Αιμοδιψή καθάρματα

basanistesΤελικά ο άγριος βασανισμός των τεσσάρων αναρχικών συλληφθέντων για τη ληστεία στο Βελβεντό, σε συνδυασμό με την αξιοπρεπή πολιτικά στάση τους, ανέδειξε με κρυστάλλινο τρόπο την αγριότητα του κράτους μιας σάπιας αστικής τάξης που φλερτάρει ανοιχτά με την αυταρχική λύση. Ανέδειξε επίσης το βαθμό ηθικής εξαχρείωσης των ιδεολόγων της, είτε αυτοί είναι τηλεαστέρες, καθηγητάδες ή σοβαροί δημοσιογράφοι.

Το σημαντικότερο όμως γεγονός είναι πως τα βασανιστήρια και η διαχείρισή τους, ενταγμένα στην ιδεολογική ανασυγκρότηση του μπλοκ εξουσίας άρουν για μια ακόμη φορά τις επίπλαστες ενδοαστικές διαφορές. Έτσι από την αστική ακροδεξιά ΝΔ, μέχρι τα ναζίδια κι από τους «ευαίσθητους» κουβελοαριστερούς ως τους αρνητές της «βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται» (εκτός από την έννομη βία φυσικά), η σύμπνοια είναι πλήρης: «ιδού ο εχθρός, ζήτω το κράτος και τα σώματα ασφαλείας που είναι η επιτομή της δημοκρατίας» κραυγάζουν όλα τα καθάρματα, νομιμοποιώντας τα βασανιστήρια ως καθημερινή πρακτική κι ιδεολογία των μπάτσων, ως τον τρόπο αναπαραγωγής της αστικής εξουσίας.

Την ίδια στιγμή ο -θα μηνύσω την Γκάρντιαν αλλά μαθαίνω τώρα αγγλικά- Δένδιας προκατέβαλε εξαρχής το πόρισμα των μπάτσων, είχε το θράσος να δικαιολογήσει το photoshop για επιχειρησιακούς λόγους, λες και η κοινωνία οφείλει να κατανοεί και να θεωρεί προτεραιότητά της, τις ανάγκες των ένστολων ταγματασφαλιτών. Ο Δένδιας είναι ο ιδεολογικός εκπρόσωπος των ένστολων βασανιστών, ο εκφραστής της νέας κυρίαρχης ιδεολογίας που αποτελεί αυτούσια αν και πιο θεωρητικοποιημένα την ιδεολογία του βαθέος κράτους και των σωμάτων ασφαλείας. Ταυτόχρονα επειδή η κρίση αναδεικνύει τα φαντάσματα της ιστορίας που η χυδαία ανάπτυξη του καταναλωτισμού και του life style είχε συγκαλύψει, ο ακροδεξιός υπουργός είναι ο επίγονος των χιτών και των ταγματασφαλιτών, είναι η ενσάρκωση της αστικής πολιτικής: υπεράσπιση του ωμού αδιαμεσολάβητου συμφέροντος του κεφαλαίου -αστός ο ίδιος- και νόμος και τάξη για τους αμφισβητίες και τους υποτελείς.

Σε αυτό τον ιδιότυπο του πολιτικού της νέας εποχής, η οποία οριοθετεί ξανά την αστική νομιμότητα, την ιδεολογία και τις πρακτικές της, συνωστίζονται όλα τα καθάρματα που αντιλαμβάνονται, πολύ περισσότερο από τους σοσιαλδημοκράτες οπαδούς της νομιμότητας, πως οι εμφυλιοπολεμικές κραυγές είναι η νέα νομιμότητα, η συγκολλητική ουσία που ενοποιεί την αστική τάξη αλλά και τα απομεινάρια της μεσαίας τάξης, τους αλαλάζοντες μικροαστούς και συνολικότερα όλα τα απάνθρωπα ανθρωπάκια που σπέυδουν να συμπαραταχθούν με την εξουσία και τους αφέντες μήπως και σώσουν το τομάρι τους. Έτσι κάτι ξεχασμένοι πολιτικοί αστέρες όπως ο Λοβέρδος κι ο Καρατζαφύρερ, στα αζήτητα πια, έσπευσαν να πλέξουν το εγκώμιο των ναζί ο πρώτος και να σκυλεύσει τη μνήμη του Γρηγορόπουλου ο δεύτερος, μήπως και δουν την τρέχουσα αξία τους ως πολιτικά προϊόντα να ανεβαίνει. Ενώ ο ναζιστικός υπόκοσμος ως η κατεξοχήν πολιτική έκφραση της αστυνομίας βλέπει την αστική δημοκρατία να υιοθετεί την ατζέντα του και αναζητά τρόπους να εμφανιστεί ως εξίσου αξιόπιστη πολιτική δύναμη κι όχι ως εσμός μαφιόζων και μπάτσων.

Η αστυνομία αναβαθμίζει το ρόλο της, αναλαμβάνει καθήκοντα παιδαγωγού της κοινωνικής ζωής και γενικότερα δρα με νόμιμο τρόπο ως παρακρατικός μηχανισμός που διψά για αίμα: βασανίζει καθημερινά σε δρόμους, τμήματα και στη ΓΑΔΑ, στήνει σκευωρίες που ακολουθούν πρόθυμα οι εισαγγελείς (περίπτωση Μαρφίν), εξωθεί ανθρώπους πονεμένους στην αυτοκτονία τρομοκρατώντας τους με διώξεις, όπως το 33χρόνο Βαγγέλη από το Χαϊδάρι και τελικά ακόμα και μέσα στην καθημερινή ζωή, απειλεί με τον τσαμπουκά της τη ζωή των πολιτών (ο θάνατος της 20χρονης Πωλίνας από διερχόμενο περιπολικό στον Κορυδαλλό, οι δύο έφηβοι στο Ηράκλειο Κρήτης που παραμένουν βαριά τραυματίες ύστερα από δυστύχημα που προκάλεσαν οι Διαδες).

Από την άλλη μεριά μόνο τους τελευταίους μήνες κάθε λογής μπάτσοι έχουν εμπλακεί σε εμπόριο ναρκωτικών, σε σπείρα εκβιαστών, σε ληστείες και κλοπές, σε προστασία, σε τέτοιο βαθμό που να είναι εμφανής η αλληλοπλοκή υποκόσμου και αστυνομίας πέρα από ιδεολογικές ερμηνείες.  Ενώ η ανοιχτή σύνδεση των μπάτσων με τους ναζί όχι μόνο αποτελεί πραγματικότητα που βιώνουν στο πετσί τους μετανάστες, αναρχικοί και γενικότερα όποιος πέφτει ως εχθρός στα χέρια τους, αλλά η ναζιστικοποίηση της αστυνομίας εκτός από το να προφυλάσσει ξεδιάντροπα τους ναζίδες, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη για το πόσο ανόητες ή τυχοδιωκτικές είναι οι επικλήσεις στην αστυνομία να αφοπλίσει τα ναζιστικά καθάρματα λες και το κράτος ήταν ποτέ ουδέτερο.

Να κάνουμε εδώ μια επισήμανση. Δε θρηνούμε για την παρακμή μιας εξιδανικευμένης αστικής δημοκρατίας που δεν υπήρξε ποτέ. Για τους επαναστάτες κομμουνιστές εξάλλου κάθε αστική δημοκρατία οφείλει να ανατραπεί με μια επανάσταση που το περιεχόμενο της δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από τη συντριβή του κράτους. Επομένως ούτε χούντα θεωρούμε πως έχουμε, ούτε νιώθουμε καμιά νοσταλγία για τη χαμένη τιμή της δημοκρατίας, αλλά δε μένουμε αδιάφοροι στη διαδικασία ταύτισης των μορφών αστικού κράτους με το αληθινό του περιεχόμενο, γιατί αυτή η διαδικασία θα ολοκληρωθεί πάνω στα κεφάλια μας.

Κλείνοντας μια υπενθύμιση σε όσους διψούν για αίμα, στους αφέντες και τους υπηρέτες τους που νομιμοποιούν τις πιο βάρβαρες πρακτικές της εξουσίας, πρακτικές που εναρμονίζουν το πολιτικό εποικοδόμημα με την ταξική επίθεση που λαμβάνει χώρα εδώ και τρία χρόνια στην κοινωνία των ιδιωτών: δε φοβόμαστε όλοι, ούτε όλοι μεθάμε με το κοινοβουλευτικό όπιο που τάζει ο Σύριζα. Κι αν ο Σαμαράς μιλά με το θεό, ας τον ρωτήσει για τη στιχομυθία Χριστού με το ληστή στο Γολγοθά. Κι αν ο τσεκουροφόρος Βορίδης εκστασιάζεται με το μονοπώλιο της βίας και θέλει επαναφορά της θανατικής ποινής, να ξέρει πως τα μεταμοντέρνα στρατοδικεία θα γεννήσουν τους νέους κομμουνιστές-αντάρτες. Τέλος αν ο Δένδιας θέλει να κλείσει τις εκκρεμότητες του 1974, ας έχει υπόψη του πως το 74 δε θα υπήρχε χωρίς το Δεκέμβρη του 1944 και το συνειδητό προλεταριάτο δεν έχει λησμονήσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς του από τότε. Και αυτή τη φορά, κανείς δεν ξέρει, ο Σκόμπι και το ιππικό του  μπορεί και να μην εμφανιστεί ποτέ.

Άκης Τζάρας

Advertisements

10 responses to “Αιμοδιψή καθάρματα

  1. Μήπως για την αγριότητα των μπάτσων φταίνει και κάτι άρθρα σαν αυτό; Λέω, μήπως…

    Μου αρέσει!

  2. Αυτοί που αντιστέκονται έχουν απόλυτο δίκιο να αντιστέκονται όταν η καταστολή γίνεται για να αποτραπεί κάτι που οι νόμοι και το Σύνταγμα το επιτρέπουν ή το κατοχυρώνουν. Τότε μιλάμε για «απρόκλητη επίθεση» της αστυνομίας και έχεις κάθε δικαίωμα στην αυτοάμυνα.
    Αν η καταστολή γίνεται για να αποτρέψει παράνομες πράξεις, είναι αλλιώς.
    Εξάλλου, εγώ δε μίλησα για κρατική καταστολή, αλλά, για την αγριότητα, που επιδεικνύει ένας μπάτσος όταν χτυπάει έναν κρατούμενο, ή κάποιον που δεν αντιστέκεται πια. Τότε τον χτυπάει από εκδίκηση και όχι για να καταστείλει την αντίστασή του και αυτό είναι απολύτως παράνομο.
    Κι αυτή την αγριότητα σίγουρα την καλλιεργούν κάτι τέτοια άρθρα, που βάζουν στο ίδιο τσουβάλι όλους τους μπάτσους και τους καταδικάζουν σα να έχουν όλοι τους το γονίδιο του βασανιστή.
    Αυτό εκτός που είναι ανεπίτρεπτο ως ρατσιστικό, έχει και σαν αποτέλεσμα να φανατίζει και τους άλλους μπάτσους που δε θα ήθελαν να κάνουν βασανιστήρια. Και τους στέλνει κατευθείαν στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής.
    Αντίθετα, όλοι έχουμε δει, είτε σαν αυτόπτες, είτε στην τηλεόραση σκηνές «απρόκλητης επίθεσης» ενάντια στα ΜΑΤ, είτε λεκτικά, με το γνωστό «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», είτε πρακτικά με μολότοφ, πέτρες, ή μπουκάλια, είτε έχουμε ακούσει χυδαιότατα υβρεολόγια εκτοξευόμενα προς τους μπάτσους χωρίς κανένα απολύτως λόγο.
    Σ’ αυτά πρωτοστατούν οι αναρχικοί, που προκαλούν συνέχεια την αστυνομία, ίσως για να επαναστατικοποιήσουν τον κόσμο. Όπως κι εσύ, βλέπεις την κρατική καταστολή και δεν αναρωτιέσαι τι την προκάλεσε.
    Αυτές οι πράξεις έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα : αντί να επαναστατικοποιούν τον κόσμο, αφιονίζουν τους μπάτσους και την πληρώνουν όσοι πέφτουν στα νύχια τους.

    Μου αρέσει!

  3. Κοιτα Βλαδίμηρε. Η ταξική πάλη δεν έχει όριο τον αστικό νόμο. Αυτό σαν διαβασμένος μαρξιστής θα έπρεπε να το είχες μάθει. Αςπουμε το μνημόνιο είναι νόμος του κράτους και μάλιστα 3 φορές με ένα κάρο νομικές διατάξεις και ερμηνευτικές εγκυκλιους που έχουν τινάξει τα πάντα στον αέρα. Εσύ λες ότι πρέπει να αντιστέκεται κανείς μόνο στα όρια της νομιμότητας. Επομένως για όλα αυτά πρεπει να κατσουμς στα αυγά μας.
    Ξέρεις συγκολέυομαι να πιστεψω ότι είσαι πραγματικά μαρξιστής έστω και της Β’ Διεθνους της εποχής του Β. Λήμπνεκτ καιτους Λασάλ. Και αν δεν είσαι ουτε αυτό, τότε είσαι ενας τρολίστας ή κατι ακόμα χειροτερο που δεν θα στο πώ.
    Δεύτερον Βλαδίμηρε, μην επιμένεις εδώ δεν πρόκειται να πιάσεις λαυράκι. Πήγαινε ξανά για διαβασμα για να γίνεις πιο πιστευτός. Αλλά μάθε πρώτα, κομμουνιστής δεν περνιέσαι, είσαι. Δεν γίνεσαι καταπίνοντας τις περιλήψεις της ακαδημίας επιστημών της ΕΣΣΔ, χρειάζεσαι και ψυχή. Προσεξε αυτό δεν είναι ηθικολογία έχει να κανει με την ουσία ενός κομμουνιστή. Και εσύ ψυχή δεν έχεις και αυτό κανει μπάμ με αυτά που γράφεις. Το ερώτημα είναι γιατί δεν έχεις…
    Και κάτι τελευταίο για τους μπάτσους (που είναι μπάτσοι αφού έτσι τους αναφέρεις αλλά όχι και γουρούνια και δολοφόνοι) που τόσο συμπωνας και φοβάσαι μην «αφιονίσουν». Σιγά μην αφιονίσουν. Καρφί δεν τους καίγεται. Πρώτον γιατί είναι στυγνοί επαγγελματίες εντελώς συνειδητοί σ’ αυτό που κάνουν από πριν μπουν στη σχολή και το μόνο που τους ενδιαφέρει ειναι να βρουν κανενα θυμα για να τον εκβιασουν και να του τα πάρουν.
    Τρίτον, η αστυνομία «Βλαδίμηρε» δεν είναι άτακτο σώμα που λειτουργεί με το θυμικό, αλλά οργανωμένος θεσμός του αστικού κράτους. Αλλά ακόμα κι αν λειτουργήσει κανείς με το θυμικό, αν οι ενεργειές του δεν είχαν την επίσημη καλυψη της υπηρεσίας (ε’ υπηρεσία δεν το λένε;) τότε θα βρίσκόταν σε χρόνο ντε τε εξω από το σώμα (ε’ σώμα δεν το λενε;;). Κανω λάθος; ΟΧΙ δεν κάνω. Και επειδή τα βασανιστήρια έχουν την πλήρη καλυψη όχι μόνο της φυσική ηγεσία της αστυνομίας αλλά και της πολιτικής τότε δικαιούμαστε να μιλάμε για βασανιστές, όχι μόνο για τους φυσικούς αυτουργούς, αλλά κυρίως για τους ηθικούς που προωθούν τακτικές γκουανταναμο για να αντιμετωπίσουν τις λαικές αντιδράσεις και τους πολιτικούς τους εχθρούς.

    Μου αρέσει!

  4. Μήπως αν δεν επιτεθόμασταν ιδεολογικά στους καπιταλιστές, θα τη περνάγαμε καλύτερα;

    Μου αρέσει!

  5. Δημήτρη
    Αν εσύ αποκαλείς «ιδεολογική επίθεση» τους χαρακτηρισμούς «αιμοδιψή καθάρματα» «χίτες», «ταγματασφαλίτες» και γενικά όλο το λιβελογράφημα του κ. Τζάρα, εντάξει, μιλάμε άλλη γλώσσα.

    Μου αρέσει!

  6. Κοίτα, kseeth,
    συμφωνώ ότι «Η ταξική πάλη δεν έχει όριο τον αστικό νόμο». Το θέμα είναι, όμως, τι εννοείς εσύ και τι εννοώ εγώ μ’ αυτή; Εγώ εννοώ ότι στην εξέγερση καταλύονται οι αστικοί νόμοι. Όσον αφορά την «ειρηνική» περίοδο, την περίοδο της αστικής δημοκρατίας, δε συμφέρει να παραβιάζονται οι νόμοι, δε συμφέρει στους προλετάριους να το παίζουν καουμπόηδες ή αναρχικοί, μπαχαλάκηδες, σπασιματίες, ή (το χειρότερο) Ρομπέν των Δασών ή αντάρτες πόλεων ή τρομοκράτες. Αυτά, βέβαια, όσο οι ίδιοι οι αστοί τηρούν (και στο βαθμό που τηρούν) τους κανόνες της ίδιας της δημοκρατίας τους. Αυτό ακριβώς έγραψα στο σχόλιό μου. Η δημοκρατία συμφέρει πολύ περισσότερο στο προλεταριάτο από ότι συμφέρει στην αστική τάξη. Γι’ αυτό έγραφε ο Ένγκελς :
    «Η ειρωνεία της παγκόσμιας ιστορίας τα αναποδογυρίζει όλα και τα βάζει με το κεφάλι κάτω. Εμείς οι «επαναστάτες», οι «ανατροπείς», προκόβουμε καλύτερα με τα νόμιμα μέσα, παρά με τα παράνομα και την ανατροπή. Τα κόμματα της τάξης, όπως αυτοαποκαλούνται, χάνονται μέσα στη νόμιμη κατάσταση που τα ίδια δημιούργησαν» και παρακάτω :
    «Τη σοσιαλδημοκρατική ανατροπή, που ακριβώς τώρα την ωφελεί τόσο πολύ η τήρηση των νόμων, δεν μπορούν να τη χτυπήσουν παρά μόνο με μια ανατροπή από τα κόμματα της τάξεως, ανατροπή που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να καταπατήσει τους νόμους».
    Μιλάς για αντίσταση στο μνημόνιο και θεωρείς ότι το να αντιστέκεται κανείς μόνο μέσα στα όρια της νομιμότητας σημαίνει να «κάτσουμε στ’ αυγά μας». Εγώ θα έλεγα ότι για να καταργήσουμε όλους τους αστικούς νόμους, θα πρέπει να πάρουμε την εξουσία. Και δεν είμαι καθόλου οπαδός της θεωρίας «ή όλα ή τίποτα». Απλά, θεωρώ, σε συμφωνία με τον Ένγκελς ότι η αστική δημοκρατία μας δίνει όλα τα απαραίτητα μέσα για να επαναστατικοποιήσουμε τις μάζες και να εξεγερθούν, ότι την αστική δημοκρατία πρέπει να την προσέχουμε σαν κόρη οφθαλμού και να μην αφήνουμε κανέναν να την παραβιάζει, γιατί ο περιορισμός της πρώτα-πρώτα εμάς βλάπτει.
    Την αστική δημοκρατία θα την αποβάλουμε σα φιδοπουκάμισο όταν θα είναι πια πολύ στενή για μας, όταν θα μας στενεύει στις μασχάλες, όταν θα έχουμε δρέψει όλους τους καρπούς της, όταν θα έχουμε, με την καλή χρησιμοποίηση που θα της κάνουμε, πείσει το λαό ότι η καλύτερη αστική δημοκρατία είναι χειρότερη και από την πιο κακή σοβιετική δημοκρατία.
    Όσο ο λαός προτιμάει την αστική δημοκρατία από τη δική μας, δεν υπάρχει πιο ολέθριο λάθος από το να παραβιάζουμε τους νόμους της. Αντί να έρθει κοντά μας ο λαός, στρέφεται εναντίον μας.
    Εξάλλου, όταν η αστική δημοκρατία κινδυνεύει από φασίστες ή στρατοκράτες, οι κομμουνιστές την υπερασπίζουν, από κοινού με τους αστούς δημοκράτες, όπως έκαναν οι μπολσεβίκοι, που όταν εκδηλώθηκε το κίνημα του Κολτσάκ, απέσυραν προσωρινά το σύνθημα «όλη η εξουσία στα σοβιέτ», που σήμαινε ανατροπή της κυβέρνησης Κερένσκι, γιατί ο Κερένσκι ήταν, μέχρι την ήττα του Κολτσάκ, προσωρινός σύμμαχος.
    Με κατηγορείς ότι δεν έχω ψυχή. Αυτό είναι το μεγάλο ελάττωμα των αριστερών στην Ελλάδα. Μας έχει φάει η «ψυχή» και το συναίσθημα. Τα μάτια μας είναι μόνιμα βουρκωμένα από θλίψη για τα όσα στραβά συμβαίνουν και από οίκτο για τους «ταπεινούς και καταφρονεμένους». Τόσο πολύ κλαίμε και θρηνούμε, που από τα δάκρια δεν μπορούμε να δούμε καθαρά τίποτα.
    Αλλά, υπάρχει κι άλλη έννοια της «ψυχής», που μάλλον σ’ αυτήν αναφέρεσαι, η έννοια της παλικαριάς, του να κατεβαίνεις στο δρόμο να πλακώνεσαι με τους μπάτσους, να τρως χημικά, κλπ., κλπ.
    Δεν πρόκειται να υπερασπίσω τον εαυτό μου απέναντι σ’ αυτή την κατηγορία, πρώτο γιατί δε θέλω να μιλάω για τον εαυτό μου και δεύτερο γιατί εδώ συζητάμε ποια άποψη ωφελεί περισσότερο το κίνημα και την κατάκτηση της εξουσίας και όχι πόσο αγωνιστής είναι ο ένας ή ο άλλος.
    Για τους μπάτσους.
    Φαίνεται πως τους ξέρεις πολύ καλά (προς θεού, μην το παρεξηγήσεις, δεν είναι μπηχτή) για να ξέρεις ότι είναι «στυγνοί επαγγελματίες» και «εντελώς συνειδητοί σ’ αυτό που κάνουν από πριν μπούνε στη σχολή» και δεν υπάρχει περίπτωση να τους «αφιονίσει» κανείς, γιατί έτσι είναι από φυσικού τους. Από αυτά που λες συμπεραίνω ότι μάλλον αγνοείς και την εξέλιξη ενός ανθρώπου ανάλογα με τις συνθήκες που βρίσκεται και το πώς γίνεται κάποιος μπάτσος, ή, γιατί πηγαίνει στη σχολή. Εσύ θεωρείς ότι έτσι κι αλλιώς είναι όλοι οι μπάτσοι σκάρτοι από τα γεννοφάσκια τους και γίνονται μπάτσοι έχοντας πλήρως ξεκαθαρισμένο στο μυαλό τους τη μαρξιστική θεωρία για τις τάξεις κι ότι αυτοί μπαίνουν στο Σώμα για να καταπνίξουν το αριστερό κίνημα και, από την άλλη, «το μόνο που τους ενδιαφέρει ειναι να βρουν κανενα θυμα για να τον εκβιασουν και να του τα πάρουν». Υποθέτεις, δηλαδή, ότι πριν ακόμα μπουν στη σχολή είναι ήδη «αιμοδιψή καθάρματα».
    Σίγουρα, η αστυνομία δεν είναι άτακτο σώμα που λειτουργεί με το θυμικό (άσε, που και το πιο άτακτο σώμα έχει τους κανόνες του και την καθορισμένη πολιτική του), αλλά, μπερδεύεις το «σώμα» με τους άντρες που το αποτελούν. Αυτή είναι μια βασική διαφορά των μαρξιστών από τους αναρχικούς : οι μαρξιστές τα βάζουν με τους θεσμούς, τους οποίους θέλουν να εξαλείψουν, οι αναρχικοί τα βάζουν με τους ανθρώπους, τους οποίους θέλουν να εξαλείψουν. Π.χ., οι μαρξιστές λένε «θάνατος στον καπιταλισμό», η, λαϊκότερα, «θάνατος στη μπουρζουαζία», οι αναρχικοί λένε «θάνατος στα αφεντικά», ή, λαϊκότερα, «φάτε τους πλούσιους». Οι μαρξιστές λένε «πόλεμος ενάντια στη θρησκεία», οι αναρχικοί λένε «σφάξτε τους παπάδες» (και στον ισπανικό εμφύλιο το εφάρμοσαν στην πράξη, δυναμώνοντας έτσι τη λαϊκή βάση του Φράνκο).
    Ο ίδιος ο Μαρξ έδωσε στον Πρόλογο της πρώτης έκδοσης του «Κεφαλαίου» ένα δείγμα αυτού που αποκαλώ μαρξιστικό ανθρωπισμό : «Λίγα λόγια για να αποφευχθούν ενδεχόμενες παρεξηγήσεις. Τις μορφές του κεφαλαιοκράτη και του γαιοκτήμονα δεν τις ζωγραφίζω με ρόδινα χρώματα. Εδώ, όμως, πρόκειται για πρόσωπα μόνο εφόσον αποτελούν την προσωποποίηση οικονομικών κατηγοριών και είναι φορείς καθορισμένων ταξικών σχέσεων και συμφερόντων. Η δική μου άποψη που αντιλαμβάνεται την εξέλιξη των οικονομικών κοινωνικών σχηματισμών σα διαδικασία (προτσές) φυσικής ιστορίας μπορεί, λιγότερο από κάθε άλλη, να θεωρεί το ξεχωριστό άτομο υπεύθυνο για συνθήκες, προϊόν των οποίων παραμένει το ίδιο, όσο κι αν μπορεί να ανυψωθεί υποκειμενικά πάνω από αυτές».
    Το άτομο-μπάτσος φυσικά και έχει θυμικό που επηρεάζεται από τη συμπεριφορά του «εχθρού». Αυτό δε σημαίνει ότι οι διαταγές που έχει δεν κανονίζουν τη συμπεριφορά του. Αλλά και οι διαταγές της αστυνομίας θα ήταν περίεργο να είναι, στα καλά καθούμενα (δηλαδή, όταν κανείς δεν παραβαίνει τους νόμους), «βασανίστε, χτυπήστε, ανοίξτε κεφάλια». Αυτό θα ήταν απολύτως παράλογο. Ο Μαρξ λέει πως η δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα για την αστική τάξη, γιατί εξασκεί την κυριαρχία της έμμεσα και γι’ αυτό πολύ πιο αποτελεσματικά.
    Το ωραίο, όμως, είναι ότι κάνουμε ολόκληρη συζήτηση από αφορμή το βασανισμό τεσσάρων τρομοκρατών. Όχι πως δεν αξίζει τον κόπο, αλλά, δεν μπορεί να το βλέπουμε από μαρξιστική σκοπιά, παρά μόνο από αστική, ανθρωπιστική σκοπιά. Θα έπρεπε να το δούμε μαρξιστικά μόνο αν επρόκειτο για λαϊκούς αγωνιστές, που διώκονταν για τις πολιτικές πεποιθήσεις τους, ή τη συμμετοχή τους σε επαναστατικά κόμματα, ή συνδικαλιστές για τη δράση τους, ή, για την αντίθεσή τους σε ένα τυραννικό, παράνομο (με την αστική έννοια) καθεστώς, που κυβερνούσε με τη βία το λαό και δεν του άφηνε άλλη διέξοδο παρά της αυτοάμυνας, δηλαδή, να απαντήσει με τη βία.
    Τίποτε από όλα αυτά δε συνέβη. Τα παιδιά αυτά (και όχι τόσο αυτά, όσο οι άλλοι που κινούν τα νήματα) επέλεξαν να απαντήσουν στη δημοκρατία με τα καλάσνικοφ. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι μαρξιστές, είναι να διαμαρτυρηθούν γιατί οι βασανισμοί κρατουμένων, άσχετα αν πρόκειται για κλέφτες, ληστές, τρομοκράτες, ή εμπόρους ναρκωτικών, είναι πράξη παράνομη και καταδικαστέα.
    Εσύ, όμως, βλέπω, ότι μιλάς για «λαϊκές αντιδράσεις» και «πολιτικούς εχθρούς» της κυβέρνησης!
    Μήπως και το ότι δεν έχω «ψυχή» αφορά και το ότι καταδικάζω την τρομοκρατία;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s