Γενική πολιτική απεργία! Κάτω τα νέα μέτρα!

Ανακοίνωση του Κόκκινου

  • Γενική πολιτική απεργία!
  • Κάτω τα νέα μέτρα – κάτω η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη!
  • Κυβέρνηση της Αριστεράς με μεταβατικό πρόγραμμα ανατροπής!

Τώρα, το ξέρουμε καλά: με αυτούς στην κυβέρνηση και την  εξουσία, το μέλλον μας θα είναι σπαρμένο με διαρκή «πακέτα» μέτρων που θα κατεδαφίσουν ακόμη και τις στοιχειώδεις κατακτήσεις μας, ακόμη και τα θεμελιώδη δικαιώματά μας.

Ύστερα από τρία χρόνια μνημονίων, Μεσοπρόθεσμων, επικαιροποιήσεων του προγράμματος, ελέγχων και επανελέγχων από την τρόικα, μάθαμε καλά πώς παίζουν το παιχνίδι τους: Ξέρουν πολύ καλά ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει, αλλά αυτό δεν τους αφορά! Η «φάμπρικα» των αλλεπάλληλων «πακέτων» μέτρων δεν είναι για να επαναφέρουν το πρόγραμμα σε «τροχιά», αλλά για να εκτροχιάσουν τις κατακτήσεις μας. «Αποτυγχάνοντας» συνεχώς, το πρόγραμμα είναι γι’ αυτούς πολύ πετυχημένο, είναι το πολεμικό τους όπλο εναντίον μας!

Κάτω τα μέτρα – κάτω η κυβέρνηση!

Το νέο «πακέτο» μέτρων της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη είναι το πιο συντριπτικό απ’ όλα: από τις περικοπές ύψους 13,5 δισ. ευρώ δεν θα γλιτώσουν ούτε οι κατώτερες συντάξεις, η 13η και 14η σύνταξη, ούτε τα επιδόματα των αναπήρων και του ΕΚΑΣ. Την «πάταξη της φοροδιαφυγής» θα τη νιώσουν στο πετσί τους οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και οι άνεργοι, αλλά και οι μικρομεσαίοι, με το νέο γύρο κατάργησης φοροαπαλλαγών που στοχεύει στα εργατικά και λαϊκά στρώματα ενώ η φοροδιαφυγή του μεγάλου κεφαλαίου προστατεύεται με κάθε τρόπο! Τη «συμμόρφωση με τις απαιτήσεις του δεύτερου μνημονίου» θα τη νιώσουν στο πετσί τους οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο (με απολύσεις ή διαθεσιμότητα τύπου «εφεδρείας», με νέα μείωση μισθών, πιθανότατα με ολοκληρωτική περικοπή 13ου και 14ου μισθού), αλλά και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα (με νέο γύρο μείωσης μισθών και περαιτέρω κατάργηση των όρων προστασίας της εργασίας από την εργοδοτική αυθαιρεσία).

Το συνολικό «πακέτο» θα φτάσει έτσι τα 20-22 δισ. ευρώ! Απέναντι σ’ αυτού του μεγέθους την καταστροφή, δεν υπάρχει άλλη επιλογή παρά ο γενικός ξεσηκωμός για να μην περάσουν τα μέτρα. Πρέπει να θυμηθούμε τις καλύτερες στιγμές του αγώνα των τελευταίων χρόνων (5 Μάη 2010, 19 Οκτώβρη 2011, 12 Φλεβάρη 2012) και να τις ξεπεράσουμε! Και η διαδήλωση στη ΔΕΘ δεν είναι παρά η «εισαγωγή» σε αυτό το νέο «κεφάλαιο» του αγώνα…

Γνωρίζουμε βέβαια ότι το να μην περάσουν τα μέτρα σημαίνει να ανατρέψουμε την κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη, και να ανοίξουμε έτσι το δρόμο για μια μεγάλη ανατροπή και αναμέτρηση με την τρόικα, το ελληνικό και διεθνές κεφάλαιο. Αυτό σημαίνει ότι ο αγώνας είναι εξ αντικειμένου πολιτικός και πρέπει να παλέψουμε με το δυνατότερο από τα όπλα μας: τη Γενική Πολιτική Απεργία! Η οποία πρέπει να προετοιμαστεί με ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα από τις δυνάμεις του κινήματος και της Αριστεράς: με συστηματική προπαγάνδιση, με εξορμήσεις σε γειτονιές και εργασιακούς χώρους, με απεργιακές επιτροπές και απεργιακές φρουρές.

Η σύγκρουση είναι ταξική

Αν οι λέξεις δεν έχουν χάσει τη σημασία τους, δεν πρόκειται πλέον για «κοινωνική αναλγησία», αλλά για κοινωνική αντεπανάσταση και ιστορικό πραξικόπημα του ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου κατά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων! Και να δεν θέλουμε να εθελοτυφλούμε, από τη συντριβή των δικαιωμάτων μας κερδίζουν ταυτόχρονα οι διεθνείς τοκογλύφοι-δανειστές του ελληνικού κράτους, αλλά και οι Έλληνες καπιταλιστές που παίρνουν για «μπόνους» μεγάλες μειώσεις μισθών των εργαζομένων και συντριβή των εργασιακών σχέσεων (ουσιαστικά ελεύθερες και αδάπανες απολύσεις, απλήρωτες υπερωρίες, θεαματική επέκταση της «ευέλικτης απασχόλησης», ακόμη και πενθήμερη εργασία!).
Η σύγκρουση, λοιπόν, είναι ταξική σε όλη τη γραμμή. Είναι σύγκρουση με το συνεταιρισμένο ελληνικό και διεθνές κεφάλαιο. Η σύγκρουση είναι αμείλικτη. Δεν αφορά αυτή ή εκείνη την κατάκτηση, τούτο ή εκείνο το δικαίωμα, αλλά το σύνολο των κατακτήσεων και ακόμη παραπέρα: την επιβολή ενός καθεστώτος καπιταλιστικής εκμετάλλευσης με τους όρους του 18ου και 19ου αιώνα, μια σύγχρονη καπιταλιστική δουλεία!

Μας στερούν το ψωμί, ταϊζοντάς μας «σκουπίδια»!

Οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου, τα μίντια και όλος ο συρφετός που τους περιστοιχίζει δεν έχει άλλο τρόπο να αντιμετωπίσει την κρίση ενός καπιταλισμού σε παρακμή, παρά με τη συντριβή του δικού μας στρατοπέδου: της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και των συνδικαλιστικών και πολιτικών τους εκφράσεων, των συνδικάτων, των κοινωνικών οργανώσεων, των κινηματικών συλλογικοτήτων, της Αριστεράς. Με το κράτος έκτακτης ανάγκης, με συνταγματικά και θεσμικά πραξικοπήματα, με τις δυνάμεις καταστολής, με τη βιοπολιτική του τρόμου, με τρομοκρατικά διλήμματα για τα «ακόμη χειρότερα» που παραμονεύουν («χρεοκοπία» και «έξοδος από το ευρώ»).
Μην έχοντας καμία προοπτική να πουλήσουν, δουλεύουν με τις μεθόδους του κοινωνικού αυτοματισμού: προσπαθούν να πείσουν τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα ότι φταίνε είτε όσοι είναι σε λίγο καλύτερη θέση από αυτούς (π.χ. οι δημόσιοι υπάλληλοι) είτε όσοι είναι σε χειρότερη θέση απ’ αυτούς (μετανάστες). Προσπαθούν να πείσουν τους μικρομαγαζάτορες ότι για να μην ξεπέσουν στη θέση των εργατών και των ανέργων πρέπει να στραφούν ενάντια στους δημόσιους υπάλληλους και τους μετανάστες. Προσπαθούν να πείσουν τους «πολίτες» (δηλαδή όλους τους προηγούμενους, όλους εμάς) ότι για τις υποβαθμισμένες γειτονιές, για τις κοινωνικές υπηρεσίες που καταρρέουν, για τη φτώχεια και την ανεργία δεν φταίνε το μνημόνιο, η τρόικα, οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι, αλλά (ξανά) οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι μετανάστες και καμιά δεκαριά χιλιάδες επιδόματα αναπηρίας και συντάξεις που δίνονταν παράτυπα, όταν δεκάδες δισ. ευρώ μέτρα στριφογυρίζουν σαν θανάσιμες βόμβες πάνω από τα κεφάλια μας!
Η κρατική βιοπολιτική του τρόμου (διαπόμπευση οροθετικών γυναικών και «εθνική διατίμηση» στα εγκλήματα της καθημερινότητας) και ο κρατικός ρατσισμός (αστυνομικές επιχειρήσεις-«σκούπα» σαν τον «Ξένιο Δία», στρατόπεδα συγκέντρωσης) είναι η μόνη «κοινωνική προσφορά»  που υπόσχονται αυτά τα ανδρείκελα του κεφαλαίου.
Μας στερούν το ψωμί και μας ταϊζουν με τα σκουπίδια των ιδεών της καπιταλιστικής παρακμής. Τα μέσα ταιριάζουν στο σκοπό: μόνο με τέτοια μέσα μπορεί να βγει ο καπιταλισμός από την κρίση του.
Αν χάσουμε το μυαλό μας αφήνοντας να γεμίσει με τα σκουπίδια της καπιταλιστικής παρακμής, θα χάσουμε τα πάντα! Η κρατική βιοπολιτική του τρόμου, ο κρατικός ρατσισμός, ο κοινωνικός αυτοματισμός πρέπει να βρουν απέναντί τους τις ιδέες της ταξικής ενότητας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του διεθνισμού, του σοσιαλισμού. Το πρόβλημα δεν είναι οι μετανάστες, αλλά ο ρατσισμός! Ο αντίπαλος δεν είναι ανάμεσά μας αλλά «απέναντι»! Η λύση στην καπιταλιστική παρακμή δεν είναι ο κοινωνικός και ιδεολογικός κανιβαλισμός, αλλά η ανατροπή του καπιταλισμού και ο σοσιαλισμός!

Χρυσή Αυγή: να τη σταματήσουμε τώρα!

Στο έδαφος της δομικής κρίσης του καπιταλισμού που παρακμάζει, στο έδαφος της αμείλικτης ταξικής σύγκρουσης «μέχρις εσχάτων», γεννιέται το φασιστικό κίνημα και το κόμμα της αντεπανάστασης, η ναζιστική Χρυσή Αυγή. Ο κίνδυνος που αντιπροσωπεύει για τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους μετανάστες είναι τρομερός. Η ταχύτητα με την οποία αναπτύσσεται (στο έδαφος της δομικής καπιταλιστικής κρίσης και της κοινωνικής καταστροφής) είναι κεραυνοβόλα. Οποιαδήποτε υποτίμηση του κινδύνου που αντιπροσωπεύει, οποιαδήποτε παρηγορητική σκέψη ότι το φασιστικό ρεύμα θα ανακοπεί από μόνο του ή ότι «έχουμε ακόμη χρόνο» για να δούμε τι θα κάνουμε μ’ αυτό, είναι εγκληματική. Το τέρας του φασισμού αναπτύσσεται ταχύτατα, καθώς τρέφεται από τα σκουπίδια της καπιταλιστικής παρακμής, την απελπισία των μικροαστών και των εξαθλιωμένων. Δεν είναι ακροδεξιά, δεν είναι ακραίος ρατσισμός, δεν είναι προϊόν «φασιστικοποίησης της κοινωνίας», δεν είναι «προέκταση» του κράτους έκτακτης ανάγκης, δεν είναι καπιταλιστική λύση απ’ τα πάνω («μακρύ χέρι του συστήματος»). Είναι οργανικό φαινόμενο της καπιταλιστικής παρακμής, μαζικό κίνημα απ’ τα κάτω, που τρέφεται από την «αντεπαναστατική απελπισία» των εξαθλιωμένων και θεριεύει χάρη στο μύθο του αήττητου των ομάδων κρούσης.
Αν υποτιμηθεί, σύντομα η υποτίμηση θα γίνει πανικός και αναχωρητισμός! Αν πιστέψουμε ότι ήδη έχει γίνει ακατανίκητος, δεν θα δώσουμε καν τη μάχη. Το κίνημα και η Αριστερά πρέπει να αποτινάξουν αυτό το μίγμα υποτίμησης και πανικού «εδώ και τώρα»!
Ο αγώνας ενάντια στο φασισμός δεν μπορεί να γίνει «έμμεσα», μέσω των κινητοποιήσεων ενάντια στο μνημόνιο – παρότι η επιτυχία αυτών των κινητοποιήσεων θα συμβάλει στον αγώνα ενάντιά του. Ο αγώνας ενάντια στο φασισμός δεν θα είναι αποτελεσματικός αν γίνει μόνο με πολιτικά και ιδεολογικά μέσα (καμπάνιες, καταγγελίες, πορείες διαμαρτυρίας, συναυλίες, δουλειά ιδεολογικής αποκάλυψης κ.λπ.). όλα αυτά είναι χρήσιμα αλλά δεν αρκούν. Παράλληλα με όλα αυτά, πρέπει κατεπειγόντως να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις να σταματήσουμε το φασισμό στο δρόμο, εκεί απ’ όπου αντλεί τη δύναμή του. Ένα οργανωμένο δίκτυο ομάδων μαχητικής λαϊκής αυτοάμυνας και περιφρούρησης πρέπει να συγκροτηθεί άμεσα σε γειτονιές, νεολαιίστικους και εργασιακούς χώρους!

Η ανάπτυξη της Χρυσής Αυγής δεν είναι ένα «μελανό σημείο» σε μια γενικά καλή «κατάσταση» για το κίνημα και την Αριστερά, αλλά η μία από τις δύο πλευρές αυτής της κατάστασης. Αν τα υπόλοιπα γιατροσόφια και οι λύσεις «απ’ τα πάνω» που θα δοκιμάσει ο ελληνικός καπιταλισμός δεν πιάσουν, τότε μπορεί να υποστηρίξει ανοιχτά τη φασιστική λύση. Με ιστορικούς όρους, βρισκόμαστε εκεί που βρισκόταν η Γερμανία στα 1930. Απομένει λίγος χρόνος μέχρι να κριθεί αν ο φασισμός θα γίνει η πρώτη επιλογή της αστικής τάξης και ρεύμα ακατανίκητο. Γι’ αυτό, πρέπει να τον σταματήσουμε τώρα!

Κυβέρνηση της Αριστεράς-αγώνας για την εξουσία!

Ζούμε τρία χρόνια αμείλικτης ταξικής σύγκρουσης, με ιστορικές διακυβεύσεις ζωής και θανάτου. Αν αναλογιστούμε την πυκνότητα και το βάθος των εξελίξεων σε τρία μόλις χρόνια μνημονίου, είναι φανερό ότι η έκβαση αυτής της σύγκρουσης θα κριθεί σύντομα! Κάποιο από τα δύο στρατόπεδα θα γείρει αποφασιστικά το συσχετισμό προς το μέρος του, και το αποτέλεσμα θα είναι η ιστορικών διαστάσεων συντριβή του άλλου στρατοπέδου. Ο αγώνας αυτός είναι αγώνας για την εξουσία και δεν θα λήξει με νίκη στα σημεία αλλά με πτώση!
Πάει ένας χρόνος που το κίνημα πέρασε στην πολιτική φάση του αγώνα, με το κίνημα των αγανακτισμένων και τη συνειδητοποίηση ότι δεν πρόκειται να νικήσουμε αν δεν τους ανατρέψουμε. Και πάνε λίγοι μόλις μήνες που ο στόχος για κυβέρνηση της Αριστεράς έγινε τόσο κοντινός. Δεν πρέπει -και δεν πρόκειται- να υποχωρήσουμε από αυτές τις κατακτήσεις! Ο στόχος για κυβέρνηση της Αριστεράς σαν βήμα στον αγώνα για την εξουσία των εργαζομένων έχει γραφτεί στις σημαίες μας ανεξίτηλα. Γνωρίζουμε ότι θα είναι το πρώτο μόνο βήμα, μια «στροφή αριστερά» στο δρόμο για την εξουσία. Ότι μ’ αυτό το πρώτο βήμα «απλώς» θα πάρουμε ένα προσωρινό πλεονέκτημα στον αγώνα απέναντι στο αντίπαλο στρατόπεδο, του οποίου η αντίσταση θα πολλαπλασιαστεί! Ότι η κυβέρνηση της Αριστεράς θα είναι βήμα για τη νίκη μόνο αν ανοίξει το δρόμο για μια πραγματικά εργατική-επαναστατική κυβέρνηση, για την ανατροπή και το σοσιαλισμό.
Όμως δεν θα φτάσουμε καν στο στόχο της κυβέρνησης της Αριστεράς με τις λογικές του «ήπιου κλίματος», της «υπεύθυνης θεσμικής αντιπολίτευσης», του «ώριμου φρούτου» και τη τακτικής του κατευνασμού, της υποτίμησης του κινήματος ή της λογικής «απλώς στηρίζουμε» το κίνημα. Αν η πυξίδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν μείνει σταθερή στη γραμμή της ενωτικής – κινηματικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς της ρήξης, δεν θα φτάσουμε καν στην κυβέρνηση της Αριστεράς. Ή, αν φτάσουμε, θα έχουμε αποδυναμώσει εξαιρετικά τους όρους για τη νίκη.
Η υπόλοιπη Αριστερά (ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ), αντί να απομονώνει τον ΣΥΡΙΖΑ, ας μπει στον αγώνα για να απομονώσουμε την αστική τάξη! Η επαναστατική Αριστερά, ας μη βάζει σαν προϋπόθεση να υιοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μια επαναστατική πολιτική για να μπει στον αγώνα: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εντελώς απαραίτητος για τη μάχη, για το στόχο της κυβέρνησης της Αριστεράς, έχει προσφέρει πολλά σ’ αυτή τη μάχη, αλλά δεν είναι στο σύνολό του ικανός να οδηγήσει τη μάχη στο τελικό νικηφόρο αποτέλεσμα. Το πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς, σαν μορφή του ενιαίου εργατικού μετώπου, είναι εντελώς απαραίτητη προϋπόθεση για τη νίκη.
Στον αγώνα για την εξουσία πρέπει να ξεσκονίσουμε τα όπλα μας: το πολιτικό σχέδιο της ρήξης, ένα μαζικό κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς της ρήξης, το μεταβατικό πρόγραμμα, τον εργατικό και λαϊκό έλεγχο, τη γρήγορη διαδικασία συγκέντρωσης δυνάμεων για τη συγκρότηση του μαζικού επαναστατικού κόμματος. Αλλά εξίσου και τη συγκρότηση οργανώσεων μάχης των «από κάτω» (μαχητικά συνδικάτα, επιτροπές πρωτοβουλίας, λαϊκές συνελεύσεις, κινήματα, δίκτυα αλληλεγγύης κ.λπ.), καθώς και τα δίκτυα ευρωπαϊκής και διεθνούς αλληλεγγύης. Όλα συμβαίνουν εδώ, σε συνθήκες πίεσης χρόνου και αμείλικτης ταξικής σύγκρουσης, σαν στοιχεία και επίπεδα αυτής της σύγκρουσης.

Η ρήξη δεν αρκεί: πρέπει να την οδηγήσουμε ως τη νίκη!

Ο καπιταλισμός δεν δέχεται ούτε ανέχεται κανένα συμβιβασμό. Όχι γιατί έπαψε να είναι «ευέλικτος», αλλά γιατί οι συνθήκες της δομικής του κρίσης δεν το επιτρέπουν. Όταν η τρόικα δεν συμβιβάζεται ούτε με τα «ψίχουλα» που ζητάει σαν άλλοθι και σαν τα «αργύρια» της προδοσίας του ο Κουβέλης, θα ήταν τεράστια αυταπάτη (στη μία περίπτωση) ή ιδεολογική τύφλωση (στην άλλη) να πιστέψουμε ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να πετύχει ένα συμβιβασμό.
Η ελληνικός καπιταλισμός και οι διεθνείς του πάτρωνες και σύμμαχοι δεν έχουν καμία διάθεση να συμβιβαστούν με την Αριστερά ακόμη και αν αυτή έχει τη διάθεση να συμβιβαστεί. Το γεγονός αυτό έχει μια βασική συνέπεια: η ρήξη είναι αναπόφευκτη, η κυβέρνηση της Αριστεράς θα πυροδοτήσει μια τέτοια ρήξη (εκτός αν είναι το αποτέλεσμά της), αλλά οι προϋποθέσεις για να οδηγηθεί η ρήξη σε νικηφόρο αποτέλεσμα δεν έχουν συγκεντρωθεί.
Πρέπει λοιπόν να απαντήσουμε με ωμό ρεαλισμό στα ερωτήματα της «επόμενης μέρας»: Ένα σχέδιο συμβιβασμού με το σύστημα θα ήταν ουτοπικό – εκτός από ανεπιθύμητο. Ένα σχέδιο ρήξης και συμβιβασμού ταυτόχρονα θα ήταν ακόμη πιο ουτοπικό. Αν δεν παραιτηθούμε από τη μάχη, το μόνο ρεαλιστικό σχέδιο είναι το σχέδιο της ρήξης με το σύστημα.
Τα πράγματα είναι απλά: Μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα κυβερνήσει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης: χωρίς εξωτερική χρηματοδότηση, με δραματικά μειωμένα δημόσια έσοδα, με ανταρσία των Ελλήνων βιομηχάνων και τραπεζιτών, με προβλήματα στις εισαγωγές, με ρήξη με την Ευρωζώνη (που πιθανότατα θα σημάνει την έξοδο από το ευρώ) και το διεθνές σύστημα. Για να επιβιώσει σε τέτοιες συνθήκες, για να κάνει στοιχειωδώς αριστερή πολιτική και να στηρίξει τον κόσμο που τη στήριξε, πρέπει να εφαρμόσει το δικό της πρόγραμμα εκτάκτου ανάγκης σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση από αυτή του καπιταλιστικού προγράμματος εκτάκτου ανάγκης των μνημονίων.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει: να αναστείλει άμεσα την πληρωμή τόκων και χρεολυσίων για το δημόσιο χρέος και να κινήσει διαδικασία διαγραφής του, να εθνικοποιήσει άμεσα, υπό κοινωνικό και εργατικό έλεγχο, τις τράπεζες, να προχωρήσει σε διαδικασία μαζικών εθνικοποιήσεων ΔΕΚΟ και στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων για να πάρει στα χέρια της κρίσιμους κρίκους και εργαλεία πολιτικής, να φορολογήσει το κεφάλαιο, να ελέγξει το εσωτερικό και εξωτερικό εμπόριο. Σε διαφορετική περίπτωση, θα βρεθεί να διευθύνει «άοπλη» το καπιταλιστικό χάος και πολύ γρήγορα θα πέσει υπό τα χτυπήματα της ελληνικής αστικής τάξης, του διεθνούς συστήματος και του φασισμού.

Θα χρειαστούν όμως και δύο ακόμη προϋποθέσεις: Η πλατιά και μαχητική ανάπτυξη του κινήματος στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Εσωτερικά, είτε η κυβέρνηση της Αριστεράς θα πυροδοτήσει το ξέσπασμα ενός ρωμαλέου και μαχητικού κινήματος και τη ραγδαία επέκταση των μορφών κοινωνικού και εργατικού ελέγχου, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την εξουσία των εργαζομένων είτε θα οδηγήσει σε πισωδρόμηση και συντριβή. Εξωτερικά, το σπάσιμο του ελληνικού «αδύναμου κρίκου» είτε θα πυροδοτήσει μια ευρωπαϊκή και διεθνή «άνοιξη των λαών», ανατρέποντας τη νέα Ιερή Συμμαχία της Ευρωζώνης και της Ε.Ε., είτε θα οδηγήσει σε σύντομη ήττα.
Ο αγώνας μας είναι συνολικός, ταξικός, πολιτικός, με διεθνή σημασία, συνέπειες και προϋποθέσεις.
Ούτε βήμα πίσω!
Συνεχίζουμε μέχρι τη νίκη! 

Θεσσαλονίκη, 8 Σεπτέμβρη 2012

 συνιστώσα

Advertisements

One response to “Γενική πολιτική απεργία! Κάτω τα νέα μέτρα!

  1. Ήρθε ο Σεπτέμβριος και άρχισαν τα “όργανα” των απεργιών. Όπως καταλαβαίνετε, θα γίνουν 24ωρες, άντε και 48ωρες απεργίες, κυρίως στο δημόσιο τομέα μια που στον ιδιωτικό συνδικαλισμός δεν υπάρχει και το αφεντικό απειλεί με αδάπανη απόλυση.
    Σκεφτείτε ποιους ωφελούν και ποιους βλάπτουν η μονοήμερες απεργίες. Ποιοί κερδίζουν απ’ αυτές. Οι εργαζόμενοι χάνουν το μεροκάματο. Το νέμονται οι εργοδότες (δημόσιο – επιχειρηματίες). Η οργή εκτονώνεται. Οι εργατοπατέρες βγαίνουν στην τηλεόραση, παίζουν θέατρο και κερδίζουν κομματικούς πόντους. Τίποτα άλλο δεν συμβαίνει.
    Αφού λοιπόν όλα τα σχεδιάζει το σύστημα, η απεργία ειδικά στα ΜΜΜ είναι κτηνωδία, γιατί απειλεί την επιβίωση όσων δεν διαθέτουν δικό τους μέσο (ή καύσιμο).
    Στα νοσοκομεία τα «επείγοντα» λειτουργούν, όμως πως θα φτάσουν σε αυτά οι μη έχοντες σε περίπτωση ανάγκης; (γενικά ή όταν οι ασφαλίτες + Χ.Α. τσακίζουν κόκαλα)
    Μόνο μια διαρκής απεργία (μέχρις αναστολής των μέτρων ή πτώσης της κατοχικής κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος των δοσιλόγων) μπορεί να φέρει αποτέλεσμα, όπως συνέβη και αλλού. Κι αυτή την απεργία, οι συνδικαλιστές του συστήματος δεν θα τη διοργανώσουν ποτέ. “Είναι πολλά τα λεφτά Άρη”.
    Η ΑΔΕΔΥ και η ΓΣΕΕ «ως έχουν» αποτελούν μέρος του συστήματος. Και οι ηγεσίες των κομμάτων που στηρίζουν τις μονοήμερες ή πλανώνται (απίθανο) ή είναι συστημικιές.
    Ο συνδικαλισμός είναι υπόθεση των εργαζομένων και όσο δεν τον παίρνουν στα χέρια τους τόσο θα γίνονται θύματα εκμετάλλευσης από κομματικούς εργατοπατέρες.
    Γ.Ε.Βλκλπ.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s