Μνήμη χρυσόψαρου

tsipras karamanlis2

Η 6η Μάρτη θα μείνει στην ιστορία για τη μέρα που έφυγε από τη ζωή ο Ούγκο Τσάβες. Θα τη θυμόμαστε όμως και για την εμφάνιση του Α. Τσίπρα σε εκδήλωση του Ιδρύματος Κ. Καραμανλής προς τιμήν του «εθνάρχη». Τα όσα είπε ο Τσίπρας δεν αξίζουν κανένα περαιτέρω σχολιασμό. Μιλάνε από μόνα τους και βάζουν την τελική υπογραφή στη νέα φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αιτιάσεις ότι δεν μπορούσε να αρνηθεί την πρόσκληση και άλλες δικαιολογίες δεν μας αφορούν στο ελάχιστο. Ας ασχοληθούν με αυτές όσοι επιμένουν να μην βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Κι ας συνεισφέρουν κι αυτοί στις δικαιολογίες αυτού του τύπου και ας αποφύγουν για ακόμα μια φορά να μπούνε στην ουσία.  Όπως και να χει η εικόνα του Τσίπρα να κάθεται στην πρώτη σειρά του Μεγάρου μαζί με όλο τον επίσημο αστικό πολιτικό κόσμο της μεταπολίτευσης δείχνει απολύτως το που επέλεξε να κατατάσσεται πλέον ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αναδημοσιεύουμε παρακάτω τα κύρια σημεία της ομιλίας του, κι ας αναλογιστεί ο καθένας και η καθεμία που δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου περί τίνος πρόκειται.

Από το ΑΠΕ Ελευθεροτυπία

Ως πολιτικό που κατόρθωσε μια σπάνια πολιτική και προσωπική υπέρβαση χαρακτήρισε τον Κωσταντίνο Καραμανλή ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας και εξήρε τη συνεισφορά του στη θεμελίωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα μετά τη δικτατορία, μιλώντας απόψε σε εκδήλωση του Ιδρύματος Κ. Καραμανλής.
Με μια σύντομη αλλά περιεκτική αναφορά στην ιστορία, την παρουσία και τη δράση του ιδρυτή της ΝΔ ο κ. Τσίπρας είπε ότι ο Κ. Καραμανλής ήταν ο πολιτικός εκείνος που κατάφερε μια σπάνια πολιτική και προσωπική υπέρβαση των ασφυκτικών ορίων που είχαν επιβάλει τόσο στη χώρα όσο και στην παράταξή του, ο εμφύλιος και οι ξένοι προστάτες. Το καθεστώς του διαχωρισμού των Ελλήνων σε εθνικόφρονες και μη. Τις πρακτικές των διωγμών, της αστυνομικής ασυδοσίας και της κατάστασης πολιορκίας, που χαρακτήριζαν την Ελλάδα μέχρι το 1974. Με αποκορύφωμα, βέβαια, την επτάχρονη δικτατορία.

«Αυτήν την υπέρβαση οφείλουμε όλες οι πολιτικές δυνάμεις να τη διαφυλάξουμε και να μην λησμονούμε ότι ήταν ο ίδιος άνθρωπος που υπήρξε επί σειρά ετών το ισχυρό πρόσωπο ενός αυταρχικού καθεστώτος, που είχε οικοδομηθεί μέσα σε διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες που όλοι γνωρίζουμε» είπε.
Για τον μεταπολιτευτικό Καραμανλή, ο κ. Τσίπρας είπε ότι κατάφερε να διευρύνει τα όρια της παράταξής του, αφουγκράστηκε τις νέες δημοκρατικές ανάγκες και κυρίως την ιστορική ανάγκη να οικοδομηθεί στη χώρα μια σταθερή δημοκρατική νομιμότητα, που θα προστατεύει τα στοιχειώδη δικαιώματα, θα περιορίζει στο ελάχιστο τους πολιτικούς διαχωρισμούς και θα διασφαλίζει την ομαλή εναλλαγή στην εξουσία. Από αυτή την άποψη, πρόσθεσε, δεν συνέβαλε μόνο αποφασιστικά να ξεπεραστούν πρακτικές και λογικές άλλων εποχών, που και ο ίδιος είχε υπηρετήσει και μάλιστα πρωταγωνιστικά. Αλλά ξεπέρασε με μια έννοια και τον ίδιο τον εαυτό του.
Μια ακόμη προσφορά του Κ. Καραμανλή στη χώρα ήταν, σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα, ότι κατάφερε να ξεπεράσει, σε ορισμένα σημεία, τα όρια της ιδεολογίας του και συνέβαλε στην εμπέδωση της κουλτούρας της ομαλής δημοκρατικής εναλλαγής, η οποία πρέπει να διαφυλαχθεί. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, τόνισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπήρξε ποτέ παθητικός αποδέκτης εντολών, ούτε παρατηρητής των συσχετισμών. Διέθετε αξιόλογα πολιτικά προσόντα, χαρακτήρα, προσωπικότητα, κι αυτό που λέμε «πολιτικό τσαγανό».
Υπό το πρίσμα αυτό, είπε ο κ. Τσίπρας, η δομή της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μετά το 1974 φέρει έντονα τη σφραγίδα του, στο μέτρο που επιδίωξε τη θεσμική εξισορρόπηση των κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων και όχι την υποταγή της πολιτικής στα οργανωμένα και συμπαγή οικονομικά συμφέροντα, ούτε βέβαια τη διαιώνιση της διχόνοιας του ελληνικού λαού.
Καταλήγοντας ο κ. Τσίπρας εκμυστηρεύτηκε έναν προσωπικό του συλλογισμό. Όπως είπε «είναι ώρες που σκέφτομαι, ειδικά τούτες τις πρωτόγνωρες στιγμές που περνά η χώρα, αν ήταν παρόντες μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Χαρίλαος Φλωράκης, για να αναφερθώ μόνο στις προσωπικότητες της μεταπολίτευσης, πώς άραγε θα αντιδρούσαν; Πολύ πιθανόν, λοιπόν, αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν σήμερα παρών, να σχολίαζε με τα γνωστά σε όλους… γαλλικά του, πολλές πλευρές της σημερινής ευρωπαϊκής και ελληνικής πραγματικότητας».

Πηγή:ΑΠΕ

Ελευθεροτυπία

Advertisements

2 responses to “Μνήμη χρυσόψαρου

  1. Κανονικά, έπρεπε να πάει και η Αλέκα, για να θυμίσει ότι τον τίτλο του «Εθνάρχη» τον είχε απονείμει, για πρώτη φορά. στον Καραμανλή, ο Κώστας Χατζηαργύρης, δαγκωτός ΚΚΕ, που περιόδευε την Ελλάδα σαν πλασιέ της ΚΟΜΕΚΟΝ και της Ρωσίας (έκανε διαλέξεις παντού με ύμνους για τη Ρωσία του Μπρέζνιεφ) Αυτός έγραψε άρθρο στην Ελευθεροτυπία, όπου παρομοίαζε τον Καραμανλή με τον εθνάρχη της Κύπρου Μακάριο.
    Αν ρωτήσεις κανένα παλιό του ΚΚΕ, ξέρεις τι θα σου πούνε; -Μα, ο Χατζηαργύρης δεν ήταν μέλος του κόμματος!!!

    Μου αρέσει!

  2. Πουλιέται η θεωρία των 2 Καραμάν Αλήδων.

    Πουλιέται απ’ όλη την «επίσημη», «κεντρική» πολιτική «σκηνή» τώρα και από τον Α. Τσίπρα και το σταθμό «Στο Κόκκινο». Ξέχωρα που είναι μακριά απ’ την αλήθεια. Ξέχωρα που δεν έγινε αποχουντοποίηση σε στρατό-αστυνομία-δικαστές, ή που αναγκάστηκε να νομιμοποιήσει το ΚΚΕ (γιατί άραγε να δολοφονήθηκε το 1973 ο Ζαχαριάδης;).

    Είναι φτύσιμο για όλους αυτούς που βασανίστηκαν (ακόμα και στην μεταπολίτευση), εκδιώχθηκαν στην εξορία, δεν μπορούσαν να πάρουν ούτε καν άδεια για τρίκυκλο ή να δουλέψουν (λόγω πιστοποιητικό κοινωνικών), σπρώχτηκαν στην ξενιτιά ή στις πόλεις-τέρατα, δημιουργήματα του «οράματος» του.

    Και λίγα λέω! Ένας ποταπός και άξεστος πολιτικάντης με γερές αστικές πλάτες ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμάν Αλής. Και που ήξερε να πουλάει τον εαυτό του στα κωθώνια που τον ψηφίζανε και που πάντα βόλευε τους δικούς του.

    Είναι επίσης φτύσιμο να καμαρώνεις δίπλα στον δεξιό εσμό με τον Στεφανόπουλο τον ξάδερφο Αχιλλέα (παναγιά μου τι ογκόλιθος!) και τον ανιψιό δάμαλο Καραμανλή και τον κομμουνιστοφάγο Σαμαρά. Δεν είναι η βουλή, δεν είναι κάποια υποχρέωσή του. Είναι μια εκδήλωση του Ιδρυματος Καραμανλή. Τι είναι αυτό παλι; Think tank; Μπα, μια μπαρούφα κομπίνα για να ρουφάνε κανα χρήμα και να κοκορεύονται τα λαμόγια που το φτιάξανε. Με διευθύντρια τη μεγάλη (τρομάρα μας!) θεωρητικό Μαριάννα Πυργιώτη. Και με προκατόχους της εξέχοντα ρουσφετο-λαμόγια σαν τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, και τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη.

    Είναι φτύσιμο ακόμα ακόμα και για τη μνήμη του Τσάβες που πέθανε την ίδια μέρα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s