Σε όλα ναι μετά τις μπλόφες και τα «όχι»

Μετά το «ηρωικό όχι του κυπριακού λαού», όπως ερμήνευσαν ορισμένοι βιαστικοί της εγχώριας ελληνικής αριστεράς, ο πατριώταρος Αναστασιάδης είπε ένα μεγαλοπρεπές ναι σε όλα, αφού πρώτα ψηφίστηκαν και τα σχετικά νομοσχέδια στην κυπριακή βουλή μαζεύοντας άρον άρον τα νταηλίκια της προηγούμενης Τρίτης, λούζοντας με ένα κρύο ντούζ όλα τα παλληκάρια που είδαν στο κυπριακό όχι μια ευκαιρία για επίδειξη φτηνής και τσάμπα εθνικής μαγκιάς στους «γερμανούς δυνάστες».  Και τι δεν ακούσαμε μεσοβδόμαδα για τον κυπριακό λαό που σηκώνει ανάστημα, για δυνατότητες διαπραγμάτευσης όταν δεν λες ναι στην τρόικα, για ένα νέο αντιμνημονιακό ανένδοτο και διάφορες άλλες ανεκδιήγητες φανφάρες. Δεν πέρασαν παρά λίγες μόνο μέρες για να αποδειχτεί ότι η κυπριακή αστική τάξη απλώς μπλόφαρε για να περισώσει ότι έχει απομείνει από το χρηματοπιστωτικό της θαύμα, αλλά όταν είδε ότι η τρόικα δεν μασάει τα λόγια της, και μπροστά στον κίνδυνο να τα χάσει όλα, συμφώνησε όχι μόνο στο αρχικό σχέδιο αλλά και σε επιπλέον κούρεμα των καταθέσεων πάνω από 100000 ευρώ στην Τράπεζα Κύπρου αφού πρώτα θα απορροφήσει την υπό εκκαθάριση Λαϊκή, στην οποία οι μεγαλοκαταθέτες μαζί και τα ασφαλιστικά ταμεία χάνουν το σύνολο των καταθέσεών τους πάνω από 100000 ευρώ. Όλα αυτά με την σιωπηλή συγκατάθεση του ΑΚΕΛ που μετά τις μαγκιές της προηγούμενης Τρίτης ψήφισε «αποχή» την Παρασκευή για να μην υπάρξει η παραμικρή περίπτωση να μην περάσουν τα ν/σ από την βουλή. Απομένει στις επόμενες βδομάδες η «ηρωική» κυπριακή βουλή να υπογράψει και το μνημόνιο που έρχεται για μειώσεις μισθών, απολύσεις στο δημόσιο και όλα τα συναφή που συμβαίνουν εδώ και 3 χρόνια στην Ελλάδα.  Όσο για τους πανηγυρτζήδες της εγχώριας αριστεράς  για τα κυπριακά όχι, που τώρα έχουν βγάλει το σκασμό, καλό είναι να σκέφτονται πριν σπεύσουν να βρουν παραδείγματα για τις ανοησίες τους.  Και ειδικά όταν ποντάρουν σε πολιτικάντηδες σαν τον Αναστασιάδη και σε μπλόφες της κυπριακής αστικής τάξης που ουδόλως ενδιαφέρεται για την αντιμνημονική ρητορική της αριστεράς, αλλά μόνο για τη σωτηρία της πεθαμένης  από την κρίση χρηματοπιστωτικής φούσκας που έχτισαν εδώ και τρεις δεκαετίες στη μεγαλόνησο.

Εδώ αναδημοσιεύουμε  το άρθρο του Πάνου Κοσμά για το Rproject που αν και γράφτηκε δύο μέρες πριν την τελική συμφωνία της κυβέρνησης Αναστασιάδη με την Τρόικα, διατηρεί την επικαιρότητά του όχι μόνο για τις αιτίες της κυπριακής κρίσης αλλά και για τις αστοχίες της αριστεράς που για ακόμα μια φορά αδυνατεί να έχει μια ταξική αντικαπιταλιστική γραμμή που να τη διαχωρίζει τόσο από τα ντόπια όσο και από τα ευρωπαϊκά αστικά συμφέροντα.

kypros

Προς μια (αποτυχημένη) αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου ή προς μια ρήξη με το μνημόνιο και την τρόικα;

Το «Όχι» της κυ­πρια­κής Βου­λής στην από­φα­ση του Eurogrou pγια «κού­ρε­μα» των κα­τα­θέ­σε­ων στις τρά­πε­ζες που εδρεύ­ουν στην Κύπρο ήταν ένα με­γά­λο ξάφ­νια­σμα: δυ­σά­ρε­στο για την τρόι­κα αλλά και τους θια­σώ­τες των πο­λι­τι­κών της, ευ­χά­ρι­στο για την Αρι­στε­ρά και όλους/ες όσοι/ες αγω­νί­ζο­νται ενά­ντια στις πο­λι­τι­κές της λι­τό­τη­τας και τα μνη­μό­νια, που επε­κτεί­νο­νται στις χώρες του ευ­ρω­παϊ­κού Νότου και απο­κτούν δυ­να­μι­κή πα­νευ­ρω­παϊ­κή. Όμως, ταυ­τό­χρο­να η σύγ­χυ­ση είναι με­γά­λη – και η σύγ­χυ­ση δεν είναι ποτέ καλός σύμ­βου­λος. Ανά­γκη λοι­πόν να ξε­τυ­λί­ξου­με το κυ­πρια­κό «κου­βά­ρι» με τα με­θο­δο­λο­γι­κά ερ­γα­λεία της Αρι­στε­ράς, για να κα­τα­λή­ξου­με σε κά­ποια πιο στέ­ρεα συ­μπε­ρά­σμα­τα.

Μια δο­μι­κή κρίση του κυ­πρια­κού κα­πι­τα­λι­σμού

(πώς σχη­μα­τί­στη­κε και πώς έσκα­σε η «φού­σκα» στην Κύπρο)

Έχει ση­μα­σία να ανα­δεί­ξου­με τα αυ­το­νό­η­το, ότι δη­λα­δή πρό­κει­ται για το ξέ­σπα­σμα μιας δο­μι­κής κρί­σης του κυ­πρια­κού κα­πι­τα­λι­σμού, γιατί ένα μείγ­μα άμε­τρων πα­νη­γυ­ρι­σμών και διε­κτρα­γώ­δη­σης στους χώ­ρους της Αρι­στε­ράς τεί­νει να σκε­πά­σει αυτό το θε­με­λιώ­δες γε­γο­νός. Όπως και στην Ελ­λά­δα και ολό­κλη­ρο τον ευ­ρω­παϊ­κό Νότο, αλλά ακόμη πιο έντο­να στην πε­ρί­πτω­ση της Κύ­πρου, το ευρώ και η τρόι­κα γί­νο­νται επι­τα­χυ­ντές της έντα­σης και των συ­νε­πειών της κρί­σης, οδη­γώ­ντας σε μια εξαι­ρε­τι­κής βιαιό­τη­τας προ­σαρ­μο­γή. Εντε­λώς αντί­στρο­φα, στις χώρες του ευ­ρω­παϊ­κού Νότου (Ελ­λά­δα, Πορ­το­γα­λία, Ισπα­νία) το ευρώ λει­τούρ­γη­σε σαν πολ­λα­πλα­σια­στής της ανά­πτυ­ξης, των επεν­δύ­σε­ων και των κερ­δών για όλη την πρώτη δε­κα­ε­τία του αιώνα, δη­μιουρ­γώ­ντας «ντο­πα­ρι­σμέ­νους» κα­πι­τα­λι­σμούς που συσ­σώ­ρευ­σαν σε υψηλά επί­πε­δα δη­μό­σια και ιδιω­τι­κά χρέη και υπε­ρε­πέ­κτα­ση του τρα­πε­ζι­κού τομέα οδη­γώ­ντας στην ανα­πό­φευ­κτη έκρη­ξη. Στην Κύπρο όμως υπήρ­ξε μια δια­φο­ρά: για το «ντο­πά­ρι­σμα» δεν ευ­θύ­νε­ται μόνο ή κυ­ρί­ως το ευρώ όσο μια συ­νει­δη­τή πο­λι­τι­κή της κυ­πρια­κής αστι­κής τάξης που έκανε την Κύπρο πε­ρι­φε­ρεια­κό χρη­μα­το-οι­κο­νο­μι­κό κέ­ντρο με χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά «φο­ρο­λο­γι­κού πα­ρα­δεί­σου» αλλά και χώρα προ­σέλ­κυ­σης ξένων επεν­δύ­σε­ων με βάση το χα­μη­λό φο­ρο­λο­γι­κό συ­ντε­λε­στή των κερ­δών (10%). Τον εκτε­τα­μέ­νο τομέα υπη­ρε­σιών συ­μπλή­ρω­νε ο το­μέ­ας του του­ρι­σμού, που ευ­νο­ή­θη­κε από τη με­τα­τρο­πή της Κύ­πρου σε πε­ρι­φε­ρεια­κό χρη­μα­το-οι­κο­νο­μι­κό κέ­ντρο. Τέλος, όλα αυτά συν­δυά­στη­καν -όπως πα­ντού- με μια με­γά­λη «φού­σκα» ακι­νή­των.

Έχου­με λοι­πόν μια τυ­πι­κή πε­ρί­πτω­ση κρί­σης υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης σε συν­δυα­σμό με ατυ­πι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ασυ­νή­θι­στης υπε­ρε­πέ­κτα­σης του χρη­μα­το-οι­κο­νο­μι­κού τομέα (όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στην Ελ­λά­δα), αλλά και με ιδιαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά έντα­ξης στο διε­θνή κα­πι­τα­λι­στι­κό κα­τα­με­ρι­σμό ερ­γα­σί­ας. Η θρυαλ­λί­δα της κρί­σης, η υπε­ρε­πέ­κτα­ση του χρη­μα­το-οι­κο­νο­μι­κού τομέα, προ­κύ­πτει εύ­γλωτ­τα από τα δε­δο­μέ­να: με Ακα­θά­ρι­στο Εγ­χώ­ριο Προ­ϊ­όν (ΑΕΠ) 17.886,8 εκατ. ευρώ στα τέλη του 2012, η Κύ­προς δια­θέ­τει τρα­πε­ζι­κό τομέα με συ­νο­λι­κό ενερ­γη­τι­κό πάνω από 120 δισ. ευρώ (πάνω από 7 φορές το ΑΕΠ). Οι κα­τα­θέ­σεις στις κυ­πρια­κές τρά­πε­ζες είναι πε­ρί­που 68 δισ. ευρώ (380% του ΑΕΠ). Το 30% πε­ρί­που αυτού του ενερ­γη­τι­κού αφορά τα υπο­κα­τα­στή­μα­τα των κυ­πρια­κών τρα­πε­ζών στην Ελ­λά­δα. Τέ­τοια υπε­ρε­πέ­κτα­ση του χρη­μα­το-οι­κο­νο­μι­κού τομέα, στην Ευ­ρώ­πη μπο­ρεί να συ­γκρι­θεί μόνο με την πε­ρί­πτω­ση της Ιρ­λαν­δί­ας.

Αυτό το μο­ντέ­λο κα­πι­τα­λι­στι­κής συσ­σώ­ρευ­σης μπήκε σε κρίση την τε­λευ­ταία διε­τία, επει­δή εσω­τε­ρι­κά η συσ­σώ­ρευ­ση «έπια­σε τοίχο» αλλά και επει­δή την Κύπρο «αγκά­λια­σαν» οι συ­νέ­πειες της πα­γκό­σμιας και ευ­ρω­παϊ­κής κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης, καθώς και οι συ­νέ­πειες της κρί­σης του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού και της υπα­γω­γής της Ελ­λά­δας στις μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές. Η υπε­ρε­πέ­κτα­ση στον κα­τα­σκευα­στι­κό κλάδο στην Κύπρο αλλά και η σκλη­ρή λι­τό­τη­τα στην Ελ­λά­δα αύ­ξη­σαν τις επι­σφά­λειες των κυ­πρια­κών τρα­πε­ζών (στην Κύπρο λόγω της πτώ­σης της τιμής των ακι­νή­των, στην Ελ­λά­δα λόγω της αδυ­να­μί­ας των νοι­κο­κυ­ριών και επι­χει­ρή­σε­ων να απο­πλη­ρώ­νουν τα δά­νειά τους). Όμως, η «καρ­φί­τσα» που προ­κά­λε­σε το σκά­σι­μο της «φού­σκας» ήταν το «κού­ρε­μα» των ελ­λη­νι­κών ομο­λό­γων (το πε­ρι­βό­η­το PSI) στα τέλη του 2011 (με πρω­τερ­γά­τη τον Βε­νι­ζέ­λο και με τη συμ­φω­νία όλης της μνη­μο­νια­κής κου­στω­δί­ας που τότε συμ­με­τεί­χε-υπο­στή­ρι­ζε την κυ­βέρ­νη­ση Πα­πα­δή­μου). Από αυτή την υπό­θε­ση οι κυ­πρια­κές τρά­πε­ζες υπέ­στη­σαν κε­φα­λαια­κές απώ­λειες πε­ρί­που 4 δισ. ευρώ. – τε­ρά­στιες απώ­λειες, αν σκε­φτεί κα­νείς ότι το βα­σι­κό σε­νά­ριο για την ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση των κυ­πρια­κών τρα­πε­ζών προ­έ­βλε­πε κε­φα­λαια­κές ανά­γκες 5,8 δισ. ευρώ. Με το πε­ρι­βό­η­το «κού­ρε­μα» των Βε­νι­ζέ­λου – Πα­πα­δή­μου δεν λε­η­λα­τή­θη­καν μόνο τα απο­θε­μα­τι­κά των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων, πα­νε­πι­στη­μί­ων κ.λπ. στην Ελ­λά­δα, δεν δη­μιουρ­γή­θη­κε μόνο μια τε­ρά­στια «τρύπα» 28 δισ. ευρώ στην κε­φα­λαια­κή επάρ­κεια των ελ­λη­νι­κών τρα­πε­ζών που έφερε το δεύ­τε­ρο και το τρίτο μνη­μό­νιο, αλλά «βυ­θί­στη­καν» και οι κυ­πρια­κές τρά­πε­ζες –  και όλα αυτά για να ξα­να-εκτι­να­χτεί το ελ­λη­νι­κό χρέος στο 178% του ΑΕΠ το 2013! Είναι λοι­πόν του­λά­χι­στον προ­κλη­τι­κό να λένε οι ση­με­ρι­νοί κυ­βερ­νη­τι­κοί συ­νε­ταί­ροι της κυ­βέρ­νη­σης Σα­μα­ρά ότι δεν θέ­λουν να πα­ρέμ­βουν στα εσω­τε­ρι­κά της Κύ­πρου (!!!) όταν ήταν αυτοί ακρι­βώς που έρι­ξαν την «τορ­πί­λη» που βύ­θι­σε το κυ­πρια­κό σκά­φος! Ακόμη πιο προ­κλη­τι­κό είναι το γε­γο­νός ότι ζη­τά­νε από την Κύπρο να συ­νει­σφέ­ρει κατά 1 δισ. ευρώ για την ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση των εν Ελ­λά­δι υπο­κα­τα­στη­μά­των των κυ­πρια­κών τρα­πε­ζών για να τα απορ­ρο­φή­σει ελ­λη­νι­κή τρά­πε­ζα, όταν το 1 δισ. ευρώ είναι τε­ρά­στιο ποσό για μια Κύπρο που «καί­γε­ται» για ρευ­στό­τη­τα!

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη συμ­φώ­νη­σε να επω­φε­λη­θεί εμ­μέ­σως από το «κυ­πρια­κό δράμα» – η υπο­δο­χή της κυ­πρια­κής κρί­σης με άνοδο στο ελ­λη­νι­κό Χρη­μα­τι­στή­ριο και στις τιμές των ελ­λη­νι­κών τρα­πε­ζών λέει πολλά και κα­ταρ­ρί­πτει τις κού­φιες «εθνι­κές» κο­ρώ­νες περί «αλ­λη­λεγ­γύ­ης». Όσο για τη στάση του υπουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών κ. Στουρ­νά­ρα, που στο Eurogroup«κα­τά­πιε τη γλώσ­σα του» και τώρα δίνει και μα­θή­μα­τα μνη­μο­νια­κής συ­νέ­πειας στην Κύπρο, είναι στάση μα­θη­τή που ξε­πέ­ρα­σε σε ζήλο τους μνη­μο­νια­κούς του δα­σκά­λους!

Το «κού­ρε­μα» των κα­τα­θέ­σε­ων

Έχο­ντας φτά­σει στο όριο να «σκά­σουν», οι κυ­πρια­κές τρά­πε­ζες χρειά­ζο­νταν χρή­μα­τα για ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση. Πόσα; Ένα διε­θνές κερ­δο­σκο­πι­κό χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό ίδρυ­μα, η Pimco (όπως στην πε­ρί­πτω­ση των ελ­λη­νι­κών τρα­πε­ζών η BlackRock) ανέ­λα­βε να διε­ξα­γά­γει έρευ­να για να προσ­διο­ρί­σει τις ανά­γκες ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης των κυ­πρια­κών τρα­πε­ζών. Το βα­σι­κό σε­νά­ριο προ­έ­βλε­πε ανά­γκες ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης 5,8 δισ. ευρώ και το ακραίο 10 δισ. ευρώ. Εντε­λώς αυ­θαί­ρε­τα, η τρόι­κα βα­σί­στη­κε στο ακραίο σε­νά­ριο, οπότε οι συ­νο­λι­κές ανά­γκες χρη­μα­το­δό­τη­σης της Κύ­πρου στο πλαί­σιο του μνη­μο­νί­ου έφτα­ναν τα 17,5 δισ. ευρώ – όσα και το ΑΕΠ της Κύ­πρου! Στα τέλη του 2012 το δη­μό­σιο χρέος της Κύ­πρου ανήλ­θε σε 86,5% του ΑΕΠ. Με χρη­μα­το­δό­τη­ση 17,5 δισ. ευρώ, το κυ­πρια­κό χρέος θα ανερ­χό­ταν πλέον σε 186% του ΑΕΠ. Με συ­νο­λι­κό «πα­κέ­το» 12,8 δισ. ευρώ (αν η βάση ήταν το βα­σι­κό σε­νά­ριο) το χρέος θα ανερ­χό­ταν σε 171% του ΑΕΠ. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, λοι­πόν, το τε­ρά­στιο μέ­γε­θος του τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος της Κύ­πρου και οι τε­ρά­στιες κε­φα­λαια­κές του ανά­γκες σε σχέση με το ΑΕΠ οδη­γού­σαν το χρέος σε επί­πε­δα χρε­ο­κο­πί­ας με οποιο­δή­πο­τε κρι­τή­ριο. Έτσι, το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο δεν θα συμ­με­τεί­χε στο κυ­πρια­κό μνη­μό­νιο, προ­κα­λώ­ντας διά­φο­ρες πε­ρι­πλο­κές, ενώ και άλλα κρά­τη-μέ­λη της Ευ­ρω­ζώ­νης διε­μή­νυαν ότι δεν μπο­ρούν να πε­ρά­σουν από τα Κοι­νο­βού­λιά τους πρό­γραμ­μα «σω­τη­ρί­ας» της Κύ­πρου αν το κυ­πρια­κό χρέος δεν είναι «βιώ­σι­μο».

Πώς απο­φά­σι­σε το Eurogroupνα λύσει το «γόρ­διο δεσμό»; «Κου­ρεύ­ο­ντας» τις κα­τα­θέ­σεις, ώστε να μειώ­σει το συ­νο­λι­κό «πα­κέ­το» κατά 7 δισ. ευρώ. Ο Σόι­μπλε και το ΔΝΤ πρό­τει­ναν να «κου­ρευ­τούν» σε με­γά­λο πο­σο­στό μόνο οι κα­τα­θέ­σεις πάνω από 100.000 ευρώ. Η Κο­μι­σιόν και η Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα να «κου­ρευ­τούν» και οι κα­τα­θέ­σεις κάτω από 100.000 ευρώ. (Μικρή πα­ρέν­θε­ση εδώ: η Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα θα έπρε­πε να είναι ακρι­βώς ο θε­μα­το­φύ­λα­κας της «ιε­ρό­τη­τας» των κα­τα­θέ­σε­ων, αλλά αντ’ αυτού ήταν η πρώτη που τις «πυ­ρο­βό­λη­σε»… Απο­δει­κνύ­ο­ντας έτσι ότι η υπο­τί­θε­ται «ανε­ξάρ­τη­τη» ΕΚΤ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν είναι ένα ανε­ξάρ­τη­το τε­χνο­κρα­τι­κό κέ­ντρο αλλά πυ­λώ­νας» του διε­θνο­ποι­η­μέ­νου κα­πι­τα­λι­σμού που δρα με πο­λι­τι­κά κρι­τή­ρια – ένα ανε­ξέ­λεγ­κτο πο­λι­τι­κό κέ­ντρο της κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης).

Πριν λοι­πόν ανα­ζη­τή­σου­με άλ­λους λό­γους που βρί­σκο­νται πίσω από το «κού­ρε­μα», ο πρώ­τος και προ­φα­νής ήταν η ανά­γκη «αυ­το­χρη­μα­το­δό­τη­σης» του κυ­πρια­κού μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος ώστε να προ­κύ­πτει «βιώ­σι­μο χρέος» που θα επέ­τρε­πε και τη συμ­με­το­χή του ΔΝΤ. Αλλά φυ­σι­κά δεν είναι μόνο αυτό.

Ο «δαί­μο­νας της γε­ω­πο­λι­τι­κής»

Από τη στιγ­μή που μπήκε ζή­τη­μα «κου­ρέ­μα­τος» των κα­τα­θέ­σε­ων στις τρά­πε­ζες της Κύ­πρου, ακόμη και αν αυτό τε­λι­κά δεν γι­νό­ταν, η ζημιά έχει γίνει: ο τε­ρά­στιος χρη­μα­το-οι­κο­νο­μι­κός το­μέ­ας της Κύ­πρου θα αντι­με­τω­πί­σει πραγ­μα­τι­κό «τσου­νά­μι» φυγής κα­τα­θέ­σε­ων και θα υπο­στεί μια τρο­μα­κτι­κά βίαιη προ­σαρ­μο­γή. Αυτό θα συ­μπα­ρα­σύ­ρει όλη την κυ­πρια­κή οι­κο­νο­μία σε βίαιη προ­σαρ­μο­γή. Στην Κύπρο αντι­στοι­χεί η δική της εσω­τε­ρι­κή υπο­τί­μη­ση όλων των αξιών: του ερ­γα­τι­κού μι­σθού (μι­σθός, σύ­ντα­ξη, κοι­νω­νι­κό κρά­τος), των τιμών των ακι­νή­των, των δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών και υπο­δο­μών, που θα προ­κλη­θούν από μια βίαιη προ­σαρ­μο­γή στον τρα­πε­ζι­κό και συ­να­κό­λου­θα τον κα­τα­σκευα­στι­κό τομέα.

Όμως στην Κύπρο υπάρ­χει και μια άλλη πα­ρά­με­τρος: τα κοι­τά­σμα­τα φυ­σι­κού αε­ρί­ου. Όσο και αν είναι επι­σφα­λείς οι εκτι­μή­σεις για το εύρος τους και την από­δο­σή τους, υπό­σχο­νται βά­σι­μα «ει­σό­δη­μα» υπερ-πολ­λα­πλά­σιο του κυ­πρια­κού ΑΕΠ. Ότι οι με­γά­λες κα­πι­τα­λι­στι­κές δυ­νά­μεις πίσω από την τρόι­κα έχουν βάλει στο μάτι το κυ­πρια­κό φυ­σι­κό αέριο είναι προ­φα­νές από το γε­γο­νός ότι το πρώτο σχέ­διο μνη­μο­νί­ου που συ­ζη­τή­θη­κε ήδη επί προ­ε­δρί­ας Χρι­στό­φια πε­ριεί­χε ρήτρα υπο­θή­κευ­σης των εσό­δων από το φυ­σι­κό αέριο για την απο­πλη­ρω­μή του δη­μό­σιου χρέ­ους. Είναι βέ­βαιο ότι η ρήτρα αυτή θα εμπε­ριέ­χε­ται και στο όποιο νέο μνη­μό­νιο – εκτός αν η Κύ­προς οδη­γη­θεί σε έξοδο από την Ευ­ρω­ζώ­νη. Για δυ­νά­μεις όπως η Γερ­μα­νία και η Γαλ­λία, το μνη­μό­νιο και η βίαιη προ­σαρ­μο­γή (που αδυ­να­τί­ζουν τη θέ­λη­ση και τα μέσα μι­κρό­τε­ρων χωρών να διεκ­δι­κή­σουν με­γα­λύ­τε­ρο με­ρί­διο στα ενερ­γεια­κά τους κοι­τά­σμα­τα) είναι το μόνο μέσο που δια­θέ­τουν για να μπουν στο παι­χνί­δι της γε­ω­πο­λι­τι­κής για τους ενερ­γεια­κούς πό­ρους της Με­σο­γεί­ου. Έτσι εξη­γεί­ται και η «απρό­σμε­να» επι­θε­τι­κή στάση της γαλ­λι­κής κυ­βέρ­νη­σης του «σο­σια­λι­στή» Ολάντ και οι βί­αιες επι­θέ­σεις στε­λε­χών της κατά της Κύ­πρου-«πλυ­ντη­ρί­ου» βρό­μι­κου χρή­μα­τος κ.λπ. κ.λπ. Απο­δει­κνύ­ε­ται έτσι ότι είναι ακρι­βώς τα μνη­μό­νια που κά­νουν τη Γερ­μα­νία «με­γά­λη δύ­να­μη», και η αξιο­ποί­η­ση του ευρώ σαν «μα­στι­γί­ου» ευ­ρω­παϊ­κής και διε­θνούς πο­λι­τι­κής πει­θα­να­γκα­σμού.

Από την άλλη, η γερ­μα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση ξέρει πολύ καλά ότι η Ρωσία του Πού­τιν δεν μπο­ρεί να υπο­κα­τα­στή­σει πλή­ρως τις ευ­ρω­παϊ­κές και δυ­τι­κό­στρο­φες συμ­μα­χί­ες της κυ­πρια­κής αστι­κής τάξης ούτε θέλει να έρθει σε ρήξη με τον ευ­ρω­παϊ­κό και αμε­ρι­κα­νι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό. Για να «κα­θα­ρί­σει» με την Τουρ­κία στο ζή­τη­μα της κυ­πρια­κής ΑΟΖ και να ξε­μπλο­κά­ρει η δια­δι­κα­σία εκ­με­τάλ­λευ­σης των κυ­πρια­κών κοι­τα­σμά­των φυ­σι­κού αε­ρί­ου, η κυ­πρια­κή αστι­κή τάξη συ­νέ­πη­ξε συμ­μα­χία με το Ισ­ρα­ήλ και το δυ­τι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό (προ­ε­ξαρ­χό­ντων των ΗΠΑ). Η κυ­πρια­κή αστι­κή τάξη δεν μπο­ρεί να απε­μπλα­κεί από αυτές τις συμ­μα­χί­ες και να τις υπο­κα­τα­στή­σει με τη συμ­μα­χία με τη Ρωσία. Το «παι­χνί­δι» ανά­με­σα στην ιμπε­ρια­λι­στι­κή Ρωσία και τους Δυ­τι­κούς ιμπε­ρια­λι­στές παί­ζε­ται με άλ­λους κα­νό­νες: η Ρωσία κάνει πολύ θό­ρυ­βο και δίνει μάχες μόνο για να πάρει τα μικρά ανταλ­λάγ­μα­τα που της αντι­στοι­χούν, διεκ­δι­κώ­ντας να μπει στη χο­ρεία των με­γά­λων ιμπε­ρια­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων της «πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης». Θέλει αγκυ­ρο­βό­λια για το στόλο της στη Με­σό­γειο, θέλει την ελ­λη­νι­κή ΔΕΠΑ, θέλει «κά­ποια συμ­με­το­χή» στο πάρτι με το κυ­πρια­κό φυ­σι­κό αέριο – ή κάτι απ’ όλα αυτά. Ούτε θέλει ούτε μπο­ρεί σε αυτή τη φάση να κα­λύ­ψει το σύ­νο­λο των χρη­μα­το­δο­τι­κών ανα­γκών της Κύ­πρου (άμε­σων και με­σο­πρό­θε­σμων) ούτε να υπο­κα­τα­στή­σει συ­νο­λι­κά τις δυ­τι­κό­στρο­φες συμ­μα­χί­ες της κυ­πρια­κής αστι­κής τάξης με τον ιμπε­ρια­λι­σμό ούτε να έρθει σε ανοι­χτή σύ­γκρου­ση με τον ευ­ρω­παϊ­κό και αμε­ρι­κα­νι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό. Και φυ­σι­κά, ό,τι κάνει θα το κάνει με το αζη­μί­ω­το: δεν υπάρ­χει εδώ καμία «αλ­λη­λεγ­γύη» και κα­νέ­νας «αντι­μπε­ρια­λι­σμός», παρά μόνο ο σκλη­ρός νόμος του κέρ­δους και των συμ­φε­ρό­ντων!

Από την ελ­λη­νο-κυ­πρια­κή «κα­ρα­μπό­λα» η Ρωσία μπο­ρεί να κερ­δί­σει τη ΔΕΠΑ ή μια ναυ­τι­κή βάση στη Με­σό­γειο (στην ελ­λη­νι­κή Σύρο ή στο κυ­πρια­κό Μαρί) και -πολύ πιο δύ­σκο­λα, αν όχι ακα­τόρ­θω­τα- μια κυ­πρια­κή τρά­πε­ζα (τη Λαϊκή). Να βάλει άμεσα «πόδι» στο κυ­πρια­κό φυ­σι­κό αέριο είναι επι­στη­μο­νι­κή φα­ντα­σία!

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, οι φα­ντα­σιώ­σεις για το «λυ­τρω­τι­κό» χα­ρα­κτή­ρα της ρω­σι­κής πα­ρέμ­βα­σης είναι… μυ­στι­κι­στι­κού χα­ρα­κτή­ρα και έξω από κάθε πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Ο ρω­σι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός διεκ­δι­κεί τη δική του θέση στην ιμπε­ρια­λι­στι­κή αλυ­σί­δα και έχει οι­κο­δο­μή­σει πε­ρί­πλο­κες σχέ­σεις συ­νερ­γα­σί­ας, συμ­μα­χιών και αντα­γω­νι­σμού με τον ευ­ρω­παϊ­κό και αμε­ρι­κα­νι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό, αλλά και με την Κίνα και τις BRICS συ­νο­λι­κό­τε­ρα. Για να ξέ­ρου­με για τι μι­λά­με: είναι ο ιμπε­ρια­λι­σμός, ηλί­θιε!

Τού­των δο­θέ­ντων, στο άμεσο διά­στη­μα που κρί­νο­νται κα­ταρ­χήν όλα, η κυ­πρια­κή αστι­κή τάξη δεν έχει πε­ρι­θώ­ρια να ξε­φύ­γει από τον «ενα­γκα­λι­σμό» της τρόι­κας από τη μια μεριά και των ΗΠΑ-Ισ­ρα­ήλ από την άλλη πα­τώ­ντας στις πλά­τες της Ρω­σί­ας. Η δε «ευ­λο­γία» του φυ­σι­κού αε­ρί­ου, βρα­χυ­πρό­θε­σμα του­λά­χι­στον, γί­νε­ται «κα­τά­ρα», καθώς εμπνέ­ει τα τροϊ­κα­νά σχέ­δια για ακόμη πιο βίαιη προ­σαρ­μο­γή στην Κύπρο – ακρι­βώς για να πιά­σει το σχέ­διο του πει­θα­να­γκα­σμού πριν αρ­χί­σει να ρέει το φυ­σι­κό αέριο…

Για να απο­φύ­γει το θα­νά­σι­μο ενα­γκα­λι­σμό της τρόι­κας, η Κύ­προς θα πρέ­πει να φύγει από το ευρώ, κό­βο­ντας δικό της νό­μι­σμα για να αντι­με­τω­πί­σει την επα­πει­λού­με­νη δια­κο­πή πα­ρο­χής ρευ­στό­τη­τας από την Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα προς τις κυ­πρια­κές τρά­πε­ζες. Αν το κάνει, τότε θα μπει σε μια δια­δι­κα­σία για ανα­διά­τα­ξη των σχέ­σε­ων στο «πο­λύ­γω­νο» Ισ­ρα­ήλ – ΗΠΑ – Τουρ­κία – Ρωσία, ενώ στη γει­το­νιά της μαί­νε­ται η απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση των κα­θε­στώ­των από τη δυ­να­μι­κή της «αρα­βι­κής άνοι­ξης». Για να ενερ­γο­ποι­η­θεί αυτή η δια­δι­κα­σία, πρώτα πρέ­πει να έρθει σε ρήξη με την τρόι­κα – και όχι το αντί­θε­το όπως πι­στεύ­ουν πολ­λοί στην Ελ­λά­δα, ακόμη και μέσα στην Αρι­στε­ρά.

Τα όρια της ανα­δια­πραγ­μά­τευ­σης: «ανταρ­σία» και ήττα

Το κυ­πρια­κό «Όχι» ασφα­λώς σχε­τί­ζε­ται και με το σοκ που προ­κά­λε­σε η από­φα­ση του Eurogroupστις λαϊ­κές τά­ξεις, αλλά -δυ­στυ­χώς- δεν κα­θο­ρί­στη­κε από αυτό. Κα­θο­ρί­στη­κε από την τε­ρά­στια ανα­τα­ρα­χή που προ­κά­λε­σε στην κυ­πρια­κή αστι­κή τάξη και κατ’ επέ­κτα­ση στο πο­λι­τι­κό της προ­σω­πι­κό η προ­ο­πτι­κή σκλη­ρού «κου­ρέ­μα­τος» του κυ­πρια­κού κα­πι­τα­λι­σμού. Ο «ισχυ­ρός άξο­νας» με Ισ­ρα­ήλ – ΗΠΑ αλλά και η έναρ­ξη των δια­δι­κα­σιών εκ­με­τάλ­λευ­σης του φυ­σι­κού αε­ρί­ου είχαν δη­μιουρ­γή­σει στην κυ­πρια­κή αστι­κή τάξη υπερ­βο­λι­κή αυ­το­πε­ποί­θη­ση και προσ­δο­κί­ες για ήπια προ­σαρ­μο­γή με δια­τή­ρη­ση των κυ­ριό­τε­ρων κε­κτη­μέ­νων της. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, το αστι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα της Κύ­πρου αιφ­νι­διά­στη­κε και φά­νη­κε τε­λεί­ως ανί­κα­νο να προ­βλέ­ψει και να «χω­νέ­ψει» το προ­δια­γε­γραμ­μέ­νο σοκ. Σε αντί­θε­ση με την Ελ­λά­δα, όπου η βίαιη προ­σαρ­μο­γή άρ­χι­σε και συ­νε­χί­στη­κε με προ­νο­μια­κό θύμα την ερ­γα­τι­κή τάξη και τα με­σαία στρώ­μα­τα, στην Κύπρο η από­φα­ση του Eurogroupέ­βα­λε μπρο­στά τη δια­δι­κα­σία με «κού­ρε­μα» της αστι­κής τάξης: η κυ­πρια­κή αστι­κή τάξη χωρίς τον ισχυ­ρό χρη­μα­το-οι­κο­νο­μι­κό της τομέα και με μια σειρά από δευ­τε­ρο­γε­νή «κου­ρέ­μα­τα» που συ­νε­πά­γε­ται η κα­τάρ­ρευ­ση των τρα­πε­ζών, θα είναι σκιά του εαυ­τού της. Ως άτομα, οι Κύ­πριοι κα­πι­τα­λι­στές δεν υπάρ­χει καμιά αμ­φι­βο­λία ότι προ­στά­τε­ψαν τις κα­τα­θέ­σεις τους (μέρος των πραγ­μα­το­ποι­η­θέ­ντων κερ­δών), αλλά ως αστι­κή τάξη συ­νο­λι­κά με την από­φα­ση του Eurogroupυ­φί­στα­ται τε­ρά­στιο «κού­ρε­μα». Αντέ­δρα­σε λοι­πόν «βίαια» και τε­στά­ρι­σε τα πε­ρι­θώ­ρια ελιγ­μών που είχε.

Στο Eurogroupή­ταν ο Ανα­στα­σιά­δης με­τα­ξύ αυτών που δεν θέ­λη­σε με­γα­λύ­τε­ρο «κού­ρε­μα» των κα­τα­θέ­σε­ων πάνω από 100.000 ευρώ ώστε να εξαι­ρε­θούν από το «κού­ρε­μα» οι κα­τα­θέ­σεις κάτω από 100.000 ευρώ. Δεν τον εν­διέ­φε­ραν ούτε οι μι­κρο­κα­τα­θέ­τες ούτε -πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο- η ερ­γα­τι­κή τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώ­μα­τα και οι άνερ­γοι (η ανερ­γία είναι ήδη, στο ξε­κί­νη­μα αυτής της «πε­ρι­πέ­τειας», στο 12%), αλλά η υπο­βάθ­μι­ση της κυ­πρια­κής αστι­κής τάξης. Γι’ αυτό και στην κυ­πρια­κή «ανταρ­σία» μέχρι και αυτή τη στιγ­μή τη σφρα­γί­δα έβαλε η αστι­κή τάξη και οι πο­λι­τι­κοί της εκ­πρό­σω­ποι. Το όλο διά­βη­μα συ­νι­στού­σε από­πει­ρα ανα­δια­πραγ­μά­τευ­σης του μνη­μο­νί­ου ώστε να πε­ριο­ρι­στούν οι ζη­μιές για την αστι­κή τάξη – κυ­ρί­ως οι προ­βλε­πό­με­νες ζη­μιές από τη βίαιη συρ­ρί­κνω­ση του τρα­πε­ζι­κού τομέα με όλες τις συ­νε­πα­γό­με­νες συ­νέ­πειες. Ασφα­λώς στις χα­ρα­μά­δες που άνοι­ξε μια πο­λι­τι­κή κρίση που πήρε -πρό­σκαι­ρα έστω- τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά εθνι­κής κρί­σης, ει­σέ­βα­λαν και οι λαϊ­κές απαι­τή­σεις, κυ­ρί­ως με την απαί­τη­ση να μην «κου­ρευ­τούν» οι κα­τα­θέ­σεις κάτω από 100.000 ευρώ. Αν επα­λη­θευ­τούν οι πλη­ρο­φο­ρί­ες-εκτι­μή­σεις ότι ο τε­λι­κός συμ­βι­βα­σμός θα απαλ­λάσ­σει τις κα­τα­θέ­σεις κάτω από 100.000 ευρώ από το «κού­ρε­μα», η κυ­πρια­κή αστι­κή τάξη θα έχει βρε­θεί στην εξής πα­ρά­δο­ξη κα­τά­στα­ση: να κάνει μια «ανταρ­σία» για τα δικά της ιδιο­τε­λή συμ­φέ­ρο­ντα (για να γλι­τώ­σει το «κού­ρε­μα» των κα­τα­θέ­σε­ων γε­νι­κά αλλά ιδιαί­τε­ρα των πάνω από 100.000 ευρώ, ώστε να απο­φύ­γει την κα­τάρ­ρευ­ση του τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος), αλλά η τρόι­κα να της επι­βά­λει μόνο την εξαί­ρε­ση από το «κού­ρε­μα» των κα­τα­θέ­σε­ων κάτω από 100.000 ευρώ, που σώζει τις λαϊ­κές απο­τα­μιεύ­σεις αλλά όχι και το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα!

Από την άλλη, η κυ­πρια­κή Αρι­στε­ρά (δη­λα­δή το ΑΚΕΛ – η ΕΔΕΚ, ο Λιλ­λήκ­κας κ.λπ. είναι (σο­σιαλ)φι­λε­λεύ­θε­ροι εθνι­κι­στές, η δε συ­σπεί­ρω­ση της Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς ΕΡΑΣ είναι πολύ αδύ­να­μη για να επη­ρε­ά­σει εξε­λί­ξεις τέ­τοιας κλί­μα­κας) άρ­πα­ξε την ευ­και­ρία για μια αντι­μνη­μο­νια­κή στρο­φή, αλλά δειλή και ανο­λο­κλή­ρω­τη. Το ΑΚΕΛ μί­λη­σε για απε­μπλο­κή από το μνη­μό­νιο και οι συν­δι­κα­λι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις που ελέγ­χει (ΠΕΟ) άνοι­ξε θέμα ενά­ντια στις απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις, αλλά η βα­σι­κή του πρό­τα­ση που δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­κε ήταν 15ε­τές ομό­λο­γο εσω­τε­ρι­κού δα­νει­σμού που θα αντι­κα­τα­στή­σει το «κού­ρε­μα» των κα­τα­θέ­σε­ων. Προ­σπά­θη­σε να βρει «θε­τι­κές προ­τά­σεις» δια­φυ­γής απο­φεύ­γο­ντας να θέσει και να απα­ντή­σει το ερώ­τη­μα «ποιοι φταί­νε για την κρίση και ποιος θα πλη­ρώ­σει για την κρίση», τα κέρδη και ο πλού­τος ή οι ερ­γα­ζό­με­νοι, η αστι­κή τάξη ή η ερ­γα­τι­κή τάξη. Απέ­φυ­γε να αμ­φι­σβη­τή­σει τον πλού­το (στη μορφή των κα­τα­θέ­σε­ων πάνω από 100.000 ευρώ), την «αιτία του κακού», τις τρά­πε­ζες, το χρέος ως τέ­τοιο, το μο­ντέ­λο κα­πι­τα­λι­στι­κής συσ­σώ­ρευ­σης. Έκανε μια -θε­τι­κή οπωσ­δή­πο­τε, αλλά και υπο­χρε­ω­τι­κή- αντι­μνη­μο­νια­κή στρο­φή, αλλά δεν μπό­ρε­σε να κάνει κά­ποιο ου­σια­στι­κό βήμα πέρα από αυτό. Ανα­πό­φευ­κτα, δεν μπό­ρε­σε να εκ­με­ταλ­λευ­τεί μια πο­λι­τι­κή κρίση που πήρε πρό­σκαι­ρα τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά «εθνι­κής κρί­σης», την «κρίση ηγε­μο­νί­ας της αστι­κής τάξης στο έθνος», για να αμ­φι­σβη­τή­σει την ηγε­μο­νία της αστι­κής τάξης, να κάνει μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή με βάση τα συμ­φέ­ρο­ντα της ερ­γα­τι­κής τάξης και να διεκ­δι­κή­σει για λο­γα­ρια­σμό της την ηγε­σία στο έθνος.

Υπ’ αυ­τούς τους όρους, ηγε­μό­νευ­σε η γραμ­μή της ανα­δια­πραγ­μά­τευ­σης του μνη­μο­νί­ου. Η ιμπε­ρια­λι­στι­κή Ρωσία απο­δεί­χτη­κε -όπως θα έπρε­πε να ανα­μέ­νε­ται- «λίγη» σαν αντί­βα­ρο στην τρόι­κα και στη συμ­μα­χία με Ισ­ρα­ήλ και ΗΠΑ. Έτσι, η «ανταρ­σία» οδη­γή­θη­κε μοι­ραία σε ήττα. Απο­δει­κνύ­ο­ντας κα­ταρ­χήν δύο πράγ­μα­τα:

Πρώτο, ότι δεν υπάρ­χουν πε­ρι­θώ­ρια για ανα­δια­πραγ­μά­τευ­ση των μνη­μο­νί­ων – το δί­λημ­μα είναι ρήξη ή υπο­τα­γή.

Δεύ­τε­ρο, ότι η αστι­κή τάξη δεν μπο­ρεί να δια­πραγ­μα­τευ­τεί παρά μόνο δευ­τε­ρεύ­ο­ντα ση­μεία των μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών από τη σκο­πιά των δικών της συμ­φε­ρό­ντων, γιατί τα συμ­φέ­ρο­ντά της εξαρ­τώ­νται από­λυ­τα από την ιερή συμ­μα­χία της τρόι­κας. Ούτε στην Ελ­λά­δα ούτε στην Κύπρο ούτε που­θε­νά, δεν υπάρ­χουν κοινά «αντι­μνη­μο­νια­κά» συμ­φέ­ρο­ντα της ερ­γα­τι­κής τάξης και της αστι­κής τάξης.

Αυτό ισχύ­ει ακόμη και στην πε­ρί­πτω­ση μιας ρήξης που θα οδη­γού­σε σε έξοδο από το ευρώ: αν μια τέ­τοια έξοδο τη δια­χει­ρι­ζό­ταν η αστι­κή τάξη και οι πο­λι­τι­κοί της εκ­πρό­σω­ποι, για να επι­βιώ­σουν, θα την έστρε­φαν ενά­ντια στην ερ­γα­τι­κή τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώ­μα­τα. Η αί­σθη­ση μιας «κοι­νής εθνι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης» υπό την ηγε­μο­νία της αστι­κής τάξης είναι προ­ϊ­όν αδυ­να­μί­ας της ερ­γα­τι­κής τάξης και των πο­λι­τι­κών της εκ­προ­σώ­πων και όχι από­δει­ξη περί συ­γκε­ρα­σμού των τα­ξι­κών συμ­φε­ρό­ντων σε μια κοινή «αντι­μνη­μο­νια­κή» βάση!

Γιατί ο κα­πι­τα­λι­σμός προ­σβάλ­λει την «ιε­ρό­τη­τα» των κα­τα­θέ­σε­ων και η Αρι­στε­ρά την υπε­ρα­σπί­ζε­ται;

(Ή, γιατί η ρήξη με το σύ­στη­μα είναι η μόνη εφι­κτή λύση ανά­γκης)

Η δια­πί­στω­ση έγινε πολ­λές φορές αυτές τις μέρες, και όχι μόνο από εκ­προ­σώ­πους της Αρι­στε­ράς: με την από­φα­ση του Eurogroupγια «κού­ρε­μα» των κα­τα­θέ­σε­ων προ­σβλή­θη­καν τα «ιερά και όσια» του κα­πι­τα­λι­σμού. Το ένα ερώ­τη­μα είναι γιατί γί­νε­ται αυτό. Το άλλο ερώ­τη­μα είναι γιατί σύ­μπα­σα η Αρι­στε­ρά, σε Ελ­λά­δα και Κύπρο, υπε­ρα­σπί­στη­κε αυτά τα «ιερά και όσια» που ο Σόι­μπλε και η παρέα του απο­φά­σι­σαν να προ­σβά­λουν. Πρέ­πει να δούμε τις απα­ντή­σεις σε αυτά τα δύο ερω­τή­μα­τα σε συν­δυα­σμό.

Ο κα­πι­τα­λι­σμός έχει να επι­δεί­ξει σω­ρεία προ­σβο­λών πολ­λών «ιερών και οσίων» τα τε­λευ­ταία χρό­νια, από τότε που ξέ­σπα­σε η δο­μι­κή κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση: Αρ­χι­κά προ­σέ­βα­λε τη δική του αρχή των τε­λευ­ταί­ων δε­κα­ε­τιών που απα­γό­ρευε τις κρα­τι­κές ενι­σχύ­σεις στον ιδιω­τι­κό τομέα: τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια και τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ δια­τέ­θη­καν στις δύο πλευ­ρές του Ατλα­ντι­κού για να σω­θούν οι τρά­πε­ζες. Στη συ­νέ­χεια δεν επέ­τρε­ψε σε ιδιώ­τες κα­τό­χους ομο­λό­γων να πά­ρουν τα ρίσκα της το­πο­θέ­τη­σής τους στο κρα­τι­κό χρέος: το πρώτο ελ­λη­νι­κό μνη­μό­νιο ήταν ακρι­βώς μια προ­σπά­θεια να μην πλη­ρώ­σουν οι ιδιώ­τες επεν­δυ­τές για την «άστο­χη» επέν­δυ­σή τους – για μία ακόμη φορά κρα­τι­κο­ποί­η­σε τις ζη­μιές των ιδιω­τών. Με το «κού­ρε­μα» των ελ­λη­νι­κών ομο­λό­γων (το πε­ρι­βό­η­το PSI) επέ­βα­λε στους ιδιώ­τες επεν­δυ­τές στα ελ­λη­νι­κά ομό­λο­γα να πλη­ρώ­σουν, αλλά ταυ­τό­χρο­να λε­η­λά­τη­σε και τα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία, τα πα­νε­πι­στή­μια κ.λπ. Τέλος, αφού νο­μι­μο­ποί­η­σε την ιδέα του «κου­ρέ­μα­τος» στα ομό­λο­γα, με την από­φα­ση του Eurogroupγια την Κύπρο την επέ­κτει­νε και στις κα­τα­θέ­σεις. Από την άποψη του «πα­λιού» κα­πι­τα­λι­σμού, είναι σαν να κα­του­ρά­νε στο «ιερό δι­σκο­πό­τη­ρο» των κα­πι­τα­λι­στι­κών «αξιών». Όμως, παρ’ όλα αυτά, ο κα­πι­τα­λι­σμός όλο αυτό τον καιρό αρ­νή­θη­κε πει­σμα­τι­κά να πα­ρα­βιά­σει μία θε­με­λιώ­δη αρχή: την αρχή της με­τά­θε­σης των βαρών στις πλά­τες της ερ­γα­τι­κής τάξης! Όλες οι υπό­λοι­πές πα­ρα­βιά­σεις «αρχών» -και ό,τι άλλο έκα­ναν οι κα­πι­τα­λι­στι­κές κυ­βερ­νή­σεις- έγι­ναν ακρι­βώς για να μεί­νει απα­ρα­βί­α­στη η μία και μόνη θε­με­λιώ­δης αρχή: η αρχή της εκ­με­τάλ­λευ­σης. Και πότε μπο­ρούν να πα­ρα­βια­στούν όλα προ­κει­μέ­νου να πα­ρα­μεί­νει εν ισχύ η αρχή της εκ­με­τάλ­λευ­σης; Όταν έχου­με δο­μι­κή κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση και μά­λι­στα ιστο­ρι­κών δια­στά­σε­ων. Και τι ση­μαί­νει όλη αυτή η σω­ρεία των πα­ρα­βιά­σε­ων; Ότι ο κα­πι­τα­λι­σμός θα σώσει το το­μά­ρι του χρη­σι­μο­ποιώ­ντας όλα τα μέσα, προ­κει­μέ­νου να σώσει την «ψυχή» του, την αρχή της εκ­με­τάλ­λευ­σης!

Ας έρ­θου­με τώρα στην πλευ­ρά της Αρι­στε­ράς: για ποιο λόγο οι κα­τα­θέ­σεις είναι γε­νι­κώς «ιερές» και «απα­ρα­βί­α­στες», ακόμη και αυτές πάνω από 100.000 ευρώ – δη­λα­δή ασχέ­τως ορίου; Κα­ταρ­χήν, τι είναι οι κα­τα­θέ­σεις; Οι «νό­μι­μες απαι­τή­σεις» πάνω στο προ­ϊ­όν της κοι­νω­νι­κής ερ­γα­σί­ας. Για τους μι­σθω­τούς, προ­ϊ­όν του μι­σθού, για τους υπό­λοι­πους προ­ϊ­όν του κέρ­δους. «Κού­ρε­μα» κα­τα­θέ­σε­ων είναι μιας μορ­φής φο­ρο­λό­γη­ση υπαρ­κτών ει­σο­δη­μά­των, από μι­σθούς και κέρδη. Δεν έχει μήπως η Αρι­στε­ρά στο πρό­γραμ­μά της την προ­ο­δευ­τι­κή φο­ρο­λό­γη­ση των ει­σο­δη­μά­των; Δεν μι­λά­ει ότι πρέ­πει να πλη­ρώ­σει ο πλού­τος; Γιατί λοι­πόν για την Αρι­στε­ρά να είναι «ιερές» οι κα­τα­θέ­σεις πάνω από 100.000 ευρώ; Είναι απλώς η γνω­στή κα­τά­στα­ση ηγε­μο­νί­ας των αστι­κών ιδεών πάνω στην Αρι­στε­ρά ή μήπως και κάτι άλλο; Στην πε­ρί­πτω­ση της Κύ­πρου πα­ρα­πέ­μπει -αν δεν είναι κιό­λας- και σε κάτι άλλο: σε μια λύση «εθνι­κή», που δεν θέλει να θίξει το κυ­πρια­κό κα­πι­τα­λι­στι­κό μο­ντέ­λο συσ­σώ­ρευ­σης που είναι σε κρίση. Το μο­ντέ­λο κα­πι­τα­λι­στι­κής συσ­σώ­ρευ­σης που στη­ρί­ζε­ται ακρι­βώς στην υπερ­με­γέ­θυν­ση του χρη­μα­το-οι­κο­νο­μι­κού τομέα. Αυτή την «αντι­μνη­μο­νια­κή» λύση φα­ντά­ζε­ται η Αρι­στε­ρά; Να «δια­τη­ρή­σου­με τα κε­κτη­μέ­να» δια­τη­ρώ­ντας το κα­πι­τα­λι­στι­κό μο­ντέ­λο συσ­σώ­ρευ­σης που είναι σε δο­μι­κή κρίση; Αυτό το πε­ριε­χό­με­νο θα έπρε­πε να έχει η ρήξη με την Ευ­ρω­ζώ­νη, ακόμη και η έξο­δος από το ευρώ; θα ήταν σαν να γι­νό­μα­σταν ο στρα­τός της αστι­κής τάξης σε μια «ανταρ­σία» για τη σω­τη­ρία των δικών της συμ­φε­ρό­ντων! Δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία ότι η Αρι­στε­ρά πρέ­πει να κάνει μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή και να αξιο­ποι­ή­σει τις ρωγ­μές στην αστι­κή κυ­ριαρ­χία, στην ηγε­μο­νία της αστι­κής τάξης στο έθνος. Αλλά με μόνο στόχο να ανα­δει­χτεί σε ηγέ­τι­δα δύ­να­μη στο έθνος η ερ­γα­τι­κή τάξη, να πρυ­τα­νεύ­σουν τα ερ­γα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Ο τα­ξι­κός αγώ­νας για την ηγε­μο­νία στο έθνος, σε συν­θή­κες εθνι­κής κρί­σης, δεν ανα­στέλ­λε­ται ούτε χάνει το κοι­νω­νι­κό του πε­ριε­χό­με­νο. Ίσα ίσα που τότε απο­κτά­ει το πλή­ρες κοι­νω­νι­κό του πε­ριε­χό­με­νο: την «εθνι­κή σω­τη­ρία» μπο­ρεί να εγ­γυ­η­θεί μόνο η ερ­γα­τι­κή τάξη με ένα πρό­γραμ­μα κοι­νω­νι­κού με­τα­σχη­μα­τι­σμού! Για να «σωθεί το έθνος», πρέ­πει:

·         Να «κου­ρευ­τούν» οι με­γά­λες κα­τα­θέ­σεις (προ­ο­δευ­τι­κός φόρος πάνω από ένα κα­τώ­τα­το πλα­φόν και πλή­ρης αθέ­τη­ση υπο­χρέ­ω­σης πάνω από ένα ανώ­τα­το πλα­φόν) αλλά και τα υψηλά ει­σο­δή­μα­τα (με μια προ­ο­δευ­τι­κή φο­ρο­λο­γι­κή κλί­μα­κα). Γιατί πρέ­πει να «σε­βα­στού­με» τα κέρδη και τον πλού­το των Ρώσων και Κύ­πριων ολι­γαρ­χών-κα­πι­τα­λι­στών όταν πάνω από τα κε­φά­λια των ερ­γα­ζο­μέ­νων στρι­φο­γυ­ρί­ζει η θηλιά της λι­τό­τη­τας και της κα­τάρ­ρευ­σης του κοι­νω­νι­κού κρά­τους; Κάτι τέ­τοιο -όχι φυ­σι­κά ολο­κλη­ρω­μέ­να- δεν έκανε και η Ισλαν­δία, στο πα­ρά­δειγ­μα της οποί­ας όλοι ανα­φε­ρό­μα­στε;

·          Να εθνι­κο­ποι­η­θούν οι τρά­πε­ζες, με απο­χω­ρι­σμό του «κακού» ενερ­γη­τι­κού, το οποίο θα «χρε­ω­θεί» στους ιδιώ­τες με­γα­λο­με­τό­χους τους και στους ιδιώ­τες επεν­δυ­τές τους. Γιατί «είναι ο.k.» ο δια­χω­ρι­σμός σε «καλή» και «κακή» τρά­πε­ζα προ­κει­μέ­νου για την Αγρο­τι­κή και το Τ.Τ. ώστε να που­λη­θεί η «καλή» τρά­πε­ζα σε ιδιώ­τες και να ανα­λά­βει τις επι­σφά­λειες της «κακής» τρά­πε­ζας το ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, και δεν είναι σωστό και δί­καιο τις επι­σφά­λειες της «κακής» τρά­πε­ζας να πλη­ρώ­σουν οι Κύ­πριοι και Ρώσοι με­γα­λο­μέ­το­χοι και με­γα­λο-επεν­δυ­τές και το «καλό» ενερ­γη­τι­κό να εθνι­κο­ποι­η­θεί και να γίνει δη­μό­σια πε­ριου­σία;

·         Γιατί πρέ­πει να δια­λέ­γου­με ανά­με­σα σε τρό­πους βι­βλι­κής κα­τα­στρο­φής για ένα λαό («τρα­βά­ει τα σω­λη­νά­κια», είναι η προ­σφι­λής έκ­φρα­ση των σύγ­χρο­νων νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων Μέν­γκε­λε, όταν θέ­λουν να πουν πώς σκέ­φτε­ται η συμ­μα­χία των διε­θνών κα­πι­τα­λι­στών λη­στών να «πνί­ξει» τον κυ­πρια­κό λαό) και να μην επι­λέ­ξου­με να κά­νου­με στάση πλη­ρω­μών στους το­κο­γλύ­φους «επεν­δυ­τές» στο κυ­πρια­κό δη­μό­σιο χρέος;

Αν όμως ξε­κι­νή­σου­με από αυτές τις θε­με­λιώ­δεις επι­λο­γές «σω­τη­ρί­ας», έχου­με ήδη δια­πρά­ξει «εγκλή­μα­τα κατά συρ­ρο­ήν» ενά­ντια στην κα­πι­τα­λι­στι­κή ιδιο­κτη­σία και το κα­πι­τα­λι­στι­κό κέρ­δος. Στο κα­πι­τα­λι­στι­κό τέρας που αλέ­θει αχόρ­τα­γο τις ζωές μας, που συν­θλί­βει ολό­κλη­ρους λαούς, αντι­στοι­χεί η δική μας ύβρις προς τον κα­πι­τα­λι­σμό. Η δική του ύβρις προς τα «ιερά και όσια» των κα­τα­θέ­σε­ων είναι μια λα­μπρή ευ­και­ρία να νο­μι­μο­ποι­ή­σου­με την ύβρι των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών! Δεν πρό­κει­ται για ιδε­ο­λο­γι­κό πρό­ταγ­μα, αλλά για λύση ανά­γκης, και λύση που η κα­πι­τα­λι­στι­κή «ακρό­τη­τα» την κάνει και επεί­γου­σα και ρε­α­λι­στι­κή. Ξε­κι­νώ­ντας έτσι, με αυτές τις θε­με­λιώ­δεις επι­λο­γές, πρέ­πει φυ­σι­κά να πάμε μέχρι το τέλος! Η ρήξη αυτή είτε θα κλι­μα­κω­θεί γρή­γο­ρα σαν δια­δι­κα­σία κοι­νω­νι­κού με­τα­σχη­μα­τι­σμού με στόχο το σο­σια­λι­σμό είτε θα συ­ντρι­βεί. Ο σο­σια­λι­σμός κα­τε­βαί­νει έτσι από τον ου­ρά­νιο θόλο των «αξιών» και των ιδε­ο­λο­γι­κών προ­ταγ­μά­των (όπου έχει χαθεί μέσα στις ομί­χλες της αποϊ­δε­ο­λο­γι­κο­ποί­η­σης) και περ­πα­τά­ει στη γη, στον πραγ­μα­τι­κό κόσμο των συ­γκρού­σε­ων και των ανα­γκών, γί­νε­ται τέκνο της ανά­γκης.

Δεν υπάρ­χουν πε­ρι­θώ­ρια «ανα­δια­πραγ­μά­τευ­σης» των μνη­μο­νί­ων: ρήξη και ανα­τρο­πή ή υπο­τα­γή!

Το με­γά­λο δί­δαγ­μα από την κυ­πρια­κή «ανταρ­σία» είναι ότι το σχέ­διο της ανα­δια­πραγ­μά­τευ­σης των μνη­μο­νί­ων ή δα­νεια­κών συμ­βά­σε­ων είναι απλώς ου­το­πι­κό. Το δί­λημ­μα είναι: ρήξη με το σύ­στη­μα και ανα­τρο­πή ή υπο­τα­γή – μέσος δρό­μος δεν υπάρ­χει. Για να το πούμε αλ­λιώς: όποιος πι­στεύ­ει ότι η τρόι­κα θα «ανα­γκα­στεί» να χρη­μα­το­δο­τή­σει ένα πρό­γραμ­μα ανα­τρο­πής της λι­τό­τη­τας, πρέ­πει είτε να είναι φα­ντα­σιό­πλη­κτος είτε να κο­ροϊ­δεύ­ει συ­νει­δη­τά τον κόσμο. Η Κύ­προς απέ­δει­ξε επί­σης ότι δεν υπάρ­χει χώρος για ένα «ευ­ρω­παϊ­κό τσα­βι­σμό»: εδώ, η ρήξη είναι ακα­ριαία, φτά­νει στα άκρα, κλι­μα­κώ­νε­ται γρή­γο­ρα και κρί­νε­ται γρή­γο­ρα. Στη δική μας πε­ρί­πτω­ση, της Ελ­λά­δας και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αν εν­νο­ού­με τη ρήξη με το μνη­μό­νιο και την τρόι­κα, πρέ­πει να εί­μα­στε έτοι­μοι για μια με­τω­πι­κή σύ­γκρου­ση με το σύ­στη­μα. Σε μια τέ­τοια σύ­γκρου­ση δεν θα νι­κή­σου­με αν δεν «κου­ρέ­ψου­με» πολ­λα­πλώς και εις βάθος την αστι­κή τάξη, αν δεν θί­ξου­με και στη συ­νέ­χεια απαλ­λο­τριώ­σου­με  την κα­πι­τα­λι­στι­κή ιδιο­κτη­σία και δεν ανα­τρέ­ψου­με την κα­πι­τα­λι­στι­κή εξου­σία. Στη με­τω­πι­κή ρήξη με το σύ­στη­μα, στο ποι­κι­λό­μορ­φο σα­μπο­τάζ και τις ασφυ­κτι­κές πιέ­σεις που θα δε­χτού­με, δεν θα αντέ­ξου­με αν δεν χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με τον «πολ­λα­πλα­σια­στή δύ­να­μης» που λέ­γε­ται κοι­νω­νι­κός με­τα­σχη­μα­τι­σμός. Η ερ­γα­τι­κή τάξη και ο κό­σμος της Αρι­στε­ράς και των κι­νη­μά­των δεν θα μπουν «στα όλα» σε μια τέ­τοια μάχη, δια­κιν­δυ­νεύ­ο­ντας το μέλ­λον τους και εν­δε­χο­μέ­νως τη ζωή τους, δεν θα γί­νουν δη­λα­δή πραγ­μα­τι­κός «πολ­λα­πλα­σια­στής δύ­να­μης», αν η ιδιο­κτη­σία και η εξου­σία πα­ρα­μεί­νει στους κα­πι­τα­λι­στές.

Η στα­τι­κή και τα­ξι­κά ου­δέ­τε­ρη κο­στο­λό­γη­ση των μέ­τρων μιας κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς, που πρε­σβεύ­ει μια γρα­φειο­κρα­τι­κή τε­χνο­κρα­τία στους κόλ­πους της, πι­στεύ­ει στο θαύμα μιας ήσυ­χης, «φι­λο­λαϊ­κής» δια­χεί­ρι­σης του κα­πι­τα­λι­σμού, μέσα στους γλυ­κε­ρούς γραμ­μι­κούς χρό­νους της κα­πι­τα­λι­στι­κής κα­νο­νι­κό­τη­τας, είναι είτε «προ­διά­θε­ση» για δια­χεί­ρι­ση του συ­στή­μα­τος είτε μια ου­το­πία.

Ρήξη με την τρόι­κα και το μνη­μό­νιο ση­μαί­νει ανα­πό­φευ­κτα και ρήξη με την Ευ­ρω­ζώ­νη!

Η από­φα­ση του Eurogroupσυ­νι­στά μία ακόμη, την πιο εύ­γλωτ­τη, από­δει­ξη για τη φύση της Ευ­ρω­ζώ­νης και της Ε.Ε. Το euro-project, το ευρώ, είναι ένα σχέ­διο αντα­γω­νι­στι­κής λι­τό­τη­τας, και ως τέ­τοιο επι­βε­βαιώ­νε­ται και επι­ζεί. Η Ε.Ε. και ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο η Ευ­ρω­ζώ­νη, είναι «φυ­λα­κή των λαών» και συμ­μα­χία των ιμπε­ρια­λι­στών λη­στών. Ο κα­πι­τα­λι­σμός σε γε­ρο­ντι­κή κρίση πα­ρακ­μής, είναι το «Θηρίο» της κα­πι­τα­λι­στι­κής «Απο­κά­λυ­ψης» που υπό­σχε­ται πλέον «βι­βλι­κές» κα­τα­στρο­φές και «συλ­λο­γι­κές τι­μω­ρί­ες». Σε αυτή την κα­πι­τα­λι­στι­κή κρε­α­το­μη­χα­νή, η Ευ­ρω­ζώ­νη και η Ε.Ε. είναι το πιο φο­νι­κό γρα­νά­ζι. Όποιος νο­μί­ζει ότι το «αδεια­νό» που­κά­μι­σο της ευ­ρω­παϊ­κής ιδέας όπως υπο­στα­σιο­ποιεί­ται στην Ευ­ρω­ζώ­νη και την Ε.Ε. μπο­ρεί να αδειά­σει από αυτό το πε­ριε­χό­με­νο και να γε­μί­σει με ένα άλλο χωρίς ανα­τρο­πή-διά­λυ­ση της Ευ­ρω­ζώ­νης-Ε.Ε. και αντι­κα­τά­στα­σή της από την ευ­ρω­παϊ­κή σο­σια­λι­στι­κή ομο­σπον­δία των λαών, πρέ­πει να είναι επί­σης φα­ντα­σιό­πλη­κτος. Η Ευ­ρω­ζώ­νη και η Ε.Ε. δεν με­ταρ­ρυθ­μί­ζο­νται αλλά ανα­τρέ­πο­νται.

Το επό­με­νο βήμα του συλ­λο­γι­σμού αυτού είναι ότι δεν υπάρ­χει καμία πι­θα­νό­τη­τα η ρήξη με το μνη­μό­νιο και με την τρόι­κα να μην ση­μά­νει ανα­πό­φευ­κτα και ταυ­τό­χρο­να τη ρήξη με την Ευ­ρω­ζώ­νη και κατ’ επέ­κτα­ση την Ε.Ε. Δεν είναι μόνο οι εκα­το­ντά­δες Οδη­γί­ες (που έχουν πε­ρά­σει στις εθνι­κές νο­μο­θε­σί­ες) αλλά και οι πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις: Ο έλεγ­χος των προ­ϋ­πο­λο­γι­σμών των κρα­τών-με­λών από την Κο­μι­σιόν, τα νέο δη­μο­σιο­νο­μι­κό σύμ­φω­νο (απεί­ρως πιο σκλη­ρή εκ­δο­χή του αλή­στου μνή­μης Συμ­φώ­νου Στα­θε­ρό­τη­τας, που επι­βάλ­λει ένα πα­νευ­ρω­παϊ­κό μνη­μό­νιο) κ.λπ. Ακόμη και χωρίς μνη­μό­νιο, η λι­τό­τη­τα είναι «τρι­πλο-κλει­δω­μέ­νη»! Όπως ακρι­βώς, λοι­πόν, είναι ου­το­πία να πε­ρι­μέ­νου­με η τρόι­κα να χρη­μα­το­δο­τή­σει ένα πρό­γραμ­μα ανα­τρο­πής της λι­τό­τη­τας σε μια χώ­ρα-μέ­λος, έτσι είναι ου­το­πία να πε­ρι­μέ­νου­με ότι μπο­ρεί να υπάρ­ξει εφαρ­μο­γή ενός προ­γράμ­μα­τος ανα­τρο­πής της λι­τό­τη­τας χωρίς σύ­γκρου­ση με την Ευ­ρω­ζώ­νη.

Όσον αφορά όμως αυτή την ανα­πό­φευ­κτη σύ­γκρου­ση με την Ευ­ρω­ζώ­νη, όμως, η Αρι­στε­ρά δια­τη­ρεί ακέ­ραιο το δι­καί­ω­μα της επι­λο­γής σε δύο επί­πε­δα:

Πρώτο, όσον αφορά τη νο­μι­μο­ποί­η­ση αυτής της σύ­γκρου­σης, με το βλέμ­μα στον αγώνα για την ηγε­μο­νία:

Όπως έδει­ξε και η εμπει­ρία της Κύ­πρου, η ρήξη με την Ευ­ρω­ζώ­νη και η ωρί­μαν­ση των δια­θέ­σε­ων -πρώ­τα απ’ όλα στην ερ­γα­τι­κή τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώ­μα­τα, αλλά και σε τμή­μα­τα με­σαί­ων τά­ξε­ων- για μια τέ­τοια ρήξη απο­τε­λούν προ­ϊ­όν – συ­νέ­πεια της επι­θε­τι­κό­τη­τας της άλλης πλευ­ράς (της Ευ­ρω­ζώ­νης) αλλά και της εφαρ­μο­γής ενός προ­γράμ­μα­τος ανα­τρο­πής της λι­τό­τη­τας. Έτσι, όχι μόνο «νο­μι­μο­ποιεί­ται» αυτή η ρήξη αλλά και απο­κτά το κοι­νω­νι­κό, τα­ξι­κό και προ­γραμ­μα­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο που μπο­ρεί να ανα­δεί­ξει την Αρι­στε­ρά σε ηγε­μο­νι­κή πο­λι­τι­κή δύ­να­μη μιας τέ­τοιας ρήξης. Αλλά και να νο­μι­μο­ποι­ή­σει τον αγώνα και τις θυ­σί­ες που θα απαι­τη­θούν από μια τέ­τοια ρήξη – η ερ­γα­τι­κή τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώ­μα­τα μπο­ρούν να απο­δε­χτούν τον αγώνα και τις θυ­σί­ες μόνο στο όνομα μιας πο­λι­τι­κής και ενός προ­γράμ­μα­τος που θα υπη­ρε­τεί τα δικά τους συμ­φέ­ρο­ντα. Το αντί­θε­το, δη­λα­δή να φα­ντα­στού­με ότι μια «προ­κα­τα­βο­λι­κή» ρήξη με την Ευ­ρω­ζώ­νη με μο­νο­με­ρή έξοδο από αυτή θα φέρει ή θα ευ­νο­ή­σει τη ρήξη με τις πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας και τον εγ­χώ­ριο κα­πι­τα­λι­σμό συ­νι­στά μια αντι­στρο­φή προ­τε­ραιο­τή­των που μπο­ρεί να απο­βεί κα­τα­στρο­φι­κή για την Αρι­στε­ρά.

Στη δεύ­τε­ρη αυτή πε­ρί­πτω­ση, το νό­μι­σμα και η αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα της (κα­πι­τα­λι­στι­κής) εθνι­κής οι­κο­νο­μί­ας απο­κτούν τον ηγε­μο­νι­κό ρόλο σε βάρος του τα­ξι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου της ρήξης, με απο­τέ­λε­σμα την ηγε­μο­νία σε μια τέ­τοια ρήξη να την πά­ρουν δυ­νά­μεις εχθρι­κές προς την Αρι­στε­ρά. Η ερ­γα­τι­κή τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώ­μα­τα δεν θα δώ­σουν όλες τους τις δυ­νά­μεις σε ένα τέ­τοιο αγώνα για να είναι την επό­με­νη μέρα απλός «πα­ρα­γω­γι­κός συ­ντε­λε­στής» σε ένα πιο αντα­γω­νι­στι­κό και «εθνι­κά κυ­ρί­αρ­χο» κα­πι­τα­λι­σμό.

Από αυτή την άποψη, η Κύ­προς απο­τέ­λε­σε ιδιαί­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, καθώς το θέμα της εξό­δου από το ευρώ μπήκε πα­ράλ­λη­λα και ταυ­τό­χρο­να με το αί­τη­μα για μια λύση εκτός μνη­μο­νί­ου, ακρι­βώς γιατί το μνη­μό­νιο εγκαι­νιά­στη­κε με «κού­ρε­μα» της αστι­κής τάξης, πράγ­μα που δη­μιούρ­γη­σε όρους εθνι­κής κρί­σης. Σε όλες τια άλλες πε­ρι­πτώ­σεις των χωρών του ευ­ρω­παϊ­κού Νότου είναι η δυ­να­μι­κή των αγώ­νων ενά­ντια στα μνη­μό­νια και τη λι­τό­τη­τα που οδη­γεί στο ση­μείο της ρήξης με την Ευ­ρω­ζώ­νη. Αλλά, παρά την ιδιαι­τε­ρό­τη­τα, η Κύ­προς επι­βε­βαιώ­νει τον ισχυ­ρι­σμό μας: στο βαθμό που η έξο­δος από το ευρώ και η ανα­ζή­τη­ση γε­ω­πο­λι­τι­κών αντί­βα­ρων ηγε­μό­νευ­σε ένα­ντι του τα­ξι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου της αντι­πα­ρά­θε­σης, την πρω­το­βου­λία των κι­νή­σε­ων και την ηγε­μο­νία δια­τή­ρη­σε μέχρι τέ­λους η αστι­κή τάξη.

Δεύ­τε­ρο, όσον αφορά το στόχο αυτής της σύ­γκρου­σης: Αυτός ο στό­χος δεν μπο­ρεί παρά να είναι η κατά το δυ­να­τόν ευ­ρύ­τε­ρη με­τά­δο­ση της ρήξης στην ίδια την Ευ­ρω­ζώ­νη και την Ε.Ε. Η λε­νι­νι­στι­κή θε­ω­ρία του «αδύ­να­μου κρί­κου» δεν μι­λά­ει ταυ­το­λο­γι­κά για έναν κρίκο που έχει αδυ­να­τί­σει και άρα μπο­ρεί να σπά­σει, αλλά και για ένα κρίκο που συ­μπυ­κνώ­νει τις πιέ­σεις, τα προ­βλή­μα­τα και τα αδιέ­ξο­δα όλης της ιμπε­ρια­λι­στι­κής αλυ­σί­δας. Γι’ αυτό, ο «αδύ­να­μος κρί­κος» που σπάει από τις πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας, δεν πρό­κει­ται να επι­βιώ­σει παρά μόνο αν η δυ­να­μι­κή της ρήξης επε­κτα­θεί σε όλη την ιμπε­ρια­λι­στι­κή αλυ­σί­δα ή έστω σε με­ρι­κούς ακόμη κρί­κους της. Αυτή η σω­τή­ρια εξω­στρε­φής δυ­να­μι­κή δεν μπο­ρεί να υπη­ρε­τη­θεί απο­τε­λε­σμα­τι­κά με μια πο­λι­τι­κή μο­νο­με­ρούς απο­χώ­ρη­σης από το ευρώ – είναι γι’ αυτό το λόγο που το «Έξω από το ευρώ» ενώ είναι ένα ισχυ­ρό εν­δε­χό­με­νο απο­τέ­λε­σμα της ρήξης με τα μνη­μό­νια και την τρόι­κα, δεν πρέ­πει να είναι στό­χος της Αρι­στε­ράς. Αντί­θε­τα, πρέ­πει να υπη­ρε­τη­θεί με μια επε­κτα­τι­κή πο­λι­τι­κή που θα απο­σκο­πεί στη διά­λυ­ση όλης της ιμπε­ρια­λι­στι­κής αλυ­σί­δας της Ευ­ρω­ζώ­νης. Με λίγα λόγια, ο στό­χος της ρήξης με την Ευ­ρω­ζώ­νη είναι η κι­νη­μα­τι­κή-διε­θνι­στι­κή επέ­κτα­ση και όχι η «εθνι­κή» ανα­δί­πλω­ση.

Επι­μύ­θιο: Η Κύ­προς-ση­μείο κα­μπής

Όποια και αν είναι η τε­λι­κή κα­τά­λη­ξη της κυ­πρια­κής κρί­σης, έχει βάλει ήδη ανε­ξί­τη­λη τη σφρα­γί­δα της στις εξε­λί­ξεις στην Ευ­ρω­ζώ­νη. Όσοι προ­έ­βλε­ψαν ότι, ύστε­ρα από τη «σού­περ δόση» στην Ελ­λά­δα και τις απο­φά­σεις των Συ­νό­δων Κο­ρυ­φής για την τρα­πε­ζι­κή επο­πτεία, οι απο­φά­σεις για την «ορι­στι­κή σω­τη­ρία» της Ευ­ρω­ζώ­νης έχουν λη­φθεί και η ευ­ρω­παϊ­κή κρίση ξε­περ­νιέ­ται, αλλά και όσοι σε αυτό το πλαί­σιο πί­στε­ψαν ότι ο ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμός στα­θε­ρο­ποιεί­ται ξανά, έστω αργά και βα­σα­νι­στι­κά, δια­ψεύ­δο­νται πα­τα­γω­δώς. Οι πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις την Ιτα­λία, τα πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα της κυ­βέρ­νη­σης στην Ισπα­νία και το κλεί­σι­μο της «πα­ρέν­θε­σης» ηρε­μί­ας στην Ελ­λά­δα, ήταν τα προ­ε­όρ­τια. Η κυ­πρια­κή κρίση είναι η «βόμβα» που κα­τα­στρέ­φει κάθε αι­σιο­δο­ξία για στα­θε­ρο­ποί­η­ση και ξε­πέ­ρα­σμα της κρί­σης στην Ευ­ρω­ζώ­νη. Το πέ­ρα­σμα της κρί­σης στο πο­λι­τι­κό εποι­κο­δό­μη­μα και η προ­σβο­λή των «ιερών και οσίων» των κα­πι­τα­λι­στι­κών «αξιών» με τα συ­νε­χό­με­να «κου­ρέ­μα­τα», αλλά και η όξυν­ση των ιμπε­ρια­λι­στι­κών αντα­γω­νι­σμών (ο «γε­ω­πο­λι­τι­κός δαί­μο­νας») δεί­χνουν ότι η κρίση είναι εδώ και βα­θαί­νει. Το πα­λιρ­ροϊ­κά κύμα της Κύ­πρου θα χτυ­πή­σει πρώτα την Ελ­λά­δα και την κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά, ενώ νέες «εστί­ες» θα ανα­δει­χτούν. Το σύν­θη­μα «Ανα­τρο­πή για την επι­βί­ω­ση» θα γίνει πλα­τιά συ­νεί­δη­ση στις ερ­γα­τι­κές και λαϊ­κές μάζες στον ευ­ρω­παϊ­κό Νότο – και όχι μόνο.

Πρέ­πει να βγά­λου­με τα δι­δάγ­μα­τα από την Κύπρο για να εί­μα­στε έτοι­μοι για τους αγώ­νες που έρ­χο­νται.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s