Μετά το «θρίαμβο» της δόσης, τι;

του Πάνου Κοσμά από το Rproject

Μπροστά σε μια νέα συγκυρία, προσωρινής-σχετικής σταθεροποίησης της κυβέρνησης, αλλά και μπροστά στο «απειλητικό» 2013 όπου θα κριθούν πολλά.

Η δα­νεια­κή «σού­περ δόση» των συ­νο­λι­κά 52,5 δισ. ευρώ εκτα­μιεύ­ε­ται (έστω και σε… δό­σεις), η κυ­βέρ­νη­ση πα­νη­γυ­ρί­ζει, υπο­κι­νού­με­νες πο­λι­τι­κές διερ­γα­σί­ες με άδηλη την τε­λι­κή τους έκ­βα­ση αλλά με προ­φα­νή στό­χευ­ση είναι σε πλήρη εξέ­λι­ξη, εγ­χώ­ρια και ξένα κέ­ντρα ετοι­μά­ζουν «με­γά­λη επι­χεί­ρη­ση» ικα­νο­ποί­η­σης του «κοι­νού περί δι­καί­ου αι­σθή­μα­τος του λαού» με δια­πό­μπευ­ση ή και φυ­λά­κι­ση επί­λε­κτων μελών του πο­λι­τι­κού και επι­χει­ρη­μα­τι­κού κα­τε­στη­μέ­νου, μια με­γά­λη και γιορ­τι­νή χο­ρω­δία πο­λι­τι­κών και στε­λε­χών της αγο­ράς ψάλ­λει το ωσαν­νά της επερ­χό­με­νης ανά­πτυ­ξης που θα βάλει τέλος σε όλα τα δεινά… Και όλοι μαζί, αντι­με­τω­πί­ζουν με δυ­σπι­στία και αγω­νία τους τρεις αστάθ­μη­τους πα­ρά­γο­ντες που μπο­ρούν να ανα­τρέ­ψουν όλα τα σχέ­δια: την ύφεση (που είναι εκτός ελέγ­χου), την κοι­νω­νία (που βρά­ζει, έτοι­μη να εκρα­γεί) και την Αρι­στε­ρά-πά­νω απ’ όλα τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (που, παρά τις προ­σπά­θειές τους, δεν έχει ακόμη «εξη­με­ρω­θεί»).

Το σί­γου­ρο είναι ότι βα­δί­ζο­ντας ολο­τα­χώς σε ένα έτος κα­μπής και καθώς δια­μορ­φώ­νε­ται μια νέα βρα­χυ-με­σο­πρό­θε­σμη συ­γκυ­ρία, η Αρι­στε­ρά πρέ­πει να τα ανα­λύ­σει σε βάθος ώστε να πο­ρευ­τεί ανα­λό­γως.

2013: έτος κα­μπής για την πα­γκό­σμια κρίση

Οι προ­βλέ­ψεις της τε­λευ­ταί­ας έκ­θε­σης του ΔΝΤ για την πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μία, τον πε­ρα­σμέ­νο Οκτώ­βριο, προ­δια­γρά­φουν ότι το 2013 θα είναι έτος κλι­μά­κω­σης της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, καθώς επι­δει­νώ­νο­νται δύο κρί­σι­μα με­γέ­θη: το δη­μό­σιο χρέος των χωρών σε όλο τον ανα­πτυγ­μέ­νο δυ­τι­κό κόσμο και οι ρυθ­μοί ανά­πτυ­ξης. Ως προς το πρώτο, το 2013 θα είναι το έτος κα­μπής, καθώς το δη­μό­σιο χρέος των 22 πιο πλού­σιων κα­πι­τα­λι­στι­κών χωρών θα ξε­πε­ρά­σει με­σο­σταθ­μι­κά το 105% του ΑΕΠ ενώ το ακα­θά­ρι­στο δη­μό­σιο χρέος θα κι­νη­θεί αρ­κε­τά υψη­λό­τε­ρα, ει­σά­γο­ντας τις οι­κο­νο­μί­ες του ανα­πτυγ­μέ­νου δυ­τι­κού κα­πι­τα­λι­σμού σε μια γε­νι­κευ­μέ­νη κρίση χρέ­ους. Ως προς το δεύ­τε­ρο, το ΔΝΤ προ­βλέ­πει ότι η Ευ­ρώ­πη θα πα­ρα­μεί­νει σε ύφεση ή κοντά σε μη­δε­νι­κούς ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης, η αμε­ρι­κα­νι­κή οι­κο­νο­μία θα έχει πολύ ισχνή ανά­πτυ­ξη ενώ οι ανα­πτυσ­σό­με­νες με­γά­λες οι­κο­νο­μί­ες (Κίνα, Βρα­ζι­λία, Ρωσία, Ινδία κ.λπ.) θα «λα­χα­νιά­σουν», πα­ρου­σιά­ζο­ντας ση­μα­ντι­κή μεί­ω­ση των -υψη­λών όλα τα τε­λευ­ταία χρό­νια- ρυθ­μών ανά­πτυ­ξης. Ο συν­δυα­σμός ύφε­σης-επι­βρά­δυν­σης και κλι­μά­κω­σης-γε­νί­κευ­σης της κρί­σης χρέ­ους στον ανα­πτυγ­μέ­νο κα­πι­τα­λι­στι­κό κόσμο μπο­ρεί να απο­δει­χτεί «θα­να­τη­φό­ρος», δη­μιουρ­γώ­ντας μια γε­νι­κευ­μέ­νη αρ­νη­τι­κή δυ­να­μι­κή.

Τους νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρους τα­γούς του συ­στή­μα­τος, που έχουν μάθει να απο­τι­μούν όλα τα «με­γέ­θη», ακόμη και τον αέρα που ανα­πνέ­ου­με, με οι­κο­νο­μι­κούς όρους, απα­σχο­λούν επί­σης όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο και άλλα ρίσκα: το γε­ω­πο­λι­τι­κό ρίσκο (δη­λα­δή το «θερμό» ξέ­σπα­σμα των πο­λι­τι­κών αντα­γω­νι­σμών ή και οι στρα­τιω­τι­κές ανα­με­τρή­σεις, καθώς η δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης γί­νε­ται ανα­πό­φευ­κτα όλο και πιο αντα­γω­νι­στι­κή και οι συ­ναι­νέ­σεις της «πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης» αδυ­να­τί­ζουν ή και κα­ταρ­ρέ­ουν), το πο­λι­τι­κό ρίσκο (δη­λα­δή το πέ­ρα­σμα της κρί­σης στο πο­λι­τι­κό εποι­κο­δό­μη­μα), αλλά και το ρίσκο με­τά­δο­σης της κρί­σης από τους «αδύ­να­μους κρί­κους» στο σύ­νο­λο της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μί­ας (η επι­βρά­δυν­ση στην Κίνα που μπο­ρεί να εντεί­νει τις υφε­σια­κές τά­σεις στην αμε­ρι­κα­νι­κή και την ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­νο­μία ή η κρίση χρέ­ους στην Ευ­ρω­ζώ­νη, με ευ­ρω­παϊ­κό «αδύ­να­μο κρίκο» την Ελ­λά­δα, που μπο­ρεί επί­σης να επι­δει­νώ­σει την πα­γκό­σμια κρίση).

Η αδυ­να­μία διε­ξό­δου από την πα­γκό­σμια κρίση, η οποία βα­δί­ζει πλέον για τον 6ο συ­νε­χό­με­νο χρόνο χωρίς να φαί­νε­ται «φως στο βάθος του τού­νελ», οξύ­νει και τους αντα­γω­νι­σμούς για τον τρόπο δια­χεί­ρι­σής της: σε αυτό το πλαί­σιο πρέ­πει να εντά­ξου­με την αντι­πα­ρά­θε­ση ΔΝΤ – Γερ­μα­νί­ας για τη δια­χεί­ρι­ση της ελ­λη­νι­κής κρί­σης («κού­ρε­μα» του χρέ­ους και με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, αλλά όχι άλλη λι­τό­τη­τα, λέει το ΔΝΤ, προ­τεί­νο­ντας μια πο­λι­τι­κή τύπου Ομπά­μα, ενώ η Γερ­μα­νία επι­μέ­νει στη συ­νέ­χι­ση της πο­λι­τι­κής της «εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης»), αλλά και της κυ­πρια­κής…  Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα βέ­βαια δεν πρό­κει­ται για αντι­πα­ρά­θε­ση μο­ντέ­λων δια­χεί­ρι­σης με κρι­τή­ριο την ορ­θο­λο­γι­κό­τε­ρη (από κα­πι­τα­λι­στι­κή σκο­πιά) δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης, αλλά για αντα­γω­νι­στι­κή δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης με κρι­τή­ριο τα επι­μέ­ρους, αντα­γω­νι­στι­κά ιμπε­ρια­λι­στι­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση όμως είναι φα­νε­ρό ότι αυτού του τύπου η αντι­πα­ρά­θε­ση θα εντα­θεί μέσα στο 2013, ίσως μά­λι­στα να έχου­με και κά­ποιου εί­δους «ξε­κα­θά­ρι­σμα λο­γα­ρια­σμών».

Ποια εν­δε­χό­με­να γεννά η επι­δεί­νω­ση και πε­ρι­πλο­κή της πα­γκό­σμιας κρί­σης το 2013; Το σί­γου­ρο είναι ότι μι­λά­με για έτος-κα­μπή της πα­γκό­σμιας κρί­σης, καθώς ο κό­μπος των αντι­φά­σε­ων της κρί­σης έχει φτά­σει ξανά στο «χτένι». Όπως για την Ευ­ρω­ζώ­νη, έτσι και για την πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μία τε­λεί­ω­σε η πε­ρί­ο­δος της αγο­ράς χρό­νου, των εμ­βα­λω­μα­τι­κών λύ­σε­ων και του έρ­πο­ντος αντα­γω­νι­σμού με­τα­ξύ των με­γά­λων κα­πι­τα­λι­στι­κών-ιμπε­ρια­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων. Τώρα, απαι­τού­νται «γεν­ναί­ες» απο­φά­σεις, δη­λα­δή πιο δρα­στι­κές απα­ντή­σεις στην κρίση. Οι αι­σιό­δο­ξοι (τέ­τοιους όμως βρί­σκει κα­νείς πε­ρισ­σό­τε­ρους στην Αρι­στε­ρά παρά στο κα­πι­τα­λι­στι­κό στρα­τό­πε­δο) εκτι­μούν ότι ο αντα­γω­νι­σμός των με­γά­λων κα­πι­τα­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων προ­ε­τοι­μά­ζει μια νέα πα­γκό­σμια συμ­φω­νία για τη δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης, της οποία τα στοι­χεία θα είναι: γε­νι­κευ­μέ­νο «κού­ρε­μα» των χρεών, λο­γι­στι­κή δια­χεί­ρι­ση του «το­ξι­κού» ενερ­γη­τι­κού των τρα­πε­ζών, κό­ψι­μο χρή­μα­τος από όλες τις κε­ντρι­κές τρά­πε­ζες, χτύ­πη­μα των φο­ρο­λο­γι­κών πα­ρα­δεί­σων και των «νο­μα­δι­κών» κερ­δο­σκο­πι­κών κε­φα­λαί­ων (δη­λα­δή της τε­ρά­στιας μάζας μη επα­νε­πεν­δυό­με­νων κερ­δών) και ένα μείγ­μα έντα­σης των «με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων» ταυ­τό­χρο­να με ανα­κο­πή της λι­τό­τη­τας και στα­θε­ρο­ποί­η­σής της στα ση­με­ρι­νά επί­πε­δα. Κά­ποιοι άλλοι απορ­ρί­πτουν το πα­γκό­σμιο «κού­ρε­μα» και τη συ­να­κό­λου­θη πα­γκό­σμια λο­γι­στι­κή δια­χεί­ρι­ση του «το­ξι­κού» ενερ­γη­τι­κού των τρα­πε­ζών και αρ­κού­νται στα υπό­λοι­πα, ώστε να αντι­με­τω­πι­στεί η ύφεση, και η κρίση χρέ­ους να ξε­πε­ρα­στεί στα­δια­κά μέσω της αύ­ξη­σης των ρυθ­μών ανά­πτυ­ξης και του πλη­θω­ρι­σμού. Όλοι πά­ντως συμ­φω­νούν ότι «κάτι δρα­στι­κό πρέ­πει να γίνει»…

Αν σκε­φτού­με ότι χρειά­στη­κε μια «πα­γκό­σμια επι­χεί­ρη­ση» στην οποία συμ­με­τεί­χαν κυ­βερ­νή­σεις, όλες οι κε­ντρι­κές τρά­πε­ζες του πλα­νή­τη, με­γά­λες επεν­δυ­τι­κές τρά­πε­ζες, ακόμη και hedgefunds, για να γίνει το ελ­λη­νι­κό «κού­ρε­μα» στις αρχές του 2012 (PSI) χωρίς να υπάρ­ξει πα­γκό­σμιο «οι­κο­νο­μι­κό ατύ­χη­μα», αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ανε­δα­φι­κό­τη­τα της ιδέας για ένα ταυ­τό­χρο­νο πα­γκό­σμιο «κού­ρε­μα» μαζί με τη συ­να­κό­λου­θη πα­γκό­σμια δια­χεί­ρι­ση του «το­ξι­κού» ενερ­γη­τι­κού των τρα­πε­ζών. Πέρα και πάνω από αυτό όμως, δεν υπάρ­χει τρό­πος να γί­νουν όλα αυτά με τρόπο που θα συ­γκε­ρά­σει-εξι­σορ­ρο­πή­σει τα αντα­γω­νι­στι­κά συμ­φέ­ρο­ντα των με­γά­λων κα­πι­τα­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων. Δεν χρειά­ζε­ται να είναι κα­νείς μαρ­ξι­στής, αλλά απλώς ρε­α­λι­στής, για να κα­τα­λή­ξει στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι τα πράγ­μα­τα θα εξε­λι­χτούν στην αντί­θε­τη κα­τεύ­θυν­ση: βά­θε­μα και πε­ρι­πλο­κή της κρί­σης, κλι­μά­κω­ση της αντα­γω­νι­στι­κής δια­χεί­ρι­σής της, αύ­ξη­ση του γε­ω­πο­λι­τι­κού και πο­λι­τι­κού ρί­σκου.

Η τέ­τοια θε­ώ­ρη­ση των προ­ο­πτι­κών της πα­γκό­σμιας κρί­σης για το 2013 είναι η πυ­ξί­δα για να εξε­τά­σου­με τις προ­ο­πτι­κές της κρί­σης του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού.

Ελ­λά­δα: ο δε­κά­λο­γος του κυ­βερ­νη­τι­κού success story

Το ευ­ρω­παϊ­κό success story, ύστε­ρα από τις τε­λευ­ταί­ες ευ­ρω­παϊ­κές συμ­φω­νί­ες (για την εκτα­μί­ευ­ση της δόσης προς την Ελ­λά­δα και για την τρα­πε­ζι­κή επο­πτεία) λέει ότι οι «γεν­ναί­ες» απο­φά­σεις όσον αφορά την Ευ­ρω­ζώ­νη έχουν πλέον λη­φθεί: η Ευ­ρω­ζώ­νη θα προ­χω­ρή­σει προς την οι­κο­νο­μι­κή και πο­λι­τι­κή ενο­ποί­η­ση, υπό τη γερ­μα­νι­κή ηγε­μο­νι­κή στρα­τη­γι­κή και με τη γε­νί­κευ­ση της λι­τό­τη­τας. Όλες οι χώρες θα πε­ρά­σουν από το «κα­θαρ­τή­ριο» της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης, δη­λα­δή θα εφαρ­μό­σουν «διαρ­θρω­τι­κές αλ­λα­γές» (που θα κα­τα­στρέ­ψουν και τα υπο­λείμ­μα­τα οι­κο­νο­μι­κού και κοι­νω­νι­κού προ­στα­τευ­τι­σμού) και προ­γράμ­μα­τα λι­τό­τη­τας στην έντα­ση που αντι­στοι­χεί στο επί­πε­δο της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τάς τους (το οποίο κα­θο­ρί­ζε­ται βα­σι­κά από τα επί­πε­δα πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας).

Για τον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό όλα αυτά ση­μαί­νουν ταυ­τό­χρο­να δύο πράγ­μα­τα: το βά­θε­μα της πο­λι­τι­κής της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης μέσα στο 2013 αλλά και ανα­πτε­ρω­μέ­νες ελ­πί­δες ότι η «παρ­τί­δα» για την πα­ρα­μο­νή στο ευρώ μπο­ρεί να σωθεί αν διέλ­θει αλώ­βη­τος το κρί­σι­μο νέο έτος. Αυτό το success story του Σα­μα­ρά συ­νι­στά μια ψυ­χα­να­γκα­στι­κή αυ­θυ­πο­βο­λή:

  • Η εσω­τε­ρι­κή υπο­τί­μη­ση ολο­κλη­ρώ­νε­ται βα­σι­κά το 2013 και γε­νι­κό­τε­ρα με τα μέτρα του τρί­του μνη­μο­νί­ου (με αυτή την έν­νοια «αυτά τα μέτρα είναι τα τε­λευ­ταία»).
  • Το τρίτο μνη­μό­νιο δεν θα υπο­φέ­ρει από απο­κλί­σεις που θα δη­μιουρ­γή­σουν νέα «δρά­μα­τα» και ανά­γκη για νέα «σω­τη­ρία» (γιατί έχει δι­πλο­κλει­δω­θεί με ρή­τρες αυ­τό­μα­της διόρ­θω­σης των απο­κλί­σε­ων σε μη­νιαία και τρι­μη­νιαία βάση για το έλ­λειμ­μα και σε εξα­μη­νιαία βάση για τις απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις).
  • Η δια­δι­κα­σία με­τα­τρο­πής του χρέ­ους από επέν­δυ­ση σε ομό­λο­γα που είναι σε ελ­λη­νι­κό δί­καιο σε δια­κρα­τι­κό χρέος εγ­γυ­η­μέ­νο από το αγ­γλι­κό δί­καιο έχει ολο­κλη­ρω­θεί. Το χρέος, ύστε­ρα από το «κού­ρε­μα» (PSI) των αρχών του 2012 και την πρό­σφα­τη επα­να­γο­ρά των ομο­λό­γων έχει γίνει στο με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό του δια­κρα­τι­κό, όσο γι’ αυτό που κυ­κλο­φο­ρεί με τη μορφή ομο­λό­γων κα­τέ­χε­ται στο με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του από την Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα και ένα μικρό μόνο μέρος είναι στα χέρια ιδιω­τών. Άρα η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία θω­ρα­κί­ζε­ται από τις επι­θέ­σεις των  αγο­ρών (η άλλη πλευ­ρά του νο­μί­σμα­τος είναι βέ­βαια ότι έχει δεθεί χει­ρο­πό­δα­ρα από την τρόι­κα, που πλέον εκ­προ­σω­πεί κυ­ρί­ως τα κρά­τη-δα­νει­στές και το ΔΝΤ κι όχι τους ιδιώ­τες ομο­λο­γιού­χους), οπότε οι πε­ρι­βό­η­τοι οίκοι αξιο­λό­γη­σης μπο­ρούν πλέον εκ του ασφα­λούς να αρ­χί­σουν σιγά – σιγά να την ανα­βαθ­μί­ζουν – υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι το βα­σι­κό-ασιό­δο­ξο σε­νά­ριο θα πάει καλά…
  • Οι ελ­λη­νι­κές τρά­πε­ζες μέσα από την ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση θα στα­θε­ρο­ποι­η­θούν, εξου­δε­τε­ρώ­νο­ντας έτσι άλλη μια βα­σι­κή συ­στη­μι­κή πηγή αστά­θειας για τον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό. Θα «εξυ­γιαν­θούν», θα συ­γκε­ντρω­θούν σε τρεις με­γά­λες συ­στη­μι­κές τρά­πε­ζες και θα τε­θούν υπό την επο­πτεία της Ευ­ρω­παϊ­κής Κε­ντρι­κής Τρά­πε­ζας. Βε­βαί­ως, μπο­ρεί να πε­ρά­σουν σε μι­κρό­τε­ρο ή με­γα­λύ­τε­ρο βαθμό σε ξένα χέρια (σε ανα­γκα­στι­κό συ­νε­ται­ρι­σμό με το ευ­ρω­παϊ­κό και διε­θνές χρη­μα­τι­στι­κό κε­φά­λαιο), αλλά τώρα για τον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό προ­έ­χει η σω­τη­ρία από τα χει­ρό­τε­ρα.
  • Τα απο­θέ­μα­τα του φυ­σι­κού αε­ρί­ου στο ελ­λη­νι­κό υπέ­δα­φος είναι ένα στρα­τη­γι­κό όπλο: μπο­ρούν να προ­ε­ξο­φλη­θούν με διά­φο­ρους τρό­πους (σαν στρα­τη­γι­κή «εγ­γύ­η­ση» για το χρέος αλλά και σαν «γε­ω­πο­λι­τι­κό κε­φά­λαιο»), «κλει­δώ­νο­ντας» τη ση­μα­σία της Ελ­λά­δας σαν στρα­τη­γι­κού εταί­ρου κι όχι απλώς σαν «τε­νε­κε­δό­κου­το» που προ­σπα­θεί να απο­φύ­γει να το κλο­τσή­σουν στο δρόμο…
  • Η Γερ­μα­νία θα στη­ρί­ξει πλέον την Ελ­λά­δα, στο πλαί­σιο της επι­λο­γής της για προ­χώ­ρη­μα της ευ­ρω­παϊ­κής ενο­ποί­η­σης με γε­νί­κευ­ση της λι­τό­τη­τας, προσ­δο­κώ­ντας από αυτή να κα­τα­στεί το ευ­ρω­παϊ­κό και διε­θνές «πα­ρά­δειγ­μα καλής πρα­κτι­κής» που επι­βε­βαιώ­νει την ορ­θό­τη­τα της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης σαν τρό­που δια­χεί­ρι­σης της κρί­σης.
  • Το κλίμα στις αγο­ρές αλ­λά­ζει, καθώς οι οίκοι αξιο­λό­γη­σης ανα­βαθ­μί­ζουν την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία. Το ξένο επεν­δυ­τι­κό εν­δια­φέ­ρον θα επα­νέλ­θει, αφού το ρίσκο τη εξό­δου από το ευρώ μειώ­νε­ται δρα­στι­κά ενώ η μεί­ω­ση του ερ­γα­τι­κού κό­στους και η διά­λυ­ση των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων κά­μνουν την Ελ­λά­δα επεν­δυ­τι­κό προ­ο­ρι­σμό…
  • Η κυ­βέρ­νη­ση κερ­δί­ζει «ανά­σες» από την εκτα­μί­ευ­ση της δόσης, τη στή­ρι­ξη από τη Γερ­μα­νία και το ΔΝΤ, ενώ είναι θω­ρα­κι­σμέ­νη από νέες δο­κι­μα­σί­ες, αφού δεν θα χρεια­στεί να ξα­να­πε­ρά­σει νέα μέτρα από τη Βουλή (χάρη στο μη­χα­νι­σμό των αυ­τό­μα­των διορ­θώ­σε­ων, που έχει ρυθ­μι­στεί να λει­τουρ­γεί ανε­ξάρ­τη­τα από τη Βουλή).
  • Χάρη σε όλα αυτά, αφού η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση πε­ρά­σει με επι­τυ­χία τις εξε­τά­σεις του 2013 και η Μέρ­κελ πε­ρά­σει με επι­τυ­χία τις «εξε­τά­σεις» των γερ­μα­νι­κών εκλο­γών το φθι­νό­πω­ρο, θα ανοί­ξει ο δρό­μος για την «τε­λι­κή λύ­τρω­ση», με το νέο «κού­ρε­μα» του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους το 2014.

Το «παι­χνί­δι» δεν έχει κρι­θεί!

Να λοι­πόν 10 ση­μα­ντι­κοί λόγοι που στη­ρί­ζουν το κυ­βερ­νη­τι­κό successstory. Αλλά γιατί τότε το χα­ρα­κτη­ρί­σα­με «ψυ­χα­να­γκα­στι­κή αυ­θυ­πο­βο­λή»;

Από τη μία πλευ­ρά, όλα αυτά δεν είναι φα­ντα­σιο­κο­πή­μα­τα, έχουν υλική βάση και ορί­ζουν μια δυ­να­τό­τη­τα για τον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό. Ύστε­ρα από τρία χρό­νια υπαρ­ξια­κής αγω­νί­ας που βά­δι­ζε στα τυφλά, τώρα έχει μια «υπό­θε­ση ερ­γα­σί­ας» για να κι­νη­θεί, μια προ­ο­πτι­κή πάνω στην οποία να επεν­δύ­σει. Στο πλαί­σιο αυτό, έχει τη δυ­να­τό­τη­τα μιας προ­σω­ρι­νής σχε­τι­κής στα­θε­ρο­ποί­η­σης, που θα του δώσει μια «ανάσα». Από την άλλη όμως πρό­κει­ται απλώς για μια δυ­να­τό­τη­τα, που για να υλο­ποι­η­θεί, πρέ­πει να πε­ρά­σει «διά πυρός και σι­δή­ρου». Συ­γκε­κρι­μέ­να, για να έρθει αυτή η δυ­να­τό­τη­τα πιο κοντά στην υλο­ποί­η­ση, πρέ­πει το όλο σχέ­διο να πε­ρά­σει χωρίς απώ­λειες από τη με­γά­λη δο­κι­μα­σία του σκλη­ρού 2013. Αυτό ση­μαί­νει πρώτα απ’ όλα ότι το 2013 παίρ­νει όλα τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά έτους-κα­μπής για την ελ­λη­νι­κή κρίση και συ­να­κό­λου­θα για την τα­ξι­κή ανα­μέ­τρη­ση στην Ελ­λά­δα. Ση­μαί­νει επί­σης ότι η ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη και το πο­λι­τι­κό της προ­σω­πι­κό, αλλά και το αστι­κό κρά­τος, βλέ­πο­ντας κά­ποια προ­ο­πτι­κή στα­θε­ρο­ποί­η­σης ύστε­ρα από τρία χρό­νια υπαρ­ξια­κής αγω­νί­ας που βά­δι­ζαν στα τυφλά, θα είναι πιο αδί­στα­κτοι και αμεί­λι­κτοι από ποτέ για να μη χά­σουν την ευ­και­ρία που αχνο­φαί­νε­ται στον ορί­ζο­ντα ή για να επι­βιώ­σουν στις ανε­ξέ­λεγ­κτες κα­τα­στά­σεις που θα δη­μιουρ­γη­θούν αν το σχέ­διο στα­θε­ρο­ποί­η­σης για οποιο­δή­πο­τε λόγο απο­τύ­χει. Τι όμως απει­λεί αυτή την προ­ο­πτι­κή;

· Πρώτα απ’ όλα οι αβε­βαιό­τη­τες που συ­νο­δεύ­ουν την πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μία στο 2013, όπως τις πε­ρι­γρά­ψα­με στην αρχή.Αν οι προ­βλέ­ψεις για την ύφεση στην Ευ­ρώ­πη και για την πα­γκό­σμια επι­βρά­δυν­ση επι­βε­βαιω­θούν, αυτό θα ση­μά­νει βά­θε­μα της ύφε­σης καις την Ελ­λά­δα. Αν οι πε­ρι­πλο­κές από τη γε­νί­κευ­ση της κρί­σης χρέ­ους γί­νουν απει­λη­τι­κές, αυτό θα κάνει την κα­τά­στα­ση στην Ευ­ρω­ζώ­νη πολύ δύ­σκο­λη και ίσως μειώ­σει την «όρεξη» της Γερ­μα­νί­ας να «σώσει» την Ευ­ρω­ζώ­νη στο σύ­νο­λό της, την όρεξη των οίκων αξιο­λό­γη­σης να εξι­δα­νι­κεύ­ουν την ει­κό­να της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας στα μάτια των αγο­ρών, αλλά και την όρεξη (που πά­ντως ακόμη δεν έχει κα­τα­γρα­φεί) των διε­θνών επεν­δυ­τών να «αγο­ρά­σουν Ελ­λά­δα».

  • · Ο «άγνω­στος Χ» της ύφε­σης. Η με­γα­λύ­τε­ρη των προ­βλέ­ψε­ων ύφεση ήταν ο βα­σι­κός λόγος που το δεύ­τε­ρο μνη­μό­νιο αχρη­στεύ­τη­κε πριν καν εφαρ­μο­στεί. Το ΔΝΤ, κά­νο­ντας αυ­το­κρι­τι­κή, ανα­κά­λυ­ψε ότι οι πολ­λα­πλα­σια­στές που χρη­σι­μο­ποιού­σε για να υπο­λο­γί­σει τις επι­πτώ­σεις των μέ­τρων προ­σαρ­μο­γής στους ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης ήταν λάθος: αυτά προ­κα­λού­σαν πολύ με­γα­λύ­τε­ρη ύφεση από αυτήν που είχε υπο­λο­γι­στεί. Στο τρίτο μνη­μό­νιο προ­βλέ­πε­ται ότι η ύφεση το 2013 θα είναι 4,5% (όταν το έτος αυτό θα έχου­με 11 δισ. ευρώ νέων πε­ρι­κο­πών και 3 πε­ρί­που δισ. ευρώ νέων φο­ρο­λο­γι­κών επι­βα­ρύν­σε­ων) και ότι από το 2014 θα αρ­χί­σει η -ασθε­νι­κή αρ­χι­κά- ανά­καμ­ψη. Ωστό­σο, το ΔΝΤ πριν λίγο μόλις διά­στη­μα προ­έ­βλε­πε ύφεση μέχρι και το 2015, ενώ μόλις πρό­σφα­τα το κο­ρυ­φαίο γερ­μα­νι­κό Ιν­στι­τού­το για την Πα­γκό­σμια Οι­κο­νο­μία (IFW) προ­έ­βλε­ψε ύφεση και το 2014. Το ζή­τη­μα είναι αν όλοι αυτοί εξα­κο­λου­θούν να χρη­σι­μο­ποιούν τους… άχρη­στους πολ­λα­πλα­σια­στές τους οποί­ους πρό­σφα­τα κα­τήγ­γει­λε ως ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κούς το ΔΝΤ…
  • · Η ανερ­γία. Η ανερ­γία είναι ένα κα­θο­ρι­στι­κό μέ­γε­θος για πολ­λούς λό­γους: γιατί είναι βα­σι­κός λόγος για τη μεί­ω­ση των ει­σο­δη­μά­των, γιατί είναι βα­σι­κός λόγος για την έκτα­ση της κοι­νω­νι­κής εξα­θλί­ω­σης, γιατί είναι κρί­σι­μος δεί­κτης για την έκτα­ση στην οποία απα­ξιώ­νε­ται η ερ­γα­τι­κή δύ­να­μη σαν συ­ντε­λε­στής της κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­ρα­γω­γής, γιατί όταν αυ­ξά­νε­ται σε πολύ υψηλά επί­πε­δα η επά­νο­δος της κα­πι­τα­λι­στι­κής οι­κο­νο­μί­ας στην ανά­πτυ­ξη δυ­σχε­ραί­νε­ται εξαι­ρε­τι­κά.
  • Η πρό­σφα­τη έκ­θε­ση της Κο­μι­σιόν προ­βλέ­πει για το 2012 ανερ­γία 23,6%, για το 2013 24% και για το 2014 22,2%. ΤοIFW, όμως, είναι πιο κοντά στις προ­βλέ­ψεις του Ιν­στι­τού­του Ερ­γα­σί­ας της ΓΣΕΕ (που «βλέ­πει» ανερ­γία 30% το 2013), προ­βλέ­πο­ντας ότι η ανερ­γία θα φτά­σει το 2014 στο 31%. Αν οι προ­βλέ­ψεις της Κο­μι­σιόν και της τρόι­κας για την ανερ­γία απορ­ρέ­ουν από τις εκτι­μή­σεις τους για την ύφεση (πράγ­μα που υπα­γο­ρεύ­ει η στοι­χειώ­δης συ­νέ­πεια), τότε οι προ­βλέ­ψεις τους για την ύφεση είναι υπο­ε­κτι­μη­μέ­νες, δη­λα­δή η ύφεση θα είναι με­γα­λύ­τε­ρη των προ­βλέ­ψε­ων το 2013 και θα επη­ρε­ά­σει αρ­νη­τι­κά τις προ­βλέ­ψεις και για τα επό­με­να έτη (2014-2015).
  • Γιατί είναι ση­μα­ντι­κό αυτό; Όχι τόσο για τις απο­κλί­σεις στο πρό­γραμ­μα (αυτές θα «διορ­θω­θούν» με αυ­τό­μα­τη επι­βο­λή νέων μέ­τρων που δεν θα πε­ρά­σουν από τη Βουλή), αλλά γιατί το ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα θα χρεια­στεί νέα χρη­μα­το­δό­τη­ση, κάτι που θα ση­μά­νει νέο κύκλο «δρα­μα­τι­κών» δια­βου­λεύ­σε­ων σε ευ­ρω­παϊ­κό και διε­θνές επί­πε­δο, που θα κα­τα­στρέ­ψει, ίσως ορι­στι­κά, την ει­κό­να της ελ­λη­νι­κής «σω­τη­ρί­ας».
  • ·  Η εξά­ντλη­ση της φο­ρο­δο­τι­κής δυ­να­τό­τη­τας των νοι­κο­κυ­ριών και των μι­κρο­με­σαί­ων επι­χει­ρή­σε­ων.Ήδη 11 δισ. ευρώ είναι οι λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές προς το Δη­μό­σιο μέχρι και τον Οκτώ­βριο. Γιατί είναι ση­μα­ντι­κό αυτό; Γιατί μπο­ρεί να εί­μα­στε στις απαρ­χές ενός νέου «κι­νή­μα­τος» ανυ­πα­κο­ής, αυτή τη φορά βου­βού και εξα­το­μι­κευ­μέ­νου, σε σχέση με το «κί­νη­μα των διο­δί­ων», «υπο­κι­νού­με­νου» από αδυ­να­μία πλη­ρω­μής και άρα πολύ πιο κα­τα­στρο­φι­κού για το ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα προ­σαρ­μο­γής. Αν τα 11 δισ. ευρώ γί­νουν 15 και 20, τότε το πρό­γραμ­μα θα πέσει για τα καλά έξω και θα υπάρ­ξει ανά­γκη για νέα χρη­μα­το­δό­τη­ση – άρα όλο το οι­κο­δό­μη­μα της αι­σιο­δο­ξί­ας και όλη η προ­σπά­θεια να πα­ρου­σια­στεί το ελ­λη­νι­κό υπό­δειγ­μα σαν υπό­δειγ­μα «καλής πρα­κτι­κής» της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης θα πάει πε­ρί­πα­το.

Ήδη όλοι έχουν στραμ­μέ­νο το βλέμ­μα τους στο κρί­σι­μο πρώτο τρί­μη­νο του 2013, όταν θα δια­φα­νούν οι τά­σεις και θα έχου­με τις πρώ­τες απα­ντή­σεις στα κρί­σι­μα αυτά ζη­τή­μα­τα. Οι πα­νη­γυ­ρί­ζο­ντες κυ­βερ­νη­τι­κοί εταί­ροι και οι τροϊ­κα­νοί σύμ­μα­χοι και «προ­στά­τες» τους έχουν στραμ­μέ­νη όλη την προ­σο­χή τους στους κρί­σι­μους δεί­κτες, για να δια­γνώ­σουν αν «θα πιά­σει το κόλπο»… Μέχρι τότε, το σχέ­διο θα είναι «στον αέρα» και τί­πο­τε δεν θα έχει κρι­θεί.

Κυ­ρί­ως όμως το ζή­τη­μα δεν έχει κρι­θεί γιατί όλα εξαρ­τώ­νται εν τέλει από τον «άγνω­στο χ» των αντι­στά­σε­ων της κοι­νω­νί­ας και της πο­λι­τι­κής πάλης: η εσω­τε­ρι­κή υπο­τί­μη­ση δεν έχει κά­ποιο οι­κο­νο­μι­κό φυ­σι­κό όριο – τα όρια είναι κοι­νω­νι­κά και πο­λι­τι­κά. Ο κα­πι­τα­λι­σμός δεν θα κα­ταρ­ρεύ­σει από μόνος του, και οι απο­κλί­σεις του προ­γράμ­μα­τος μπο­ρούν κάλ­λι­στα να ση­μαί­νουν νέα δεινά για την ερ­γα­τι­κή τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώ­μα­τα. Ακόμη και ένα με­γά­λο «οι­κο­νο­μι­κό ατύ­χη­μα» ή και μια κα­τάρ­ρευ­ση, μπο­ρεί να ση­μά­νουν τη συ­ντρι­βή του στρα­το­πέ­δου της ερ­γα­σί­ας αν δεν δια­μορ­φώ­σου­με τις κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την ανα­τρο­πή.

Επο­μέ­νως, όσα εί­πα­με ως εδώ δεν θα έχουν με­γά­λη ση­μα­σία αν δεν συ­μπλη­ρω­θούν από την ανά­λυ­ση της κοι­νω­νι­κής και πο­λι­τι­κής διά­στα­σης των σχε­δί­ων των δύο στρα­το­πέ­δων.

Το σχέ­διο στα­θε­ρο­ποί­η­σης και το κρά­τος των τροϊ­κο­φρό­νων: Ο Σα­μα­ράς θυ­μά­ται τον Πα­πά­γο και τον Αντε­νά­ου­ερ…

Για να διεκ­δι­κή­σει τις «τύχες» της για στα­θε­ρο­ποί­η­ση, η ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη έχει θέσει ήδη σε εφαρ­μο­γή ένα σχέ­διο πο­λι­τι­κής στα­θε­ρο­ποί­η­σης. Το πο­λι­τι­κό πρό­τζεκτ ξε­κι­νά­ει από τη συ­στη­μα­τι­κή προ­σπά­θεια αλ­λα­γής κλί­μα­τος (η «οι­κο­νο­μία είναι ψυ­χο­λο­γία»), με τους γνω­στούς «ακτι­βι­σμούς» για την προ­σέλ­κυ­ση ξένων επεν­δύ­σε­ων, για την εμπέ­δω­ση κλί­μα­τος κα­τευ­θυ­νό­με­νης αι­σιο­δο­ξί­ας και στα­θε­ρό­τη­τας κ.λπ. Όμως οι συ­νε­ταί­ροι της τρι­κομ­μα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης γνω­ρί­ζουν πολύ καλά ότι δεν θα κα­τα­φέ­ρουν τί­πο­τε αν δεν «ξε­δο­ντιά­σουν» τη μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση των αντι­στά­σε­ων, τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, και αν δεν επε­κτεί­νουν το πεδίο της δρά­σης του κρά­τους «έκτα­κτης ανά­γκης». Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας λοι­πόν πολλά και ποι­κί­λα μέσα, θα επι­διώ­ξουν πο­λι­τι­κή στα­θε­ρο­ποί­η­ση του τρό­μου:

  • Προ­σπα­θώ­ντας να σπά­σουν με κάθε μέσον τον πο­λι­τι­κό δι­πο­λι­σμό ΝΔ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.Αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει την υπο­βάθ­μι­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, την απα­ξί­ω­σή του ως φορέα της άμε­σης προ­ο­πτι­κής για κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς. Για να πε­τύ­χουν κάτι τέ­τοιο, πρέ­πει: να κα­θη­λω­θεί δη­μο­σκο­πι­κά, ώστε στη συ­νέ­χεια να αρ­χί­σει να πέ­φτει, να χάσει την πρω­το­βου­λία των κι­νή­σε­ων ώστε να φανεί ότι έπαψε να είναι «πο­λι­τι­κός ηγε­μό­νας», να εγκλω­βι­στεί στον πο­λι­τι­κό αμυ­ντι­σμό μέσα από τη διαρ­κή έγκλη­ση για το σε­βα­σμό της αστι­κής νο­μι­μό­τη­τας, να φτια­χτεί γύρω του πο­λι­τι­κή «υγειο­νο­μι­κή ζώνη» που θα υπο­βά­λει μα­ζι­κά την ιδέα ότι κα­θη­λω­μέ­νος δη­μο­σκο­πι­κά κάτω από το 30% και χωρίς συμ­μά­χους δεν μπο­ρεί να εξα­σφα­λί­σει στα­θε­ρή κυ­βερ­νη­τι­κή λύση. Ένα νέο εκλο­γι­κό σύ­στη­μα που θα κάνει την προ­ο­πτι­κή κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς ακόμη λι­γό­τε­ρο «ρε­α­λι­στι­κή», μια κα­μπά­νια ενά­ντια στη δια­φθο­ρά (με τη νέα λίστα Λα­γκάρντ, με τη φυ­λά­κι­ση επώ­νυ­μων του επι­χει­ρη­μα­τι­κού και πο­λι­τι­κού κα­τε­στη­μέ­νου κ.λπ.), η διά­λυ­ση των Ανε­ξάρ­τη­των Ελ­λή­νων και η δη­μιουρ­γία νέων κομ­μά­των στο χώρο της κε­ντρο­δε­ξιάς (ώστε να γίνει πιο ελεγ­χό­με­νη η διά­σπα­ση του «λαού της Δε­ξιάς» σε μνη­μο­νια­κούς και αντι­μνη­μο­νια­κούς), η ανα­θέρ­μαν­ση του ρόλου των τε­χνο­κρα­τών (ανα­βάθ­μι­ση Στουρ­νά­ρα, επα­νά­καμ­ψη Ρά­πα­νου), η επι­στρά­τευ­ση των κα­να­λιών, της Εκ­κλη­σί­ας και των ΜΚΟ στο έργο της «αλ­λη­λεγ­γύ­ης» κ.λπ. Στό­χος; Να εμπε­δω­θεί η ηγε­μο­νία Σα­μα­ρά, να θο­λώ­σει το σκη­νι­κό του πο­λι­τι­κού δι­πο­λι­σμού Δε­ξιάς – Αρι­στε­ράς, να αρ­χί­σει η ανά­στα­ση των πο­λι­τι­κών πτω­μά­των του κα­ταρ­ρεύ­σα­ντος κέ­ντρου.
  • Οι­κο­δο­μώ­ντας το «κρά­τος των τροϊ­κο­φρό­νων».Αυτό ση­μαί­νει επι­τά­χυν­ση της δια­δι­κα­σί­ας εκ­φα­σι­σμού του κρά­τους («κρά­τος έκτα­κτης ανά­γκης»), σκλη­ρή πο­λι­τι­κή εκ­κα­θά­ρι­σης πο­λι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών θυ­λά­κων αντί­στα­σης (εδώ κολ­λά­ει το κύμα τρο­μο­κρα­τί­ας: βίλα Αμα­λί­ας, πο­γκρόμ ενά­ντια στον αντιε­ξου­σια­στι­κό χώρο, προ­σπά­θεια εκ­κα­θά­ρι­σης θυ­λά­κων αντί­στα­σης, κα­τα­λή­ψε­ων, στε­κιών κ.λπ.), τρο­μο­κρα­τία ενά­ντια στους δη­μο­σί­ους υπαλ­λή­λους ενό­ψει της μα­ζι­κής εκ­κα­θά­ρι­σής τους κατά δε­κά­δες χι­λιά­δες την επό­με­νη διε­τία κ.λπ. Όλα αυτά, κοντά στα ήδη γνω­στά: κρα­τι­κός ρα­τσι­σμός και επι­χει­ρή­σεις-σκού­πα κατά των με­τα­να­στών, έντα­ση της κα­τα­στο­λής, θε­σμι­κός εκ­φα­σι­σμός κ.λπ.
  • Κάπως έτσι προ­χω­ρεί η οι­κο­δό­μη­ση του κρά­τους των «τροϊ­κο­φρό­νων», κατά τα πρό­τυ­πα του κρά­τους των εθνι­κο­φρό­νων μετά τον εμ­φύ­λιο. Με τους φα­σί­στες της Χρυ­σής Αυγής να προ­ο­ρί­ζο­νται για το ρόλο του σύγ­χρο­νου ταγ­μα­τα­σφα­λι­στι­σμού: φα­σι­στι­κή δράση συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή στο έργο του κυ­ρί­αρ­χου «κρά­τους των τροϊ­κο­φρό­νων». Μόνο που τώρα έχου­με μια θε­με­λιώ­δη αντι­στρο­φή: τότε το κρά­τος των εθνι­κο­φρό­νων με συ­μπλή­ρω­μα την ταγ­μα­τα­σφα­λί­τι­κη τρο­μο­κρα­τία ήταν απο­τέ­λε­σμα της ήττας της Αρι­στε­ράς και του κι­νή­μα­τος στον εμ­φύ­λιο που είχε προη­γη­θεί, ενώ τώρα το φιλμ της Ιστο­ρί­ας ξε­τυ­λί­γε­ται ανά­πο­δα: από την κρίση στον έρ­πο­ντα εμ­φύ­λιο πό­λε­μο, που δη­μιουρ­γεί «ει­κό­νες από το μέλ­λον» ενός ανοι­χτού τα­ξι­κού εμ­φυ­λί­ου, με την ανα­μέ­τρη­ση να μην έχει ακόμη κρι­θεί. Έχου­με επί­σης μια θε­με­λιώ­δη δια­φο­ρά στην ιστο­ρι­κή συ­γκυ­ρία: τότε η πα­γκό­σμια -και μαζί της η ελ­λη­νι­κή- οι­κο­νο­μία έβγαι­ναν από τη με­γά­λη «εκ­κα­θά­ρι­ση» του Πο­λέ­μου και ετοι­μά­ζο­νταν για το με­τα­πο­λε­μι­κό ανα­πτυ­ξια­κό «μπουμ», ενώ τώρα εί­μα­στε ακόμη στα κα­τά­βα­θα της κρί­σης… Γι’ αυτό, με­τα­ξύ άλλων, η Χρυσή Αυγή δεν είναι ταγ­μα­τα­σφα­λί­τες αλλά μα­ζι­κό φα­σι­στι­κό φαι­νό­με­νο. Έτσι, δεν έχει επί­σης κρι­θεί ούτε η στα­θε­ρο­ποί­η­ση του «κρά­τους των τροϊ­κο­φρό­νων» ούτε αν οι φα­σί­στες θα πε­ριο­ρι­στούν στο συ­μπλη­ρω­μα­τι­κό ρόλο των μα­ντρό­σκυ­λων αυτού του κρά­τους.
  • Προ­βάλ­λο­ντας την αφή­γη­ση της ανοι­κο­δό­μη­σης πάνω στα ερεί­πια.Ο Σα­μα­ράς από τη μια μι­μεί­ται τον Πα­πά­γο (χωρίς να τον επι­κα­λεί­ται) και από την άλλη επι­κα­λεί­ται τον Αντε­νά­ου­ερ: όπως και η με­τα­πο­λε­μι­κή Γερ­μα­νία, πάνω στα ερεί­πια του πο­λέ­μου και όντας υπό κα­το­χή, κα­τά­φε­ρε να ανοι­κο­δο­μη­θεί και να ξα­να­κερ­δί­σει την ιμπε­ρια­λι­στι­κή της αυ­το­νο­μία και υπε­ρη­φά­νεια, έτσι και η Ελ­λά­δα του Σα­μα­ρά, της χρε­ο­κο­πί­ας και της σκλη­ρής επι­τρο­πεί­ας, «κάπου εδώ» τε­λειώ­νει με την ανα­σφά­λεια και την οδύνη της «εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης» και αρ­χί­ζει να ξα­να­στέ­κε­ται στα πόδια της, για να ξα­να­κερ­δί­σει σιγά – σιγά όσα έχει χάσει. Η νέα «ισχυ­ρή Ελ­λά­δα» θα ανα­γεν­νη­θεί σαν τον αρ­χαίο φοί­νι­κα πάνω στις στά­χτες του «εξαν­δρα­πο­δι­σμέ­νου λαού»… Όσοι δεν βλέ­πουν -σαν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την Αρι­στε­ρά- τις προ­ο­πτι­κές της ανοι­κο­δό­μη­σης και της ανα­γέν­νη­σης του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, απλώς είναι μί­ζε­ροι και εκ­φρα­στές του χθες που πα­ρήλ­θε ανε­πι­στρε­πτί… Μένει να δούμε αν αυτή η αφή­γη­ση θα γίνει στα­δια­κά η νέα «με­γά­λη ιδέα», αν ο Σα­μα­ράς θα θυ­μη­θεί το Βε­νι­ζέ­λο και την «ανα­γέν­νη­ση» των Βαλ­κα­νι­κών Πο­λέ­μων ύστε­ρα από τη χρε­ο­κο­πία και το διε­θνή οι­κο­νο­μι­κό έλεγ­χο του τέ­λους του 19ου αιώνα, με ΑΟΖ και εθνι­κούς λε­ο­ντα­ρι­σμούς στη­ριγ­μέ­νους ξανά σε ιμπε­ρια­λι­στι­κές συμ­μα­χί­ες με το Ισ­ρα­ήλ και άλ­λους «προ­στά­τες»…

Η Αρι­στε­ρά δεν πρέ­πει να πάρει αψή­φι­στα αυτή την αφή­γη­ση: η αστι­κή τάξη ψά­χνει αγω­νιω­δώς για διέ­ξο­δο από την κρίση και θα είναι αδί­στα­κτη στο να διεκ­δι­κή­σει μια τέ­τοια διέ­ξο­δο. Και αν τα κα­τα­φέ­ρει πάνω στα συ­ντρίμ­μια των δι­καιω­μά­των της ερ­γα­τι­κής τάξης, για την Αρι­στε­ρά θα ισχύ­σει ξανά το «ουαί τοις ητ­τη­μέ­νοις»… Η τα­ξι­κή ανα­μέ­τρη­ση είναι αμεί­λι­κτη και η έκ­βα­σή της δεν θα πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτή για με­γά­λο διά­στη­μα ακόμη. Ίσως μά­λι­στα το 2013 να είναι η απο­φα­σι­στι­κή χρο­νιά…

Το σχέ­διο της Αρι­στε­ράς;

Αν όλα τα προη­γού­με­να έχουν βάση, τότε το πρώτο και προ­φα­νές συ­μπέ­ρα­σμα είναι ότι για την Αρι­στε­ρά δεν υπάρ­χει χρό­νος για να σπα­τα­λη­θεί: αν η αστι­κή τάξη και η κυ­βέρ­νη­σή της πε­ρά­σει αλώ­βη­τη και το 2013, αν η εσω­τε­ρι­κή υπο­τί­μη­ση εμπε­δω­θεί και μπει στον αυ­τό­μα­το πι­λό­το, τότε ο συ­σχε­τι­σμός δύ­να­μης θα γεί­ρει απο­φα­σι­στι­κά υπέρ της αστι­κής τάξης και ενά­ντια στο κί­νη­μα και την Αρι­στε­ρά. Και αν αυτό συμ­βεί, τότε μια συ­ντρι­πτι­κή ήττα θα είναι πολύ κοντά.

Αυτό ση­μαί­νει πρώτα απ’ όλα ότι η Αρι­στε­ρά πρέ­πει να στο­χο­θε­τή­σει την ανα­τρο­πή απ’ τα κάτω αυτής της κυ­βέρ­νη­σης και να απο­δυ­θεί σε ένα ανέν­δο­το πο­λι­τι­κό καιν κοι­νω­νι­κό αγώνα για να το πε­τύ­χει. Ούτε οι εκ­κλή­σεις για εκλο­γές (ζη­τά­με από τους εκ­προ­σώ­πους του κε­φα­λαί­ου να κά­νουν εκλο­γές για να δώ­σουν την κυ­βέρ­νη­ση στην Αρι­στε­ρά;) ούτε τα ανώ­δυ­να σχή­μα­τα λόγου για «ει­ρη­νι­κή επα­νά­στα­ση που θα επι­βά­λει τις εκλο­γές» ηχούν πει­στι­κά. Μάλ­λον πο­λι­τι­κή αμη­χα­νία και «βάλ­τω­μα» απο­κα­λύ­πτουν. Χρεια­ζό­μα­στε μια επι­θε­τι­κή και πει­στι­κή πο­λι­τι­κή τα­κτι­κή με κε­ντρι­κό στόχο την ανα­τρο­πή της τρι­κομ­μα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης. Το «κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς» πρέ­πει να ηχή­σει σαν πο­λε­μι­κή κραυ­γή και όχι σαν γλυ­κε­ρή υπό­σχε­ση μιας ήρε­μης και «στην ώρα της» κυ­βερ­νη­τι­κής δια­δο­χής.

Αυτό με τη σειρά του ση­μαί­νει ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πρέ­πει να ξα­να­προ­βά­λει σαν πο­λι­τι­κός ηγε­μό­νας και όχι σαν «θηρίο» που έχει μπει πρό­θυ­μα σε «πρό­γραμ­μα εξη­μέ­ρω­σης». Πρέ­πει επει­γό­ντως η πο­λι­τι­κή πυ­ξί­δα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να ξα­να­γυ­ρί­σει στην κα­τεύ­θυν­ση της ρήξης και της ανα­τρο­πής. Η στρο­φή στο ανύ­παρ­κτο κέ­ντρο, η δεξιά με­τα­τό­πι­ση στο πρό­γραμ­μα και το πο­λι­τι­κό σχέ­διο που εκ­φω­νεί η ηγε­σία, είναι συ­ντα­γή κα­τα­στρο­φής: οδη­γούν ήδη σε στα­σι­μό­τη­τα, που είναι ο προ­θά­λα­μος της υπο­χώ­ρη­σης. Δεν μπο­ρεί να τά­ζου­με σαν λύση του «κού­ρε­μα» του χρέ­ους που ήδη ετοι­μά­ζουν το ΔΝΤ και η Μέρ­κελ στο πλαί­σιο μιας ευ­ρω­παϊ­κής λύσης που θα ανα­δια­πραγ­μα­τευ­τού­με! Δεν μπο­ρεί να ξορ­κί­ζου­με τις «μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες» που είναι συ­νώ­νυ­μες με τη ρήξη με το μνη­μό­νιο και το σύ­στη­μα! Δεν μπο­ρεί να τα μα­σά­με με τις τρά­πε­ζες όταν θυ­σιά­ζο­νται τα πάντα στο βωμό του «το­ξι­κού» τους ενερ­γη­τι­κού! Δεν μπο­ρεί να έχου­με δια­γρά­ψει τις εθνι­κο­ποι­ή­σεις με κοι­νω­νι­κό και ερ­γα­τι­κό έλεγ­χο όταν οι άλλοι ετοι­μά­ζουν το γε­νι­κό ξε­πού­λη­μα της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας! Δεν μπο­ρεί να υπο­χω­ρού­με ενο­χι­κά στις κα­τη­γο­ρί­ες για μη σε­βα­σμό της αστι­κής νο­μι­μό­τη­τας όταν προ­χω­ρεί ακά­θε­κτος ο εκ­φα­σι­σμός του κρά­τους, όταν η αστυ­νο­μία συ­νερ­γά­ζε­ται και είναι αλ­λη­λέγ­γυα με τη Χρυσή Αυγή, όταν ο κρα­τι­κός ρα­τσι­σμός απο­χα­λι­νώ­νε­ται.

Δεν μπο­ρεί να ανα­ζη­τού­με άλ­λο­θι στο ότι «ο κό­σμος δεν τρα­βά­ει» ή στο ότι «το κί­νη­μα υπο­χω­ρεί» ή στο ότι «ο ευ­ρω­παϊ­κός συ­σχε­τι­σμός είναι δυ­σμε­νής». Η ερ­γα­τι­κή τάξη δεν μπο­ρεί να αγω­νι­στεί παρά και ενά­ντια στην ανε­πάρ­κεια των κοι­νω­νι­κών, συν­δι­κα­λι­στι­κών και πο­λι­τι­κών της ορ­γα­νώ­σε­ων – εκτός αν τις αντι­κα­τα­στή­σει με άλλες, αλλά αυτό απαι­τεί και μα­κρό­χρο­νη διερ­γα­σία. Η ευ­θύ­νη είναι όλη στην ηγε­σία, στο πο­λι­τι­κό υπο­κεί­με­νο, στην Αρι­στε­ρά. Αν το πο­λι­τι­κό υπο­κεί­με­νο εκ­πέ­μπει ανα­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, πνεύ­μα υπο­χώ­ρη­σης, αμ­φι­τα­λά­ντευ­ση ή, ακόμη χει­ρό­τε­ρα, διά­θε­ση «ιστο­ρι­κού συμ­βι­βα­σμού» και ανα­μο­νής, τότε οι αγω­νι­στές του κι­νή­μα­τος θα βγά­λουν το συ­μπέ­ρα­σμα ότι δεν έχουν άξια ηγε­σία, ότι δεν υπάρ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις να δοθεί απο­φα­σι­στι­κά η μάχη, ότι οι θυ­σί­ες τους θα πάνε χα­μέ­νες.

Με λίγα λόγια, ο ρι­ζο­σπα­στι­σμός είναι η λύση και όχι το πρό­βλη­μα!

Η επι­στρο­φή στην πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση της ρήξης ση­μαί­νει επί­σης ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν μπο­ρεί να προ­βάλ­λει ένα σχέ­διο «κά­θαρ­σης» του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού από τη δια­πλο­κή και τη δια­φο­ρά – την «κά­θαρ­ση» θα κά­νουν ο Σα­μα­ράς και η τρόι­κα, ενά­ντια στο κί­νη­μα και την Αρι­στε­ρά!

Δεν μπο­ρεί να διε­κτρα­γω­δού­με την «αν­θρω­πι­στι­κή κα­τα­στρο­φή» και ύστε­ρα να πε­ριο­ρί­ζου­με όλη την κι­νη­μα­τι­κή μας πα­ρέμ­βα­ση στη δη­μιουρ­γία δομών αλ­λη­λεγ­γύ­ης ενώ ο τα­ξι­κός πό­λε­μος μαί­νε­ται σε όλα τα επί­πε­δα. Αυτός ο πε­ριο­ρι­σμός, πέρα από το γε­γο­νός ότι κα­τα­δι­κά­ζει σε ατρο­φία τα κι­νη­μα­τι­κά ανα­κλα­στι­κά της Αρι­στε­ράς και υπο­σκά­πτει τη μα­χη­τι­κό­τη­τά της, πέρα από το ότι απο­γοη­τεύ­ει τις μα­χό­με­νες πρω­το­πο­ρί­ες των κοι­νω­νι­κών αντι­στά­σε­ων που πα­λεύ­ουν μόνες τους χωρίς ου­σια­στι­κή πο­λι­τι­κή στή­ρι­ξη, κα­τα­δι­κά­ζει σε ήττα το ίδιο το έργο της κοι­νω­νι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης, όπου το σύ­στη­μα ρί­χνει στη μάχη μη­χα­νι­σμούς πολύ πιο έμπει­ρους και οι­κο­νο­μι­κά ισχυ­ρούς (εκ­κλη­σία, ΜΚΟ, κα­νά­λια κ.λπ.). Αν ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εκ­πέ­μπει το μή­νυ­μα ότι έχει ανα­δι­πλω­θεί απο­κλει­στι­κά στη δη­μιουρ­γία δομών αλ­λη­λεγ­γύ­ης, τότε το συ­μπέ­ρα­σμα που θα βγει είναι ότι έχου­με ήδη χάσει τη μάχη και ότι αυτό που απο­μέ­νει είναι να βοη­θή­σου­με τους εξα­θλιω­μέ­νους να γλεί­ψουν τις πλη­γές τους – αυτό θα είναι το τέλος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σαν πο­λι­τι­κού ηγε­μό­να! Αν πε­ριο­ρί­ζου­με την αλ­λη­λεγ­γύη στη δη­μιουρ­γία κοι­νω­νι­κών ια­τρεί­ων και φαρ­μα­κεί­ων και δεν ξε­ση­κώ­νο­νται και οι πέ­τρες για την υπε­ρά­σπι­ση των νο­σο­κο­μεί­ων και των δομών του κοι­νω­νι­κού κρά­τους που κα­ταρ­ρέ­ουν, τότε η αλ­λη­λεγ­γύη εντάσ­σε­ται σε ένα ητ­το­πα­θές σχέ­διο μάχης οπι­σθο­φυ­λα­κών.

Ο κύ­κλος της αυ­θόρ­μη­της ανά­πτυ­ξης των κι­νη­μά­των, που πή­γαι­ναν ένα βήμα μπρο­στά και τρα­βού­σαν από το μα­νί­κι την Αρι­στε­ρά, έληξε. Τώρα, είναι η Αρι­στε­ρά που πρέ­πει να πρω­τα­γω­νι­στή­σει στα κι­νή­μα­τα, να υπο­κι­νή­σει και να ορ­γα­νώ­σει τις κοι­νω­νι­κές αντι­στά­σεις!

Η Αρι­στε­ρά πρέ­πει έγκαι­ρα να προ­σα­να­το­λι­σθεί στο με­τα­σχη­μα­τι­σμό της βου­βής κοι­νω­νι­κής ανυ­πα­κο­ής σε ένα νέο κί­νη­μα «δεν πλη­ρώ­νω» και να το κα­λύ­ψει πο­λι­τι­κά αδια­φο­ρώ­ντας για τις κα­τη­γο­ρί­ες περί μη σε­βα­σμού της αστι­κής νο­μι­μό­τη­τας.

Τέλος αλλά όχι έσχα­το σε ση­μα­σία, η Αρι­στε­ρά και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ χρειά­ζο­νται επί­σης τη δική τους «με­γά­λη αφή­γη­ση». Η οποία δεν μπο­ρεί να είναι ο εξορ­θο­λο­γι­σμός και η «κά­θαρ­ση» του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, ο «ιστο­ρι­κός συμ­βι­βα­σμός» με την αστι­κή τάξη και μια ου­το­πι­κή φι­λο­λαϊ­κή δια­χεί­ρι­ση του συ­στή­μα­τος στις συν­θή­κες της πιο βα­θιάς του κρί­σης. Αν η με­γά­λη αφή­γη­ση της αστι­κής τάξης είναι η ανοι­κο­δό­μη­ση πάνω στα ερεί­πια της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης και στη συ­ντρι­βή των δι­καιω­μά­των της ερ­γα­τι­κής τάξης, η με­γά­λη αφή­γη­ση της Αρι­στε­ράς και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν μπο­ρεί παρά να είναι η ρήξη με το μνη­μό­νιο και την τρόι­κα, που θέ­λου­με να ξε­δι­πλώ­σει την πάλη για αλ­λα­γή της κοι­νω­νί­ας, για το σο­σια­λι­σμό.

Αν ο Σα­μα­ράς νο­σταλ­γεί τον Πα­πά­γο και φα­ντά­ζε­ται τον εαυτό του Αντε­νά­ου­ερ, αν σχε­διά­ζει τον εκ­φα­σι­σμό του κρά­τους και την «υιο­θέ­τη­ση» των φα­σι­στών, η Αρι­στε­ρά και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πρέ­πει να δι­δα­χτούν από τα αντι­πα­ρα­δείγ­μα­τα της ΕΔΑ (που από τη θέση της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης το 1958, κα­τέ­λη­ξε λίγα χρό­νια αρ­γό­τε­ρα ουρά της Ένω­σης Κέ­ντρου) και της με­τα­πο­λί­τευ­σης (όταν μά­τω­σε στον αντι­δι­κτα­το­ρι­κό αγώνα, για να γίνει ουρά του ΠΑΣΟΚ στη Με­τα­πο­λί­τευ­ση).

Για όσους είναι πρό­τυ­πο το ΕΑΜ, του­λά­χι­στον ας φα­ντα­στού­με ένα ΕΑΜ χωρίς τα λάθη του που το οδή­γη­σαν στην ήττα, και όχι ένα ΕΑΜ προ­σαρ­μο­σμέ­νο έτσι ώστε να μοιά­ζει με την ΕΑΔΕ και τον «ιστο­ρι­κό συμ­βι­βα­σμό» του Μπερ­λίν­γου­ερ… Για όσους πάλι ανα­φέ­ρο­νται στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή, ας φα­ντα­στού­με του­λά­χι­στον κάτι που να πα­ρα­πέ­μπει σε μια νι­κη­φό­ρα εκ­δο­χή της μπο­λι­βα­ρια­νής επα­νά­στα­σης στη Βε­νε­ζου­έ­λα και όχι στο σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρο πρό­τυ­πο του Λούλα ή στη νε­κρο­θά­φτη της Αρι­στε­ράς σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία της Αρ­γε­ντι­νής. Δεν μπο­ρεί να υστε­ρού­με σε επι­δό­σεις από τον Σα­μα­ρά, ούτε στο επί­πε­δο της ιστο­ρι­κής φα­ντα­σί­ας ούτε στο επί­πε­δο των ιστο­ρι­κών στό­χων!

Advertisements

One response to “Μετά το «θρίαμβο» της δόσης, τι;

  1. Καταρχήν συγχαρητήρια για το άρθρο,με κατατόπισε αρκετά,παρόλο που δεν γνωρίζω πολλά από οικονομικά.

    Αν δεν σου είναι κόπος,μπορείς να δώσεις λινκ από την έκθεση του ΔΝΤ που προβλέπει επιδείνωση της κρίσης?Ευχαριστώ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s