Για τις φοιτητικές εκλογές μα κυρίως πέρα από αυτές. . .

foitiΠριν από μία βδομάδα έγιναν οι φοιτητικές εκλογές. Μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στον τρίτο χρόνο εφαρμογής των Μνημονίων, με ότι αυτό σημαίνει για την ζωή της ταξικά καταπιεσμένης πλειοψηφίας και της νεολαίας. Έχει μία ιδιαίτερη αξία σε μία τόσο κρίσιμη και ιστορική περίοδο να παρατηρήσει κανείς την στάση ενός κομματιού της νεολαίας, τουλάχιστον όσο αυτή απεικονίζεται μέσα από τις φοιτητικές εκλογές.

Τι έδειξε η κάλπη των φοιτητικών εκλογών φέτος

Ένα χρόνιο πρόβλημα των φοιτητικών εκλογών είναι ότι ποτέ δεν συμφωνούν τα αποτελέσματα που δίνουν οι παρατάξεις που συμμετέχουν σ’ αυτές. Στην ουσία αναδεικνύει την ανυπαρξία μίας υπαρκτής, σοβαρής και αξιόπιστης οργανωτικής δομής σε τριτοβάθμιο επίπεδο. Σύμφωνα με  το site της ΠΚΣ, το οποίο και από την εικόνα που έχουμε σε μία σειρά πανεπιστήμια και σχολές είναι και το πιο αξιόπιστο δίνει τα εξής αποτελέσματα:

Για τα ΑΕΙ

Σε: 195 από 198 συλλόγους
2013 2012 Διαφορά
ΨΗΦΙΣΑΝ 71423 – % 73410 – % -1987 0%
ΕΓΚΥΡΑ 68643 – % 70813 – % -2170 0%
ΑΚΥΡΑ 2780 – % 2583 – % 197 0%
ΛΕΥΚΑ 1506 2.19% 1289 1.82% 217 0.37%
ΠΚΣ 11028 16.07% 10012 14.14% 1016 1.93%
ΔΑΠ 26009 37.89% 27687 39.10% -1678 -1.21%
ΠΑΣΠ 12010 17.50% 14159 19.99% -2149 -2.49%
ΕΑΑΚ 8702 12.68% 7620 10.76% 1082 1.92%
ΑΡ.ΕΝ. 4429 6.45% 4940 6.98% -511 -0.53%
ΛΟΙΠΑ 4959 7.22% 5106 7.21% -147 0.01%

  Για τα ΤΕΙ

Σε: 58 από 61 συλλόγους
2013 2012 Διαφορά
ΨΗΦΙΣΑΝ 27041 – % 27978 – % -937 0%
ΕΓΚΥΡΑ 25841 – % 27022 – % -1181 0%
ΑΚΥΡΑ 1200 – % 956 – % 244 0%
ΛΕΥΚΑ 415 1.61% 326 1.21% 89 0.4%
ΠΚΣ 4755 18.40% 4189 15.50% 566 2.9%
ΔΑΠ 12074 46.72% 12289 45.48% -215 1.24%
ΠΑΣΠ 5160 19.97% 7782 28.80% -2622 -8.83%
ΕΑΑΚ 1026 3.97% 794 2.94% 232 1.03%
ΑΡ.ΕΝ. 534 2.07% 566 2.09% -32 -0.02%
ΛΟΙΠΑ 1901 7.36% 1108 4.10% 793 3.26%

Υπάρχει μία αύξηση της απόχης από την προηγούμενη χρονιά κοντά στους 3000 φοιτητές με προσέλευση κοντά στους 100.000. Επίσης καταγράφεται μία πτώση κοντά 2000 ψήφων από την ΔΑΠ(ΝΔ) και πάνω από 4.500 ψήφους στην ΠΑΣΠ(ΠΑΣΟΚ), επίσης και η ΑΡΕΝ (ΣΥΡΙΖΑ) καταγράφει μία πτώση(!!!) κοντά στους 550 ψήφους. Ενισχυμένα εκλογικά βγαίνουν η ΠΚΣ και τα ΕΑΑΚ, με την ΠΚΣ να καταγράφει μία άνοδο 1500 ψήφων και τα ΕΑΑΚ με 1300 ψήφους.
Έτσι παρά την μείωση των ψήφων και των ποσοστών των μνημονιακών παρατάξεων συγκρατούν αντίστοιχα την πρώτη και δεύτερη θέση. Επίσης παρά την εκτόξευση του Σύριζα από το 5% στο 27% βλέπουμε να υπάρχει μείωση των ποσοστών της ΑΡΕΝ της φοιτητικής του παράταξης, πράγμα που δείχνει ότι τμήματα της αριστερόστροφης φοιτητικής νεολαίας προτίμησαν να εκφραστούν με άλλα αριστερά ψηφοδέλτια, κάτι που αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κάποιο ισχυρό ρεύμα μέσα στη φοιτητική νεολαία προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αν μη τι άλλο, αυτό είναι ένα ποιοτικό στοιχείο της πραγματικής δύναμης που συσσωρεύει ο ΣΥΡΙΖΑ στις γραμμές του. Απόδειξη της ουσιαστικής αδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ να κεφαλαιοποιήσει τα εκλογικά του κέρδη. Και τρανή απόδειξη ότι το 27% δεν αποτελεί στράτευση σε ένα ορισμένο πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά υπό προθεσμία ψήφος διαμαρτυρίας. Όμως για το σύνολο της αριστεράς τα αποτελέσματα θα πρέπει να προβληματίσουν. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς τι έχει συμβεί τα τρία τελευταία χρόνια, μέρες που είναι, στην κοινωνία και στον χώρο της εκπαίδευσης, τότε το 3% που εισπράττει επιπλέον η αριστερά δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση κάποια επιτυχία. Μάλλον καθήλωση είναι κι απόδειξη ότι έχουν εξαντληθεί οι δεξαμενές άντλησης δυσαρέσκειας και πολύ περισσότερο έχει εξαντληθεί το μενού της (καταλήψεις, πορείες, μονόλεπτες ελεγχόμενες συγκρούσεις), που κάθε μέρα αποδεικνύει την αναποτελεσματικότητά του (παρά τον «παρατεταμένο» αγώνα) στην υπεράσπιση των «κεκτημένων» μέσα και έξω από τις σχολές. Η αριστερά θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να μένει έξω από τις διαδικασίες φθοράς του «μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος». Η κόπωση αφορά και την ίδια ακόμα κι αν δεν έχει κυβερνήσει και ειδικά τώρα που η ιδέα ότι «ευθύνεται εξίσου για το πως φτάσαμε μέχρι εδώ»,  είναι κέντρο της αστικής προπαγάνδας και το χειρότερο βρίσκει ανοιχτά αφτιά ακόμα και σε κοινωνικά στρώματα που δεν θα έπρεπε.  Πχ ότι η αριστερά στήριζε τα «προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων και των συνδικαλιστών»,  εκτός που «μας κουβάλησε τους μετανάστες εδώ και δεν μας αφήνει να τους διώξουμε», ή ότι στηρίζει «την ανομία στα πανεπιστήμια» και την «εθνομηδενιστική προπαγάνδα στα σχολεία». Ας αντιληφθεί επιτέλους η αριστερά ότι ο χρόνος φθείρει και την ίδια και όχι μόνο τον αντίπαλο.

Κρίση και φοιτητικό κίνημα…

Η δίνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης ξεσπάει στον ελλαδικό χώρο, ως το πιο αδύναμο κρίκο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Η είσοδος της ελλάδας στους τοκογλυφικούς μηχανισμούς, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, διαμορφώνει μία νέα πραγματικότητα για την ταξικά καταπιεσμένη πλειοψηφία. Συντελείται μία αστική αντεπανάσταση που σκοπό έχει να μην αφήσει τίποτα όρθιο στο διάβα της, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, οι απολύσεις, η υποβάθμιση της υγείας, της παιδείας, η άρση του ασύλου και η περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών, το «Κράτος Έκτακτης Ανάγκης», είναι μονόδρομος για το σύστημα. Το κράτος γίνεται ο εγγυητής της ανακοπής της πτώσης των ποσοστών κέρδους του κεφαλαίου, και της διάσωσης του χρεοκοπημένου καπιταλισμού. Η επίθεση έχει χαρακτήρα επιβίωσης για το ίδιο το σύστημα και για αυτό είναι ανελέητη και αδυσώπητη. Αυτή τη φορά το κεφάλαιο δεν θα επιδιώξει καμία μέση λύση.
Μόνο μέσα από αυτό το πρίσμα πρέπει να αντικρύσουμε τα γεγονότα. Όλα τα νομοσχέδια για την εκπαίδευση, καθώς και η κατάργηση του ασύλου, που προωθούσαν με την σειρά τους όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, εντάσσονται στο συγκεκριμένο σχέδιο διαχείρισης της κρίσης. Αυτά όμως δεν φαίνεται να γίνονται αντιληπτά συνολικά από την αριστερά και κατ’ επέκταση από τα συνδικαλιστικά της επιτελεία, συμπεριλαμβανομένης και της φοιτητικής αριστεράς. Αυτό που βλέπουν είναι μία επίθεση στα κεκτημένα, και ακολουθούν την πεπατημένη.
Παρόλο που μία σειρά νομοσχέδια τσακίζουν οποιαδήποτε προηγούμενη κατάκτηση, κατάργησης και συγχωνεύσεις σχολών, περιστολή της φοιτητικής μέριμνας, κατάργηση του ασύλου, δεν αναπτύσσεται κανένα μάχιμο φοιτητικό κίνημα. Αντιθέτως το φοιτητικό κίνημα είναι παγωμένο. Οι αντιδράσεις είναι σκόρπιες και αποσπασματικές, και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να συγκριθούν με το φοιτητικό κίνημα του 2006- 07, ενάντια στην αναθεώρηση του αρ.16 και του νόμου της Γιαννάκου. Δεν υπάρχει η μαζικότητα, ο παλμός, ούτε συντονισμένη πανελλαδική έκταση. Το φοιτητικό κίνημα, αντιλαμβάνεται την συνολική έκταση της επίθεσης, και την ανεπάρκεια των προτάσεων της φοιτητικής αριστεράς. Μια αριστεράς που βρίσκεται ακόμα στην εποχή της διαμαρτυρίας, της πάλης για την διεύρυνση της φοιτητικής μέριμνας, για τα επαγγελματικά(!) δικαιώματα(!!) στο πτυχίο, για την υπεράσπιση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης. Μια πάλη που είχε αποτελέσματα σε μια περίοδο που το μοντέλο της αστικής διαχείρισης ήταν κυρίως συναινετικό και δευτερευόντως κατασταλτικό. Και στην σημερινή πραγματικότητα, μία τέτοια συναίνεση δεν μπορεί να υπάρξει, και αυτό είναι αδύνατο να το χωνέψει η υπάρχουσα φοιτητική αριστερά.

Είναι η θιγμένη ταξική πλειοψηφία των φοιτητών απαλλαγμένη από την κυρίαρχη ιδεολογία;

Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δικαιολογία για την πρωτοκαθεδρία της αηδιαστικής, μισητής και μνημονιακής ΔΑΠ, καθώς και της ύπαρξης ακόμα και σήμερα της ΠΑΣΠ, ως δεύτερη δύναμη στις σχολές. Πάνω από τους μίσους φοιτητές και φοιτήτριες που πήγαν να ψηφίσουν εκφράστηκαν μέσα από τα ψηφοδέλτια των μνημονιακών καθεστωτικών παρατάξεων των ΠΑΣΠ και ΔΑΠ. Αν αυτό θα μπορούσε κανείς να το θεωρεί ένα συνηθισμένο συσχετισμό δυνάμεων πριν από μία δεκαετία, δεν ισχύει το ίδιο και για σήμερα. Η πραγματικότητα έχει αλλάξει, η νεολαία, ειδικά αυτή που καταφέρνει να φτάσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, έχει γονείς που έχουν τσακιστεί οικονομικά, επιλέγει το δρόμο της μετανάστευσης, είτε ζει στον καταθλιπτικό εφιάλτη της ανεργίας, και αυτό το βιώνει στο πετσί της η πλειοψηφία των σημερινών φοιτητών. Όμως αυτό δεν παράγει και την αντίστοιχη συνείδηση.
Η αντίληψη βάσει της οποίας τμήματα της φοιτητικής αριστεράς δικαιολογούσαν την πρωτοκαθεδρία της ΔΑΠ, εδώ και 27 χρόνια, με δεύτερη την ΠΑΣΠ, είναι ο διαταξικός χαρακτήρας του φοιτητικού σώματος, με αποτέλεσμα αυτό που κυρίως προέρχεται από αστικά, ή μικροαστικά στρώματα να ψηφίζει τις φοιτητικές παρατάξεις των κομμάτων διαχείρισης της αστικής εξουσίας. Ο συλλογισμός είναι όχι μόνο ανεπαρκής να εξηγήσει την πραγματικότητα μα και λαθεμένος στην ίδια του την ρίζα. Καμία συνείδηση δεν παράγεται αποκλειστικά και μόνο από την ταξική καταγωγή. Αν αυτό άλλωστε ίσχυε, σήμερα που η πλειοψηφία της κοινωνίας είναι μισθωτοί και άνεργοι θα έπρεπε να είχαν πλειοψηφικό έρεισμα οι επαναστατικές κομμουνιστικές ιδέες.
Προφανώς το ρητό του Μαρξ ότι «οι κυρίαρχες ιδέες κάθε εποχή, είναι οι ιδέες της άρχουσας τάξης», διατηρεί όλη του την ισχύ σχεδόν 150 χρόνια μετά. Η αστική τάξη δεν διατηρείται στην εξουσία, αποκλειστικά με τον κατασταλτικό μηχανισμό. Αυτός της είναι αναγκαίος, και απαραίτητος όταν διαρρηγνύεται η κοινωνική ειρήνη. Για να αποδεχτούν οι προλετάριοι ως φυσική κατάσταση την καταπίεση και την εκμετάλλευση, χρειάζονται μια σειρά ιδεολογήματα, τα οποία και αναπαράγουν οι αντίστοιχοι μηχανισμοί ιδεολογικής χειραγώγησης, το σχολείο, η εκκλησία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι αντιλήψεις ότι κάποιες ανθρώπινες φυλές είναι ανώτερες και πιο καθαρές από άλλες, ότι η ιδιοκτησιακή αντίληψη είναι εγγεγραμμένη στο DNA του ανθρώπου, το παραμύθι των θρησκειών για την προέλευση του σύμπαντος και της ανθρωπότητας με βάση τον ευφυή σχεδιασμό κάποιου ανώτερου όντος και ο παράδεισος της μετά θάνατον ζωής, η πατριαρχική αντίληψη και ο σεξισμός που θέλει τα αρσενικά να κυριαρχούν πάνω στα «υποδεέστερα» θηλυκά, ο μύθος των φαντασιακών κοινοτήτων των εθνών, κατ’ επέκταση ο εθνικισμός και ο πατριωτισμός που παίζει στα μυαλά των καταπιεσμένων τον αναγκαίο συγκολλητικό ρόλο ανάμεσα σε ανταγωνιστικές τάξεις της κοινωνίας.

Μια ψευδή συνείδηση…

Έτσι δυστυχώς και οι φοιτητές, στην πλειοψηφία τους, ανεξάρτητα από την ταξική τους προέλευση, είναι φορείς αυτών των αντιλήψεων. Επικρατεί λοιπόν η αδιαφορία για ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα, η απάθεια, η υιοθέτηση του μαζικού life style, η άκριτη αποδοχή της κυρίαρχης αντίληψης, ο ατομικισμός, και η περιφρόνηση της συλλογικότητας και της αγωνιστικής διεκδίκησης. Δεν είναι σημερινό φαινόμενο, και η ερμηνεία του δεν πρέπει να μας απογοητεύει, ούτε απαλλάσσει κανέναν από το να δράσει. Την κυρίαρχη συνείδηση την αντιμετωπίζουμε σαν κάτι δεδομένο, δεν υποτασσόμαστε σε αυτήν και τις περισσότερες φορές βαδίζουμε κόντρα σε αυτήν. Ποτέ στην ιστορία ακόμα και στις πιο επαναστατικές της στιγμές, δεν συμμετείχε το 100% των καταπιεσμένων. Αυτά ας τα σκεφτούν όσοι είναι υπερευαίσθητοι με την «υποκατάσταση των μαζών» και ας μας πουν σε ποια ποσοστά μαζικής συμμετοχής επιτρέπεται η επαναστατική δράση.
Προφανώς και όλα αυτά δεν τα γράφουμε για να δώσουμε άλλοθι σε κανέναν. Θεωρούμε τραγική αναντιστοιχία την πλειοψηφία των μνημονιακών ΔΑΠ, ΠΑΣΠ στις εκλογές της προηγούμενης εβδομάδας, σε σχέση με την κοινωνική καταστροφή που υλοποίησαν οι πολιτικοί τους φορείς και τις σημερινές ανάγκες της πάλης για την ανατροπή του καπιταλισμού. Παρόλο που είναι θλιβερό να υπάρχουν σήμερα γύρω στους 50.000 νεολαίους που ψήφισαν τις μνημονιακές παρατάξεις,  παράλληλα δεν θεωρούμε ότι το σώμα που συμμετέχει στις φοιτητικές εκλογές είναι το πιο ζωντανό κομμάτι του φοιτητικού κινήματος. Δεν ξεχνάμε ότι και στις φοιτητικές κινητοποιήσεις ενάντια στην αναθεώρηση του αρ.16 που κράτησαν την διετία 2006 -07, παρά την μαχητικότητα, την μαζικότητα και την διάρκεια του κινήματος, της αυξημένης επιρροής που είχε η φοιτητική αριστερά, δεν κατορθώθηκε στις εκλογές του 07 να απειληθεί η πρωτοκαθεδρία της κυβερνητικής τότε και απέναντι στο φοιτητικό κίνημα ΔΑΠ, και αυτό δεν μπορεί να ερμηνευτεί μόνο με την ανεπάρκεια και τα σημαντικά λάθη των ΕΑΑΚ που έδιναν τον τόνο στις κινητοποιήσεις.

Μία νεολαία μάχιμη αλλά…

Σε αντίθεση με τους φοιτητές που εκφράζονται εκλογικά, είτε ακόμη και συμμετέχουν στις μνημονιακές παρατάξεις, υπάρχει και ένα σημαντικό κομμάτι των φοιτητών που αντιτίθενται στους σχεδιασμούς των από πάνω και προσπαθούν να δώσουν την μάχη. Το ξεχωρίζουμε και ασχολούμαστε μαζί του για να συμβάλουμε με την κριτική μας και τις θέσεις μας στον καλύτερο εξοπλισμό για να χαραχθεί μία νικηφόρα στρατηγική.
Η σημαντική αδυναμία που κάνει την φοιτητική αριστερά να φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου είναι ότι δεν έχει αντιληφθεί ότι έχει έρθει ένα τέλος εποχής. Και αν το αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς αυτό δεν καταλήγει σε ένα διαφορετικό δια ταύτα. Είναι σε ιστορική αναντιστοιχία ο τρόπος που συμπεριφέρεται η φοιτητική αριστερά. Δεν υπάρχει η υλική βάση για την υλοποίηση και της παραμικρής διεκδίκησης. Είτε το θέλουν, είτε όχι οι συνδικαλιστές μας πέφτουν πάνω σε προβλήματα που απαιτούν συνολική πολιτική απάντηση. Δεν είναι οι δικές μας προθέσεις που το θέτουν ως προτεραιότητα αυτό αλλά η κατάσταση που βρίσκεται το αντίπαλο στρατόπεδο. Αυτό καθορίζει τους κανόνες. Το εντυπωσιακό είναι ότι μεγάλα κομμάτια της φοιτητικής αριστεράς συζητάνε κάπου έξω από την σχολή τους για την δομική κρίση του καπιταλισμού, για την αδυναμία του να ικανοποιήσει τις άμεσες ανάγκες των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας, και το ξεχνάνε όταν πρέπει να δώσουν εναλλακτική απάντηση και κυρίως όταν μπαίνουν μέσα στις σχολές τους.

Να δράσουμε διαφορετικά…

Ούτε η υπεράσπιση και η επανακατάκτηση του ασύλου, ούτε η ανατροπή του σχεδίου Αθηνά, ούτε η διάσωση  της εναπομένουσας φοιτητικής μέριμνας, ούτε τα επαγγελματικά δικαιώματα σε ένα ενιαίο πτυχίο μπορούν να κατακτηθούν χωρίς να τεθεί μία συνολική πολιτική πρόταση αμφισβήτησης του καπιταλισμού. Αυτό δεν σημαίνει ότι αρνούμαστε την πάλη για την υπεράσπιση και της πιο μικρής διεκδίκησης. Αυτό που λέμε είναι ότι μια αποσπασματική μάχη, δεν έχει καμία ελπίδα να έχει θετική έκβαση. Ακόμα και το μπλοκάρισμα της συνταγματικής αναθεώρησης του αρ.16 το 2007 (που εμπόδιζε την δημιουργία τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από ιδιώτες), δεν εμπόδισε να ψηφιστεί έστω και κουτσουρεμένος ο νόμος πλαίσιο της Γιαννάκου, και τον επόμενο χρόνο η κοινοτική οδηγία που αναβαθμίζει τα πτυχία των ΙΕΚ σε ισοδύναμα των πτυχίων των ΤΕΙ. Και στη συνέχεια να περάσουν ακόμα χειρότεροι νόμοι για το θεσμικό πλαίσιο των σχολών. Όχι η λύση δεν βρίσκεται στον «μόνιμο, διαρκή και ανυποχώρητο αγώνα», χρειαζόμαστε συνολικό πολιτικό σχέδιο και αντίστοιχα υποκείμενα που να μπορούν να τον φέρουν σε πέρας.
Αυτό που απουσιάζει στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ είναι μία επαναστατική αριστερά
Οι καιροί απαιτούν άλλον τρόπο σκέψης και άλλον τρόπο δράσης. Όχι για ένα «φοιτητικό κίνημα» που απλώς θέλει να υπερασπιστεί τα κεκτημένα, νοσταλγώντας την πεθαμένη ισορροπία του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου. Αλλά για το κομμάτι εκείνο που από τις εμπειρίες της τελευταίας 6ετίας επιλέγει μια συνολική αντιπαράθεση με το σύστημα. Αυτή η διαφορετική αντίληψη μπορεί να συγκροτηθεί ανταγωνιστικά με την συνδικαλιστική φοιτητική αριστερά. Χρειαζόμαστε μία οργάνωση μάχης, η οποία να ξέρει τι γίνεται γύρω της, να ξέρει που πατάει και προς τα πού βαδίζει. Να αντιλαμβάνεται την ανεπάρκεια, και την ανεδαφικότητα μίας μερικής μάχης. Παράλληλα να προχωρεί σε ριζοσπαστική ανάλυση για την εκπαίδευση, τον ρόλο της και να αντιπροτείνει ένα εναλλακτικό σχέδιο για την παιδεία και την κοινωνία, θέτοντας ως απαράβατη αρχή της την πάλη της ενάντια στον καπιταλισμό και το αστικό κράτος που αναπαράγει, διαιωνίζει και προστατεύει την ταξική κυριαρχία των κεφαλαιοκρατών. Δεν μπορούμε να βαδίσουμε στην ανατροπή του καπιταλισμού αν δεν συγκρουστούμε στα πεδία που ιδεολογικά παράγει την κοινωνική συναίνεση, την συμφιλίωση των εκμεταλλευτών με τους εκμεταλλευτές τους, αν δεν συγκρουστούμε με τον εθνικισμό, τον δεξιό και αριστερό πατριωτισμό, και τον ρατσισμό. Αν δεν τσακίσουμε ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής, το κόμμα της αστικής αντεπανάστασης. Η εκπαίδευση στην ελλάδα δεν είναι δημόσια, είναι κρατική, και δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε καμία δημόσια, εναλλακτική, αντιαυταρχική ή οποιαδήποτε διαφορετική παιδεία μέσα στον καπιταλισμό. Και δεν υπάρχει κάτι πέρα από τον καπιταλισμό χωρίς τη συντριβή της κρατικής μηχανής.
Θα πει κανείς. Μα αυτά ποιόν αφορούν; Σίγουρα όχι κάποια φαντασιακή πλειοψηφία σαν αυτή που ονειρεύεται η σημερινή κατατονική αριστερά. Σίγουρα όμως αφορά μια συνειδητή μειοψηφία που επιλέγει το δρόμο της επανάστασης. Αυτό ακριβώς πρέπει να χτιστεί και στις σχολές.  Όχι για να εξυπηρετήσει τις μικροαστικές φαντασιώσεις μια ανύπαρκτης πλέον κοινωνικής κινητικότητας, φαντασιώσεις που εδώ και δεκαετίες σέρνουν από τη μύτη της αριστερά του κοινωνικού συμβολαίου. Ας το πάρουν όλοι απόφαση. Οι δεκαετίες του ’60 που έπαιρνες πτυχίο και άλλαζες κοινωνικό στάτους και  του ’90 που τελείωνες οτιδήποτε είχε σχέση με οικονομικά ή νέες τεχνολογίες για να το παίξεις γιάπης, έχουν τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα. Πάνω σε αυτές τις προσδοκίες καλλιεργήθηκαν και οι αντίστοιχες ρεφορμιστικές στρατηγικές που κατέληγαν πάντα στη διεκδίκηση «επαγγελματικών δικαιωμάτων». Βεβαίως δεν είμαστε ενάντια στην ύπαρξη επαγγελματικών δικαιωμάτων, συλλογικών συμβάσεων, ενός εργατικού δικαίου και σε οτιδήποτε μπορεί να «ρυθμίζει» τις εργάσιμες σχέσεις ακόμα και σε πλαίσια του καπιταλισμού. Όμως ξέρουμε ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να ανατραπεί από την συνεχή διεύρυνση του όποιου κανονιστικού πλαισίου. Ξέρουμε ότι οποιαδήποτε ρύθμιση είναι προσωρινή και σε τελευταία ανάλυση ανεκτή από την άρχουσα τάξη στο βαθμό που της επιτρέπει την ομαλή αναπαραγωγή του συστήματος. Γι’ αυτό και η εμμονή εδώ και δεκαετίες στην υπεράσπιση αυτών των «κατακτήσεων» κατέληξε να είναι και ο ορίζοντας αυτής της αριστεράς που δεν μπορούσε να φανταστεί τίποτα έξω από ρυθμίσεις και «επαγγελματικά δικαιώματα». Και γι’ αυτό όταν στο νέο μοντέλο αστικής διαχείρισης δεν προβλέπεται τίποτα απ’ όλα αυτά, φάνηκε και η αδυναμία της αριστεράς που είχε στηρίξει την ύπαρξή της ως ο έτερος διαχειριστής τους από τη μεριά του κινήματος ή έστω των έτερων κοινωνικών στρωμάτων που επωφελούνταν απ’ αυτές τις ρυθμίσεις.  Η ίδια ανεπάρκεια αποκαλύπτεται και με την ισοπέδωση ενός ορισμένου θεσμικού πλαισίου ελευθεριών που αφορούσαν την πανεπιστημιακή κοινότητα. Μιλάμε για το αυτοδιοίκητο των σχολών, τη συμμετοχή των φοιτητών στη διοίκηση και το πανεπιστημιακό άσυλο. Σε αυτό το περιβάλλον καλλιεργήθηκαν όλα τα είδη του εναλλακτισμού και της αυταπάτης μιας απελευθερωμένης, από την καπιταλιστική ζούγκλα, ζώνης. Το κράτος έκτακτης ανάγκης δεν μπορεί πλέον να ανεχτεί τέτοιες πολυτέλειες, και έτσι οι πανεπιστημιακοί χώροι, παύουν να είναι μια περιοχή όπου η αριστερά όλων των ειδών, θα μπορεί, χωρίς να ανατρέψει την αστική εξουσία να «πραγματώνει» πειράματα σοσιαλιστικής προσομοίωσης, αντλώντας φυσικά και τα ανάλογα οφέλη από αυτό το ρόλο.  Αυτή η ισορροπία δυνάμεων (πάρτε τα πανεπιστήμια και παρατήστε μας ήσυχους) δεν υπάρχει πλέον. Στις νέες αυτές συνθήκες ο κλασσικός φοιτητικός συνδικαλισμός, μια κληρονομιά που περνάει από γενιά σε γενιά από το 1974, δεν έχει καμία τύχη.  Αυτό είναι ακόμα ένας λόγος που η επαναστατική μειοψηφία θα πρέπει να οργανωθεί αυτόνομα στις σχολές. Εντάσσοντας την παρουσία της όχι σε ένα σχέδιο υπεράσπισης του καπιταλισμού που ψόφησε, αλλά σε ένα σχέδιο επαναστατικής ανατροπής. Μιλώντας ξεκάθαρα για το δικό της πρόταγμα.  Απαντώντας στο σύνολο της αστικής πρόκλησης στα πανεπιστήμια. Σε όλα τα μέτωπα που η αστική τάξη επιχειρεί να ανασυγκροτήσει το μπλοκ εξουσίας. Μεταφέροντας το κέντρο της αντιπαράθεσης από τα «φοιτητικά αιτήματα» στον αγώνα για το τσάκισμα των ναζιστικών συμμοριών, στην ενίσχυση του αντιρατσιστικού μετώπου, στο χτύπημα του εθνικισμού και όλων των πατριωτικών αφηγήσεων για την κρίση, και σε κάθε προσπάθεια να χτιστεί μια νέα εθνική ενότητα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα κομμουνιστικό κίνημα στις σχολές κομμάτι ενός τέτοιου κινήματος σε όλη την κοινωνία. Η αριστερά που τρέφεται από τις κάλπες κάθε Μάρτη και Απρίλη μπορεί να συνεχίζει να ασχολείται με τα «γειωμένα ζητήματα» που απασχολούν δήθεν την «πλατειά φοιτητική πλειοψηφία». Και ας συνεχίζει να καλλιεργεί τις αυταπάτες που καλλιεργούσε στην εποχή των αυταπατών.

Ο. Θαλλασινός

Advertisements

One response to “Για τις φοιτητικές εκλογές μα κυρίως πέρα από αυτές. . .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s