Σήμερα είναι η μέρα;

Πάρα το πανηγυρικό χαρακτήρα των πρώτων ενημερώσεων (1, 2,) για τη χθεσινή απεργιακή κινητοποίηση, τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά. Το μόνο που πετυχαίνουν αυτές οι ενημερώσεις για τις «χιλιάδες διαδηλωτών που βούλιαξαν την Αθήνα», είναι να δίνουν την εντύπωση ότι όλα πάνε περίφημα… μέχρι κάποτε να νικήσουμε.

Στην πραγματικότητα όμως όλα είναι στον αυτόματο και πάμε ολοταχώς κατά διαόλου. Χθες υποτίθεται ότι θα ζούσαμε τη «μητέρα των μαχών». Από νωρίς όμως φάνηκε ότι η μάχη αναβάλλεται για σήμερα το απόγευμα. Γιατί άραγε σήμερα και όχι από χθες; Μήπως γιατί δεν είχαμε το 1 εκατομμύριο στο δρόμο και σήμερα θα το έχουμε; Και πως θα συμβεί αυτό ύστερα από τη χθεσινή κηδεία; Νοιώθει κανείς ότι θα δούμε κάτι διαφορετικό; Αν πράγματι η 48ωρη γενική απεργία ήταν η μητέρα των μαχών αυτό θα έπρεπε να είχε φανεί από χθες. Και η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.

Ούτε πάθος, ούτε κόσμος

Αν οι χθεσινές διαδηλώσεις αντιστοιχούν στο μέγεθος των μέτρων που έρχονται να αποτελειώσουν ότι έχει απομείνει σε συντάξεις μισθούς και εργασιακά, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Δυστυχώς οι βερμπαλιστικές ανακοινώσεις γεμάτες αισιοδοξία (1, 2, 3  κλπ) για τις δύο προηγούμενες «επιτυχημένες» γενικές απεργίες (26/9, 18/10) και η σχετική αρθρογραφία στο ίδιο μήκος κύματος, δεν άφηναν κανένα περιθώριο αυτοκριτικής. Το συμπέρασμα ήταν ότι όλα βαίνουν καλώς και προετοιμαζόμαστε για τη μητέρα των μαχών. Η μητέρα των μαχών ήρθε και αποκαλύπτεται όλη η γύμνια.

Η χθεσινή συγκέντρωση δεν είχε περισσότερους από 45000 διαδηλωτές. Το ΠΑΜΕ έφτασε στο Σύνταγμα στις 11.45 και σε 35 λεπτά τα τελευταία του μπλοκ μπήκαν στην πλατεία. Ήταν ένα μπλοκ γύρω στις 17-18000 σαφώς μικρότερο από τις 18/10 που έφτασε τις 23-25000. Τα υπόλοιπα τώρα μπλοκ από την Πατησίων, το Μουσείο και το Πεδίο έφτασαν στο Σύνταγμα, την ώρα που αποχωρούσε το ΠΑΜΕ, στις 12.45. Τα σωματεία των εργαζομένων στους ΟΤΑ στρίβοντας από την Αμερικής μπήκαν στο Σύνταγμα από την Πανεπιστημίου. Η υπόλοιπη πορεία (νοσοκομεία, καθηγητές, δάσκαλοι, Αντιιμπεριαλιστική συνεργασία, συντονισμό Α’θμιων, μισθωτοί τεχνικοί, βιβλίο χάρτου, σωματεία βάσης, λαϊκές συνελεύσεις, φοιτητές, Ανταρσύα, ΕΕΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΓΣΕΕ κλπ) έμπαιναν στην πλατεία από τη Σταδίου για 60 λεπτά -ως τις 2 παρά-, και ύστερα από καμιά ώρα την εγκατέλειψαν χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Με πυκνότητα μικρότερη από του ΠΑΜΕ και με πολύ αργότερο ρυθμό τα μπλοκ αυτά δεν ξεπέρασαν τις 25-26000. Για την ιστορία να πούμε ότι στις 26/9 χρειάστηκαν 2 ώρες για να μπουν στο Σύνταγμα και στις 18/10, 90 λεπτά. Τα περισσότερα μπλοκ με εξαίρεση του ΣΥΡΙΖΑ είχαν το μισό κόσμο από τις άλλες φορές. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται κουραστικά, αλλά ακόμα πιο κουραστικό είναι ορισμένοι να επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά τα ίδια εξωφρενικά νούμερα για 150.000 και 200.000 διαδηλωτές, για «καταπληκτικές» διαδηλώσεις και για «παραπαίουσες» κυβερνήσεις, και την ίδια στιγμή όλοι να παρακολουθούν τη διάλυση μια διαδήλωσης αυτού του «μεγέθους» σε 15 λεπτά, αλλά αυτό να μην απασχολεί κανέναν. Ας είναι.
Γιατί όμως δεν είχε κόσμο; Η πρώτη δικαιολογία ήταν η απεργία των ΜΜΜ. Ωστόσο οι ενημερώσεις από την επαρχία δεν αλλάζουν τη γενική εικόνα. Παντού είχαμε χαμηλότερη συμμετοχή από τις 18/10. Και στη Θεσσαλονίκη, και στην Πάτρα, και στο Ηράκλειο και αλλού. Αυτό πως εξηγείται; Εκεί δεν είναι ανάγκη να πάρει κανείς το λεωφορείο. Οι αποστάσεις είναι πιο μικρές. Ακόμα και με τα πόδια μπορεί κανείς σε μισή ώρα να είναι σε κάποια συγκέντρωση. Σε όλη την Ελλάδα το κλίμα και η διάθεση ήταν πεσμένες. Σαν να μην πίστευε κανείς ότι αυτή η απεργία μπορεί να επιβάλλει στη βουλή την καταψήφιση του ν/σ για το 3ο μνημόνιο. Η απουσία μέσων μεταφοράς είναι μια υπεκφυγή. Καθένας που αντιλαμβάνεται ότι εδώ παίζονται όλα θα έφτανε στη διαδήλωση ακόμα και μπουσουλώντας. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Από το Γαλάτσι, την Καισαριανή, την Καλλιθέα, τη Δάφνη, το Αιγάλεω το κέντρο απέχει λιγότερο από 5 χλμ. Ακόμα και με τα πόδια σε μια ώρα είναι κανείς στη συγκέντρωση. Σίγουρα δεν έχουν όλοι μεταφορικό μέσο, αλλά είναι αδύνατο να μην έχουν κάποιοι γνωστοί, φίλοι ή σύντροφοι. Από οποιαδήποτε περιοχή θα μπορούσε κανείς να κατέβει, αν όχι στο κέντρο τουλάχιστον 1-2 χλμ τριγύρω και από κει στη διαδήλωση. Επιπλέον αν υπήρχε το κλίμα θα μπορούσαν να ναυλωθούν πούλμαν ή να κινηθούν συντονισμένα με αυτοκίνητα από τις μακρινές γειτονιές. Και σε μερικές περιπτώσεις αυτό έγινε (πχ ΠΑΜΕ, ΟΤΑ). Όμως δεν ήταν αυτός ο λόγος της μικρής συμμετοχής. Ακόμα και με μετρό και λεωφορεία η συγκέντρωση θα είχε λίγες χιλιάδες παραπάνω.
Η δεύτερη δικαιολογία είναι η απογευματινή της Τετάρτης. Ότι ο κόσμος θα κατέβει εκεί και έτσι θεώρησε περιττή την απεργιακή της Τρίτης. Αυτό θα το δούμε σε λίγες ώρες. Όπως και να χει πάντως σε δύο προηγούμενες 48ωρες, η πρώτη μέρα δεν υστερούσε σε τίποτα από τη δεύτερη. Θυμίζουμε στο διήμερο 28-29 Ιούνη 2011. Το ίδιο και στις 19-20 Οκτώβρη πέρσι. Μάλιστα στις 19 είχε 4πλάσιο κόσμο από τις 20 Οκτώβρη.
Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα βαθύτερος λόγος που στη σημερινή κινητοποίηση δεν υπήρχε ούτε κόσμος ούτε πάθος. Γιατί κανείς δεν πίστευε ότι μπορούμε έτσι να τους σταματήσουμε. Και αυτό το κλίμα θα το δούμε και το απόγευμα της Τετάρτης, ίσως με περισσότερη «αγανάκτηση» και ελληνικές σημαίες.

«Παρατεταμένος αγώνας διαρκείας»;

Σε όλα αυτά μπορεί κανείς να πει ότι αυτό που λείπει είναι η προοπτική ενός «αγώνα διαρκείας» ή ακόμα πιο συγκεκριμένα μια «γενική απεργία διαρκείας» , 2, 3 κλπ) που θα αναγκάσει την κυβέρνηση σε υποχώρηση. Αν λοιπόν υπήρχε αυτή η προοπτική τότε «ο κόσμος θα έβλεπε την πιθανότητα της νίκης και θα κατέβαινε μαζικά στο πεζοδρόμιο». Είναι όμως έτσι;
Σε μια σύσκεψή τους 18 πρωτοβάθμια σωματεία αφού θεώρησαν ότι «Τα ψέματα τέλειωσαν. Τα βήματα σημειωτόν, οι σκόρπιες απεργιακές κινητοποιήσεις, μια εδώ και μια εκεί, που οργανώνουν μέχρι σήμερα οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ είναι εντελώς αναντίστοιχες της επίθεσης, ανίκανες να βάλουν φραγμό και να την ανατρέψουν», προτείνουν τα εξής: «να σαλπίσουμε συνολικό και πολιτικό αγώνα με όλα τα μέσα, με μαχητικότητα, αποφασιστικότητα και διάρκεια, αγώνα ανατροπής! Οι εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα με πολύμορφο απεργιακό αγώνα διαρκείας, που δε θα σταματήσει την Τετάρτη αλλά θα συνεχιστεί και μετά από αυτήν, μέχρι να πάρουν τα μέτρα πίσω, με μαχητικές συγκεντρώσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα μπορούν και πρέπει να γίνουν φραγμός στη γενική και τελική πλέον λεηλασία που μας ετοιμάζουν. Τώρα είναι η ώρα να γίνουν πράξη οι αγωνιστικές διακηρύξεις, μίας σειράς συνδικάτων και να κλιμακώσουν με πράξεις και όχι με λόγια».
Στην προκήρυξή του ο Συντονισμός αυτός των Α’θμιων καλεί «στην 48ωρη γενική απεργία για έναν μεγάλο, μαζικό, μακρύ και ανυποχώρητο αγώνα μέχρι τη νίκη, κλιμάκωσης των αγώνων με καταλήψεις, απεργίες και διαδηλώσεις».
Στην πραγματικότητα τα σωματεία αυτά δεν προτείνουν τίποτα περισσότερο από ότι έχει ήδη γίνει. Από την άνοιξη του 2010 έχουν πραγματοποιηθεί 25 γενικές απεργίες. Μερικές απ’ αυτές ήταν 48 ώρες. Πρόκειται για παγκόσμιο ρεκόρ όλων των εποχών. Κάποτε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία αρνιόταν να καλέσει σε γενική απεργία φοβούμενη μην χάσει τον έλεγχο, από τη δυναμική που θα έπαιρνε η παρουσία της εργατικής τάξης στο δρόμο, ως σύνολο και όχι ως σκορποχώρι διαφορετικών συντεχνιών. Μια γενική απεργία σε παλιότερες εποχές ισοδυναμούσε με γενική εξέγερση. Οι κάθε είδους επαναστάτες, ταξικοί συνδικαλιστές και όλοι όσοι κινούνται στα αριστερά της αριστεράς και θεωρούν ότι η τάξη στο δρόμο αντιλαμβάνεται τη δύναμή της και μπορεί να ξεπεράσει στην πράξη τα όρια που βάζουν οι γραφειοκράτες και οι ρεφορμιστές, είχαν 25 ευκαιρίες τα τελευταία δύο χρόνια να εκμεταλλευτούν αυτές τις μέρες και να αποδείξουν επί του πρακτέου την ορθότητα του σχεδίου τους. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερος συντονισμός και κλιμάκωση από μια γενική απεργία. Κι όμως σε κάθε γενική απεργία το μόνο που είχαν να φωνάξουν όλα αυτά τα μπλοκ της κοινωνικής και από τα κάτω ανυπότακτης αριστεράς, ήταν «ανυπακοή απεργία γενική» και «πάρε την υπόθεση στα χέρια σου λαέ». Μάλιστα!!! Την μέρα που γίνεται η γενική απεργία το βασικό σύνθημα να είναι «γενική απεργία» ή να γίνει «διαρκείας». Λες και την επόμενη ή την μεθεπόμενη μέρα μια «απεργίας διαρκείας» θα έχουμε περισσότερο κόσμο στη διαδήλωση ή θα λυγίσουν κυβέρνηση και αφεντικά. Στην πραγματικότητα δεν είναι αυτό. Είναι απλώς μια δικαιολογία για να αναβάλλουμε αυτό που είναι να γίνει σήμερα για μια απροσδιόριστη μέρα στο μέλλον κατά τη διάρκεια υποτίθεται ενός «παρατεταμένου αγώνα» ή μιας απεργίας «διάρκειας». Γιατί τελικά αυτό είναι που μένει από όλον αυτόν τον συλλογισμό, η αναβολή της μάχης. Και η αναβολή αυτή υποκρύπτει κάτι ακόμα πιο προβληματικό. Δεν ξέρουμε τι άλλο να κάνουμε σε μια τέτοια μέρα. Και απλώς την αφήνουμε να περάσει και για να κρύψουμε την δική μας αδυναμία, ρίχνουμε την ευθύνη στην γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που δεν κηρύσσει απεργία διαρκείας. Λες και οι Παναγόπουλοι έχουν πουθενά υποσχεθεί ότι θα ηγηθούν κάποιας εξέγερσης.
Και αφού λοιπόν δεν κηρύσσει η γραφειοκρατία την «απεργία διαρκείας» γιατί δεν εκμεταλλευόμαστε εμείς ή έστω -για να μην κατηγορηθούμε για υποκατάσταση- η εργατική τάξη, το κίνημα, τη μια μέρα ή τις δύο γενικής απεργίας για να κάνουμε όλοι μαζί τη δουλειά μας. Γιατί δήθεν χρειαζόμαστε πολλές μέρες ή ακόμα περισσότερο «μακρύ δρόμο». Εδώ δεν πρόκειται μόνο για την αναβολή της μάχης, αλλά και για κάτι περισσότερο. Στη «διάρκεια» έχουμε όλο το χρόνο για να δώσουμε μια μάχη με όλους τους κανόνες του Savoir Vivre, χωρίς χτυπήματα νοκ άουτ, καμπές και αποφασιστικές στιγμές. Εμείς θα απεργούμε για μέρες, για μήνες «όσο χρειαστεί» που λεει και το σύνθημα και αυτοί κάποτε θα παραδοθούν. Δεν θα χρειαστεί ούτε να έρθουμε σε επαφή, ούτε να παίξουμε το κεφάλι μας σε μια αποφασιστική αναμέτρηση. Πρόκειται για μια ολόκληρη φιλοσοφία που αν ξύσει κανείς κάτω από τις βερμπάλες αποκαλύπτεται ατόφιος ο ρεφορμισμός όλης αυτής της αριστεράς που αρέσκεται να καταγγέλλει τη ΓΣΕΕ, αλλά που η ίδια δεν έχει τίποτα περισσότερο να προτείνει πέρα από το να μοιράζει δεξιά και αριστερά τις ευθύνες, αρκεί να μην την αναλαμβάνει η ίδια .
Όποιος ζει σε αυτόν τον κόσμο και όχι σε έναν φανταστικό, θα ήξερε ότι μια απεργία διαρκείας δεν θα κράταγε ούτε δυόμισι μέρες (δες στη ΔΕΗ). Με 1,5 εκατομμύριο άνεργους είναι αδύνατο να γίνει οποιαδήποτε απεργία που να πιέσει πραγματικά τα αφεντικά. Σε μια περίοδο μάλιστα κρίσης και αναδουλειάς ακόμα περισσότερο. Το είδαμε με τους 10 μήνες κατάληψη και απεργία στη Χαλυβουργία του Μάνεση. Το κράτος επίσης δεν πιέζεται από μια απεργία διαρκείας. Ουδείς θα ασχοληθεί, αν θα κλείσουν τα σχολεία, τα νοσοκομεία και δεν μαζεύονται τα σκουπίδια. Η απεργία αυτή καθεαυτή είναι ένα μέσο πίεσης σε κανονικές συνθήκες, όχι τώρα. Στο προηγούμενο μοντέλο διακυβέρνησης, όταν η άρχουσα τάξη ενδιαφερόταν για μια ορισμένη κοινωνική συναίνεση, αναγκαστικά ερχόταν σε μια συνεννόηση με τους απεργούς και τα συνδικάτα. Τώρα οι σχέσεις αυτές έχουν τελειώσει διαπαντός. Αυτό είναι συστατικό στοιχείο της νέας εποχής. Η πίεση μερικών ημερών απεργίας δεν πιάνει, γιατί απλά δεν πιάνει η πίεση. Το αστικό μπλοκ εξουσίας ανα-συγκροτείται πλέον σε άλλη βάση. Οι συμμαχίες τώρα χτίζονται με πυρήνα το ρατσισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Και το χειρότερο είναι ότι αν πέρσι αυτό ήταν ζητούμενο φέτος το μπλοκ αυτό έχει συγκροτηθεί για τα καλά και είναι σε διάταξη μάχης. Κάτι που επίσης χάνουν από τις αναλύσεις τους όλοι οπαδοί της «διαρκείας» που βλέποιυν την κυβέρνσηση να παραπέει. Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα από περσι. Ο Σαμαράς είναι στην ίδια κατάσταση με τον ΓΑΠ. Εντάξει με 50% δεξιά και 15% τους φασίστες (ύστερα από 3 μνημόνια) είναι προφανές ότι η αστική τάξη διέρχεται κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης και μεις όλο το χρόνο με το μέρος μας. Επιπλέον η πολυτέλεια μια μάχης διαρκείας δεν υπάρχει όχι μόνο γιατί έχει αλλάξει σύστημα ο αντίπαλος (δεν ενδιαφέρεται για μια μέση λύση) αλλά και γιατί το στρατόπεδό μας εξαντλείται τόσο από τις δυσκολίες της καθημερινής επιβίωσης, όσο και από την επανάληψη μεθόδων πάλης που δοκιμάζονται εδώ και δύο χρόνια χωρίς όμως αποτελέσματα.

Ο χρόνος τελειώνει

Συνήθως οι κινηματικές περίοδοι δεν κρατάνε για άπειρα χρόνια. Από ένα σημείο και πέρα τα καύσιμα τελειώνουν. Η κοινωνική δυναμική δεν είναι ανεξάντλητη. Αυτό μόνο σε ανθρώπους που έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα μπορεί να μην γίνεται κατανοητό. Στην Ιταλία μετά από την κόκκινη διετία 1919-21, ήρθε ο Μουσολίνι, ύστερα από την αποτυχία των απεργιών και των καταλήψεων στα εργοστάσια να φέρουν ένα αποτέλεσμα και την αδυναμία της αριστεράς εκείνης της εποχής να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί για δύο χρόνια να εξαντλείται σε απεργίες και μάζεμα δυνάμεων. Κάποτε πρέπει να προχωρήσεις σε μια αποφασιστική αναμέτρηση. Όταν δεν το κάνεις την κατάλληλη ώρα, τότε υποχωρείς. Χθες είναι νωρίς, αύριο είναι αργά, έλεγε ένας παλιός επαναστάτης. Και όταν έλεγε χθες, εννοούσε 24ώρες, όχι 24 μήνες, ούτε 24 χρόνια. Αυτό έχει επαναληφθεί άπειρες φορές στην ιστορία. Οι άνθρωποι δεν μπορεί να είναι για πάντα στις επάλξεις. Η μη κανονικότητα δεν μπορεί να διαρκεί περισσότερο από μερικούς μήνες. Ήδη ζούμε δυο χρόνια «μακρόχρονου αγώνα». Πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει το κίνημα; Πόσες ευκαιρίες έχουμε ακόμα;
Ακόμα και αυτοί που λένε ότι χρειαζόμαστε τώρα μια γενική απεργία διαρκείας, πιστεύουν ότι έτσι θα βγούμε από το αδιέξοδο. Αλλά μιας και την προτείνουν, δεν πρέπει να πουν τι ακριβώς περιλαμβάνει το μενού. Θα έχει κάποια στιγμή αναμέτρησης; Ή απλώς θα κριθούν όλα στη διάρκεια; Το ερώτημα είναι ουσιαστικό. Υπάρχει τεράστια διαφορά. Αν έχει αναμέτρηση, δηλαδή μια αποφασιστική στιγμή, τότε γιατί αυτή θα έρθει την 5η την 6η ή την 16η μέρα μιας απεργίας και όχι την 1η; Και ειδικά όταν δεν είμαστε στην αρχή (2010) αλλά, δυόμισι χρόνια μετά, στην 25η απεργία. Μήπως θα έχουμε περισσότερο κόσμο τότε; Μήπως με τις πολλές μέρες θα προλάβουμε να χτίσουμε κάτι σαν σοβιέτ, συμβούλια και άρα από κει να έχουμε ένα αντίπαλο δέος, μια κάποια δυαδική εξουσία για να μπορέσουμε να τη διεκδικήσουμε ολόκληρη; Πιστεύει δηλαδή κανείς ότι τέτοια όργανα θα χτιστούν κατά τη διάρκεια μια πολυήμερης απεργίας; Ότι αυτή είναι η προϋπόθεση τους; Θα προλάβουμε; Και πόσες μέρες μας χρειάζονται; 5, 10, 20, 60; Πως το φαντάζονται, αυτοί που σε κάθε γενική απεργία προτείνουν να γίνει διαρκείας, αντί να οργανώσουν ότι θα αντιστοιχούσε σε μια τέτοια μέρα. Ή απλά νομίζουν ότι με μια βδομάδα γενική απεργία θα γίνει επανάσταση. Πουθενά στην ιστορία δεν χτίστηκαν έτσι όργανα δυαδικής εξουσίας. Τέτοια όργανα χτίζονται σε περιόδους όξυνσης της ταξικής πάλης, κατά τη διάρκεια ας πούμε μιας προεπαναστατικής περιόδου, και όχι κατά τη διάρκεια μιας απεργίας διαρκείας. Στη Ρωσία τα σοβιέτ του 1917 δεν είχαμε ένα χρόνο γενική απεργία. Μάλλον δεν έγινε ούτε μια μέρα γενική απεργία και σίγουρα δεν έγιναν 10 έστω και σκόρπιες. Και εν πάση περιπτώσει στις 25 Οκτώβρη χωρίς καμία απεργία, έγινε η επανάσταση. Δύο χρόνια τώρα ζούμε σε μια ανάλογη περίοδο. Όμως δεν έχουμε φτιάξει τέτοια όργανα. Αναλωθήκαμε αλλού, και χάνουμε χρόνο.
Αν τώρα κανείς όλα αυτά τα θεωρεί εκτός θέματος, τότε το μόνο που μας μένει είναι η διάρκεια απλά για να πιεστεί η κυβέρνηση να μην ψηφίσει τα μέτρα. Προφανώς σε αυτή την περίπτωση δεν διεκδικούμε την εξουσία. Απλά πιέζουμε αυτή που υπάρχει. Ή διεκδικούμε να γίνουν εκλογές, γιατί «δεν υπάρχει άλλος τρόπος στη δημοκρατία». Αυτό πρακτικά σημαίνει να μην ψηφίσουν ορισμένοι βουλευτές. Με αυτή την προσδοκία φανταζόμαστε η εφημερίδα Δρόμος της αριστεράς σε ένα συγκινητικό άρθρο, αυτού του Σαββάτου κάλεσε τους βουλευτές να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να μην πουλήσουν το μέλλον της χώρας. Αυτό μάλιστα είναι μια συγκεκριμένη στοχοθέτηση. Πιστεύει όμως κανείς στα σοβαρά, ότι υπάρχει αυτή η πιθανότητα; Και αν οι βουλευτές δεν μας ακούσουν; Έχουμε επόμενη κίνηση; Προφανώς να συνεχίσουμε μέχρι να πέσει η κυβέρνηση μας προτείνουν τα 18 πρωτοβάθμια σωματεία, παρομοίως και οι οργανώσεις της απεργίας διαρκείας. Σε πραγματικό χρόνο όμως, όσοι έχουν τη στοιχειώδη εμπειρία γνωρίζουν ότι μετά από μια μάχη που στόχο έχει να μην περάσουν τα μέτρα, όταν αυτά ψηφιστούν κανείς δεν έχει όρεξη για συνέχεια εκτός κι αν είναι ο Ζαχαριάδης που μετά τη Βάρκιζα και την παράδοση των όπλων καλούσε σε «αγωνιστική επαγρύπνηση» και τα «όπλα παρά πόδα».
Για να τελειώνουμε με τις υπεκφυγές, ότι είναι να γίνει με το μνημόνιο Νο3 θα γίνει σήμερα το απόγευμα. Εκεί θα φανούν πόσα απίδια πιάνει ο σάκος. Όλα τα άλλα είναι μια επόμενη κουβέντα. Αν το απόγευμα στο Σύνταγμα και πέριξ μαζευτούν 50 άντε και 100000 και κλαίνε τη μοίρα τους, και μερικοί εκεί φωνάζουν και για απεργία διαρκείας τότε η μάχη έχει χαθεί και έχουμε δεχτεί ακόμα μια συντριπτική ήττα. Όσοι επιχειρήσουν να ελαχιστοποιήσουν το μέγεθός της, αραδιάζοντας μετά τις υποσχέσεις για μητέρες των μαχών, νέες υποσχέσεις για αγώνα μακράς διάρκειας, απλά το κάνουν για να αποποιηθούν τις ευθύνες τους και ταυτόχρονα να μην συζητηθεί τίποτα απολύτως. Το αποτέλεσμα θα είναι η επανάληψη μιας από τα ίδια. Μόνο που τότε θα είναι κυριολεκτικά η τελευταία φορά. Αν προλάβουμε και δεν εγκαταλείψει οριστικά ο «σοφός» λαός, την αριστερά στη μοίρα της, ποντάροντας πλέον σε ύστατες ατομικές λύσεις επιβίωσης ή ακόμα χειρότερα παραδίδοντας την τύχη του σε μεσσίες που δηλώνουν έτοιμοι (ακόμα και με 15%) να αναμορφώσουν εθνικώς τη χώρα επιβάλλοντας ποικιλοτρόπως τον νόμο και την τάξη σε όσους «εισβολείς και θολοκουλτουριάρηδες της γενιάς του πολυτεχνείου την καταστρέφουν εδώ και 38 χρόνια».
Και αν θέλουμε να έχουμε μια ακόμα ευκαιρία θα πρέπει τουλάχιστον ο θόρυβος της σημερινής μέρας, ακόμα κι αν ψηφίσουν 156 ή 158 βουλευτές τα μέτρα, να τους μείνει αξέχαστος.

Κ. Μαραγκός

ΥΣ: Μέχρι πρότινος μετά από κάθε διαδήλωση διάφοροι παντογνώστες εξηγούσαν πώς μια δράκα βαλτών κουκουλοφόρων σε συνεργασία με τα ΜΑΤ διέλυαν την «μεγαλειώδη ειρηνική συγκέντρωση» και δεν άφηναν τον κόσμο να παραμείνει στο Σύνταγμα και τους δρόμους και να διαδηλώσει ειρηνικά και μαζικά. Τώρα τι έχουν να πουν που δεν έπεσε ούτε μπουκαλάκι νερό; Γιατί μέσα σε μια ώρα και χωρίς δακρυγόνα, ξύλο, μολότοφ και συγκρούσεις δεν έμεινε ψυχή στο Σύνταγμα; Μήπως έχουν καμία ιδέα, οι πάσης φύσεως ινστρούκτουρες των μαζικών και ειρηνικών διαδηλώσεων, να μας διαφωτίσουν;

sort link: http://wp.me/pryYN-1a8

Advertisements

28 responses to “Σήμερα είναι η μέρα;

  1. Καθώς φαίνεται η πραγματικότητα διαψεύδει τις φαντασιώσεις. Γιατί σύντροφοι δεν υπάρχει συμμετοχή στην απεργία της ΔΕΗ; Μήπως ο Φωτόπουλος δεν είναι επαρκώς επαναστάτης. Οκ στείλτε τότε κανέναν ΕΑAΚίτη να τους οργανώσει…
    Προς επανεξέταση η απεργία της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ μετά την ισχνή συμμετοχή Μόλις το 7% έφτασε η συμμετοχή των εργαζομένων στη ΔΕΗ στην απεργία, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες που έχει συλλέξει η διοίκηση της Επιχείρησης.
    Σύμφωνα με τη ΓΕΝΟΠ, η μη συμμετοχή στην απεργία προβληματίζει ιδιαίτερα τη διοίκηση και για το λόγο αυτό συζητείται η σύγκλιση γενικού συμβουλίου της Ομοσπονδίας προκείμενου να επανεξετάσει την πορεία των κινητοποιήσεων.
    Υπενθυμίζεται ότι η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ανακοίνωσε χθες 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες.
    Όπως αναφέρουν υψηλόβαθμα στελέχη Δ, οι μονάδες που βγήκαν από τη ΓΕΝΟΠ εκτός συστήματος δεν επηρεάζουν σε καμιά περίπτωση τη λειτουργία του ηλεκτρικού συστήματος της χώρας, ενώ οι τιμές της παραγόμενης ενέργειας παραμένουν σε φυσιολογικά επίπεδα όπως και πριν την απεργία.

    Μου αρέσει!

  2. ΥΣ: Μέχρι πρότινος μετά από κάθε διαδήλωση διάφοροι παντογνώστες εξηγούσαν πώς μια δράκα βαλτών κουκουλοφόρων σε συνεργασία με τα ΜΑΤ διέλυαν την “μεγαλειώδη ειρηνική συγκέντρωση” και δεν άφηναν τον κόσμο να παραμείνει στο Σύνταγμα και τους δρόμους και να διαδηλώσει ειρηνικά και μαζικά. Τώρα τι έχουν να πουν που δεν έπεσε ούτε μπουκαλάκι νερό; Γιατί μέσα σε μια ώρα και χωρίς δακρυγόνα, ξύλο, μολότοφ και συγκρούσεις δεν έμεινε ψυχή στο Σύνταγμα; Μήπως έχουν καμία ιδέα, οι πάσης φύσεως ινστρούκτουρες των μαζικών και ειρηνικών διαδηλώσεων, να μας διαφωτίσουν;

    ΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΣ; ΔΕΝ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΣ; ΕΦΤΑΙΓΕ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΑ ΜΜΜ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΗΚΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ!
    ΜΑ

    Μου αρέσει!

  3. Παράθεμα: ΣΉΜΕΡΑ ΕΊΝΑΙ Η ΜΈΡΑ; « Ώρα Κοινής Ανησυχίας·

  4. Πάντως ο Ολυμπιακός χθες με απεργία σε ολα τα μέσα μεταφοράς γέμισε το καραισκάκη 35000 κόσμος με την Μονπελιέ. Προφανώς αμα καιγεσαι να πας καπου βρισκεις και τρόπο και μεσο.

    Μου αρέσει!

  5. Δηλαδή τι θα έπρεπε να γίνει χτές (σήμερα) για να μην συμβούν όλα τα αρνητικά που επισημαίνει τό άρθρο; Πρακτικά πράγματα, πρακτικές εναλλακτικές προτάσεις. Σήμερα είναι (ήταν) η μέρα αλλά για ποιό αποφασιστικό βήμα; Την κατάληψη εξ’ εφόδου της Βουλής; Την κατάληψη πχ του Δημαρχείου και την αναγγελία σχηματισμού Επαναστατικής Κυβέρνησης; Δυαδικής δηλαδή εξουσίας; Και από ποιούς; Χωρίς απάντηση σε αυτά και παρόμοια ερωτήματα, το «Σήμερα είναι η μέρα» μου φαίνεται εκτός πραγματικότητας.

    αρνητικά που επισημαίνει το άρθρο;

    Μου αρέσει!

  6. Δυστυχώς δεν διαθέτουμε μαγικές λύσεις, ούτε κάποιον σχετικό τσελεμεντέ. Αυτό που έχει σημασία είναι να βγούμε από τον αυτόματο και δεύτερον να σταματήσουμε με την αναβολή της αναμέτρησης για κάποια δήθεν επόμενη φορά που θα έχουμε υποτίθεται καλύτερους συσχετισμούς. Αυτό που λέμε είναι ότι δεν θα είναι για πάντα αυτός ο κόσμος κάτω, και ούτε πρόκειται να κατέβει περισσότερος. Και όταν όλοι μιλάνε κάθε τρεις και λίγο για μητέρες των μαχών ας μας πουν και τι περιλαμβάνει αυτή η μητέρα εκτός από τη γνωστή διαδρομή μια ώρα στο Σύνταγμα και μετά δυο ώρες στα κοντινά τσιπουράδικα.
    Όσο για χθες και κόσμο είχε (110-120.000)και δυναμική. Ο κόσμος δεν έφυγε με τις συγκρούσεις αλλά με τη βροχή. Όμως δεν πρόκειται να γίνουν όλα σε μια συγκέντρωση και μάλιστα όταν εκεί δεν υπάρχει καμία οργάνωση της σύγκρουσης και όλα είναι αφημένα στην τύχη τους.
    Αυτό που χρειαζόμαστε πλέον είναι ένα σχέδιο για την εξουσία. Αυτό προϋποθέτει άλλου τύπου προετοιμασίες. Κυριαρχία στους δρόμους, τσάκισμα των φασιστών, οργανωμένη άμυνα στις δυνάμεις καταστολής, χτίσιμο δομών (τύπου σοβιέτ) που δεν θα χάνουν το χρόνο τους σε φιλανθρωπίες και άλλες αυταπάτες για «αλληλέγγυες οικονομίες» στο περιθώριο του καπιταλισμού, αλλά για έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα. Καλώς ή κακώς στη φάση που είμαστε τα εργαλεία που κάποτε δίναμε τη μάχη (πχ συνδικάτα, απεργίες κλπ) δεν δουλεύουν, και ο κόσμος δεν τα ακολουθεί. Στους δασκάλους και τους καθηγητές με την αριστερά στο 70% στις συνελεύσεις δεν πατάει ούτε το 5% και στις απεργίες συμμετέχει το 20%. Και όμως όλοι επιμένουν να σπάνε τα μούτρα τους εκεί χωρίς αποτέλεσμα. Το ότι ο κόσμος κατεβαίνει μαζικά στις συγκεντρώσεις που μυρίζει μπαρούτι και αποφεύγει τις κηδείες θα έπρεπε να ξυπνήσει την αριστερά. Ζουμε στην εποχή των άκρων και μόνο όποιος τραβήξει μέχρι εκεί ο κόσμος θα ακολουθήσει. Όχι όλοι. Πολλοι θα πάνε στην άλλη άκρη όπως συμβαίνει με τη ΧΑ. Δεν πρόκειται να πειστούν όλοι, ειτε γιατί έχουν συμφέροντα, είτε γιατί είναι έμμισθοι φύλακες του κράτους και των αφεντικών, είτε γιατί είναι μαφιόζοι και παρακρατικοί, είτε γιατί είναι ηλίθιοι ή πονηροί και πιστεύουν ότι γλύφοντας την εξουσία θα έχουν καλύτερη τύχη. Η σύγκρουση με όλο αυτό το σκυλολόι είναι αναπόφευκτη. Σήμερα όλοι αυτοί οχυρόνονται πίσω από το Σαμαρά και τη ΧΑ. Δεν είναι απλώς παρασυρμένοι, κάνουν επιλογές. Μόνο αν περάσουμε από πάνω τους μπορεί να ανοίξει ο δρόμος. Όποιος προσπαθήσει να τους αποφύγει απλώς θα τσακιστεί πριν καν το καταλάβει. Το κίνημα χρειάζεται ένα διαφορετικό πνεύμα. Ενα πολεμικό πνεύμα. Να συνειδητοποιήσουμε ότι οι προετοιμασίες έχουν τελειώσει. Είμαστε σε πόλεμο και πρέπει να πολεμήσουμε. Αν σκεφτούμε έτσι όλα τα υπόλοιπα θα βρεθούν. Ο αντίπαλος έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να δείξει κανένα έλεος

    Μου αρέσει!

  7. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ καλεί σε συλλαλητήριο την Κυριακή το απόγευμα στις 5μμ στο Σύνταγμα. Μαζί τους και όλοι οι υπόλοιποι, να αποδείξουμε πως η κοινωνία έχει στα χέρια της τη δύναμη της ανατροπής. Ο αγώνας δεν σταματάει!
    Ακολουθεί το κάλεσμα:
    ΓΕΝΙΚΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
    ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΝΟΕΜΒΡΗ 2012
    ΩΡΑ 5 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

    ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ
    Δυναμικά και ανυποχώρητα, κατά του προϋπολογισμού του 2013, για να μην ψηφιστούν τα μέτρα που εξοντώνουν τη ζωή μας και διαλύουν την οικονομία.
    ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ
    Οι μνημονιακές επιταγές που απαιτούν οι κερδοσκόποι και οι τοκογλύφοι.
    • Να ανατρέψουμε τις πολιτικές που συνθλίβουν την κοινωνία και εξαθλιώνουν τους πολίτες.
    • Να σταματήσουμε το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας.
    • Να προστατεύσουμε το δικαίωμα της εργασίας.
    ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

    Μου αρέσει!

  8. kseeath
    Αφού κάνεις όλες τις σωστές διαπιστώσεις, που δείχνουν ότι ούτε έφοδος στα Χειμερινά Ανάκτορα μπορεί να γίνει, ούε καμιά άλλη έφοδος, ότι είμαστε χωρίς στρατό, χωρίς λαό, χωρίς εθελοντές, χωρίς επιτελείο, χωρίς οργάνωση, χωρίς τίποτα, καλείς τον κόσμο να πάρει την εξουσία. Αυτό, λυπάμια που το λέω, αλλά, μοιάζει με προβοκάτσια.

    Μου αρέσει!

  9. Παράθεμα: Σήμερα είναι η μέρα; « ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ·

  10. Βλαδίμηρε, τα περι προβοκάτσιας, τα παραβλέπω. Εκτός αν θες να επιμείνεις… Τωρα που διαβασες εσύ ότι καλούμε τον κόσμο να παρει την εξουσία, μάλλον κάπου αλλού και όχι εδώ. Αυτό που λέμε είναι ότι στο σημείο που έχει φτάσει η αντιπαράθεση δεν υπάρχουν μέσες λύσεις. Ζούμε μια αντεπανάσταση σε όλα τα επίπεδα. Ο κόσμος αντιδρά αλλά χωρίς σχέδιο. Και όταν ο αντίπαλος δεν υποχωρεί το μόνο που μένει είναι η ανατροπή του. Αυτό λέμε χρειάζεται σχέδιο, δεν φτάνει το αυθόρμητο. Φυσικά δεν πιστεύουμε ότι μπορεί ο κόσμος να κάνει ένα ντου και τελειώσαμε. Χρειάζονται δομές κοινωνικές και πολιτικές. Η διάθεση του κόσμου να συνεχίσει στο δρόμο εξαρτάται απ’ αυτό, αν υπάρχει εναλλακτική λύση. Και όσο αργεί η αριστερά και οι συνειδητές αντικαπιταλιστικές δυνάμεις να ανοίξουν το δρόμο, η παθητικότητα και το δεν γίνεται τίποτα θα κυριεύσει τις γραμμές του κινήματος. Τότε είναι που θα μας σαρώσουν. Λέμε λοιπόν ότι δεν θα έχουμε απεριόριστο χρόνο. Η μάχη είναι τώρα, πρέπει να αλλάξουμε τακτική. Ναι να διεκδικήσουμε την εξουσία. Χρειαζόμαστε ένα τέτοιο σχέδιο. Η ιστορία έχει δείξει ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να φτάσεις εκεί. Αλλά ο στόχος πρέπει να είναι αυτός.
    Αν αυτό είναι προβοκάτσια εντάξει είμαστε προβοκάτορες. Πες μας όμως και συ το δικό σου σχέδιο, μιας και συμφωνείς με τις διαπιστώσεις, ας ανοίξει επιτέλους αυτή η συζήτηση, μηπως και σταματήσει η προβλέψιμη και ακίνδυνη επανάληψη της διαμαρτυρίας και της πίεσης που δεν μας βγάζει πουθενά.

    Μου αρέσει!

  11. Πρώτα-πρώτα, λες ότι χρειάζεται οργάνωση της σύγκρουσης και ένα σχέδιο για την εξουσία. Εάν με το «σύγκρουση» εννοείς την αντίσταση στην όποια αυθαιρεσία της αστυνομίας, συμφωνώ κι εγώ. Μέχρι τώρα, όμως, τις «συγκρούσεις» τις προκαλούνε οι κουκουλοφόροι και γενικότερα οι αναρχικοί. Γράφεις : «αυτό που χρειαζόμαστε, πλέον, είναι ένα σχέδιο για την εξουσία». Τι άλλο είναι το «σχέδιο για την εξουσία» εκτός από το σχέδιο της εξέγερσης;
    Γράφεις : «χτίσιμο δομών (τύπου σοβιέτ)… για έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα». Μα, τα σοβιέτ και στις δύο περιπτώσεις (1905 και 1917) δημιουργήθηκαν τις μέρες τις εξέγερσης.
    Παρακάτω γράφεις : «Ζουμε στην εποχή των άκρων και μόνο όποιος τραβήξει μέχρι εκεί ο κόσμος θα ακολουθήσει». Ποια είναι αυτά τα «άκρα», αν όχι η εξέγερση;
    Γράφεις : «Το κίνημα χρειάζεται ένα διαφορετικό πνεύμα. Ενα πολεμικό πνεύμα. Να συνειδητοποιήσουμε ότι οι προετοιμασίες έχουν τελειώσει. Είμαστε σε πόλεμο και πρέπει να πολεμήσουμε». Ποιο είναι αυτό το «κίνημα»; Φυσικά, δεν εννοείς το εργατικό κίνημα, γιατί αυτό είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο. Αν πάλι εννοείς τους αγριεμένους «μικρομεσαίους» αστούς, που ζητάνε να διαιωνίσουν την ύπαρξή τους στον καπιταλισμό, δε νομίζω ότι θα κάνουν ποτέ έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα. Όταν μάλιστα γίνει αυτή η έφοδος από τους εργάτες, αυτοί θα είναι ενάντια στη σοβιετική εξουσία, όπως ήταν και οι εσέροι και οι μενσεβίκοι.
    Το ότι χρειάζεται «πολεμικό πνεύμα» και ότι «είμαστε σε πόλεμο», φιλολογικά μπορώ να πω ότι είναι σωστό. Ναι, η εργατική τάξη, από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής της, είναι «σε πόλεμο» με την αστική τάξη. Αν κυριολεκτείς, είναι μεγάλο λάθος. Και, δυστυχώς, μάλλον κυριολεκτείς.
    Λες «οι προετοιμασίες έχουν τελειώσει»; Ποιες προετοιμασίες; Για πόλεμο; Μα, εσύ γράφεις ότι τα συνδικάτα δε δουλεύουν, απεργίες δε γίνονται, ο κόσμος δε μας ακολουθεί. Δηλαδή, ο κόσμος είναι έτοιμος για τη μάχη, κατεβαίνει «όταν μυρίζει μπαρούτι»; Αλήθεια, τι στάση κράτησε ο «κόσμος» στη «σύγκρουση» της Τετάρτης; «Συγκρούστηκε» με την αστυνομία, πιάστηκε στα χέρια, ή, κατάπινε τα δακρυγόνα, τα άντεξε και δεν έφυγε, οπότε επενέβη η βροχή και τον διέλυσε; Χρόνια τώρα, η «σύγκρουση» περιορίζεται στις μολότοφ των αναρχικών και στα δακρυγόνα των αστυνομικών. Ο κόσμος απλώς κυνηγιέται και τρώει ξύλο, όπως ακριβώς μου έλεγε ένας αναρχικός : Εμείς είμαστε συνειδητοποιημένοι, προκαλούμε την αστυνομία, να σας πλακώσει για να συνειδητοποιηθείτε κι εσείς!
    Θες να σου πω το δικό μου σχέδιο. Το σχέδιο είναι γνωστό από τότε που εμφανίστηκε ο μαρξισμός. Ο Λίμπνεχτ το συνόψισε σε τρία ρήματα : studieren, propagandieren, organisieren (μελέτη, προπαγάνδα, οργάνωση). Κινητήρια δύναμη και για τα τρία, το κόμμα της εργατικής τάξης. Χρησιμοποίηση της αστικής δημοκρατίας και του κοινοβούλιου με τρόπο που να φέρουμε σε απόγνωση τους αστούς και να τους κάνουμε να αναφωνούν : la legalité nous tue! (η νομιμότητα μας σκοτώνει!) και να τους απαντήσουμε σαν τον Ένγκελς : Πυροβολήστε πρώτοι, κύριοι αστοί!
    Αν δεν κατακτήσουμε τις μάζες, επανάσταση και εξουσία γιοκ! Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος, το να βλέπεις τη σημερινή αδράνεια των μαζών και να φαντάζεσαι ότι θα κατέβουν στους δρόμους μόνο όταν είναι να τα παίξουν όλα για όλα.
    Υ.Γ. Για την «προβοκάτσια» : φυσικά δεν το εννοούσα σα συνειδητή ενέργεια (γι’ αυτό εξάλλου έγραψα «μοιάζει». Το βρήκα τόσο εξωπραγματικό, που το τόνισα μ’ αυτόν τον τρόπο). Πάντως, αν σε πείραξε, ζητάω ειλικρινά συγνώμη.

    Μου αρέσει!

  12. κΧΧΧΧ ΧΧΧ εκφραζεις πολλους σε ολους τους χωρος
    γροθια στο στομαχι του ωριμου φρουτου
    το προβλημα ομως ειναι οτι η αριστερα σε ολη την ευρωπη εχει μαθει αλλιως. Η εργατες παλια επαιζαν ενεργητικη αμυνα και γιατι ηταν ευκολο να συγκεντρωθουν γυρω απο τις φαμπρικες και γιατι ειχαν εμπειρια απο τα πολεμικα μετωπα…….ηταν το ενστικτο τους διαμορφωμενο απο αλλες πιο δυσκολες καταστασεις………
    το τεραστιο προβλημα ειναι οτι θα μαθουμε οπως και οι μεταναστες και οι αναρχικοι: απο τις απωλειες σε κοντινα μας προσωπα και συντροφους

    μιχαλης -μελος ανταρσυα

    Μιχάλη σόρρι αλλά μπήκε λογοκρισία στις 2 πρωτες λέξεις

    Μου αρέσει!

  13. Βλαδίμηρε
    1. τις συγκρούσεις δεν τις προκαλούν οι «κουκουλοφόροι» αλλά οι μπάτσοι. Πχ την Τετάρτη το βράδυ Δελταδες και ΜΑΤ συλλάβανε ολόκληρο ομάδα την Ροσινάλτε επί της πανεπιστημίου στις 5μμ την ώρα που οι άνθρωποι πήγαιναν με τα πανό τους και τις σημαίες τους στα προπύλαια και τους μετέφεραν στη ΓΑΔΑ για 5 ώρες. Μετά μπλόκαραν στην πανεπιστημίου το μπλοκ της Συνέλευσης για την αυτοδιεύθυνση (αναρχικοί) εμποδίζοντάς τους να φτάσουν στο Σύνταγμα. Την ίδια ώρα σε σταθμούς και άλλα σημεία προσήγαγαν άλλα 100 άτομα που προσπαθούσαν να φτάσουν στη συγκέντρωση. Αυτό γίνεται τις περισσότερες φορές. Οι μπάτσοι επιτίθενται απρόκλητα και έτσι αρχίζουν τα «επεισόδια». Στις συγκρούσεις με την αστυνομία δεν συμμετέχουν μόνο αναρχικοί, αλλά χιλιάδες διαδηλωτές (μαζί και αριστεροί) και απορώ από που βγάζεις τέτοια συμπεράσματα. Στη Χαλκιδική πριν 2 βδομάδες που έγινε κόλαση μήπως ήταν και εκεί κάποιοι «κουκουλοφόροι»;
    2. τα σοβιέτ το 1905 όντως φτιάχτηκαν στη διάρκεια της εξέγερσης. Το 1917 όμως όχι. Υπήρχαν και μάλιστα τα έλεγχαν μέχρι και τον Οκτώβρη οι Εσέροι και οι μενσεβίκοι. Οι μπολσεβίκοι πήραν την πλειοψηφία μαζί με τις διασπάσεις των (αριστερών) εσέρων και των (διεθνιστών) μενσεβίκων. Φυσικά αυτό δεν θα γινόταν ποτέ αν μια μέρα πριν την έναρξη του συνεδρίου (26/10/1917) η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή δεν καταλάμβανε την Πετρούπολη. Πρώτα δηλαδή η εξέγερση και μετά η πλειοψηφία. Αν περίμεναν οι μπολσεβίκοι να γίνουν πρώτα πλειοψηφία (όχι στη Δούμα αλλά ούτε και στα σοβιέτ) η ρωσική επανάσταση δεν θα είχε γίνει ποτέ. εξάλλου είναι γνωστό ότι στις εκλογές για τη Δούμα ένα μήνα μετά την επανάσταση οι μπολσεβίκοι πήραν 20-25%.
    3.Το ότι ζούμε στην εποχή των άκρων, αυτό φαίνεται τουλάχιστον από την κατάρρευση του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου (κράτος πρόνοιας και όλων των κοινωνικών κατακτήσεων) και στο πολιτικό εποικοδόμημα από την αυταρχικοποίηση του κράτους (κράτος έκτακτης ανάγκης), την υιοθέτηση της ακροδεξιάς ρατσιστικής ατζέντας από τη δεξιά και τα ρετάλια της σοσιαλδημοκρατίας και φυσικά από την εκρηκτική άνοδο της ΧΑ, αφενός και την αριστεράς αφετέρου. Αν αυτή η πόλωση πρωτοφανή για την Ελλάδα μετά τον εμφύλιο δεν είναι εποχή των άκρων τότε τι είναι;
    4. Αυτό σημαίνει ότι η ταξική πάλη διεξάγεται πλέον με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Οι κανόνες της προηγούμενης εποχής δεν ισχύουν πλέον. Πχ όταν πριν 10-20 χρόνια απεργούσαμε στο τέλος πηγαίναμε στην επιθεώρηση ή σε ένα δικαστήριο και βάσει ενός υπαρκτού εργατικού δικαίου ή μιας συλλογικής σύμβασης βρίσκαμε μια άκρη. Τώρα όλα αυτά πάνε περίπατο. Άλλος πόλεμος τότε άλλος τώρα. Τώρα δεν υπάρχουν κανόνες και άλλα αμορτισέρ. Δεν βλέπεις καμιά διαφορά σ’ αυτό; Αυτό λοιπόν το αντιλαμβάνεται και ο τελευταίος εργάτης. Πριν λίγα χρόνια ένας αγώνας είχε βάσει αυτού του πλαισίου μεγάλες πιθανότητες να νικήσει. Επιπλέον η πολιτική εξουσία ενδιαφερόταν να έχει καλές σχέσεις με το συνδικαλιστικό κίνημα. Πάρε κάτι, δώσε ταξική ειρήνη και την ψήφο σου. Παροχές (εργατική εστία) στα συνδικάτα κλπ κλπ. Όλα αυτά λειτουργούσαν διαβρωτικά για το εργατικό κίνημα,όμως υπήρχαν ανταλλάγματα. Τώρα η αστική τάξη κάνει την εξέγερσή της σε όλα αυτά τα «προνόμια». Ο Σκαι πρωταγωνιστεί σε αυτό και μαζί του όλο το αστικό σκυλολόι, που πλέον χτίζει νέες σχέσεις όχι με το συνδικαλιστικό κίνημα και τις κλαδικές της Πασκε αλλά με τον εθνικό κορμό και τους φασίστες. Ζούμε την αναβίωση του μεταεμφυλιακού κράτους, μια νέα συμμαχία της αστικής τάξης μα τους χίτες και τους ταγματασφαλίτες. Μια συμμαχία που έσπασε στη μεταπολίτευση όταν η αστική τάξη επιχείρησε να ενσωματώσει και τους ηττημένους του εμφυλίου. Γι’ αυτό δεν δουλεύουν τα παλιά εργαλεία.
    5. Ο κόσμος, η εργατική τάξη, ο λαός, οι καταπιεσμένοι, όπως θες πες το, θα μπουν στον αγώνα όταν νιώσουν ότι δεν κάνουμε πλάκα. Όταν υπάρχει δυνατότητα νίκης. Όλοι καταλαβαίνουν ότι σ’ αυτή την εποχή ή πολεμάς ή παραδίνεσαι. Εκεί που δουλεύω όλοι το ίδιο λένε: τι απεργίες και μαλακίες εδώ πρέπει να γίνει της π…νας το κάγκελο. Φυσικά πολλοί λένε τις βερμπάλες τους και μετά βγάζουν το σκασμό. Και φυσικά κανείς δεν περιμένει από τον καθένα να μας βρει τη λύση. Όμως το γενικό κλίμα είναι αυτό. Και σ’ αυτό το κλίμα πρέπει να ψάξουμε τι αντιστοιχεί.
    5. Ο κόσμος δεν συμμετέχει ενεργά στις συγκρούσεις γιατί είναι ανοργάνωτες ή οργανωμένες με τέτοιο τρόπο από τους αναρχικούς κυρίως που είναι αδύνατο να συμπεριλάβουν ευρύτερο κόσμο. Δεν υπάρχουν οδοφράγματα, χώροι ανασυγκρότησης μιας διαδήλωσης και πολύ περισσότερο κέντρο αγώνα. Ένα τέτοιο κέντρο θα μπορούσε να το φτιάξει μόνο η οργανωμένη αριστερά. Το 91 όταν δύο μέρες έγινε χαμός επί Τεμπονέρα υπήρχε ένα κέντρο στο Πολυτεχνείο. Φυσικά τότε υπήρχε το άσυλο τώρα όχι. Αλλά η ουσία ήταν ότι υπήρχε μια κάποια πολιτική κάλυψη. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Όταν ξεκινάνε οι συγκρούσεις η αριστερά όλων των ειδών παίρνει τα πανό της και φεύγει. Ούτε συμμετέχει, ούτε επιδιώκει να οργανώσει. Οι μεν γιατί περιμένουν να κερδίσουν τις εκλογές, οι δε γιατί αυτό θα γίνει στην επόμενη γενική απεργία όταν θα είναι «διαρκείας». Όλα τα θέλουν εξασφαλισμένα από πριν. Μα πώς θα κάνουμε εξέγερση αφού δεν μπορούμε να κάνουμε μια απεργία; Ρωτάνε πονηρά, για να ρίξουν την ευθύνη στον κόσμο ότι δεν ακολουθεί. Είναι σαν να λέγανε στην κατοχή: Μα πως να κάνουμε αντάρτικο εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε μια απεργία. Όταν ο αντίπαλος μπουκάρει στο σπίτι σου, εσύ δεν κηρύσσεις απεργία, του κάνεις τη μούρη κιμά. Κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο. Όταν ο κόσμος δει ότι η αριστερά δεν παίζει,ότι είναι διατεθειμένη να σπάσει αυγά, έρχεται. Όταν βλέπει τουφεκιές στον αέρα κανείς δεν έχει χρόνο για χάσιμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 27% όταν είπε ότι θέλει να κυβερνήσει. Δεν ξέρουμε φυσικά τι θα έκανε. Αλλά αυτό που κατάλαβε ο κόσμος είναι ότι επιτέλους, να μια αριστερά που θέλει να πάρει την ευθύνη. Και από το 5% πήγε στο 27%. Αυτό που άλλαξε την εκλογική συμπεριφορά εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, μπορεί να αλλάξει και τη συμπεριφορά τους στο δρόμο. Αν βρεθεί μια αριστερά και πάρει πρωτοβουλίες στο δρόμο, αμέσως θα βρεθούν χιλιάδες από πίσω, έτοιμοι για δράση. Η κίνηση έστω και συμβολική 3-4 βουλευτών να ελέγξουν τους ασφαλίτες στην Ακαδημίας την Τρίτη αντιμετωπίστηκε με ευνοϊκότατο τρόπο από χιλιάδες κόσμο. Επιτέλους, κάποιος να βάλει χέρι στα τσογλάνια. Σε αντίθεση με τα γλειψίματα ξανά βουλευτών του Συριζα στις διαμαρτυρίες των μπάτσων για τις περικοπές του 1% στους μισθούς τους, που αντιμετωπίστηκαν από τον κόσμο της αριστεράς με σκεπτικισμό.
    6. Τις μάζες τις κατακτάς με τις πρωτοβουλίες σου, όχι γενικά με την προπαγάνδα. Σήμερα είναι μια θαυμάσια ευκαιρία γιατί καταρρέουν οι αυταπάτες. Όμως η αριστερά πρέπει να καταλάβει ότι δεν μπορεί να κερδίσει τους πάντες. Οι πλειοψηφίες κερδίζονται με το σπαθί και όχι στις κάλπες και τα γκάλοπ. Ο πολύς κόσμος είναι διστακτικός, φοβάται τις μεγάλες αλλαγές, νομίζει ότι θα έρθει η καταστροφή, οι περισσότεροι άνθρωποι ακόμα και τώρα δεν συμμετέχουν και ούτε πρόκειται. Οι συνθήκες διαβίωσης όσο χειροτερεύουν θα κυριεύουν το μυαλό των ανθρώπων με απογοήτευση και απελπισία. Ο καθένας θα στρέφεται εναντίον όλων για να επιβιώσει. Αυτό είναι και το υπόβαθρο του φασισμού. Δυστυχώς δεν μπορούμε να τους πείσουμε όλους. Η πλειοψηφία θα καταλάβει μετά. Αν υπάρχει ένας τρόπος να μας ακολουθήσει από πριν, είναι να δείξουμε τόλμη και αποφασιστικότητα. Τότε θα μας ακολουθήσουν περισσότεροι. Αυτό είναι το δίδαγμα από τις επαναστάσεις. Η αδράνεια που λες είναι φαινομενική, και θα μεταμορφωθεί σε ενεργητικότητα όταν η αριστερά μπει μπροστά. Τότε θα αλλάξουν όλα, και η απελπισία θα δώσει τη θέση της στην ελπίδα. Αυτό είναι το κλειδί για να έλθουν τα πάνω κάτω. Η συνείδηση δεν αλλάζει με ένα σειριακό τρόπο. Δεν χρειάζεται να παιχτούν όλα τα κομμάτια της κασέτας στη σειρά. Μπορεί να γίνουν άλματα και σήμερα υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις. Πως εξηγείς ότι η αριστερά έφτασε στο 32%; Δεν σημαίνει τίποτα αυτό; Ότι στις διαδηλώσεις κατεβαίνει τόσος κόσμος, όσο ποτέ άλλοτε; Ούτε αυτό σημαίνει κάτι; Όταν λέμε κόσμος δεν εννοούμε 1 εκ. Αυτό δεν κατέβηκε ούτε στις 4 Δεκέμβρη του 1944. Οι 200.000 είναι ένα τεράστιο νούμερο. Αυτός είναι ο ενεργητικός κόσμος. Οι υπόλοιποι περιμένουν τον νικητή. Καμία επανάσταση δεν έγινε με 1 εκ. στο δρόμο. Μετά τη νίκη ναι και 1 και 2 εκ. Στο πολυτεχνείο το 1973 ήταν 5000. Στην πρώτη επέτειο ένα χρόνο μετά 500.000.
    Έτσι γράφεται η ιστορία. Αυτά η αριστερά μας, τα έχει ξεχάσει προ πολλού. Όλοι από τον Θεοδωράκη μέχρι τον Δελαστίκ και όλους τους επαναστάτες περιμένουν το 1 εκατομμύριο για να μας σώσει. Τρίχες κατσαρές. Το δρόμο τον ανοίγει η πρωτοπορία. Αυτό είναι ένα μάθημα, όχι της ιστορίας της ταξικής πάλης, αλλά ολόκληρης της ανθρώπινης ιστορίας. Αν δεν υπήρχαν οι πρωτοπόροι, οι άνθρωποι θα χάζευαν ακόμα μέσα στις σπηλιές.

    Μου αρέσει!

  14. Κάπως έτσι είναι. Πολλοί είναι που «καίγονται» να γίνει η σύγκρουση και δεν είναι μόνο αναρχικοί. Κι εγώ συμμετείχα και συμμετέχω ακόμα, όσο μπορώ και δεν είμαι αναρχικός. Αν υπάρξει από πίσω ένα κέντρο οργάνωσης, να δεις για πότε θα μαζευόταν χιλιάδες κόσμου έτοιμοι για όλα. Ούτε τα ελικόπτερα δε θα προλαβαίνανε οι χουνταίοι.

    Μου αρέσει!

  15. «Μετά την Βάρκιζα ο Ζαχαριαδης»
    Μήπως μετά το τέλος του Εμφυλίου;

    Αvantgarde: Σωστά η δήλωση έγινε τον Οκτώβρη του 1949 μετά την οριστική ήττα του 2ου αντάρτικου. Ακόμα χειρότερα δηλαδή…

    Μου αρέσει!

  16. Θανάση,
    το να ταυτίζεις την αστική δημοκρατία με τη χούντα, μόνο τη χούντα ωφελεί. Ο κόσμος ακούγοντας ότι το ίδιο πράγμα είναι και ποντάροντας στα φανταστικά προτερήματα της πραγματικής χούντας (τιμιότητα και ακεραιότητα των καραβανάδων, λόγω της στρατιωτικής τιμής, λυμένα τα χέρια τους από πελατειακές σχέσεις, στρατιωτική ευθύτητα και ντομπροσύνη, απαλλαγή από τύπους και δεσμεύσεις στην εφαρμογή της πολιτικής τους και άλλα τέτοια εφευρήματα για τους αφελείς) και μάλιστα σε μια εποχή μιζέριας, που όλοι αναζητούν μια ριζική λύση, δεν είναι δύσκολο να σκεφτεί : Ρε, ένας Παπαδόπουλος τους χρειάζεται.
    Το ότι η χούντα του Παπαδόπουλου ευνοήθηκε από μια ειδυλλιακή κατάσταση της οικονομίας (ελάχιστος πληθωρισμός και εξωτερικό χρέος) για την οποία ήταν τελείως αθώα και άρχισε να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της μόλις, στα μέσα του 72, άρχισε να ανεβαίνει ο πληθωρισμός και να έχει κρίση η οικοδομή, δεν περνάει από το μυαλό του «κόσμου», που είναι έτοιμος να ξεχάσει και τις εξορίες και τα στρατοδικεία και τα βασανιστήρια και να κρατήσει μόνο το ότι στη χούντα » ο κόσμος πέρναγε καλά».
    Ακριβώς, επειδή «ο κόσμος πέρναγε καλά», η χούντα δεν έμοιαζε με τις δικτατορίες των λατινικών χωρών. Ας έρθει τώρα μια χούντα και οι πρώτοι που θα κλάψουν με μαύρο δάκρυ θα είναι αυτοί που με τόση ελαφρότητα αποκαλούν χούντα τις εκλεγμένες κυβερνήσεις.

    Μου αρέσει!

  17. @kseeath
    (Έκοψα το κείμενο σε 2 κομμάτια για να μην είναι πολύ κουραστικό)
    1) Σε όσα γράφεις για συλλήψεις, προσαγωγές και παρεμπόδιση διαδηλωτών να φτάσουν στη συγκέντρωση, δεν αναφέρεις καμιά σύγκρουση, που θα ήταν, ίσως και απόλυτα δικαιολογημένη. Λες ότι αυτό συμβαίνει τις περισσότερες φορές. Δηλαδή, προληπτικά μέτρα, που όμως δεν προκαλούν συγκρούσεις. Και αμέσως μετά γράφεις : «Οι μπάτσοι επιτίθονται απροκλητα και έτσι αρχιζουν τα «επισόδεια»». Το ποιος επιτίθεται, από το 1981 και δώθε, το ξέρουν πολύ καλά όλοι όσοι κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις. Αν ήταν όπως το λες, δε θα χρειαζόντουσαν οι κουκουλοφόροι, οι βαριοπούλες, οι φωτιές, τα σπασίματα και όλα εκείνα, που εδώ και δεκαετίες αμαυρώνουν όχι το «κίνημα», γιατί κίνημα δεν υπάρχει, αλλά, τις οποιεσδήποτε πορείες, είτε του Πολυτεχνείου, είτε για τις όποιες διαμαρτυρίες. Και δε μου λες, αν «οι μπάτσοι» δεν «επιτίθονταν απρόκλητα», τι θα γίνονταν οι μολότοφ, θα τις επέστρεφαν άθικτες στο εργαστήριο που κατασκευάστηκαν; Επιμένεις, όμως, να χρησιμοποιείς τον όρο «σύγκρουση», όπου «συμμετέχουν… χιλιάδες διαδηλωτές (μαζί και αριστεροί)», για την αμοιβαία εκτόξευση μολότοφ και δακρυγόνων. Αλήθεια, εκτός από τους εκτοξευτές μολότοφ, οι άλλοι, οι χιλιάδες (μαζί και αριστεροί), πώς συμμετέχουν; Τρέχοντας να γλιτώσουν από τα δακρυγόνα;
    Από την άλλη μεριά, για κάποιον που δε θέλει να πηγαίνει σε «κηδείες», αλλά «στις συγκεντρώσεις που μυρίζει μπαρούτι», το να «επιτίθονται απρόκλητα» οι μπάτσοι είναι ευχής έργο και θα έπρεπε να τους είναι ευγνώμων.
    2) Τα σοβιέτ και το 1917 μέσα στην εξέγερση φτιάχτηκαν, όχι τον Οκτώβρη, αλλά το Μάρτη (Φλεβάρη με το παλιό ημερολόγιο), την εξέγερση που εκθρόνισε τον τσάρο. Εδώ, όμως, πρέπει να διορθωθεί κάτι, που εκτός από ανακρίβεια, αποτελεί και βασική αρχή για το μαρξισμό-λενινισμό.
    Λες πως τα σοβιέτ τα έλεγχαν μέχρι και τον Οκτώβρη οι μενσεβίκοι και οι εσέροι και ότι οι μπολσεβίκοι πήραν την πλειοψηφία «μαζί με τις διασπάσεις των (αριστερών) εσέρων και των (διεθνιστών) μενσεβίκων» και μάλιστα την πήραν αφού η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή «είχε καταλάβει την Πετρούπολη».
    Και από όλα αυτά βγάζεις το συμπέρασμα «Πρωτα δηλαδή η εξέγερση και μετά η πλειοψηφία». Και, μάλιστα, «Αν περιμέναν οι μπολσεβίκοι να γίνουν πρωτα πλειοψηφία (όχι στη Δούμα αλλά ούτε και στα σοβιέτ) η ρωσικη επανάσταση δεν θα είχε γίνει ποτέ».
    Πρώτα-πρώτα, οι μπολσεβίκοι δεν έγιναν πλειοψηφία με τους διασπαστές των δύο μικροαστικών κομμάτων, γι’ αυτό και η πρώτη σοβιετική κυβέρνηση ήταν αμιγώς μπολσεβίκικη. Αργότερα, έδωσαν 3 θέσεις στους αριστερούς εσέρους, οι οποίοι βγήκαν από την κυβέρνηση όταν υπογράφτηκε η Συνθήκη Μπρεστ-Λιτόφσκ.
    Ο Λένιν, όμως, ο ηγέτης της επανάστασης τα λέει εντελώς αντίθετα :
    α) «Οι μπολσεβίκοι αφού πήραν την πλειοψηφία στα Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών και στις δύο πρωτεύουσες (σημ. δική μου : Πετρούπολη και Μόσχα), μπορούν και π ρ έ π ε ι να πάρουν την κρατική εξουσία στα χέρια τους…
    Η πλειοψηφία του λαού είναι μ ε τ ο μ έ ρ ο ς μ α ς» («Οι μπολσεβίκοι πρέπει να πάρουν την εξουσία», 12-14/9/1917).
    α) «Μα, αν στις 3-5 του Ιούλη κάναμε ένα λάθος, το λάθος αυτό θα ήταν ότι δεν πήραμε την εξουσία. Νομίζω πως τότε δεν κάναμε τέτοιο λάθος, γιατί δεν είχαμε α κ ό μ α την πλειοψηφία, ενώ τώρα αυτό θα ήταν μοιραίο λάθος και κάτι χειρότερο από λάθος» («Γράμμα στους συντρόφους μπολσεβίκους που παίρνουν μέρος στο περιοχικό συνέδριο των σοβιέτ της περιοχής του Βορά», 8/10/1917)
    β) «Αν περνούσαμε σε αποφασιστικές ενέργειες στις 3-5 του Ιούλη, οι ενέργειες αυτές θα τσακίζονταν, γιατί δεν είχαμε την πλειοψηφία με το μέρος μας. Από τότε η άνοδός μας συντελείται με γιγάντια βήματα…
    Τώρα έχουμε την πλειοψηφία. Από πολιτική άποψη τα πράγματα είναι εντελώς ώριμα για την κατάληψη της εξουσίας». («Συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΔΕΚΡ, Εισήγηση», 10/10/1917).
    γ) Η περίεργη σύγχυση που έχει γίνει σχετικά με το ζήτημα του αν η εξουσία πρέπει να καταλαμβάνεται από την πλειοψηφία ή τη μειοψηφία, στηρίζεται σε κάτι το πολύ απλό, το οποίο το διευκρινίζει, πάλι, ο Λένιν, στο «Γράμμα σε συντρόφους», (17/10/1917), όπου ξετινάζει τα επιχειρήματα των Ζινόβιεφ-Κάμενεφ για το άκαιρο της κατάληψης της εξουσίας.
    … «Δεν έχουμε την πλειοψηφία του λαού και χωρίς αυτό τον όρο η εξέγερση είναι καταδικασμένη» …
    Οι άνθρωποι που μπορούν να λένε τέτοια πράγματα ή διαστρεβλώνουν την αλήθεια ή είναι σχολαστικοί, που θέλουν σώνει και καλά, χωρίς να πάρουν καθόλου υπόψη τους τις αντικειμενικές συνθήκες της επανάστασης, να έχουν προκαταβολικά την εγγύηση ότι το κόμμα των μπολσεβίκων πήρε σε όλη τη χώρα ακριβώς το μισό των ψήφων συν μιας. Η ιστορία δεν πρόσφερε ποτέ σε καμιά επανάσταση τέτοιες εγγυήσεις και δεν είναι απολύτως σε θέση να προσφέρει. Όταν κανείς προβάλλει παρόμοιες απαιτήσεις σημαίνει πως κοροϊδεύει τους ακροατές και δεν επιδιώκει τίποτε άλλο παρά μόνο να συγκαλύψει τη φ υ γ ή του από την πραγματικότητα.
    Γιατί η πραγματικότητα μας δείχνει ξεκάθαρα, πως ακριβώς ύστερα από τα γεγονότα του Ιούλη, η πλειοψηφία του λαού άρχισε να περνάει γρήγορα με το μέρος των μπολσεβίκων. Αυτό το απόδειξαν και οι εκλογές της 20 του Αυγούστου στην Πετρούπολη, πριν ακόμα από το κίνημα του Κορνίλοφ, όταν το ποσοστό των ψήφων που πήραν οι μπολσεβίκοι στην πόλη χωρίς τα προάστια ανέβηκε από το 20% στο 33%, κι έπειτα οι εκλογές του Σεπτέμβρη για τα δημοτικά συμβούλια της Μόσχας, όταν το ποσοστό των ψήφων που πήραν οι μπολσεβίκοι ανέβηκε από το 11% στο 49 1/3 % (ένας σύντροφος από τη Μόσχα, που συνάντησα αυτές τις μέρες, μου έλεγε ότι ο ακριβής αριθμός είναι 51%). Αυτό το απόδειξαν οι επαναληπτικές εκλογές των Σοβιέτ. Το απόδειξε το γεγονός ότι η πλειοψηφία των αγροτικών Σοβιέτ τάχθηκε, παρά το «αυξεντιεφικό» κεντρικό τους Σοβιέτ, κ α τ ά του συνασπισμού. Όταν κανείς είναι κατά του συνασπισμού σημαίνει σ τ η ν π ρ ά ξ η πως ακολουθεί τους μπολσεβίκους. Παρακάτω. Οι πληροφορίες από το μέτωπο δείχνουν όλο και πιο συχνά, όλο και πιο συγκεκριμένα πως η μ ά ζ α των στρατιωτών – παρά τις κακεντρεχείς συκοφαντίες και επιθέσεις των εσερο-μενσεβίκων ηγετών, αξιωματικών βουλευτών κλπ. κλπ. – περνάει όλο και πιο αποφασιστικά με το μέρος των μπολσεβίκων.
    Τέλος, το πιο μεγάλο γεγονός της σημερινής ζωής της Ρωσίας είναι η ε ξ έ γ ε ρ σ η των αγροτών. Εδώ έχουμε πέρασμα, αντικειμενικά, του λαού με το μέρος των μπολσεβίκων, πέρασμα αποδειγμένο όχι με λόγια, αλλά με έργα…
    Όχι το να αμφιβάλλει κανείς τώρα ότι η πλειοψηφία του λαού ακολουθεί κιαι θ’ ακολουθήσει τους μπολσεβίκους σημαίνει πως ταλαντεύεται επαίσχυντα και στην πράξη απορρίπτει ό λ ε ς τις αρχές της προλεταριακής επαναστατικότητας, απαρνιέται εντελώς τον μπολσεβικισμό…
    ……………………………………………………
    … «Δεν υπάρχει στις μάζες διάθεση να ξεχυθούν στους δρόμου, αυτό το λένε όλοι»…
    …….. Η κατάσταση δεν είναι καθόλου αυτή που ήταν πριν από τις 20-21 του Απρίλη, της 9 του Ιούνη, τις 3 του Ιούλη, γιατί τότε υπήρχε α υ θ ό ρ μ η τ ο ς α ν α β ρ α σ μ ό ς , που εμείς, σαν κόμμα, είτε δεν τον αντιληφθήκαμε (όπως στις 20 του Απρίλη), είτε τον συγκρατούσαμε και του δίναμε το χαρακτήρα ειρηνικής διαδήλωσης (όπως στις 9 του Ιούνη και στις 3 του Ιούλη). Γιατί ξέραμε τότε καλά, ότι τα Σοβιέτ δεν είναι α κ ό μ α δικά μας, ότι οι αγρότες πίστευαν α κ ό μ α στο δρόμο των Λίμπερνταν-Τσερνόφ και όχι στο μπολσεβίκικο δρόμο (στην εξέγερση), ότι συνεπώς δεν μπορούσαμε να έχουμε με το μέρος μας την πλειοψηφία του λαού, ότι, συνεπώς, η εξέγερση ήταν πρόωρη…
    …………………………………………………..
    … «Από το άλλο μέρος, το μαρξιστικό κόμμα δεν μπορεί να ανάγει το ζήτημα της εξέγερσης σε ζήτημα στρατιωτικού πραξικοπήματος»…
    Ένα στρατιωτικό κίνημα είναι μπλανκισμός, α ν δεν το οργανώνει το κόμμα μια ορισμένης τάξης, α ν οι οργανωτές του δεν έχουν πάρει υπόψη τους την πολιτική κατάσταση γενικά και τη διεθνή πολιτική κατάσταση ιδιαίτερα, α ν το κόμα αυτό δεν έχει με το μέρος του την αποδειγμένη με αντικειμενικά γεγονότα συμπάθεια της πλειοψηφίας του λαού… α ν οι πρωτοπόροι εργάτες δεν είναι βέβαιοι ότι οι μάζες βρίσκονται σε κατάσταση απόγνωσης και ότι θα έχουν την υποστήριξη του χωριού, υποστήριξη που αποδείχνεται μ’ ένα σοβαρό κίνημα των αγροτών, ή με εξέγερση ενάντια στους τσιφλικάδες και στην κυβέρνηση που τους υπερασπίζει…
    δ) Μιλάς για τη «Δούμα», αλλά, αυτό δεν έχει καθόλου τη θέση του στο ζήτημα της πλειοψηφίας. Η παλιά τσαρική Δούμα, όπως λέει ο Τζον Ριντ, «έσβησε από φυσικό θάνατο το Σεπτέμβρη του 1917. Η Δούμα της πόλης, για την οποία γίνεται λόγος σ’ αυτό το βιβλίο, δημιουργήθηκε με την αναδιοργάνωση του δημοτικού συμβουλίου…)». Μάλλον, θα ήθελες να πεις «Συντακτική Συνέλευση». Γι’ αυτήν έγιναν εκλογές στις 12/11/1917 (με το παλιό ημερολόγιο). Σ’ αυτήν οι μπολσεβίκοι πήραν 9.023.963 εκατ. ψήφους από τα 35.333.666 εκατ., δηλ. ποσοστό 25,5%. Αντίστοιχα, στην Πετρούπολη, από τις 940.743 ψήφους, οι μπολσεβίκοι πήραν 424.027, δηλαδή, ποσοστό 45% (από το βιβλίο του Τζον Ριντ).
    Για το 25% των μπολσεβίκων οφειλόταν κυρίως ότι οι εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση πανρωσικά έγιναν με τους εκλογικούς συνδυασμούς, που είχαν καταρτιστεί πριν από τη διάσπαση των εσέρων σε αριστερούς και δεξιούς, οπότε το αποτέλεσμα δεν έδειχνε την πραγματική κατάσταση, ειδικά για τους αγρότες που ήταν η κύρια μάζα των ψηφοφόρων των εσέρων. Στην Πετρούπολη, που ήταν χωριστά, οι αριστεροί εσέροι πήραν 152.230 ψήφους και οι δεξιοί 4.696. Τα αποτελέσματα της Συντακτικής πανρωσικά, με τους εσέρους σαν ενιαίο κόμμα, ήταν ένα προϊόν εξαπάτησης της αγροτιάς.
    Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί ανακάτεψες τα αποτελέσματα της Συντακτικής Συνέλευσης. Σ’ αυτήν αναφέρονται μόνο οι εχθροί της σοβιετικής εξουσίας για να κατηγορήσουν τους μπολσεβίκους, που την διέλυσαν, όταν αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη σοβιετική κυβέρνηση και τη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού», δηλαδή, όταν αυτό το νόθο «εκλεγμένο» Σώμα, ήρθε σε κατάφωρη αντίθεση με την εκπεφρασμένη θέληση της τεράστιας πλειοψηφίας των εργατών, των στρατιωτών και των αγροτών.
    3. Για το αν ζούμε στην «εποχή των άκρων». Νομίζω ότι έχεις κάπως περίεργη αντίληψη για τα «άκρα», όταν στο ένα άκρο βάζεις τη Χρυσή Αυγή και στο άλλο την «αριστερά». Ποιο από όλα τα κομμάτια της «αριστεράς» θεωρείς «άκρο»; Το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, ή τη ΔΗΜΑΡ; Γιατί αν εννοείς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα μ-λ, ή τους τροτσκιστές, νομίζω ότι δε θα έπρεπε να μιλάς για «εποχή των άκρων», γιατί αυτό σημαίνει «άνοδο των άκρων», που, τουλάχιστον για την αριστερά δεν ισχύει. Αλλά, ακόμα και το 10-12% της Χ.Α. μάλλον δεν είναι «άνοδος των άκρων», και μάλιστα εκρηκτική. Και σίγουρα δεν υπάρχει καμιά πόλωση και μάλιστα πρωτοφανής. Μάλλον, κατάτμηση δυνάμεων υπάρχει και η καλύτερη απόδειξη είναι η τρικομματική κυβέρνηση, που, αν δεν ήταν η ενισχυμένη αναλογική και το «δωράκι» των εδρών στο πρώτο κόμμα, θα είχαμε μπλέξει σε αλλεπάλληλες εκλογές, που δε δείχνουν καμιά πόλωση.
    Όσο για την «κατάρρευση του κοινωνικού συμβολαίου», είναι μια μοιραία κατάληξη από τη στιγμή που τέλειωσε η γιορτή των δανεικών και αγύριστων.
    4) Η τελευταία φράση μπορεί χοντρικά να δώσει και την εξήγηση για όσα περιγράφεις στο 4ο μέρος του σχολίου σου.
    5) Καταλαβαίνω πολύ καλά ότι ο «κόσμος» θέλει να γίνει το «κάγκελο». Αυτό, βέβαια, είναι πολύ μακριά από το να πάρει η εργατική τάξη την εξουσία. Και εδώ επιμένω. Δε θα πω «ο κόσμος, η εργατική τάξη, ο λαός, οι καταπιεσμένοι, ή, όπως θες πες το». Με ενδιαφέρει πώς θα το πω, γιατί σε μια αστική κοινωνία μόνο η εργατική τάξη μπορεί να πάρει την εξουσία και να μετασχηματίσει αυτή την κοινωνία σε σοσιαλιστική. Το «κάγκελο» είναι το σύνθημα της μικροαστικής τάξης, το σύνθημα του «όλα σπάστα, όλα κάψτα», δηλαδή του γενικού μπάχαλου. Κι αυτό εξυπηρετεί μόνο τους οπαδούς των «πεφωτισμένων» δικτατόρων με τις ερπύστριες.
    5) Πάλι εδώ μιλάς για «συγκρούσεις», συγκρούσεις που τις πυροδοτούν «απρόκλητα» οι μπάτσοι, φαντάζομαι. Φαίνεται ότι αυτό το ξέχασες, γιατί γράφεις ότι οι συγκρούσεις «είναι ανοργάνωτες ή οργανωμένες με τέτοιο τροπο από τους αναρχικούς κυρίως που είναι αδύνατο να συμπεριλάβουν ευρήτερο κόσμο». Μετά, κατηγορείς την αριστερά, που, αν και είναι «άκρο», ούτε οργανώνει τις συγκρούσεις, ούτε μένει να συγκρουστεί, «παίρνει τα πανό της και φεύγει».
    Από ότι καταλαβαίνω, για σένα οι συγκρούσεις είναι αυτοσκοπός, η σύγκρουση για τη σύγκρουση. Ο «κόσμος» έχει διάθεση συγκρουσιακή, θέλει να γίνει το «κάγκελο», κι η αριστερά έχει καθήκον να οργανώσει τη σύγκρουση, να καθοδηγήσει τον κόσμο να φτιάξει οδοφράγματα (υποθέτω και μολότοφ και να ειδικευτεί σε σπασίματα μαρμάρων και εμπρησμούς), χωρίς να δίνει σημασία στις μικρολεπτομέρειες περί στόχων, προσανατολισμού, κλπ., κλπ.

    Μου αρέσει!

  18. (Μέρος 2ο)
    Γράφεις : «Δυστυχώς δεν μπορούμε να τους πείσουμε όλους. Η πλειοψηφία θα καταλάβει μετά». Πότε «μετά»; Αφού μας βοηθήσει να πάρουμε την εξουσία; Δηλαδή, η πρωτοπορία θα καλεί και θα οργανώνει τον «κόσμο» για να συγκρούεται και να θυσιάζεται για κάτι που έχει αυτή στο μυαλό της, με το οποίο η πλειοψηφία δε συμφωνεί, αλλά, η πρωτοπορία είναι σίγουρη πως η πλειοψηφία «θα καταλάβει μετά». Και αν δεν καταλάβει; Φαντάζομαι, τόσο το χειρότερο για την πλειοψηφία.
    Λες : «Το 91, δύο μέρες έγινε χαμός επί Τεμπονέρα» και μάλιστα τότε υπήρχε και «ένα κέντρο στο Πολυτεχνείο». Και, λοιπόν, τι έγινε; Και το 2008, με το Γρηγορόπουλο, έγινε 10 φορές μεγαλύτερος χαμός. Και, λοιπόν;
    Μπερδεύεις την αστική δημοκρατία με την Κατοχή. Τότε, οι απεργίες ήταν παράνομες και ήταν πιο εύκολο να γράφεις στους τοίχους, παρά να οργανώσεις απεργίες.
    6) «Τις μάζες τις κατακτάς με τις πρωτοβουλίες σου, όχι γενικά με την προπαγάνδα. Σήμερα είναι μια θαυμάσια ευκαιρία γιατί καταρρεύουν οι αυταπάτες. Όμως η αριστερά πρέπεινα καταλάβει ότι δεν μπορεί να κερδίσει τους πάντες. Οι πλειοψηφίες κερδίζονται με το σπαθί και όχι στις κάλπες και τα γκάλοπ. Ο πολύς κόσμος είναι διστακτικός, φοβάται τις μεγάλες αλλαγές, νομίζει ότι θα έρθει η καταστροφή, οι περισσότεροι άνθρωποι ακόμα και τώρα δεν συμμετέχουν και ούτε πρόκειται». Κατάλαβα. Από το τρίπτυχο του Λίμπνεχτ, που υιοθετούσε και ο Λένιν «μελέτη, προπαγάνδα, οργάνωση», δε συζητάς καν τη μελέτη, απορρίπτεις την προπαγάνδα και κρατάς μόνο την οργάνωση. Δηλαδή, αφήνεις κατά μέρος τη μελέτη του μαρξισμού και την προπαγάνδισή του, άρα εγκαταλείπεις τη θεωρία της εργατικής τάξης και την επίδρασή της πάνω στις άλλες τάξεις (έτσι κι αλλιώς δε θα καταλάβουν), οπότε τι απομένει στην αριστερά; Να οργανώνει τη μικροαστική τάξη στον αγώνα της ενάντια στη μεγαλοαστική τάξη και σ’ αυτόν τον αγώνα να εντάσσονται και οι εργάτες.
    Πάντως, μια και περιφρονείς τις κάλπες και τα γκάλοπ (ίσως γιατί οι «επαναστάτες» δεν τα πάνε και τόσο καλά ούτε με τις μεν ούτε με τα δε), θα σου θυμίσω τι έλεγε ένας παλιός μαρξιστής, ο Ένγκελς :
    «Ο πόλεμος του 1870-71 και η ήττα της Κομμούνας, όπως το είχε προβλέψει ο Μαρξ, μετατόπισαν προσωρινά το κέντρο βάρους του ευρωπαϊκού εργατικού κινήματος από τη Γαλλία στη Γερμανία. Στη Γαλλία, εννοείται, χρειάστηκαν χρόνια για να αναλάβουν από την αφαίμαξη του 1871. Αντίθετα, στη Γερμανία, όπου η βιομηχανία αναπτυσσόταν ολοένα και πιο γρήγορα, γιατί ευνοούνταν παράλληλα από πραγματικές συνθήκες θερμοκηπίου κάτω από τις ευλογίες των γαλλικών δισεκατομμυρίων (των πολεμικών αποζημιώσεων, σημ. δική μου), η σοσιαλδημοκρατία μεγάλωνε ακόμα γρηγορότερα και σταθερότερα. Χάρης την εξυπνάδα με την οποία οι γερμανοί εργάτες χρησιμοποίησαν το γενικό εκλογικό δικαίωμα, που καθιερώθηκε το 1866, η καταπληκτική ανάπτυξη του κόμματος είναι ολοφάνερη σε όλο τον κόσμο με αδιαφιλονίκητους αριθμούς. Το 1871 έχουμε : 102.000… το 1877, 493.000 σοσιαλδημοκρατικούς ψήφους… το 1890, 1.427.000 ψήφους. Τότε παράλυσε το χέρι του κράτους. Ο νόμος κατά των σοσιαλιστών εξαφανίστηκε, ο αριθμός των σοσιαλιστικών ψήφων ανέβηκε σε 1.787.000, δηλαδή, πάνω από το ¼ του συνόλου των ψήφων… Το κράτος είχε εξαντλήσει τις δυνατότητές του, οι εργάτες βρίσκονταν στην αρχή των δικών τους…
    (Οι γερμανοί εργάτες) μετάτρεψαν το δικαίωμα ψήφου, σύμφωνα με τα λόγια του γαλλικού μαρξιστικού προγράμματος de moyen de duperie qu’ il a été jusqu’ ici, en instrument d’ émancipation, από μέσο εξαπάτησης που ήταν ως τώρα, σε όργανο χειραφέτησης (φράση που έγραψε ο Μαρξ, σημ. δική μου).
    Κι αν το γενικό εκλογικό δικαίωμα δε μας είχε φέρει άλλο κέρδος εκτός από το ότι μας επέτρεπε να μετρούμε κάθε τρία χρόνια τις δυνάμεις μας. Εκτός από το ότι μεγάλωνε στον ίδιο βαθμό τη βεβαιότητα των εργατών στη νίκη και τον τρόμο των αντιπάλων χάρη στην απροσδόκητα γρήγορη αύξηση του αριθμού των ψήφων που τακτικά διαπιστωνόταν κι έγινε έτσι το καλύτερό μας μέσο προπαγάνδας. Εκτός από το ότι μας πληροφορούσε με ακρίβεια για τη δική μας δύναμη καθώς και για τη δύναμη όλων των αντίπαλων κομμάτων και μας πρόσφερε έτσι ένα τέτοιο μέτρο για να ρυθμίζουμε τη δράση μας, που παρόμοιό του δεν υπάρχει στον κόσμο, προφυλάγοντάς μας τόσο από μια άκαιρη αποθάρρυνση όσο κι από ένα άκαιρα παράτολμο θάρρος – αν αυτό ήταν το μόνο κέρδος μας από το δικαίωμα ψήφου, πάλι θα ήταν υπεραρκετό.
    Όμως το γενικό δικαίωμα ψήφου έκανε πολύ περισσότερα. Στην εκλογική ζύμωση μας έδωσε ένα μοναδικό μέσο για να έρθουμε σε επαφή με τις λαϊκές μάζες, εκεί όπου αυτές βρίσκονται ακόμα μακριά από μας, για να εξαναγκάσουμε όλα τα κόμματα να υπερασπίσουν από τις επιθέσεις μας τις απόψεις και τις πράξεις τους μπροστά σ’ όλο το λαό και, επιπλέον, πρόσφερε στους αντιπροσώπους μας στο Ράιχσταγκ (Βουλή) ένα βήμα, από όπου μπορούσαν να μιλούν στους αντιπάλους μας μέσα στη βουλή καθώς και στις μάζες έξω από τη βουλή με ολότελα διαφορετικό κύρος και με ολότελα διαφορετική ελευθερία από ότι γινόταν με τον τύπο και τις συγκεντρώσεις…
    Με την αποτελεσματική όμως αυτή χρησιμοποίηση του γενικού δικαιώματος ψήφου μπήκε σε ενέργεια μια ολότελα νέα μέθοδος πάλης του προλεταριάτου κι αυτή η μέθοδος αναπτύχθηκε παραπέρα. Διαπιστώθηκε ότι οι κρατικοί θεσμοί, όπου οργανώνεται η κυριαρχία της αστικής τάξης, προσφέρουν κι άλλες ευκαιρίες που επιτρέπουν στην εργατική τάξη να καταπολεμά αυτούς τους ίδιους κρατικούς θεσμούς. Οι εργάτες πήραν μέρος στις εκλογές για τις βουλές των ξεχωριστών κρατιδίων (Πρωσία, Βαυαρία, Σαξωνία κλπ.), για τα δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια, για τα επαγγελματικά δικαστήρια, διαμφισβήτησαν από την αστική τάξη κάθε θέση, που για την κατάληψή της πήρε μέρος στην ψηφοφορία μια σημαντική μερίδα του προλεταριάτου. Κι έτσι συνέβηκε η αστική τάξη και η κυβέρνηση να φτάσουν στο σημείο να φοβούνται πολύ περισσότερο τη νόμιμη παρά την παράνομη δράση του εργατικού κόμματος, πολύ περισσότερο τις εκλογικές επιτυχίες, παρά τις επιτυχίες της ανταρσίας…
    Δύσκολα θα ξαναπαρουσιαστεί μια εξέγερση που θα έχει τη συμπάθεια όλων των λαϊκών στρωμάτων. Στον ταξικό αγώνα δε θα συσπειρωθούν ποτέ όλα τα μεσαία στρώματα τόσο αποκλειστικά γύρω από το προλεταριάτο που να εξαφανιστεί σχεδόν το συνταγμένο γύρω από την αστική τάξη κόμμα της αντίδρασης…
    Γι’ αυτό (επειδή η εξέλιξη της τεχνικής του εξοπλισμού δρα υπέρ του στρατού) ο αγώνας στους δρόμους θα γίνεται, σπανιότερα στις αρχές μιας μεγάλης επανάστασης παρά στην κατοπινή πορεία της και θα πρέπει να επιχειρείται με μεγαλύτερες δυνάμεις.. Όμως, οι δυνάμεις αυτές, όπως συνέβηκε σε όλη τη διάρκεια της μεγάλης γαλλικής επανάστασης… θα προτιμήσουν βέβαια την ανοιχτή επίθεση από την παθητική τακτική του οδοφράγματος.
    Καταλαβαίνει, λοιπόν, ο αναγνώστης γιατί οι κυρίαρχες τάξεις θέλουν οπωσδήποτε να μας σπρώξουν εκεί που λαλεί το τουφέκι και χτυπά το σπαθί (σημ. δική μου : εμείς ακόμα είμαστε στις φυσούνες, τις υδροφόρες και το πολύ-πολύ στις πλαστικές σφαίρες. Υπομονή! Να δεις τι σου ‘χω για μετά!). Γιατί σήμερα μας κατηγορούν για δειλία επειδή δεν κατεβαίνουμε στους δρόμους, όπου είμαστε από τα πριν βέβαιοι ότι θα νικηθούμε; Γιατί μας ικετεύουν τόσο θερμά να δεχτούμε επιτέλους να παίξουμε μια φορά το ρόλο του κρέατος για τα κανόνια;
    Οι κύριοι αυτοί σπαταλούν ολωσδιόλου ανώφελα τις παρακλήσεις και τις προκλήσεις τους. Τόσο βλάκες δεν είμαστε….
    Πέρασε ο καιρός των αιφνιδιασμών, των επαναστάσεων που γίνονταν από μικρές συνειδητές μειοψηφίες επικεφαλής όχι συνειδητοποιημένων μαζών. Εκεί όπου πρόκειται για μια ολοκληρωτική μετατροπή της κοινωνικής οργάνωσης, εκεί πρέπει να πάρουν μέρος οι ίδιες οι μάζες, πρέπει οι ίδιες να έχουν κιόλας καταλάβει για τι πρόκειται, γιατί δίνουν το αίμα τους και τη ζωή τους. Αυτό μας δίδαξε η ιστορία των τελευταίων πενήντα χρόνων. Για να καταλάβουν όμως οι μάζες τι πρέπει να γίνει, χρειάζεται μακρόχρονη, υπομονετική δουλειά. Κ αυτή ακριβώς τη δουλειά την κάνουμε τώρα και την κάνουμε με τέτοια επιτυχία που φέρνει τον αντίπαλο σε απελπισία…
    Η ειρωνεία της παγκόσμιας ιστορίας τα αναποδογυρίζει όλα και τα βάζει με το κεφάλι κάτω. Εμείς οι «επαναστάτες», οι «ανατροπείς», προκόβουμε καλύτερα με τα νόμιμα μέσα, παρά με τα παράνομα και την ανατροπή. Τα κόμματα της τάξης, όπως αυτοαποκαλούνται, χάνονται μέσα στη νόμιμη κατάσταση που τα ίδια δημιούργησαν. Φωνάζουν απελπισμένα μαζί με τον Οντιλόν Μπαρό (σημ. δική μου : πρωθυπουργός της Γαλλίας – 20/12/ 1848 – 31/10/ 1849) : La legalité nous tue! (η νομιμότητα μας σκοτώνει!), ενώ εμείς μέσα σ’ αυτή τη νομιμότητα αποχτούμε σφιχτοδεμένα μπράτσα και ρόδινα μάγουλα κι έχουμε την όψη της αιώνιας ζωής. Κ ι α ν ε μ ε ί ς δεν είμαστε τόσο τρελοί ώστε να αφήσουμε να μας παρασύρουν σε οδομαχίες για να τους φανούμε ευχάριστοι, τότε δεν τους μένει τίποτα άλλο παρά να σπάσουν οι ίδιοι τη μοιραία αυτή νομιμότητα…
    Τη σοσιαλδημοκρατική ανατροπή, που ακριβώς τώρα την ωφελεί τόσο πολύ η τήρηση των νόμων, δεν μπορούν να τη χτυπήσουν παρά μόνο με μια ανατροπή από τα κόμματα της τάξεως, ανατροπή που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να καταπατήσει τους νόμους…
    Εμπρός, λοιπόν, κουράγιο, κύριοί μου, εδώ δε χωράνε φλυαρίες, εδώ χρειάζονται έργα.
    Μην ξεχνάτε, όμως, ότι η γερμανική αυτοκρατορία, όπως όλα τα μικρά κράτη και γενικά όλα τα σύγχρονα κράτη, είναι το π ρ ο ϊ ό ν ε ν ό ς σ υ μ φ ώ ν ο υ … Αν από τα μέρη παραβιάσει το σύμφωνο, όλο το σύμφωνο πέφτει. Και τότε το άλλο μέρος δε δεσμεύεται πια από αυτό… Αν λοιπόν παραβιάσετε το σύνταγμα του Ράιχ, η σοσιαλδημοκρατία είναι ελεύθερη και μπορεί να κάνει ότι θέλει μ’ εσάς. Το τι θα κάνει όμως τότε η σοσιαλδημοκρατία, δύσκολα θα σας το πει σήμερα».
    6) Παρατήρησα ότι δεν κάνεις καμιά μνεία για την «κινητήρια δύναμη» της επανάστασης, όπως ονόμασα στο σχόλιό μου το κόμμα της εργατικής τάξης. Ίσως να θεωρείς ότι δε χρειάζεται ή ότι ήδη υπάρχει. Και στις δύο περιπτώσεις, ξεκινάμε από τελείως διαφορετικές αφετηρίες. Για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε, αφού δήλωσα (εξάλλου είναι ολοφάνερο) ότι αναφέρομαι στο μαρξισμό, θα ήθελα και τη δική σου θέση, για να μιλάμε συγκεκριμένα. Ευχαριστώ.

    Μου αρέσει!

  19. Βλαδίμηρε καταρχήν να σου διευκρινίσω ότι δεν μου αρέσει να μιλάω με φαντάσματα. Αν θες να μιλήσουμε για τον Ενγκελς και τον συγκεκριμένο προλογο (1895) στους «Ταξικούς αγώνες στη Γαλλία» να το κάνουμε ευχαρίστως αλλά είναι ένα συγκεκριμένο θέμα που αν το πιάσουμε θα πρέπει να μιλάμε καμια βδομάδα μόνο γι’ αυτό. Θα ήθελα όπως και να χει να λέει ο καθένας τη γνώμη του και όχι να διαγωνισστούμε ποιος είναι ο καλύτερος αντιπρόσωπος του Ενγκελς ή του Λένιν. Ελπίζω όταν λες «Βλαδίμηρος» να μην εννοείς τον Λένιν γιατί με φέρνεις σε πολύ δύσκολη θέση. Ασε που και γω θα γίνω Ουλιάνωφ και θα μας πάνε και του δύο μέσα για αντιποίηση αρχής. Ας είναι…
    Θα ξεκινήσω από το τελευταίο σου σχόλιο. Δεν ξέρω αν τα κομμάτια που κοπιάρεις από τον πρόλογο είναι από την έκδοση του SPD ή τη ρώσικη. Ξέρεις φαντάζομαι ότι ο συγκεκριμένος πρόλογος θεωρήθηκε από τη σοσιαλδημοκρατία σαν η διαθήκη του Ενγκελς και ένα είδος «νομιμοποίησης» της ρεφορμιστικής της στρατηγικής και της προσαρμογής της στην αστική δημοκρατία. Ακόμα η ρώσικη εκδοχή του προλόγου δεν θα άλλαζε ιδιαίτερα το γεγονός αυτό. Όπως και να χει όμως, πέρα από τις προσδοκίες του Ενγκελς τουλάχιστον όπως τις παραθέτεις εσύ στα κομμάτια που επιλέγεις στο σχόλιό σου, η μετέπειτα πορεία της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας ήταν μια τραγωδία. Για να μην κάνω και εγώ τώρα ένα κοπιάρισμα της «χρεοκοπίας της 2ης Διεθνούς» του Λένιν, θα γνωρίζεις φαντάζομαι το κατάντημα των γερμανών επιγόνων του Μαρξ που έφτασαν στο σημείο να γίνουν σοσιαλπατριώτες και πράκτορες της δικής τους αστικής τάξης στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο. Μέχρι τότε θα ξέρεις ότι η γερμανική σοσιαλδημοκρατία θεωρούνταν ότι κράταγε το ιερό δισκοπότηρο του μαρξισμού. Οι νόμιμοι κληρονόμοι του. Και λοιπόν τι έγινε; Το είδαμε στην εξέγερση του Σπάρτακου όταν ο Νόσκε μαζί με τα φραικοπς έσφαζε τον υιό του Βίλχελμ τον Καρλ Λήμπνεκτ και τη Ρόζα Λούξεμπουργκ.
    Φυσικά και οι κομμουνιστές χρησιμοποιούν τα μέσα που τους δίνει η αστική δημοκρατία για να μαζέψουν δυνάμεις. Και οι αναρχικοί το κάνουν όταν χρησιμοποιούν το φοιτητικό άσυλο, δικηγόρους στα δικαστήρια, το δικαίωμα να συνέρχονται, να εκδίδουν φυλλάδια ή να διατηρούν ιστοσελίδες. Το μόνο που δεν χρησιμοποιούν είναι την ψήφο.
    Όμως μια επανάσταση δεν γίνεται μαζεύοντας όλο και περισσότερες ψήφους. Ποτέ δεν άλλαξε κάτι έτσι. Ακόμα και αν χρησιμοποιηθεί ένα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα ακόμα κι αν γίνει η αφορμή για να ξεκινήσει μια επαναστατική διαδικασία όπως στην Ισπανία το 1931 και το 1936, κανείς δεν μπορεί να αποφύγει την εξέγερση. Την συνειδητή εξέγερση για την κατάληψη της εξουσίας. και εδώ οι μπολσεβίκοι αποκατέστησαν το νήμα με τον γιακωβινισμό που είχε κόψει η σοσιαλδημοκρατία, όταν πίστεψε και μαζί της και ο Ενγκελς ότι ανακάλυψαν έναν τρόπο για να φέρουν το σοσιαλισμό αποφεύγοντας την επανάσταση. και το μόνο που άφησε κληρονομιά αυτή η 15ετία στα τέλη του 19ου αιώνα ανάπτυξης της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας ήταν η στρατηγική πλέον εμμονή στον κοινοβουλευτικό δρόμο. Στρατηγική που από ένα σημείο και πέρα υιοθέτησαν τα απανταχού ΚΚ στα πλαίσια της ειρηνικής συνύπαρξης των «δύο κόσμων» ξεχνώντας την επανάσταση μια για πάντα.
    Τι προτείνεις δηλαδή μέσω του ¨Ενγκελς, την επιστροφή στα κεκτημένα του κοινοβουλευτικού αγώνα και της χρησιμοποίησης των νόμιμων μέσων πάλης; Και τι περιμένεις ας πούμε; Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ ή ποιος άλλος (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ, Μ_Λ) να κερδίσει τις επόμενες εκλογές και άρα να αποφύγουμε τις προκλήσεις που λέει και ο Ενγκελς και να συνεχίσουμε να μαζεύουμε δυνάμεις; Αυτό πρέπει να κάνει η όποια υπαρκτή ή φανταστική αριστερά σήμερα; Εντάξει αν είναι αυτό τότε πράγματι δεν χρειάζεται καμία αναμέτρηση. Ας συνεχίσουμε την προπαρασκευαστική δουλειά. Φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι. Μόνο ας προσέχουμε μην μας κόψει το δρόμο κανένας απρόσκλητος και μας εστειλε αδιάβαστους όπως έγινε τόσες φορές στο παρελθόν και με όσους δοκίμασαν αυτό το δρόμο μέχρι τελικής πτώσης.
    Ο Ενγκελς ακόμα κι αν είχε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες του κοινοβουλευτικού αγώνα στο τέλος δεν απέκλειε την εξέγερση: «Μην ξεχνάτε, όμως, ότι η γερμανική αυτοκρατορία, όπως όλα τα μικρά κράτη και γενικά όλα τα σύγχρονα κράτη, είναι το π ρ ο ϊ ό ν ε ν ό ς σ υ μ φ ώ ν ο υ … Αν από τα μέρη παραβιάσει το σύμφωνο, όλο το σύμφωνο πέφτει. Και τότε το άλλο μέρος δε δεσμεύεται πια από αυτό… Αν λοιπόν παραβιάσετε το σύνταγμα του Ράιχ, η σοσιαλδημοκρατία είναι ελεύθερη και μπορεί να κάνει ότι θέλει μ’ εσάς». Δυστυχώς δεν προέβλεψε ότι το SPD αυτό το καμάρι με τους τόσους επίγονους του ορθόδοξου μαρξισμού τα έκανε σαλάτα, όταν έσπασε αυτό το σύμφωνο. Γιατί είχε γράψει πλέον στο γενετικό του κώδικα την υποταγή στην αστική νομιμότητα. Και όταν έφτασε η ώρα που την παραβίασε ο αντίπαλος, η σοσιαλδημοκρατία δεν «έκανε ότι ήθελε», αλλά υποτάχθηκε στο καθεστώς. Και για έναν επιπλέον λόγο, γιατί είχε χάσει κάθε επαναστατικό βολονταρισμό. Γιατί είχε ξεχάσει ότι η ιστορία είναι προϊόν όχι μόνο των αντικειμενικών συνθηκών αλλά και της ανθρώπινης δράσης. (Θέσεις Φοϋγερμπαχ) Γιατί είχε κάνει τον μαρξισμό ντετερμινισμό. Γιατί θεοποίησε την «ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων» πιστεύοντας ότι είναι νομοτέλεια οι καπιταλιστικές σχέσεις να παραδοθούν στις σοσιαλιστικές. Τόσο σίγουρο ήταν αυτό που δεν θα χρειαζόταν να γίνει καμία επανάσταση. Στον προλογο ανάμεσα στα κομμάτι που παραθέτεις έχεις κόψει ένα που ο Ενγκελς λέει ότι «Καί μονάχα ένας τρόπος υπάρχει πού θα μπορούσε να συγκρατήσει προσωρινά τη σταθερή άνοδο των σοσιαλιστικών μαχητικών δυνάμεων στη Γερμανία καί πού θα μπορούσε ακόμα για λίγο καιρό να τις ρίξει πίσω: κι αυτό είναι μία σύγκρουση σε μεγάλη κλίμακα με το στρατό, μία αφαίμαξη όπως τό 1871 στο Παρίσι». Τώρα και γω μιλάω με τσιτάτα και δεν μου αρέσει. >και όχι μόνο αυτό τα βάζω και με τον ένα από τους γενάρχες. Αλλά κοιτά τι λέει εδώ ο Ενγκελς. Να αποφύγουμε μια αφαίμαξη σαν την Κομμούνα του Παρισιού. Γιατί; Για να μην ανακοπεί η σταθερή μας άνοδος. Εδώ πάνω στα διδάγματα της Κομμούνας, ο Μαρξ γράφει τον «Εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία» και ο Λένιν γράφει το Κράτος και Επανάσταση και ο Ενγκελς λέει καλύτερα να μην είχε γίνει και στη Γερμανία να μην κάνουμε το ίδιο λάθος.
    Βλαδίμηρε δεν νομίζω ότι τυχαία από 100 τόμους Μαρξ Ένγκελς και Λένιν αυτό που βρήκες για να επιβεβαιώσεις τις απόψεις σου ήταν ο πρόλογος του 1895. Ένας πρόλογος που πρέπει να ειδωθεί όχι μόνο στο κατά πόσο ήταν αυθεντικός, (που μάλλον ήταν) ή ο Ενγκελς είχε στα γεράματα υιοθετήσει τις απόψεις των κληρονόμων του, αλλά πολύ περισσότερο στο πόσο εκ των υστέρων έπεσε μέσα στις προβλέψεις του ή όχι. Και η ιστορία του 20ου αιώνα είναι η απόδειξη για το τελευταίο.

    Κόμματα της εργατικής τάξης υπάρχουν. Τι είναι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και οι υπόλοιπες οργανώσεις της αριστεράς. Γι αμένα δεν υπάρχει ένα κόμμα της εργατικής τάξης. Η ε.τ. έχει πολλά κόμματα και εκπροσωπήσεις γιατί έχει ανάλογες απόψεις. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν είναι ενιαία τάξη ούτε κοινωνικά ούτε πολιτικά. Υπάρχουν πολλαπλές διαστρωματώσεις και διαχωρισμοί (έλληνες-ξένοι, υπάλληλοι-εργάτες, δημόσιοι-ιδιωτικοί, παλιοί-νέοι, ειδικευμένοι-ανειδίκευτοι, ασχολούμενοι-άνεργοι κλπ) που δημιουργούν πλήθος διαφορετικών μικροσυμφερόντων. Επίσης η ε.τ. διασπάται κάθετα με την ιεράρχηση που υπάρχει στους χώρους εργασίας, με προϊστάμενους, ανθυπροϊστάμενους, επιστάτες και τους διαφορετικούς ρόλους και το είδος εργασίας που κάνει ο καθένας και το πόσο αυτό είναι συνδεδεμένο με τα συμφέροντα των αφεντικών κλπ κλπ) Επιπλέον οι πολιτικές συμπεριφορές περιπλέκουν ακόμα περισσότερο το ζήτημα. Φαίνεται ότι είσαι άνθρωπος που έχει βιωματική σχέση μ’ αυτά. Θα έχει δει με τα μάτια σου λοιπόν εργαζόμενους να γίνονται ρουφιάνοι και συνεργάτες των αφεντικών, γιατί πιστεύουν ότι έτσι θα έχουν μια καλύτερη τύχη. Να υποστηρίζουν πολιτικά τα κόμματα του κεφαλαίου γιατί όχι μόνο θα ήθελαν και οι ίδιοι να γίνουν αφεντικά αλλά και γιατί πιστεύουν στη συνεργασία με τα αφεντικά ως εργάτες. Άρα ποιο είναι αυτό το κόμμα της ε.τ. τι ακριβώς εκπροσωπεί από όλα αυτά. Όλα μαζί; Δεν νομίζω. Γι’ αυτό και η 3η Διεθνής διέλυσε το μύθο της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας περί του ενός κόμματος της εργατικής τάξης, μιλώντας για το επαναστατικό κόμμα της ε.τ. Άλλο πράγμα τελείως διαφορετικό. Ο ρεφορμισμός είναι κόμμα της εργατικής τάξης, αυτής που θέλει να συνεργάζεται, να γλύφει να υποτάσσεται στα αφεντικά. Το επαναστατικό είναι της ταξικής σύγκρουσης και της επανάστασης. Και επειδή υπάρχουν γεγονότα που χωρίζουν, απογοητεύουν, κλπ κλπ υπάρχουν και διαφορετικά τέτοια κόμματα, κομματίδια και οργανώσεις που πιστεύουν ή θέλουν να είναι επαναστατικά. Όπως και να χει η επανάσταση είναι μια πολιτική επιλογή και όχι κάποιο γενετικό χαρακτηριστικό που νομοτελειακά θα εκδηλωθεί στην εργατική τάξη. Είναι μια από τις δυνατότητες κάτι που επίσης είχε ξεχάσει η σοσιαλδημοκρατία και ο ρεφορμισμός. Αλλά επίσης και η μεταπολεμική αριστερά στο σύνολο της σχεδόν. Γι α μένα αυτό είναι μαρξισμός, για σένα μπορεί να μην είναι. Αλλά τι να κάνουμε και η Παπαρήγα και ο Τσίπρας. και ο Λαφαζάνης, και το κάθε στέλεχος της οποιασδήποτε οργάνωσης της Ανταρσία του Μ-Λ ή των τροτσκιστών ισχυρίζονται επίσης ότι είναι μαρξιστές και κάποτε σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ έλεγε το ίδιο. Άρα υπάρχουν καθώς φαίνεται πολλοί μαρξισμοί, και για να ην ψάχνουμε ποιος είναι ο ποιος γνήσιος ας πάρει ο καθένας την ευθύνη για αυτά που λέει και ας κριθεί ως τέτοιος και όχι ως ο γνήσιος εκπρόσωπος στη γη του Μαρξ και του Λένιν. Αυτοί παει πεθάνανε,αν ζούσαν ας μας έλεγαν ποιος έχει δίκιο. Αν και πάλι αυτό δεν θα μας έλυνε το πρόβλημα. Μπορεί κι αυτοί να άλλαζαν εν τω μεταξύ τις απόψεις τους και να μας έφερναν καινούργιες νομοτέλειες και να αναγκαζόσουν και συ που δηλώνεις σίγουρος μαρξιστής να συγκρουστείς μαζί τους. Γι’ αυτό Βλαδίμηρε απαντάω σε αυτά που λες εσύ και όχι σε αυτά που λες ότι λέει ο Ενγκελς.

    Τα υπόλοιπα για το πρώτο σχόλιο αύριο γιατί έχω διαλυθεί… και πρωί δουλειά ξέρεις

    Μου αρέσει!

  20. Να οργανωθεί από τα εργατικά σωματεία και κατόπιν απ’ τον υπόλοιπο λαό κατάληψη σε κάποιο στάδιο, όπου θα συγκροτηθεί λαϊκή συνέλευση. Η συνέλευση αυτή θα οργανώσει και θα καλέσει όλους τους έλληνες σε εξω-συστημική πανελλήνια ψηφοφορία, εκλέγοντας παράλληλη επαναστατική κυβέρνηση. Αυτή πιθανότατα να συγκροτηθεί από προσωπικότητες-υποψηφίους που χαίρουν της συνολικής εκτίμησης του ελληνικού λαού (αν υπάρχουν). Η κυβέρνηση αυτή θα συνυπάρχει για ένα διάστημα με την επίσημη αστική κι όταν ολοκληρωθεί αυστηρό και συγκεκριμένο πρόγραμμα, τότε να προχωρήσουμε στη συνολική ρήξη με το σύστημα, ενωμένοι γύρω από τον κοινό παρονομαστή.

    Μου αρέσει!

  21. Βλαδίμηρε, μπορεί να φαίνεται υπερβολική και άστοχη η αναφορά σε «χουνταίους», μπορεί και να είναι πράγματι. Αν και νομίζω ότι η προσοχή στην έκφραση αυτή θα πρέπει να αφορά μόνο τους μαθητές του λυκείου που κάνω μάθημα. Σ’ αυτούς κάνω τη διάκριση μεταξύ πραγματικής χούντας και εκλεγμένων κυβερνήσεων, χωρίς καμιά «ελαφρότητα». Κατά τα άλλα, ναι κάποιοι πέρναγαν καλά επί χούντας όπως και κάποιοι περνούν καλά και επί μνημονίων. Ήταν και είναι μια πραγματικότητα κι αυτή, κοινωνική, ταξική όπως θέλεις πες τη. Και μην ξεχνάμε ότι από το 2009 οι εκλεγμένες κυβερνήσεις έχουν εκλεγεί με δόλο και απάτη. Την ουσία και την αλήθεια της έννοιας του εκλεγμένου την έχουν πετάξει στα σκουπίδια, πολύ δεν τους πάει να τους τη
    χαρίσουμε τώρα καθαρή;;;;

    Μου αρέσει!

  22. …και μια παντελως σουρεαλιστική κουβέντα από ανθρώπους που είναι προφανές ότι δεν καταλαβαίνουν ούτε τι διαβάζουν. «οι τροτσκισταράδες της κόκκινης ορχήστρας.. διαφωνούν και με τις δηλώσεις τσίπρα στην δεθ, ίσως διαφωνούν και με τον σκουρλέτη…» αλλά είναι «πολιτικά καθάρματα.. μανδαρίνοι και σε λίγους μήνες, ένα χρόνο, θα είναι σύμβουλοι υπουργών σαν το Σταθάκη..»
    Παρτ’ αυγό και κουρευτο. Βρε αθεοφοβοι αν θέλαμε να γίνουμε υπουργοί του Σταθάκη θα διαφωνουσαμε με τον Τσιπρα και τον Σκουρλέτη; Μ’ αυτά που λέμε είναι δυνατόν να γίνουμε σύμβουλοι του Σταθάκη; Βρε Αντώνη είναι δυνατόν να μας βρίζει όλος ο ντουνιάς των αγανακτισμένων για αυτά που λέγαμε για τις πλατείες περσυ και να είμαστε και μανδαρίνοι;
    Σοβαρευτείτε και ελάτε στα συγκαλά σας όσο είναι καιρός. Και δεν θα χάσετε. Ακου εκει πολιτικά καθάρματα!!!

    Μου αρέσει!

  23. Kseeath
    (Το έκοψα σε 2 κομμάτια γιατί ήταν πολύ μεγάλο)
    Να, μια βασική διαφορά μας (πιο κάτω θα βρούμε κι άλλες πολλές) : εμένα μου αρέσει πολύ να μιλάω με φαντάσματα, ιδίως όταν έχουν αφήσει τόσο τεράστιο και πολύτιμο έργο, όπως οι κλασικοί του μαρξισμού. Διαβάζοντάς τους, νιώθω ότι μιλάω με ζωντανούς ανθρώπους, που μου αποκαλύπτουν μυστικά για τη ζωή που ούτε τα φανταζόμουν. Η ενασχόληση με τα φαντάσματα είναι κακή όταν τα φαντάσματα είναι σαν τους βρικόλακες του Ίμπσεν, δηλαδή, είναι οι παλιές, σκουριασμένες ιδέες, που βρικολακιάζουν και στοιχειώνουν τη ζωή των ζωντανών, εμποδίζοντας την πρόοδο. Οι κλασικοί του μαρξισμού όμως αντιπροσωπεύουν όχι το παρελθόν, αλλά, το μέλλον, δεν εμποδίζουν την πρόοδο, σπρώχνουν ακαταμάχητα την ανθρωπότητα προς τα μπρος.
    Κι επειδή μιλάμε για επανάσταση, θα σου θυμίσω ένα ρητό : Χωρίς επαναστατική θεωρία, δεν υπάρχει επαναστατικό κίνημα. Ίσως αυτό να μη σου λέει τίποτα (θα το ξέρω όταν ξεκαθαρίσεις τη θέση σου, όπως σε παρακάλεσα να το κάνεις). Πάμε, λοιπόν.
    Η έκδοση που χρησιμοποιώ είναι αυτή που υπάρχει στο ίντερνετ από τα «Μαρξ-Ένγκελς, Διαλεχτά Έργα» και είναι η ρώσικη έκδοση, η οποία, σε υποσημείωση, αναφέρει την ταλαιπωρία του Προλόγου και τη διαμάχη του Ένγκελς με το κόμμα για τον Πρόλογο αυτό (και δεν είναι Πρόλογος, αλλά, Εισαγωγή).
    Παραθέτω αυτή την υποσημείωση, γιατί θα βοηθήσει να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα σχετικά με τον Ένγκελς και αυτούς που αποκαλείς «επίγονους» του Μαρξ και του Ένγκελς. Θα ήθελα να μιλήσεις ξεκάθαρα : για το «κατάντημα των γερμανών επιγόνων του Μαρξ» και τη «χρεοκοπία της Β΄Διεθνούς», θεωρείς υπεύθυνους το Μαρξ και τον Ένγκελς; Ας δούμε πρώτα την υποσημείωση :
    «Την εισαγωγή αυτή του Ένγκελς την είχε παραμορφώσει τότε φοβερά η οπορτουνιστική ηγεσία της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Το Μάρτη του 1894, ο Βίλελμ Λίμπνεχτ δημοσίευσε στο «Φόρβερτς» («Εμπρός»), το κεντρικό όργανο του κόμματος, μια σειρά αυθαίρετα βγαλμένα από την εισαγωγή αποσπάσματα και πήρε μάλιστα όλα «όσα μπορούσαν να τον εξυπηρετήσουν για να στηρίξει την με κ ά θ ε θ υ σ ί α ε ι ρ η ν ι κ ή τ α κ τ ι κ ή , π ο υ α π ό ρ ρ ι π τ ε τ η χ ρ η σ ι μ ο π ο ί η σ η β ί α ς…» (από το γράμμα του Ένγκελς στο Λαφάργκ της 3 του Απρίλη 1895). Παίρνοντας αφορμή από αυτό, ο Ένγκελς έγραψε την 1η του Απρίλη 1895 στον Κάουτσκι : «Με κατάπληξη βλέπω σήμερα στο «Φόρβερτς» ένα απόσπασμα από την εισαγωγή μου που τυπώθηκε χωρίς να ξέρω τίποτα από πριν και που έχει κουτσουρευτεί με τέτοιον τρόπο, που εμφανίζομαι σαν ένας ειρηνόφιλος λάτρης της με κάθε θυσία νομιμότητας. Γι’ αυτό ακόμα πιο πολύ θα ήθελα να δημοσιευτεί ολόκληρη η εισαγωγή τώρα στη «Νόιε Τσάιτ» (θεωρητική επιθεώρηση του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Σημ. Σύντ.) για να σβήσει έτσι η ελεεινή αυτή εντύπωση».
    Μα ούτε στη «Νόιε Τσάιτ», ούτε στην ξεχωριστή έκδοση της μπροσούρας το 1895 τυπώθηκε ολόκληρη η εισαγωγή. Ύστερα από επίμονη απαίτηση της ηγεσίας του γερμ. σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, που σε γράμμα της στον Ένγκελς μιλούσε για τον κίνδυνο ενός νέου νόμου κατά των σοσιαλιστών στη Γερμανία, ο Ένγκελς αναγκάστηκε να σβήσει μερικά από τα σημεία της εισαγωγής που ήταν πολιτικά πιο έντονα, και όπου γινόταν λόγος για τον επικείμενο ένοπλο αγώνα του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη.
    Η ηγεσία της γερμ. σοσιαλδημοκρατίας, που είχε στα χέρια της τα αρχεία του Μαρξ-Ένγκελς, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το κουτσουρεμένο κείμενο του άρθρου του Ένγκελς για να δικαιολογήσει την οπορτουνιστική πολιτική της και γι’ αυτό ποτέ δε δημοσίευσε ολόκληρο το κείμενο.
    Το πλήρες κείμενο της εισαγωγής του Ένγκελς δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη Σοβιετική Ένωση (Σημ. Σύντ.)».

    Γράφεις : «Ξέρεις φαντάζομαι ότι ο συγκεκριμένος πρόλογος θεωρήθηκε από τη σοσιαλδημοκρατία σαν η διαθήκη του Ενγκελς και ένα είδος «νομιμοποίησης» της ρεφορμιστικής της στρατηγικής και της προσαρμογής της στην αστική δημοκρατία. Ακόμα η ρώσικη εκδοχή του προλόγου δεν θα άλλαζε ιδιαίτερα το γεγονός αυτό». Νομίζω, ότι μπορεί το γεγονός του τι θεωρούσε η σοσιαλδημοκρατία να μην αλλάζει με τη ρωσική έκδοση, αλλά, σίγουρα αλλάζει το γεγονός του αν ο Ένγκελς ήταν επαναστάτης ή ρεφορμιστής (γιατί κάτι τέτοιο φαίνεται να υπονοείς). Δεν ξέρω ποιες ονομάζεις «προσδοκίες» του Ένγκελς, πάντως δεν οφείλεται σ’ αυτόν η «τραγωδία της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας».
    Η διαμάχη του με την ηγεσία του SPD για το κουτσούρεμα της εισαγωγής είναι αρκετά εύγλωττη. Τα ίδια είχε τραβήξει και ο Μαρξ με την «Κριτική του προγράμματος της Γκότα».
    Κι αυτό ήταν για 15 χρόνια θαμμένο από την ηγεσία της γερμ. σοσιαλδημοκρατίας και δημοσιεύτηκε το 1891 μετά από πιέσεις του Ένγκελς.
    Γράφεις : «(Οι γερμανοί επίγονοι του Μαρξ) έφτασαν στο σημείο να γίνουν σοσιαλπατριώτες και πράκτορες της δικής τους αστικής τάξης στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο. Μέχρι τότε θα ξέρεις ότι η γερμανική σοσιαλδημοκρατία θεωρούνταν ότι κράταγε το ιερό δισκοπότηρο του μαρξισμού. Οι νόμιμοι κληρονόμοι του». Εσύ ταυτίζεις τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία με την ηγεσία. Θα ξέρεις, όμως, ότι υπήρχε και η μειοψηφία των επαναστατών, τους οποίους καλούσε ο Λένιν να κάνουν διάσπαση. Στη μειοψηφία αυτή ανήκε ο Καρλ Λίμπνεχτ και η Ρόζα Λούξεμπουργκ και η Κλάρα Τσέτκιν και ο Μέρινγκ. Και η μειοψηφία ακολούθησε τη συμβουλή του Λένιν, διασπάστηκε και δημιούργησε την τη Ένωση Σπάρτακος. Από τις διασπάσεις στα κόμματα της Β΄Διεθνούς δημιουργήθηκε η Γ΄Διεθνής. Και οι μειοψηφίες «επίγονοι» του Μαρξ και του Ένγκελς ήταν. Αυτοί ήταν οι κληρονόμοι του μαρξισμού, οι άλλοι τον πρόδωσαν. Το να βλέπεις τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία σαν ενιαίο σύνολο και να θεωρείς τους σοσιαλπατριώτες «νόμιμους κληρονόμους του μαρξισμού» είναι βρισιά κατά του μαρξισμού και των θεμελιωτών του.
    Γράφεις : «Φυσικά και οι κομμουνιστές χρησιμοποιούν τα μέσα που τους δίνει η αστική δημοκρατία για να μαζέψουν δυνάμεις. Και οι αναρχικοί το κάνουν… Το μόνο που δεν χρησιμοποιούν είναι την ψήφο. Όμως μια επανάσταση δεν γίνεται μαζεύοντας όλο και περισσότερες ψήφους. Ποτέ δεν άλλαξε κάτι έτσι».
    Δεν ξέρω αν, μιλώντας για την ψήφο, εννοείς τους αναρχικούς, γιατί και πολλοί «αριστεροί» είναι κατά των εκλογών, είναι οι λεγόμενοι «αριστεροί» κομμουνιστές, που τους περιποιείται ο Λένιν στον «Αριστερισμό». Κι εσύ αυτό υπερασπίζεσαι, όταν γράφεις ότι «μια επανάσταση δεν γίνεται μαζεύοντας όλο και περισσότερες ψήφους». Σε όσα συγκεκριμένα γράφει ο Ένγκελς δεν απαντάς τίποτα. Γιατί, βέβαια, δεν απαντάς στον Ένγκελς, απλά, προσπαθείς να τον ταυτίσεις με τους ρεβιζιονιστές, τους οπαδούς τους «ειρηνικού περάσματος» στο σοσιαλισμό. Ο Ένγκελς δε γράφει καθόλου ότι μια επανάσταση γίνεται «μαζεύοντας όλο και περισσότερους ψήφους». Αυτή η διαστρέβλωση θα πρέπει να έγινε από το SPD (με την «κουτσούρευση» της εισαγωγής) και για την οποία τόσο έντονα διαμαρτυρήθηκε ο Ένγκελς.
    Από την άλλη μεριά, το να παρακάμψει κανείς τα πλεονεκτήματα της ψήφου και της εκλογικής διαδικασίας και να μην καταλάβει ότι είναι απαραίτητη η χρησιμοποίηση των εκλογών για την προετοιμασία της εξέγερσης και την προφύλαξη του κινήματος από άκαιρες και καταδικασμένες ενέργειες, είναι πλήρης παραίτηση από το «σχέδιο» της επανάστασης και πλήρης υποταγή στο αυθόρμητο. Βλέπεις, ο «κόσμος» είναι έτοιμος για την εξέγερση, το μόνο που μένει είναι να αγκαλιάσει η «αριστερά» το αυθόρμητο και να τεθεί επικεφαλής για να πάρει την εξουσία! Μόλις δήλωσε ο μεγάλος επαναστάτης Τσίπρας ότι θέλει να γίνει πρωθυπουργός, αμέσως εκτοξεύτηκε στο 27%, αφού ο «κόσμος» είδε επιτέλους μια αριστερά που θέλει να πάρει την ευθύνη! Το ότι ο Τσίπρας είναι ένας ανεύθυνος δημαγωγός και ότι ο Λένιν έγραφε ότι «οι δημαγωγοί είναι οι χειρότεροι εχθροί της εργατικής τάξης» δε φαίνεται να σε απασχολεί.
    Ας γυρίσουμε, όμως, στον Ένγκελς και σε όσα του σούρνεις, σκεπασμένα (;), γιατί από την πρώτη φράση σου φαίνεται πως δε θέλεις να το συζητήσεις αυτή τη στιγμή και όμως το μισό σχόλιό σου είναι αφιερωμένο στον Ένγκελς και στην Εισαγωγή του.
    Γράφεις : «όταν πίστεψε (η γερμανική σοσιαλδημοκρατία) και μαζί της και ο Ενγκελς ότι ανακάλυψαν έναν τρόπο για να φέρουν το σοσιαλισμό αποφεύγοντας την επανάσταση».
    Για τη γερμ. σοσιαλδημοκρατία τα είπαμε, δεν ήταν γενική η πίστη αυτή. Όσο για τον Ένγκελς, περιμένω κάποια απόδειξη, γιατί η κατηγορία είναι πολύ βαριά. Αν εννοείς τα όσα γράφει για το γενικό εκλογικό δικαίωμα, θα σου θυμίσω κάτι που γράφει ο Λένιν στην μπροσούρα που επικαλείσαι, τη «Χρεοκοπία της ΙΙ Διεθνούς» :
    «Το ίδιο ισχύει (μιλάει για την ευλυγισία που πρέπει να έχει μια οργάνωση) και για την π[άλη της εργατικής τάξης ενάντια στην αστική τάξη. Σήμερα δεν υπάρχει επαναστατική κατάσταση, δεν υπάρχουν οι όροι που προκαλούν αναβρασμό μέσα στις μάζες, οι όροι για το ανέβασμα της δραστηριότητάς τους, σήμερα σου δίνουν στο χέρι εκλογικό ψηφοδέλτιο – πάρτο, έχε την ικανότητα να οργανώνεσαι, για να χτυπήσεις μ’ αυτό τους εχθρούς σου κι όχι για να στείλεις στο κοινοβούλιο, σε ζεστές θεσούλες, ανθρώπους που γαντζώνονται από την κοινοβουλευτική έδρα, γιατί φοβούνται τη φυλακή. Αύριο σου αφαιρούν το εκλογικό ψηφοδέλτιο, σου δίνουν στο χέρι ένα όπλο… ετοιμάσου να ιδρύσεις νέες οργανώσεις και να χ ρ η σ ι μ ο π ο ι ή σ ε ι ς τα τόσο ωφέλιμα όπλα του θανάτου και της καταστροφής ε ν ά ν τ ι α στη δ ι κ ή σ ο υ κυβέρνηση και τη δ ι κ ή σ ο υ αστική τάξη».
    Γράφεις : «Στρατηγική που από ένα σημείο και πέρα υιοθέτησαν τα απανταχού ΚΚ στα πλαίσια της ειρηνικής συνύπαρξης των «δύο κόσμων» ξεχνώντας την επανάσταση μια για πάντα». Τα «απανταχού ΚΚ» δεν υιοθέτησαν καθόλου τη στρατηγική του ειρηνικού περάσματος. Ίσα- ίσα, με την καθοδήγηση του Λένιν, δημιούργησαν την Γ΄Διεθνή και ήταν επαναστατικά, μέχρι που έγινε η μεγάλη αλλαγή στη Σοβιετική Ένωση το 1960. Μέχρι τότε. όμως, από τη χρεοκοπία της ΙΙ Διεθνούς είχαν περάσει 45 χρόνια. Αλλά και πάλι δεν μπορείς να τα τσουβαλιάζεις όλα. Στον αντεπαναστατικό δρόμο του Χρουστσόφ αντιτάχθηκαν το ΚΚΚίνας και το Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας. Μετά από τη διάσπαση σε παγκόσμιο επίπεδο σε όλες τις χώρες φτιάχτηκαν μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα που ακολουθούσαν αντιρεβιζιονιστική γραμμή. Ο ισοπεδωτισμός σκεπάζει την αλήθεια.
    Με ρωτάς αν προτείνω την «επιστροφή στα κεκτημένα του κοινοβουλευτικού αγώνα και τη χρησιμοποίηση των νόμιμων μέσων πάλης». Δεν μπορώ να προτείνω «επιστροφή» σε κάτι που δεν έχει ξεπεραστεί παρά μόνο στη φαντασία μας. Ούτε ο κοινοβουλευτισμός, ούτε τα νόμιμα μέσα πάλης έχουν ξεπεραστεί, μια και δεν τα χρησιμοποιήσαμε ποτέ, ή, μάλλον το κάναμε με τέτοια αδεξιότητα που δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, πράγμα που συνοψίζεται στη φράση-κλειδί (που δεν είναι και δική μου) ότι «ο κόσμος δεν ακολουθεί». Εσύ, βέβαια, γράφεις ότι ο κόσμος θέλει εξέγερση, και πάει όπου «μυρίζει μπαρούτι». Και πότε ωρίμασε για εξέγερση, όταν δεν κατάφερε να στείλει ούτε έναν επαναστάτη στο αστικό κοινοβούλιο, πράγμα πολύ πιο εύκολο;
    Με ρωτάς τι περιμένω από το κοινοβούλιο και τα νόμιμα μέσα πάλης. Σου απαντάω : Τίποτα! Θα περίμενα κάτι, αν υπήρχαν επαναστατικά κόμματα για να τα αξιοποιήσουν για την πρόοδο της επανάστασης. Τώρα, αν εσύ μπερδεύεις τον Ένγκελς με το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλα τα κομμάτια μιας θλιβερής μικροαστικής αριστεράς, που δεν έχει καμιά σχέση με τον κομμουνισμό, άστο καλύτερα.
    Ευτυχώς, όμως, αναγνωρίζεις στον Ένγκελς το ότι «στο τέλος δεν απέκλειε την εξέγερση». Κάτι είναι κι αυτό. Τον φορτώνεις βέβαια με την υπερεκτίμηση του «κοινοβουλευτικού αγώνα» και την αδυναμία του να προβλέψει ότι το «καμάρι» θα τα έκανε σαλάτα την αποφασιστική στιγμή, όταν η αντίδραση «θα έσπαγε το σύμφωνο». Μόνο που κάτι τέτοιο δεν έγινε. Το «καμάρι» είχε γίνει σοσιαλπατριωτικό και σοσιαλσοβινιστικό και ανέλαβε την κυβέρνηση και έσφαξε το πραγματικό «καμάρι» των πραγματικών επιγόνων του Μαρξ και του Ένγκελς, το «καμάρι» των επαναστατών μαρξιστών, που ήταν μειοψηφίες στα επίσημα κόμματα της ΙΙ Διεθνούς, έσφαξε τους σπαρτακιστές.
    Γράφεις : «Και όταν έφτασε η ώρα που την παραβίασε ο αντίπαλος, η σοσιαλδημοκρατία δεν «έκανε ότι ήθελε», αλλά υποτάχθηκε στο καθεστώς». Αυτή η φράση λεκτικά δεν είναι σωστή, γιατί είτε υποτάσσεσαι με τη θέλησή σου, άρα «κάνεις αυτό που θέλεις», είτε υποτάσσεσαι με τη βία, άρα δεν ταιριάζει το «υποτάσσομαι». Αυτό είναι το μικρότερο κακό. Το χειρότερο είναι ότι δεν «έσπασε» κανένα σύμφωνο ο «αντίπαλος». Η σοσιαλδημοκρατία είχε γίνει ένα με τον αντίπαλο στο ζήτημα του πολέμου και η επανάσταση του 1918 έφερε ακριβώς τη σοσιαλδημοκρατία στην κυβέρνηση.

    Μου αρέσει!

  24. (Συνέχεια και τέλος)
    Ασχολείσαι όμως και με τη φιλοσοφία. Θέλεις να συμπληρωθεί ο ρόλος των «αντικειμενικών συνθηκών» με την «ανθρώπινη δράση». Φυσικά, το να είσαι ντετερμινιστής, δηλαδή, να μην παίρνεις υπόψη σου την ανθρώπινη δράση είναι κακό πράγμα, όταν περιμένεις πως οι παραγωγικές δυνάμεις στην ανάπτυξή τους θα αλλάξουν χωρίς καμιά ανθρώπινη επέμβαση τις παραγωγικές σχέσεις από καπιταλιστικές σε σοσιαλιστικές. Από την άλλη μεριά, το να μην παίρνεις υπόψη σου τις αντικειμενικές συνθήκες, δηλαδή, το να είσαι βολονταριστής, ακόμα και «επαναστάτης» είναι επίσης κακό, γιατί θα σπάσεις τα μούτρα σου. Πρέπει, λοιπόν, να παίρνει κανείς υπόψη του και τις αντικειμενικές συνθήκες και την ανθρώπινη δράση. Το θέμα είναι πιο από τα δύο στοιχεία είναι πρωταρχικό και ποιο είναι δευτερεύον.
    Για το μαρξισμό, που είναι υλιστική θεωρία, πρωταρχικό στοιχείο είναι οι αντικειμενικές συνθήκες και, φυσικά, στις αντικειμενικές συνθήκες πρωταρχική θέση κρατάνε οι παραγωγικές δυνάμεις. Όσο κακό είναι να «θεοποιεί» κανένας την ανάπτυξή τους και να περιμένει από αυτή την ανάπτυξη την αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων, άλλο τόσο κακό είναι να «θεοποιεί» την ανθρώπινη δράση και να περιμένει την αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων χωρίς την αντίστοιχη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Ναι, νομοτέλεια είναι η αλλαγή των καπιταλιστικών σχέσεων σε σοσιαλιστικές κι αυτό θα γίνει γιατί η σοσιαλιστική επανάσταση είναι νομοτέλεια που την καθορίζουν οι παραγωγικές δυνάμεις, οι οποίες, με την ανάπτυξή τους, φτάνουν στο σημείο να έρθουν σε αντίφαση με τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις και ωθούν τους ανθρώπους να αλλάξουν τις παραγωγικές σχέσεις. Είναι αυτό που λέει ο Μαρξ στον Πρόλογο της «Κριτικής της Πολιτικής Οικονομίας» : «Σε μια ορισμένη βαθμίδα της εξέλιξής τους, οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίφαση με τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις, ή – πράγμα που αποτελεί μονάχα τη νομική έκφραση γι’ αυτό – με τις σχέσεις ιδιοκτησίας μέσα στις οποίες είχαν κινηθεί ως τώρα. Από μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων οι σχέσεις αυτές μεταβάλλονται σε δεσμά τους. Τότε έρχεται μια εποχή κοινωνικής επανάστασης».
    Αν είναι ανοησία να είναι κανείς μηχανιστικός υλιστής και να περιμένει την αυτόματη μετατροπή των παραγωγικών σχέσεων από την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, τι να πει κανείς για τον ιδεαλιστή που περιμένει την αλλαγή αυτή από τη δράση την ανθρώπινη έξω από χώρο και χρόνο; Ο πρώτος πρέπει να μάθει να βλέπει διαλεκτικά τη σύμφυση αντικειμενικών συνθηκών και ανθρώπινης δράσης, ο δεύτερος πρέπει πρώτα να μάθει να βλέπει υλιστικά.
    Για το κομμάτι που «έχω κόψει» από τον Ένγκελς. Κατηγορείς τον Ένγκελς που συνιστά να αποφύγουν μια αφαίμαξη σαν την Κομμούνα και γι’ αυτό «τα βάζεις με έναν από τους γενάρχες». Το θέμα είναι ότι τα βάζεις και με τους δύο «γενάρχες». Ο Μαρξ έγραφε στις 9/9/1870 : «Έτσι η γαλλική εργατική τάξη βρίσκεται κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Κάθε απόπειρα ανατροπής της νέας κυβέρνησης (μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας, σημ. δική μου), τη στιγμή που ο εχθρός χτυπάει κιόλας τις πύλες του Παρισιού, θα ήταν απεγνωσμένη τρέλα (ή «βλακεία», όπως είναι και η σωστή μετάφραση). Οι γάλλοι εργάτες… δεν πρέπει να επαναλάβουν το παρελθόν, αλλά να οικοδομήσουν το μέλλον. Ας χρησιμοποιήσουν ήρεμα και αποφασιστικά τα μέσα που τους δίνει η δημοκρατική ελευθερία για να στερεώσουν την οργάνωση της τάξης τους. Αυτό θα τους χαρίσει καινούργιες ηράκλειες δυνάμεις για την αναγέννηση της Γαλλίας και για το κοινό μας καθήκον, την απελευθέρωση του προλεταριάτου. Από τη δική τους δύναμη και σύνεση εξαρτάται η τύχη της δημοκρατίας» (Δεύτερη Διακήρυξη του Γενικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης Εργατών για το Γαλλοπρωσικό Πόλεμο). Και μάλιστα η «Διακήρυξη» καταλήγει με το σύνθημα (στα γαλλικά) : «Vive la république!» (Ζήτω η Δημοκρατία!). Ποια δημοκρατία; Μα, η αστική δημοκρατία, φυσικά, που με τα «νόμιμα μέσα» που θα τους έδινε, θα τους βοηθούσε να οργανώσουν το προλεταριάτο και να αποκτήσουν τις «ηράκλειες δυνάμεις» για να πετύχουν την «απελευθέρωση του προλεταριάτου»!
    Ο Ένγκελς έχει απόλυτο δίκιο όταν προειδοποιεί τους εργάτες να αποφεύγουν τις «αφαιμάξεις». Και, πρόσεξε κάτι : μιλάει για «αφαίμαξη» που προκύπτει λόγω «σύγκρουσης σε μεγάλη κλίμακα με το στρατό», όταν τα παίζεις όλα για όλα. Για σύγκρουση «μικρής» κλίμακας» και μάλιστα με την αστυνομία και όχι με το στρατό δε λέει τίποτα.
    Φυσικά, όταν οι γάλλοι εργάτες αποφάσισαν να κάνουν την «έφοδο στον ουρανό», ούτε ο Μαρξ ούτε ο Ένγκελς τους κατηγόρησαν γι’ αυτό, ίσα-ίσα, ύμνησαν την προσπάθειά τους. Οι γάλλοι εργάτες ήταν «με την πλάτη στον τοίχο» και, όπως έλεγε ο Λένιν, σε μια τέτοια περίπτωση, δεν παραδίνεις τα όπλα, αλλά, πολεμάς, όχι γιατί αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, αλλά, γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο (αυτό το έλεγε για τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, ότι δεν ήταν με την πλάτη στον τοίχο, για να καταφύγουν στον «επαναστατικό πόλεμο», που θα κατέληγε στην ανατροπή της σοβιετικής εξουσίας).
    Το ότι ο Μαρξ μελετώντας τα διδάγματα της Κομμούνας έκανε τη διόρθωση στο Μανιφέστο, όπως το περιγράφει ο Λένιν στο Κράτος και Επανάσταση, δεν έρχεται σε αντίθεση, ούτε με το ότι η Κομμούνα, έπρεπε να αποφευχθεί, αν ήταν δυνατό, ούτε ότι ήταν μια φοβερή αφαίμαξη για το γαλλικό προλεταριάτο, που έκανε 10 χρόνια να συνέλθει.
    Βλέπεις, όμως, ότι και ο Μαρξ συμβουλεύει τους γάλλους εργάτες να χρησιμοποιήσουν τα «νόμιμα μέσα» που τους παρέχει η αστική δημοκρατία. Το ίδιο και ο Λένιν στο τσιτάτο που παρέθεσα από τη «Χρεοκοπία της ΙΙ Διεθνούς». Μάλλον, είχαν και οι τρεις στο «γενετικό τους κώδικα την υποταγή στην αστική νομιμότητα».
    Γράφεις «ο Ενγκελς λέει καλύτερα να μην είχε γίνει (η Κομμούνα)». Μόνο που ο Ένγκελς δε λέει κάτι τέτοιο. Δεν είναι κακό να μιλάς με τσιτάτα, αρκεί να μην τα αλλάζεις κατά το δοκούν.
    Σου φαίνεται τόσο τερατώδης η Εισαγωγή του Ένγκελς, που θεωρείς ύποπτο το ότι παραθέτω αυτό το σημείο από τα έργα των Μαρξ-Ένγκελς. Γράφεις : «Βλαδίμηρε δεν νομίζω ότι τυχαία από 100 τόμους Μαρξ Ένγκελς και Λένιν αυτό που βρήκες για να επιβεβαιώσεις τις απόψεις σου ήταν ο πρόλογος του 1895. Ένας πρόλογος που πρέπει να ειδωθεί όχι μόνο στο κατά πόσο ήταν αυθεντικός, (που μάλλον ήταν) ή ο Ενγκελς είχε στα γεράματα υιοθετήσει τις απόψεις των κληρονόμων του, αλλά πολύ περισσότερο στο πόσο εκ των υστέρων έπεσε μέσα στις προβλέψεις του ή όχι. Και η ιστορία του 20ου αιώνα είναι η απόδειξη για το τελευταίο».
    Πρώτα-πρώτα, τα έργα των Μ.-Ε. δεν είναι 100 τόμοι, αλλά, 114 τόμοι και μάλιστα έχουν εκδοθεί μόνο οι 59. (Για πρώτη φορά γίνεται παγκόσμια η προσπάθεια για την έκδοση των Απάντων τους. Στα αγγλικά υπάρχει η συλλογή «Marx-Engels, Collected Works», από 50 τόμους).
    Η ουσία, όμως, είναι ότι αυτό που βλέπεις εσύ περίπου σα «γεροντική άνοια» του Ένγκελς (ή ακόμα χειρότερα, σαν υιοθέτηση των απόψεων των «κληρονόμων του», δηλαδή, του κολλάς τη ρετσινιά πως «είχε γράψει πλέον στο γενετικό του κώδικα την υποταγή στην αστική νομιμότητα») είναι μια άποψη που διαπερνάει σαν κόκκινο νήμα όλο το έργο και του Μαρξ και του Ένγκελς και του Λένιν : η χρησιμοποίηση των «νόμιμων μέσων» που μας δίνει η αστική δημοκρατία (ο Λένιν μίλαγε για «νόμιμα μέσα» ακόμα και στο καθεστώς της τσαρικής απολυταρχίας και οι μπολσεβίκοι έπαιρναν μέρος στις εκλογές της Δούμας – ο Λένιν το 1907 έγραψε μια ολόκληρη μπροσούρα 30 σελίδων με τίτλο «Ενάντια στην αποχή» – και έστελναν στη Δούμα βουλευτές).
    Και φτάνουμε στο αποκορύφωμα. Διατύπωσα την άποψη (έμμεσα) ότι δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα κόμμα της εργατικής τάξης. Εσύ με διαβεβαιώνεις ότι αντίθετα έχουμε πληθώρα εργατικών κομμάτων. Πραγματικά, μιλάμε διαφορετικές γλώσσες. Εγώ «κόμμα της εργατικής τάξης» εννοώ ένα κόμμα που θα υπερασπίζεται τόσο τα σημερινά όσο και τα μελλοντικά συμφέροντα της εργατικής τάξης (κατάληψη της εξουσίας) και μάλιστα θα υποτάσσει τα σημερινά στα μελλοντικά. Εσύ δεν έχεις καμιά δυσκολία να απονείμεις τον τίτλο του «εργατικού κόμματος» σε όλα τα κόμματα της «αριστεράς». Εγώ μιλάω για ένα επαναστατικό κόμμα. Εσύ θεωρείς ότι ένα κόμμα αρκεί να μιλάει για εργάτες παίρνει αυτόματα το χρίσμα του «κόμματος της εργατικής τάξης». Απορώ πως άφησες απέξω το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, που θεμέλιωσε και το περίφημο «κοινωνικό κράτος».
    Αλλά, φαίνεται ότι στο ζήτημα του κόμματος δεν πρόκειται να συνεννοηθούμε. Εγώ θεωρώ πως δεν υπάρχει ούτε ένα «κόμμα της εργατικής τάξης», εσύ θεωρείς ότι υπάρχουν πολλά. Και μάλιστα θα μπορούσαν να υπάρξουν πολύ περισσότερα, αφού, κατά την αντίληψή σου «Για μένα δεν υπάρχει ένα κόμμα της εργατικής τάξης. Η ε.τ. έχει πολλά κόμματα και εκπροσωπήσεις γιατί έχει ανάλογες απόψεις. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν είναι ενιαία τάξη ούτε κοινωνικά ούτε πολιτικά. Υπάρχουν πολλαπλές διαστρωματώσεις και διαχωρισμοί (έλληνες-ξένοι, υπάλληλοι-εργάτες, δημόσιοι-ιδιωτικοί, παλιοί-νέοι, ειδικευμένοι-ανειδίκευτοι, ασχολούμενοι-άνεργοι κλπ) που δημιουργούν πλήθος διαφορετικών μικροσυμφερόντων». Ξέχασες, όμως, το βασικότερο : το ότι κάθε εργάτης είναι ανταγωνιστής όλων των άλλων εργατών για τη θέση του εργασίας. Τότε, θα έπρεπε τα κόμματα της εργατικής τάξης να είναι όσοι είναι κάθε φορά οι εργάτες. Δεν το γράφω για αστείο. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργατών για τις θέσεις εργασίας υπάρχει. Κάθε εργάτης σαν πουλητής του εμπορεύματος «εργατική δύναμη» ανταγωνίζεται όλους τους άλλους πουλητές του ίδιου εμπορεύματος. Μόνο, όμως, όταν υποτάξει το ατομικό του συμφέρον στο ταξικό μπορεί να βελτιώσει και τη δική του θέση σαν εργάτης και όχι σα ρουφιάνος ή τσιράκι του αφεντικού. Και περαιτέρω, όπως έγραψα και παραπάνω, πρέπει τα σημερινά συμφέροντα όλης της εργατικής τάξης να υποτάσσονται στα μελλοντικά, μόνο έτσι θα απελευθερωθεί το προλεταριάτο και θα χτίσει τη νέα κοινωνία.
    Τα υπάρχοντα κόμματα και οργανώσεις της «αριστεράς» δεν αντιπροσωπεύουν ούτε καν τα σημερινά συμφέροντα της εργατικής τάξης για να τα ονομάσουμε έστω ρεφορμιστικά ή ακόμα-ακόμα «φιλεργατικά» κόμματα και οργανώσεις. Υπερασπίζουν με ζήλο τα συμφέροντα των «μικρομεσαίων» και των δημόσιων υπαλλήλων, που τους αναγορεύουν «εργαζόμενους» ή «λαό». Μα, τα συμφέροντα των μικροαστών (πόσο μάλλον των μεσαίων) είναι αντίθετα με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης (για τους κρατικούς υπάλληλους, ας μην το συζητάμε καλύτερα).
    Τελικά, έχεις μια περίεργη άποψη για το τι είναι «κόμμα της εργατικής τάξης». Θεωρείς ότι αρκεί να «πιστεύουν ή θέλουν να είναι επαναστατικά». Πρώτα-πρώτα, σημασία δεν έχει τι πιστεύεις ή τι θέλεις, αλλά, τι είσαι αντικειμενικά. Εκείνο που μετράει είναι όχι τα λόγια (από τέτοια οι αστοί πολιτικοί και οι δημαγωγοί μας έχουν φλομώσει), αλλά οι πράξεις. Δεν πάει να ορκίζεσαι ότι είσαι επαναστάτης! Όταν είσαι ρεφορμιστής του κερατά, όλα τα λόγια σου δεν αξίζουν μια πεντάρα! Για σκέψου λίγο τι υποστηρίζεις : μια και «η Παπαρήγα και ο Τσίπρας. και ο Λαφαζάνης, και το κάθε στέλεχος της οποιασδήποτε οργάνωσης της Ανταρσία του Μ-Λ ή των τροτσκιστών ισχυρίζονται επίσης ότι είναι μαρξιστές και κάποτε σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ έλεγε το ίδιο», να μην τους χαλάσουμε την καρδιά! «Καθώς φαίνεται πολλοί μαρξισμοί», οπότε τι το ψάχνουμε! Οι κλασικοί έτσι κι αλλιώς πεθάνανε, τι μας ενδιαφέρει αν κανείς συμφωνεί μαζί τους ή όχι. «Κόμμα της εργατικής τάξης» είναι και το ρεφορμιστικό, «που θέλει να συνεργάζεται, να γλύφει, να υποτάσσεται στα αφεντικά», που θέλει να υπηρετεί την αστική τάξη, κόμμα της εργατικής τάξης είναι κι αυτό που ξεπουλάει την εργατική τάξη και υπηρετεί τα συμφέροντα όσων εργατών θέλουν να γλύφουν τα αφεντικά, αυτών των εργατών που προδίνουν την τάξη τους και περνάνε στο στρατόπεδο του εχθρού.
    Μετά από όλα αυτά, τι γίνονται τα μεγάλα λόγια για «πόλεμο» και «πολεμικό πνεύμα»;
    Όπως το έγραψα στο πρώτο μου σχόλιο «είμαστε χωρίς στρατό, χωρίς λαό, χωρίς εθελοντές, χωρίς επιτελείο, χωρίς οργάνωση, χωρίς τίποτα». Κι εσύ φαίνεται ότι βρίσκεις αυτή την κατάσταση όχι μόνο φυσιολογική, αλλά, θεωρείς ότι πρέπει «η αριστερά και οι συνειδητές αντικαπιταλιστικές δυνάμεις να ανοίξουν το δρόμο»! Όλοι μαζί, κουτσοί, στραβοί, στον Άγιο Παντελεήμονα! Επαναστάτες, ρεφορμιστές, αγωνιστές, γλύφτες, αντεπαναστάτες και τσιράκια των αφεντικών, εμπρός για τη σύγκρουση! Μα, πώς θα γίνει αυτό, αν πρώτα δε συναντηθούν όλα τα «κόμματα της εργατικής τάξης» γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι για να συμφωνήσουν πάνω στην κοινή βάση (αλήθεια, ποια θα αυτή;) για τον κοινό αγώνα;

    Μου αρέσει!

  25. ΘΑΝΑΣΗ, γιατί λες πως η προσοχή στην έκφραση για το ποιους χαρακτηρίζουμε «χουνταίους» αφορά μόνο τους μαθητές σου; Οι μεγάλοι πιστεύεις ότι ξέρουν να ξεχωρίζουν την αστική δημοκρατία από την αστική δικτατορία; Οι πολύ μεγάλοι που έζησαν τη χούντα, μπορεί. Αν και ο χρόνος απαλύνει πολύ τις αναμνήσεις, ιδίως αν κανένας ήταν απολίτικος επί χούντας. Πάντως, οι άνθρωποι μέσης ηλικίας. Πάντως, οι κάτω των 55, δεν μπορεί να έχουν και πολύ σαφή άποψη.
    Εγώ δε λέω ποιοι πέρναγαν καλά και ποιοι όχι, λέω το απλό γεγονός ότι αν δεν υπήρξε σοβαρή εναντίωση στη χούντα, μέχρι το 1972, οφείλεται στο γεγονός ότι η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα ήταν σταθερή, με ελάχιστο πληθωρισμό και όπως εξήγησα η χούντα ήταν «τελείως αθώα» γι’ αυτό, επειδή ο πληθωρισμός στην Ελλάδα ήταν πάντα εισαγόμενος, δηλαδή, χωρίς να κάνει καμιά μεγαλοφυή οικονομική πολιτική η ίδια η χούντα, ευνοήθηκε από το χαμηλό πληθωρισμό, που συντελούσε να μην υπάρχει ακρίβεια, λόγω ανόδου των τιμών.
    Από τα μέσα του 1972 περίπου, που άρχισε ο πληθωρισμός να ανεβαίνει και ο βασικός για την οικονομία πυλώνας, η οικοδομή, να έχει κρίση (νομίζω ότι στην αρχή οφειλόταν σε ένα χαράτσι, που διπλασίαζε το κόστος έκδοσης οικοδομικής άδειας), για τη χούντα είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Χρειαζόταν να έρθει μια δημοκρατική κυβέρνηση, που θα δήλωνε με κάθε σοβαρότητα «παραλάβαμε χάος» και «τα ταμεία ήταν αδειανά», ώστε να δεχτεί ο λαός να σφίξει το ζωνάρι με αντάλλαγμα την ελευθερία του, μέχρι να έρθει ο μεγάλος σοσιαλιστής Αντρέας και να φλομώσει τους ξένους με αιτήσεις για δάνεια, που καλούμαστε να πληρώσουμε τώρα.
    Η «ουσία και η αλήθεια της έννοιας του εκλεγμένου» είναι απλώς πλάσμα της φαντασίας σου. Ο εκλεγμένος μπορεί να είναι καλός ή κακός, απατεώνας είτε ειλικρινής, λαμόγιο είτε τίμιος άνθρωπος, μπορεί να υπηρετεί όποια τάξη του κάνει κέφι. Το βασικό, όμως, είναι ότι εκλέγεται και δε σου επιβάλλεται με τη βία. Στο χέρι σου είναι να τον αλλάξεις, αν δε σου κάνει κι επίσης στο χέρι σου είναι να μάθεις να ξεχωρίζεις ποιοι υπηρετούν το λαό και ποιοι είναι φίδια κολοβά. Όταν υπάρχει χούντα, τίποτα δεν είναι στο χέρι σου.
    Δεν ξέρω τι εννοείς όταν λες ότι από το 2009 «οι εκλεγμένες κυβερνήσεις έχουν εκλεγεί με δόλο και απάτη». Αν εννοείς ότι άλλα υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν και άλλα έκαναν, θα σε διαβεβαιώσω ότι όλες οι αστικές κυβερνήσεις πάντα με δόλο και απάτη εκλέγονται. Αλίμονο αν έλεγαν στο λαό ότι θα υπηρετήσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου! Ίσως από το 2009 τα ψέματα και οι απάτες να πολλαπλασιάστηκαν γιατί είναι γεγονός πως η ελληνική αστική τάξη βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση λόγω του χρέους. Ευτυχώς, τώρα, βρέθηκε ο τίμιος και ειλικρινής Αλέξης, που προαλείφεται για χαλίφης στη θέση του χαλίφη και όλα θα πάνε καλά.

    Μου αρέσει!

  26. Ξέρω πολύ καλά τη διαφορά μεταξύ χούντας και εκλεγμένης κυβέρνησης, μη μου λες τα αυτονόητα. Ξέρω επίσης ότι με κάποιους, που τυχαίνει να διαβάζουν κόκκινη ορχήστρα, μπορούμε να μιλάμε για μια «κοινοβουλευτική χούντα», για μια εκλεγμένη κυβέρνηση, που εξαπατά και έχει συμπεριφορά
    χουντική στην καταστολή, στην προπαγάνδα κλπ.κλπ., και να καταλαβαίνουμε τί ακριβώς εννοούμε. Κάνεις ολόκληρη ανάλυση -καλή σε σημεία, δε λέω- για μια λέξη που χρησιμοποίησα, «χουνταίοι», λες και η επιλογή χιλιάδων «νοσταλγών» κρίνεται απ’ αυτό. Τέλος πάντων, η ταξική συνείδηση ήταν και είναι πάντα, κατά τη γνώμη μου, το ζητούμενο και για όσους πέρναγαν καλά τότε ή τώρα και πολλοί λένε στα παιδιά τους τα δεκαοκτάχρονα, ότι «τότε ήταν καλύτερα».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s