Ελλαδα. Αλλα στην Αιγυπτο η ασθενεια δεν μπορει παρα να εμφανιστει με αλλα συμπτωματα. Εκει ειναι το ζουμι.

    Ποια πολιτικη εχουν ακολουθησει οι Επαναστατες Σοσιαλιστες που δηλωνουν τη θεληση τους να συμβαλλουν στη συγκροτηση του ηγετικου κομματος της «επερχομενης» σοσιαλιστικης επαναστασης; Ποιοι ειναι το προγραμμα τους; Ποια ηταν η πολιτικη τακτικη τους και κατα ποσο αυτη βοηθουσε το ανεβασμα της πολιτικης συνειδησης της εξεγερμενης εργατικης ταξης και των αλλων εξεγερμενων καταπιεζομενων; Πως υπηρετησε το καθηκον της πολιτικης ανεξαρτησιας της επαναστατικης μειοψηφιας και μεσω αυτης την πολιτικη ανεξαρτησια της ιδιας της ταξης;
    Αμα θελουμε να κανουμε χρησιμη δουλεια για την επανασταση στην Αιγυπτο και μεσω αυτης να βγαλουμε και διδαγματα για μας, σ’ αυτα πρεπει να δουλεψουμε.

    Επ΄αυτων προβληματιζομενος, εψαχνα στο ιντερνετ για τους «Σοσιαλιστες Επαναστατες». Θυμομουν σχεδον σιγουρα, οτι πριν τον Ιουλη και την επιβολη της στρατιωτικης «μεταβατικης» χουντας, στο λημμα τους στο «wikipedia» αναφεροταν οτι συμμετειχαν στο Tamarod. Ημουν τοσο σιγουρος γι αυτο, που ξαναμπαινοντας προσφατα στα λημματα «Tamarod» και «revolutionary socialists of Egypt» εξεπλαγην που δεν υπηρχε καμια αναφορα και συσχετιση μεταξυ των δυο. Ημουν σιγουρος οτι ειχα διαβασει και αρθρα σχετικα με την συμμετοχη των Ε.Σ στο Ταμαροντ. Φαινεται οτι οι ΕΣ δεν θελουν να το θυμουνται πλεον αυτο και το αφαιρεσαν απο το λημμα τους. Ψαχνοντας στο ιντερνετ σχετικα, επεσα πανω στα παρακατω αρθρα. Δεν ξερω τι ρολο βαραει αυτη η ICFI. Ισως μπορεις να με κατατοπισεις επ αυτου. Σε καθε περιπτωση οι κατηγοριες και η κριτικη που κανουν στους ΕΣ αξιζει προσοχης. Και σιγουρα ειναι μια πιο βασιμη και χρησιμη κριτικη σε σχεση με την «πατενταρισμενη» απο τα ελληνικα δεδομενα κατηγορια του «λαικου πανηγυριου της γενικης απεργιας». Μια κριτικη σε τετοια βαση, ανοιγει πολυ ενδιαφεροντα θεωρητικα και πολιτικα ζητηματα συζητησης στη βαση της θεωριας της διαρκους επαναστασης, της πολιτικης ανεξαρτησιας των επαναστατων, του ενιαιου και του λαικου μετωπου, των αναγκαιων συμμαχιων και συμβιβασμων, του ρολου και της πολιτικης μιας επαναστατικης πρωτοποριας.
    Μια τετοια συζητηση θα σας αναλογουσε να ανοιξετε. Κι οχι ενα χαιρεκακο κραξιμο εναντιον μιας τσουβαλιασμενης Αριστερας, που καταληγει μαλιστα σε χαζομαρες για την σοσιαλιστικη επανασταση ως συνειδητη πραξη των μαζων…

    αυτα ειναι του ICFI
    http://www.wsws.org/en/articles/2013/08/20/revs-a20.html
    http://www.wsws.org/en/articles/2013/07/16/rseg-j16.html
    http://beforeitsnews.com/alternative/2013/07/the-egyptian-coup-and-the-counterrevolutionary-role-of-the-revolutionary-socialists-2706154.html

    αυτο ειναι των LSM (ελευθεριακο σοσιαλιστικο κινημα)
    http://lsmegypt.blogspot.sk/2013/10/our-statement-regarding-30th-of-june.html

    και αυτα ειναι των ΕΣ τις μερες των κινητοποιησεων
    http://socialistworker.org/2013/06/27/revolution-and-counterrevolution-in-egypt
    http://socialistworker.org/2013/07/01/next-wave-of-egypts-revolution

    Μου αρέσει!

  2. @Ανήρ
    Κατά τη γνώμη μου αυτό το κείμενο εντάσσεται σε μια προσπάθεια του σάιτ τον τελευταίο καιρό, να επιτεθεί στην «χαζοαριστερά» και να πετάξει από πάνω της τη ρετσινιά αυτού που πιο παλιά συντασσόταν και υποστήριζε το Σύριζα. Γι’ αυτό η σκλήρυνση, γι’αυτό το λύγισμα του ραβδιού από την άλλη μεριά.

    Μου αρέσει!

  3. Καταρχήν θα απαντήσω στην κριτική που με αφορά άμεσα.
    Υπάρχει άρθρο το Σεπτέμβριο για τη Συρία που έχει αναφορά στην Αίγυπτο και θεωρεί αφενός την ανατροπή Μορσι, επιστροφή του στρατού κι αντεπαναστατικη στροφή , αφετέρου αυτή καθαυτή την εκλογή Μορσι, πιστοποίηση της κυριαρχίας αστικών μεριδων στην αιγυπτιακή μεταπολίτευση, αλλα και κρίνει την αντίληψη της αεναης εξέγερσης. Προσωπικά παρόλα τα πισωγύρισματα δεν αλλάζω ούτε μια γραμμή από την αποτίμηση μου για την αραβική κίνηση των μαζων.
    Κανένα άγχος δεν είχα και δεν έχω να χαρακτηρίσω τις μάζες κάτι που δεν ειναι γι αυτό και πουθενά δεν αναφέρονται ως κομμουνιστικες ή επαναστατικές, γι αυτό και τονίζεται εξαρχής η απουσία οργανωμένης πρωτοπορίας. Συνειδητες όμως ναι, γιατί η αραβική κίνηση των μαζων δεν ήταν διαμαρτυρία για επιμέρους αιτήματα, αλλά ταξικος πολιτικός αγώνας, ακόμα κι αν έμεινε στο επίπεδο της αλλαγής της μορφής του πολιτεύματος. Θυμίζω ότι το 2011 στην Ελλαδα το χειμώνα κυρίαρχουσαν ´´το κάτω τα χέρια από τα κεκτημενά´´κτλ, ένας ανυποφορος συνδικαλιστικός περιοριστικος αγώνας, που μπροστά του, η τυνησιακη εξέγερση ήταν προφανώς συνειδητή, με την έννοια το ξαναλέω, του ολικου πολιτικού αγώνα. Ετσι ερμηνεύεται ίσως ο ενθουσιασμός μου αν και κατανοώ ότι θέλει μεγαλύτερη προσοχή η χρησιμοποίηση τέτοιων εννοιών όπως συνειδητο προλεταριατο.
    Αυτός ο πολιτικός ταξικος αγώνας, αφού δε νίκησε μετατρέπομενος σε επανάσταση άρχισε να ήτταται παράγοντας, σε συνδυασμό με την ιμπεριαλιστική επέμβαση-θερμιδορ και τα σχέδια των ντόπιων ελίτ, καθεστωτικων ή αναδυόμενων, την αντεπαναστατικη.
    Το πραξικόπημα εξασφαλίζει την εξουσία στον στρατό ναι ή όχι;. Ακόμα λοιπόν κι αν δε σου φαίνεται κλασικό αυτό της Αιγύπτου, οφείλεις να απαντήσεις ποιος έχει τώρα την εξουσία. Μήπως ο στρατός λόγω ανοχής των εξεγερμένων; Η ο λαός μέσω του στρατού; Νομίζω το άρθρο του σ. χλευαζει αυτή ακριβώς την πεποίθηση ότι η επανάσταση ετσι αφηρημένα συνεχίζεται για πάντα. Κι επειδή αυτή η άποψη θεωρούσε και τη Συρία εξέγερση, όπως και τη Λιβυη νομίζω ότι ο σ. ειναι κι ευγενικός. Σε κάθε περίπτωση η συμπυκνωση του χρόνου και των αντιφάσεων μας δίνει τέτοιες απότομες καμπες.
    Γιατί ναι δεν αρκεί η κίνηση των μαζων που μπορεί κάλλιστα να ειναι εξεγερσιακη στη μορφή, αντεπαναστατικη στο περιεχόμενο.
    Συμφωνώ για τις παρατηρήσεις γύρω από τη διαλεκτική αυθορμητου συνειδητου, αλλα σε καθε περιπτωση η επανάσταση κι οχι μια εξεγερση ειναι η στιγμή του συνειδητου κοινωνικού σχηματισμού. Η μεν μειοψηφία έχει σχέδιο, στρατηγική κι ένα όραμα για τη μετάβαση, οι δε μάζες που στοιχίζονται σε αυτό, έχουν συνειδητοποιήσει πως δεν υπάρχει μερική λύση και σπάνε τη μοιρολατρικη συνήθεια. Η διαλεκτική αυτή ούτε εξισώνει το κόμμα με τις μάζες, αλλα τη στιγμή της εφόδου οι μάζες που συντάσσονται το ξαναλέω δεν ειναι παθητικες. Ειναι η φράση του Μαρξ η εργατική τάξη ή ειναι επαναστατική ή δεν ειναι τίποτα.
    Κατα τ αλλα τα ερωτήματα που βάζεις στο τέλος έχουν τη σημασία τους και θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε μια ανάλυση σου για την περιοχή.

    Μου αρέσει!

  4. …προς το παρόν, φαίνεται πως το κράτος αισθάνεται βέβαιο ότι έχει βάλει τις «επαναστατικές» δυνάμεις στη θέση τους, με τις δυνάμεις τους να μειώνονται και το πραγματικό τους μέγεθος να έχει αποκαλυφθεί. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από τους ακτιβιστές του Wiki Thawra, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου το καθεστώς Sisi είχε συλλάβει 21.000 άτομα, ένας αριθμός μεγαλύτερος από αυτούς που κατεγράφησαν στα περισσότερα από 31 χρόνια που παρέμεινε ο Mubarak στην εξουσία. Από τα μέσα Νοεμβρίου, επίσης, 2.665 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί, ένας αριθμός υψηλότερος από οποιαδήποτε άλλη περίοδο εξουσίας από τις 25 Ιανουαρίου 2011 και έπειτα.
    Ωστόσο, αν ο Morsi είχε συμμαχήσει με τις επαναστατικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ή ακόμα και προς το τέλος, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ακόμη στην εξουσία. Για, σχεδόν, δύο χρόνια η κοινωνικο-πολιτική παράταξη την οποία αποκαλούσαν ως νέους ακτιβιστές ή επαναστάτες είχαν ένα κύρος και μια μυθική δύναμη, ως οι υποκινητές μιας επανάστασης που ο Morsi θα μπορούσε να έχει αξιοποιήσει αντί να ποντάρει υπέρ των απίθανων ικανοτήτων του να πάρει με το μέρος του τους πυλώνες της στρατιωτικής δημοκρατίας. Πράγματι, ήταν μια πράξη απίστευτης αφέλειας από την πλευρά Morsi να φανταστεί ότι είχε καταφέρει να τους κερδίσει, έστω και προσωρινά, και ότι δεν θα υποψιαζόταν το μακροπρόθεσμο σχέδιό του για την ιδεολογική αναμόρφωση και την υπαγωγή τους στον έλεγχο της Αδελφότητας. Ως μέρος αυτού του στοιχήματος, η Αδελφότητα αγνόησε τους ακτιβιστές της νεολαίας και επέτρεψε στο υπουργείο Εσωτερικών να τους καταστείλει εν λευκώ.
    Αυτός ο αγώνας συνεχίστηκε, αλλά τώρα, με την Αδελφότητα να έχει βγει από τη μέση, αυτοί οι ακτιβιστές αντιμετωπίζουν μια πολύ πιο τρομερή εκστρατεία εναντίον τους. Το κράτος τους έχει δώσει μια απλή επιλογή: συμμόρφωση ή φυλακή. Έτσι, οι Ahmed Maher και Mohammed Adel, μέλη του Κινήματος Νεολαίας της 6 Απριλίου και ο Ahmed Douma, καταδικάστηκαν το Δεκέμβριο σε τρία χρόνια φυλάκιση για παράνομη συγκέντρωση, σύμφωνα με τον πρόσφατο νόμο για τις διαδηλώσεις. Επίσης, προσέξτε και τις ποινές ενός έτους φυλάκισης, με αναστολή, που επιβλήθηκαν αυτό το μήνα στους ακτιβιστές Mona Seif και τον αδελφό της, Alaa Abdel-Fattah και σε δέκα άλλους με την κατηγορία του εμπρησμού των κεντρικών γραφείων του υποψήφιου για την προεδρία Ahmed Shafiq (οι Seif και Abdel-Fattah αντιμετωπίζουν επίσης κατηγορίες που σχετίζονται με το νόμο για τις διαδηλώσεις)….

    Πηγή:http://www.capital.gr/NewsTheme.asp?id=1944668

    Και το Σαββατοκύριακο 49 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 247 τραυματίσθηκαν τις τελευταίες 24 ώρες στην Αίγυπτο όπου οπαδοί του καθεστώτος και της αντιπολίτευσης πραγματοποίησαν συγκεντρώσεις χθες με την ευκαιρία της τρίτης επετείου της λαϊκής εξέγερσης του 2011, ανακοίνωσε σήμερα το αιγυπτιακό υπουργείο Υγείας.Το υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε από την πλευρά του ότι 1.079 άνθρωποι συνελήφθησαν. See more at: http://left.gr

    Αυτό ακριβώς είναι η αντεπανάσταση που συνεχίζεται. Η διαφορά με την περίοδο που ακολούθησε την ανατροπή του Μουμπάρακ (11/2/2011) και την προεδρία Μόρσι (6/2012-6/2013) ήταν ότι το κίνημα είχε κατακτήσει ορισμένα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα, κατάσταση η οποία αφηνε ελπίδες για το παραπέρα προχώρημά του και στο επίπεδο της συνειδησης. Από το πραξικόπημα της 3/7/2013 έχει επιβληθεί στην Αίγυπτο ένα δικτατορικό καθεστώς που δεν επιτρέπει καμια κινητοποίηση από τα κάτω. Οι ηγέτες του νεολαιίστικου κινήματος διώκονται, και οι οργανώσεις της αριστεράς αν δεν υποστηρίζουν ανοιχτά το στρατό τίθονται σε καθεστώς παρανομίας.
    Κατά τα άλλα κάποιοι τον Ιούλη έπερναν τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα:
    Όταν η επανάσταση “βαφτίζεται” πραξικόπημα
    Λογικό είναι, οι άνθρωποι έχουν συνήθειο τις αντεπαναστάσεις να τις παίρνουν για επαναστάσεις, και το απανταχού πλήθος (ανα την υφήλιο) της πάνω πλατείας (παντού υπάρχει αυτό το πλήθος, το είδαμε και στα πραξικοπήματα κατά του Τσάβες, το βλέπουμε τώρα στο Κίεβο, μαζί με τους φασίστες καιτην υποστήριξη της ΕΕ)να το βαπτιζουν επαναστατημένο λαό. Τους εύχομαι καλά ξυπνητούρια…
    Μαραγκός
    ΥΣ Δεν αποφεύγω τα ζητήματα του @Ανήρ… θα επανέθω συντόμως. Παρόλο που σε πολλές παρατηρήσεις δεν βρίσκω το λόγο να μην συμφωνήσω.

    Μου αρέσει!

  5. Αίγυπτος: Αθώος ο Μουμπάρακ για τις δολοφονίες των διαδηλωτών του 2011
    Aιγυπτιακό δικαστήριο το Σάββατο απέσυρε την υπόθεση εναντίον ανατραπέντος προέδρου της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ, υπόθεση που αφορούσε στις κατηγορίες ότι ο Μουμπάρακ διέταξε τη δολοφονία των διαδηλωτών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 2011, εξέγερση που τον απομάκρυνε από την εξουσία
    Το δικαστήριο απάλλαξε επίσης τον Μουμπάρακ και τον πρώην υπουργό Πετρελαίου από ποινές που σχετίζονταν με τις εξαγωγές φυσικού αερίου προς το Ισραήλ. Ο υπουργός Εσωτερικών του Μουμπάρακ Habib el-Adly και έξι ακόμη άτομα, απαλλάχθηκαν επίσης από τις κατηγορίες που συνδέονται με τη θανάτωση των διαδηλωτών το 2011. Τόσο ο Μουμπάρακ όσο και ο πρώην υπουργός Εσωτερικών παραμένουν στη φυλακή για άλλες υποθέσεις.
    Πηγή: http://left.gr/news/aigyptos-athoos-o-moymparak-gia-tis-dolofonies-ton-diadiloton-toy-2011

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s