Η επομενη μερα ή νυχτα μετα τις εκλογες

Η εβδομάδα που ακολούθησε τις εκλογές, συμπυκνώνει με ταχύτατους ρυθμούς την απότομη όξυνση της πολιτικής κρίσης, που παίρνει τα χαρακτηριστικά καθεστωτικής κρίσης, την ιδεολογική πόλωση της ελληνικής κοινωνίας και την ωμή επέμβαση των ευρωπαϊκών διευθυντηρίων, η οποία κάνει χίλια κομμάτια την όποια αυταπάτη για την άλλη Ευρώπη που είναι εφικτή. Ήδη τα περιθώρια στενεύουν, καθώς η διαδικασία των διερευνητικών εντολών φτάνει στο τέλος της και αναμένεται η σύγκλιση του συμβουλίου των αρχηγών υπό τον Παπούλια. Ο Σύριζα δέχεται πλέον επιθέσεις από το σύνολο των κομμάτων και των ΜΜΕ, που τον εγκαλούν  για «ανευθυνότητα» και μοιάζει στο πρόσωπο του Τσίπρα τα αστικά επιτελεία να βρήκαν έναν εχθρό που μπορεί να ενώσει εναντίον του τις «υπεύθυνες» δυνάμεις. 

Η κατάσταση θυμίζει σε πολλαπλάσιο βαθμό την κρίση της εβδομάδας του δημοψηφίσματος πριν από 6 μήνες, που οδήγησε στον Παπαδήμο. Η βασική διαφορά όμως είναι πως έχει μεσολαβήσει η σαφής καταδίκη από τον «κυρίαρχο λαό» της μνημονιακής πολιτικής και τα δύο πρώην μεγάλα αστικά κόμματα είναι πολύ πιο αδύναμα από το Νοέμβριο, τόσο κοινοβουλευτικά, όσο κυρίως κοινωνικά για να επιβάλλουν κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης (ΚΕΑ). Το κοινό στοιχείο είναι η εσωτερίκευση της πολιτικής κρίσης και η μετατροπή των εξελίξεων σε θέαμα με τις μάζες σε ρόλο παρατηρητή.

Για τα αστικά επιτελεία που ρίσκαραν με τις εκλογές προσδοκώντας σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με τα κόμματα που έμειναν απ’ έξω και που δεν περίμεναν τόσο μεγάλη συντριβή της ΝΔ και του Πασόκ οι επιλογές τους στενεύουν επικίνδυνα. Ειδικά όταν είναι δεδομένο πως αν γίνουν επαναληπτικές εκλογές, θα επιβεβαιώσουν τις βασικές τάσεις και δυναμικές γιγαντώνοντας την εικόνα που αποτυπώσαν οι κάλπες: τη φυγή μαζών από τα πρώην κόμματα εξουσίας, την κατάρρευση του κέντρου και την άνοδο των λεγόμενων άκρων και τη δημιουργία νέων ιδεολογικών και πολιτικών ομαδοποιήσεων που απηχούν τη νέα πραγματικότητα. Για να μη χαθεί κανείς στην πολυπλοκότητα και τον καταιγισμό των εξελίξεων θα πρέπει να διακρίνει σχηματικά τα εξής πεδία ανάλυσης (και δράσης) που προφανώς αλληλοπλέκονται: το πολιτικό-κοινοβουλευτικό μέσα στο οποίο το εκκρεμές κινείται ανάμεσα στη συγκρότηση ΚΕΑ ή στο ρίσκο των νέων εκλογών σε συνθήκες εμφυλιοπολεμικής πόλωσης και με την προσπάθεια το τρέχον δίλημμα να είναι, αυτό που θα ήταν υποτίθεται το διακύβευμα της 6ης Μάη, δηλαδή ευρώ ή δραχμή αλλά και αριστερά ή δεξιά.

Το κοινωνικό επίπεδο, δηλαδή την κίνηση των τάξεων μέσα στη νέα φάση της κρίσης, όπου το εκκρεμές εδώ μάλλον κινείται ανάμεσα στην αυταρχική ή την επαναστατική λύση, ακόμα και σαν προετοιμασία μιας οριακής αναμέτρησης. Εδώ εντάσσονται η νέα κοινωνική συμμαχία που προτείνει το μεγάλο κεφάλαιο στα απομεινάρια της μεσαίας τάξης για τη δημιουργία αναχώματος απέναντι στους απόκληρους και τους ιδεολογικούς υποστηρικτές τους, μια συμμαχία στη βάση του νόμου και της τάξης, η πορεία προς ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης και φυσικά η άνοδος της ναζιστικής εφεδρείας.

Τέλος το ευρωπαϊκό επίπεδο δηλαδή τη σχέση του ελληνικού καπιταλισμού με τους «εταίρους» του και την αδυναμία για μια άλλη αστική λύση διαχείρισης εντός ευρώ και ΕΕ, πλην της άεναης λιτότητας. Ο μονόδρομος αυτός είναι ένα όριο στο οποίο σκοντάφτει ήδη η ρεφορμιστική αυταπάτη της άλλης ΕΕ κι άρα φέρνει επιτακτικά την ανάγκη ενός σχεδίου για την επόμενη μέρα της ρήξης με την ευρωζώνη. Από την άλλη μεριά σε αντίθεση με εκείνους που θεωρούν πως η δραχμή ισοδυναμεί με μετάβαση προς το σοσιαλισμό υπάρχει η πιθανότητα ο ελληνικός καπιταλισμός να βρεθεί εκτός ευρώ και να διαθέτει ήδη το δικό του εναλλακτικό σχέδιο εθνικού νομίσματος, μια στροφή που προφανώς θα σημάνει κι αλλαγή του ηγεμονικού τμήματος της αστικής τάξης

Ας δούμε κάποια πράγματα πιο συγκεκριμένα με δεδομένο πως η ρευστότητα των εξελίξεων δεν προσφέρει τη δυνατότητα ή την πολυτέλεια των προβλέψεων, αλλά απαιτεί εγρήγορση, όχι ωραιοποίηση αλλά ψύχραιμη αποτίμηση της κατάστασης και τόλμη.

Κυβέρνηση ή νέες εκλογές;

Οι ενώσεις των αφεντικών, τα καθεστωτικά φερεφώνα τους και οι ευρωπαίοι γραφειοκράτες απαιτούν εδώ και τώρα κυβέρνηση που θα υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα, αλλιώς σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση προκρίνεται η έξοδος από το ευρώ και συνακόλουθα από την ΕΕ. Αν συνυπολογίσουμε πως τις επόμενες εβδομάδες λήγουν ομόλογα, υπάρχουν σύνοδοι κορυφής, οι «αόρατες αγορές» ήδη αντιδρούν ο άμεσος σχηματισμός κυβέρνησης κρίνεται όντως απαραίτητος. Πώς όμως; Ήδη η ΔΗΜΑΡ μοιάζει πρόθυμη να αναλάβει να διασώσει το αστικό μπλόκ, αν και τυπικά ο Κουβέλης δηλώνει πως η οικουμενική κυβέρνηση επαναδιαπραγμάτευσης όρων του μνημονίου και παραμονής στο ευρώ που θα έχει ορίζοντα το 2014(!) οφείλει να συμπεριλάβει το Σύριζα. Φυσικά ο στόχος είναι να «εκτεθεί» ο Σύριζα και να χρεωθει την ακυβερνησία-ίσως και τη χρεοκοπία, στα μάτια των στρωμάτων που μέχρι πρότινος ανήκαν στον μπλοκ εξουσίας και που ψήφισαν Τσίπρα.

Το πιθανότερο είναι ύστερα από την αποτυχία των διερευνητικών εντολών το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, να ορίσει «κυβέρνηση ειδικού σκοπού-έκτακτης ανάγκης» με στόχο όπως είπαμε την τήρηση των δεσμεύσεων, την παραμονή στο ευρώ, την υλοποίηση των μέτρων. Σε αυτή την κυβέρνηση μπορεί να συμμετέχουν πολιτικοί και τεχνοκράτες, ώστε το αστικό μπλοκ κι ειδικά η δεξιά εκδοχή του να έχει το χρόνο να ανασυγκροτηθεί μέχρι τις επόμενες εκλογές, αλλά και να είναι η αντιπολίτευση του εαυτού του. Να προσπαθήσει δηλαδή η ΝΔ να ενώσει τα κόμματα των αφεντικών (Μάνος-Ντόρα-Δημιουργία), αλλά και τα απογοητευμένα συντηρητικά στρώματα υιοθετώντας ακροδεξιά ρητορεία και πρακτική, όχι όμως με στόχο την εκλογική απορρόφηση των ναζί.

Σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν δυνατές κάποιες ελάχιστες παραχωρήσεις από τους δανειστές, ώστε να μπορέσει να αποκτήσει αυτή η κυβέρνηση κάποια κοινωνικά στηρίγματα, αλλά και γιατί η επαναδιαπραγμάτευση κάποιον όρων του μνημονίου είναι πλεόν αίτημα αν όχι των τραπεζιτών, σίγουρα σημαντικών αστικών μερίδων.

Ταυτόχρονα στο δρόμο θα ενδυναμωθούν το βαθύ κράτος κι οι παρακρατικές συμμορίες για να τσακίζουν όποιον αντιστέκεται ειδικά τώρα που οι τραμπούκοι θα έχουν κοινοβουλευτική κάλυψη. Φυσικά ένα τέτοιο σενάριο αφενός βαθαίνει τη μετάλλαξη της αστικής δημοκρατίας, αφετέρου απέχει αρκετά από τα να μπορεί να υλοποιηθεί και να εγγυηθεί σταθερότητα. Όμως ας μη θεωρούμε πως τα αστικά επιτελεία δεν ετοιμάζουν διάδοχες λύσεις ή πως μια τέτοια λύση δε θα έφερνε βαθιά απογοήτευση στον κόσμο, αντί να πυροδοτήσει εξέγερση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το κράτος και τα αστικά επιτελεία έχουν πολύ περισσότερο ταξικό βάθος και δεν ταυτίζονται με το πολιτικό προσωπικό των αστικών κομμάτων, ειδικά σε περιόδους που αυτό και συνολικότερα η αστική δημοκρατία δεν είναι και τόσο αποτελεσματικός τρόπος διαχείρισης κι υπεράσπισης των αστικών συμφερόντων. Γιατί ακόμα κι αν η ΔΗΜΑΡ δε συμφωνήσει να συμμετάσχει σε μια ΚΕΑ και τότε «αρπάζοντας»-εξαγοράζοντας μάλλον κάποιους βουλευτές από  Κουβέλη (ή και Καμμένο) γίνει απόπειρα να σχηματιστεί κυβέρνηση, πράγμα καθόλου εύκολο, αυτή όχι μόνο θα είναι εύθραυστη και αδύναμη να συνεχίσει την πολιτική των δανειστών και της ελληνικής άρχουσας τάξης, αλλά και το ίδιο το κοινοβούλιο με το νέο συσχετισμό, είναι αναποτελεσματικό κι άρα σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να ανακοπεί η πορεία απονέκρωσης του που έχει ξεκινήσει τα χρόνια της κρίσης.

Σε κάθε δηλαδή περίπτωση κι ανεξάρτητα από τη άνωθεν πολιτική-συγκυριακή λύση τα δομικά χαρακτηριστικά της καθεστωτικής κρίσης οδηγούν σε βαθύτερες ανακατατάξεις στο εσωτερικό των κρατικών κι εξωθεσμικών μηχανισμών, ώστε να προετοιμαστούν για την επόμενη μέρα, είτε αυτή θα είναι στο ευρώ, είτε στη δραχμή.

Τώρα αν τελικά πάμε σε νέες εκλογές, θεωρούμε πως παρά τις απειλές από τους «εταίρους» και «αγορές», παρά την επιστράτευση των εφεδρειών τους κι αυτών που απείχαν, τα αποτελέσματα θα είναι τα ίδια ή και χειρότερα για το ηγεμονικό τμήμα αυτή τη στιγμή της αστικής τάξης, αφού τα μνημονιακά κόμματα δεν προλαβαίνουν να ανασυγκροτηθούν ούτε στο ελάχιστο,ενώ η νευρικότητα των τραπεζών και λοιπών ιδρυμάτων δεν αφήνει και πολλά χρονικά περιθώρια. Όπως όλα δείχνουν -κι επιβεβαιώνουν τα πρώτα γκάλοπ- ο Σύριζα θα είναι πρώτο κόμμα. Επομένως ακόμα κι αν η ΕΚΤ ή η Κομισιόν, ο ΣΕΒ κτλ «κάνουν την καρδιά τους πέτρα» κι αποδεχτούν τις εκλογές, αφού θα έχουν τη δύναμη να ορίσουν κυβέρνηση και επί ένα μήνα τα χρηματιστήρια θα χορεύουν στους ρυθμούς της αστάθειας, μόνο όποιος έχει τρομερές αυταπάτες μπορεί να νομίσει πως θα αποδεχτούν το αποτέλεσμα των εκλογών.

Η στάση της ευρωζώνης απέναντι στην Ελλάδα, όσο κι αν είναι μέσο πολιτικής πίεσης απηχεί πια τη διάσταση συμφερόντων ανάμεσα στο γερμανικό -κι όχι μόνο- κεφάλαιο και την ελληνική διάσωση. Προφανώς οι καπιταλισμοί της ευρωζώνης δε σχηματίζουν ενιαίο μπλοκ κι έχουν αντιθέσεις, προς το παρόν όμως η γερμανική ηγεμονία και η πολιτική της πρόταση- δημοσιονομική ένωση, λιτότητα κτλ, ηγεμονεύει επειδή είναι η μόνη εφικτή. Μια μικρή επισήμανση εδώ γύρω από την πιθανότητα επαναδιαπραγμάτευσης των πολιτικών λιτότητας- λέγε με βίαη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης- σε Ελλάδα κι Ευρώπη. Καταρχήν πρακτικά, η εκλογή Ολάντ δε σημαίνει τίποτα αν δε αποκτήσει πλειοψηφία στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου. Καταδεύτερο η πολιτική λιτότητας των τελευταίων χρόνων, αποτελεί προς το παρόν τη μόνη αστική απάντηση στην κρίση, κι όσο κι αν είναι πιθανή μια αλλαγή σε επιμέρους της στοιχεία αυτή αφενός θα είναι προσωρινή, αφετέρου δευτερεύουσας σημασίας. Αυτά επειδή έχει αρχίσει να καλλιεργείται ξανά ο μύθος για την άλλη ΕΕ που είναι εφικτή, μύθος που ανοίγει ίσως ένα δρόμο, αλλά οδηγεί σε αδιέξοδο κι απογοήτευση. Η πραγματικότητα εξάλλου της κρίσης δεν αφήνει χώρο και χρόνο να υπάρξει κοινωνικό συμβόλαιο τύπου σοσιαλδημοκρατίας, άρα αντίστοιχα δεν υπάρχει καμία περίπτωση και ο ο Σύριζα να μετατραπεί σε Πασόκ. Αυτή η βεβαιότητα δεν οφείλεται μόνο σε μια στενά οικονομική λογική αλλά ακριβώς επειδή η κρίση είναι συστημική, είναι η ίδια η αναπαραγωγή του καπιταλιστικού τρόπου ζωής που απειλείται κι όχι το ποσοστό κέρδους. Άρα είναι όπως σωστά έχει ειπωθεί είμαστε στην εποχή των ταραχών και  καμία πιθανότητα εκτόνωσης και κοινωνικής ειρήνης δε φαίνεται στον ορίζοντα.

Με αυτή την έννοια η ευρωζώνη είναι ίσως προετοιμασμένη στενά οικονομικά για μια ελληνική χρεοκοπία κι έξοδο από το ευρώ, εν πολλοίς εξάλλου τα μνημόνια επιτελούν κι αυτό το σκοπό, μια τέτοια εξέλιξη όμως πέρα από τις πολιτικές συνέπεις, θα σηματοδοτούσε μια κλιμάκωση της κρίσης και θα έθετε εν αμφιβόλω όλο το οικοδόμημα. Αυτή η διαπίστωση μπορεί να είναι ένα όπλο τακτικής απέναντι στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, ώστε να αναγκαστεί να βρει τρόπο να διώξει τη χώρα αν μια αριστερή κυβέρνηση δεν ακολουθήσει την ορθοδοξία κι άρα να χρεωθεί η ευρωπαϊκη ελίτ την καταστροφή της αντιδραστικής της ουτοπίας. Δε σημαίνει όμως πως μπορεί να έχεις σοσιαλισμό ή έστω κεινσιανισμό με ευρώ ή πως είναι εφικτή μια πολιτική Ευρώπη που θα υποτάξει τις αγορές κι άλλες μεγαλόστομες ανοησίες.

Θα πρέπει να συνυπολογίσουμε στις αντιδράσεις των αστών και των υπερεθνικών θεσμών τους και το λεγόμενο βαθύ κράτος. Χωρίς ωραιοποιήσεις, τόσο η πανελλαδική εμβέλεια των ναζιστών όσο και η ίδια η ψήφος των μπάτσων κι οι πανηγυρισμοί τους έξω από τα γραφεία της χ.α, δείχνουν πως οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί υπήρξαν ο εκλογικός μηχανισμός των ναζιστών.  Ας συνειδητοποιήσουμε λοιπόν μια ώρα αρχύτερα πως το μέγεθος της αντιπαράθεσης ξεπερνά τις όποιες κοινοβουλευτικές ισορροπίες, ακριβώς γιατί η πολιτική κρίση μετατρέπεται πια σε υπαρξιακή κρίση για τον ελληνικό καπιταλισμό.

Με δεδομένο αυτό κάθε υποτίμηση των ψήφων που έλαβε η χ.α με το επιχείρημα πως οι 440χιλ δεν ήξερα τί ψήφιζαν παραβλέπει τα εξής: πρώτον την κυριαρχία των νεοναζί στην αστυνομία σχεδόν σε ολικό επίπεδο και δεύτερον την πλατιά κοινωνική βάση που προσπαθεί να αποκτήσει ο ναζισμός, από την οποία ας μη γελιόμαστε θα ξεπηδήσουν τα τάγματα εφόδου που δε θα ναι και δύσκολο να οπλιστούν. Γιατί ακόμα και το 1% των ψηφοφόρων των αυγών να είναι μάχιμοι ναζιστές, αυτό μας οδηγεί σε ένα σώμα 4000χιλ. που θα προστεθεί στις΄παρακρατικές ομάδες που ήδη υπάρχουν.

Το έχουμε πει πολλές φορές: σε αντίθεση με τα απλοϊκα και συναισθηματικά σχήματα του αγνού «λαού» , η κοινωνία χωρίζεται σε τάξεις, οι οποίες δεν είναι απλά παράγωγα της παραγωγής, αλλά συγκροτούνται και ιδεολογικά και πολιτικά.

Σε τελευταία ανάλυση ο επαναστατικός ταξικός αγώνας διεξέγεται συνειδητά κι όχι αυθόρμητα και σε αυτόν οι άνθρωποι πολώνονται γύρω από ιδέες και πολιτικά σχέδια. Επομένως ναι υπάρχει λαός που είναι ρατσιστής, υπάρχουν χιλιάδες κατεστραμμένοι μικροαστοί, αλλά και αποκτηνωμένοι εργάτες ή άνεργοι που ενοποιούνται κάτω από το αντιδραστικό όραμα των ναζί, στην υπηρεσία των αφεντικών τους Οι ταξιτζήδες, οι οδηγοί τρόλει και λεωφορείων, ακόμα και τα σκουπιδιάρικα που πέριξ των γραφείων της χα πανηγύριζαν τη νίκη, μάλλον πιστοποιούν την παραπάνω θέση κι εμπειρικά.

Σημαίνει αυτό πως πρέπει να αναλωθούμε σε ένα μονοδιάστατο αντιφασιστικό αγώνα; Κατηγορηματικά όχι, μιας και έτσι συν τοις άλλοις οι ναζί θα λειτουργήσουν και σαν δημοκρατικό πλυντήριο για τα καταρρέον αστικό πολιτικό προσωπικό. Όμως οι ναζιστικές ορδές δεν αντιμετωπίζονται με ρητορείες ή με αποκάλυψη των πρακτικών τους, γιατί η ανθρώπινη σκόνη στρατολογείται ακριβώς στη βάση αυτών των πρακτικών. Πριν αποκτήσουν οργανωτικούς δεσμούς με την κοινωνική βάση που τους ψήφισε κι άρα προσεγγιστούν κι ανοικτά από μεγαλοαστικούς κύκλους(κάτι που σε ένα βαθμό έχει ήδη γίνει) οφείλουν να τσακιστούν ως στοιχειώδες μέτρο αυτοάμυνας απέναντι στις επιθέσεις που έχουν εξαπολύσει και θα εξαπολύσουν, ενισχυμένοι αριθμητικά κι ιδεολογικά.

Συνοψίζοντας η επίκληση των νέων εκλογών, στο βαθμό που δεν είναι ορατή κάποια επαναστατική διέξοδος είναι ένας τακτικός σταθμός κι ένα αίτημα που μπορεί να κινητοποιήσει ευρύτερες μάζες γύρω από το στόχο της ανάληψης της εξουσίας από μια κυβέρνηση της αριστεράς. Πέρα όμως από τη διαπάλη γύρω από το πρόγραμμα της και τα πολιτικά όπλα που θα πρέπει να διαθέτει για να αντιμετωπίσει τη συντονισμένη επίθεση των αγορών( στάση πληρωμών, εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση τραπεζών και βασικών κλάδων της οικονομίας, έλεγχος του εμπορίου και της ροής κεφαλαίων), το βασικό είναι να οργανωθεί ένα πλατύ δίκτυο  υποστήριξης της αριστερής κυβέρνησης εκτός κοινοβουλίου από την αντίδραση, με την οργάνωση και κινητοποίηση των πιο πρωτοπόρων κοινωνικών στρωμάτων, να οργανωθεί δηλαδή η κοινωνική της βάση.

Με λίγα λόγια αφού ακόμα και μια μετριοπαθής κυβέρνηση της αριστεράς που δεν επικαλείται επαναστάσεις, θα συγκρουστεί αναγκαστικά με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και τις αγορές, δεν μπορεί να στηρίζεται σε μηχανισμούς που θα θελήσουν -αν πράξει αυτά που λέει- να την ανατρέψουν.

Παράλληλα λοιπόν με την πολιτική υπεράσπιση αυτής της κυβέρνησης, πάντα με την προϋπόθεση ό,τι ανοίγει ένα δρόμο, οι δυνάμεις που εκφράζουν τη συνειδητή ρήξη με τον καπιταλισμό και τον πολιτισμό του,πρέπει να κινηθούν με σχέδιο και τόλμη, χωρίς κοινοβουλευτικά ή κινηματικά φετίχ. Από αύριο κιόλας σε ευθεία αντιπαράθεση με το ναζιστικό υπόκοσμο, όχι μονοδιάστατα, αλλά ως αιχμή του πολιτικού τους αγώνα, να  πάρουν τα αναγκαία μέτρα αυτοάμυνας και με δράσεις στο κοινωνικό πεδίο και τη δημιουργία πραγματικών αντιδομών εξουσίας να προβάλλουν μια απτή εναλλακτική λύση που θα ξεπερνά και την ίδια την κυβέρνηση της αριστεράς. Ας ξαναδούμε τις έννοιες της τακτικής και της στρατηγικής, του σχεδίου και του κόμματος, μιας και η εποχή μας επαναφέρει την οριακότητα της αντιπαράθεσης, άρα επικαιροποιεί το επαναστατικό σχέδιο.

Μια νέα πραγματικότητα θα διαδεχτεί αυτή που καταρρέει κι ο καθένας οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του. Οι καταπιεσμένοι και οι συνειδητές τους δυνάμεις με το «ξεπερασμένο» όραμα του επαναστατικού μετασχηματισμού να μας εμπνέει, ας είμαστε έτοιμοι για τις μάχες που πλησιάζουν.

                                                                                                                                                  Άκης Τζάρας

Advertisements

2 responses to “Η επομενη μερα ή νυχτα μετα τις εκλογες

  1. Το «σχέδιο και η τόλμη που λες στο άρθρο σύντροφε, χωρίς κοινοβουλευτικά ή κινηματικά φετίχ», το ψάχνουμε. Για τους λόγους που στο παρακάτω άρθρο προειδοποιεί ο σ. Κοσμάς …
    http://www.kokkino.org/index.php?option=com_content&view=article&id=2291:2012-05-10-12-59-39&catid=31&Itemid=53

    Παράδειγμα: Ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε προχθές ξανά (τι άλλαξε αλήθεια;;;) με τον (τελειωμένο) Βενιζέλο. Ο Βενιζέλος δήλωσε μετά τη συνάντηση:

    «Ο κ. Τσίπρας με ρώτησε αν αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο να στηρίξουμε μία οικουμενική κυβέρνηση, η οποία θα παγώσει τις διαδικασίες για ένα διάστημα, θα διευθετήσει θεσμικού χαρακτήρα θέματα, για να δει τι μπορεί να γίνει επί της ουσίας.
    Του απάντησα ότι η χώρα δεν έχει χρόνο για χάσιμο … κλπ»

    Είναι αλήθεια; Τόσο πολύ θετικός είναι ξαφνικά ο Βενιζέλος στις «ρεαλιστικές προτάσεις»; Αν είναι έτσι, (και μαλλον έτσι είναι μιας και δεν βρήκα κάποιο σχόλιο από τον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός αν κάνω λάθος) τότε ο Τσίπρας διολισθαίνει προς το να καλύψει το «κυβερνητικό κενό» πάση θυσία.

    Επίσης, η στάση του «ήξεις αφίξεις» για το μνημόνιο. Είμαστε, δεν είμαστε, επιστολή χλιαρή στην ΕΕ, «άλλη γλώσσα» που ζητάει «μια επαναδιαπραγμάτευση, ένα πλαίσιο διαφορετικό μέσα στο οποίο θα θέσουμε τους δικούς μας στόχους» (κατά Δραγασάκη).

    Εδώ που τα λέμε δεν είναι και τόσο διακριτή η «θέση» για το μνημόνιο από αυτήν του Κουβέλη (εξαιρουμένων κάποιων σαλεμένων εξυπνάκηδων τύπου Ψαριανού), για να μην αδικούμε και τη ΔΗΜΑΡ.

    Ο ΣΥΝ επιτίθεται στο τσίρκο της ΔΗΜΑΡ για να καλύψει σχετικό στρογγύλεμα θέσεων. Βάλε και την κυρίαρχη θέση στα ψηφοδέλτια της Αττικής των πρώην πασόκων και έχουμε ένα μετέωρο βήμα του ΣΥΡΙΖΑ που ναι μεν σαρώνει και προελαύνει και μας δίνει χαρά, αλλά που δίνει και την εντύπωση οτι πάει να χωθεί σε μια τρύπα που έμεινε ανοιχτή, αυτή της σοσιαλδημοκρατίας.

    Όταν όμως προσπαθείς να ρίξεις απ το θρόνο τους τα γουρούνια (Όργουελ) και να αναλάβεις τη Φάρμα, πρέπει να προσέξεις γιατί μπορεί να πάρεις τα χούγια του γουρουνιού ή να γίνεις κι εσύ ένα γουρούνι. Και μπορεί να συμβεί σε χρόνο dt, μιας και η πίεση (πίεση και από έξω δεξιά κι από μέσα) και η ταχύτητα των καιρών, είναι ιλιγγιώδης.

    Μου αρέσει!

  2. Υπαρχει νομιζω ένα ουσιαστικο ερωτημα που απασχολεί πολλούς μελλοντικους ψηφοφορους του ΣΥΡΙΖΑ και αιωρειται : Μπορει αραγε η καταγγελια του μνημονιου απο την επομενη κυβερνηση να μην συνοδευεται με εξοδο απο το ευρω; Ανεξαρτητα απο τη βουληση του ΣΥΡΙΖΑ η ακομα και της πλειοψηφιας του ελληνικου λαου, ειναι δυνατον να καταγγελθει το μνημονιο και ταυτοχρονα η Ελλαδα να παραμεινει στο Ευρω;; … Ο Γιαννης Μηλιος δηλωνει ΝΑΙ…. Ο Αλεκος Αλαβανος λεει ΟΧΙ… Τι ισχυει;;…. Εχω αρχισει να πλησιαζω ( με επιφυλαξεις ) στο συμπερασμα οτι αν η επομενη κυβερνηση καταγγειλει το μνημονιο τοτε το πιθανοτερο ειναι να φυγει η Ελλαδα απο το Ευρω… Αλλα αυτο δεν ειναι σιγουρο… Υπαρχει πιθανοτητα ( μικρη, αλλα υπαρχει) κατω απο ορισμενες συμπτωσεις η καταγγελια του μνημονιου ( αν γινει ) να μην οδηγησει σε εξοδο απο το Ευρω… Ενδιαφερον παρουσιαζουν ισως σημερινα (18/5/12) δημοσιευματα στο μπλογκ Σοφοκλεους 10 σχετικα με το ερωτημα αυτο. Φαινεται οτι ( συμφωνα με τα δημοσιευματα) η παραμονη στο ευρω εξαρταται απο τη συνεχιση δανεισμου των ελληνικων τραπεζων απο την ΕΚΤ. Δηλαδή κρινεται απο την διατραπεζικη σχεση που θα διαμορφωθεί μετα την (ενδεχομενη) καταγγελια του μνημονιου….Φυσικά συζηταμε παντοτε εντος της καπιταλιστικης σχεσης… ( Τι σημαινει «εκτος καπιταλιστικης σχεσης νομιζω οτι ειναι μια αλλη συζητηση» )..Αν καποιος εχει καποιο δημοσιευμα ή καποια αναλυση σχετικα με το ερωτημα αν θελει ας την ανεβασει.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s