Μπροστά στις εκλογές της 6ης Μάη

Από την μεριά των αντιπάλων της αστικής εξουσίας ένα είναι το ζητούμενο των εκλογών της 6ης Μάη: Να αποτύχει το σχέδιο ανασυγκρότησης του αστικού μπλοκ εξουσίας. Να κλιμακωθεί απότομα η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Να μην επικαιροποιηθεί κανένα σενάριο κοινωνικής συναίνεσης. Να συντριφτούν τα κόμματα του μνημονίου, αλλά και όλα τα κομματίδια που πουλάνε πατρίδα, θρησκεία, τάξη, ασφάλεια και ρατσισμό, προετοιμάζοντας έτσι τη διάδοχη εθνική αστική λύση, όταν θα έχει καταρρεύσει πλήρως ο «ευρωπαϊκός προσανατολισμός» του ελληνικού καπιταλισμού.

Μπορεί βεβαίως κανείς να ισχυριστεί ότι όλα αυτά δεν γίνονται στις εκλογές, αλλά στους δρόμους. Ότι οι εκλογές αν άλλαζαν την κοινωνία θα ήταν παράνομες. Ότι γίνονται απλά για να υφαρπάξουν με υποσχέσεις και αυταπάτες την κοινωνική συναίνεση. Μάλιστα. Και τι βγαίνει από όλες αυτές τις παντός καιρού σωστές και λογικές σκέψεις; Να τους αφήσουμε να κάνουν παιχνίδι μόνοι τους; Να τους καταγγείλουμε και να χτίσουμε τους δικούς μας θεσμούς αυτοοργάνωσης και αντιεξουσίας; Καμία αντίρρηση. Αλλά οι εκλογές είναι που εμποδίζουν την επανάσταση και την αυτοοργάνωση του λαού; Οι εκλογές εμποδίζουν τον κόσμο να κατέβει στους δρόμους και να τα κάνει όλα γήπεδο; Μήπως εκεί που οι εκλογές είναι απαγορευμένες και ως εκ τούτου δεν λειτουργούν οι μηχανισμοί συναίνεσης και διάβρωσης της ταξικής συνείδησης, γίνεται κάθε μέρα επανάσταση (;) και οι καταπιεσμένοι χτίζουν τους δικούς τους θεσμούς αυτοοργάνωσης, δεδομένου μάλιστα ότι δεν υπάρχει και η αυταπάτη συμμετοχής μέσω των διαμεσολαβημένων θεσμών εκπροσώπησης της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας;

Λοιπόν η επανάσταση δεν γίνεται όχι γιατί την εμποδίζει η αστική δημοκρατία, ούτε γιατί μαζί με το μαστίγιο η εξουσία χρησιμοποιεί και το καρότο. Έτσι λειτουργεί η εξουσία, καταστολή και συναίνεση, μαστίγιο και καρότο, και όποιος θέλει να την αντιμετωπίσει θα πρέπει να μάθει να το κάνει σε όλα τα επίπεδα αφήνοντας κατά μέρους τις ηθικολογίες. Την καταστολή την αντιμετωπίζεις στους δρόμους, και την συναίνεση και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς ενσωμάτωσης εκεί που γίνεται αυτή η αντιπαράθεση. Το γεγονός ότι ο αντίπαλος μπορεί να κυριαρχεί και στο ένα πεδίο και στο άλλο δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να δίνεται η μάχη. Και η αστική κυριαρχία δεν κερδίζει μόνο στις κάλπες όταν νομιμοποιείται σε αυτές, αλλά και στους δρόμους, όταν οι δυνάμεις καταστολής τσακίζουν τους διαδηλωτές. Και φυσικά στους χώρους δουλειάς όταν τα αφεντικά επιβάλλουν τις σχέσεις εκμετάλλευσης στους εργάτες. Η κυριαρχία είναι παντού, και παντού δίνουμε τη μάχη. Για να δυσκολεύουμε αυτή την κυριαρχία, για να γυμνάζουμε το στρατόπεδο της επανάστασης, για να μετράμε τις δυνάμεις μας, για να είμαστε έτοιμοι όταν έρθει η ώρα της αναμέτρησης με την αστική εξουσία στο σύνολό της

Συμμετοχή στη μάχη, χωρίς αυταπάτες

Βεβαίως ο καθένας μπορεί να έχει όσες αυταπάτες θέλει για ότι κάνει. Ο ένας να έχει την αυταπάτη ότι με τις απεργίες θα βάλει στη θέση τους τα αφεντιά ή ακόμα ότι με μια γενική απεργία θα τα ρίξει, ο άλλος ότι με τα οδοφράγματα και τις φωτιές θα μπλοκάρει την εμπορευματική κυκλοφορία οδηγώντας σε κατάρρευση την αστική καταναλωτική κοινωνία, ο τρίτος ότι με τοπικές δράσεις και με το χτίσιμο μιας «αυτόνομης ανταλλακτικής εσωτερικής οικονομίας» έξω από την καπιταλιστική αγορά και την επέκτασή της, θα βάλει το λιθαράκι για μια άλλη κοινωνία και ένας τελευταίος να πιστεύει ότι με τις εκλογές θα κερδίσει τη λαϊκή πλειοψηφία από την αστική επιρροή κατακτώντας τους θεσμούς από τα μέσα και ανοίγοντας το δρόμο για το δημοκρατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό κ.ο.κ.

Οι εκλογές, οι αστικές ελευθερίες (δικαίωμα διαδήλωσης, οικιακό άσυλο, πολιτικά δικαιώματα, τυπική ισότητα απέναντι στο νόμο, οι συνδικαλιστικές ελευθερίες (σωματεία, απεργία), όλα αυτά μπορεί να δημιουργούν αυταπάτες, αλλά ταυτόχρονα όλοι οι σώφρονες τα χρησιμοποιούν για να μαζέψουν δυνάμεις ενάντια στο σύστημα. Οι αναρχικοί όσο και να έχουν μια επιλεκτική αντιμετώπιση ορισμένων εξ αυτών (εκλογές) όλες τις άλλες τις χρησιμοποιούν κατά κόρον και καλά κάνουν για να αναπτύσσουν τις δικές τους δραστηριότητες. Τα στέκια δεν θα υπήρχαν αν είχαμε μια δικτατορία τύπου Φράνκο ή Παπαδόπουλου. Ή έστω αν το κράτος εκτάκτου ανάγκης που θέλει να χτίσει ο Χρυσοχοίδης γίνει ένα μόνιμο καθεστώς. Ακόμα και οι αστικές ελευθερίες είναι ένας συσχετισμός δύναμης. Για το αν οι μετανάστες αποχτήσουν πολιτικά δικαιώματα (που σημαίνει ότι θα μπορούν να εκλέγουν και να εκλέγονται εκτός των άλλων) είναι ζήτημα συσχετισμού. Αυτό μπορεί να οδηγεί και στην ενσωμάτωσή τους, αλλά τι σημαίνει αυτό. Να μείνουν όπως είναι, να συντηρηθεί το καθεστώς απαρτχάιντ που κρατάει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους χωρίς κανένα δικαίωμα; Μήπως αυτό τους ριζοσπαστικοποιεί περισσότερο, τους φέρνει πιο κοντά στις απελευθερωτικές ιδέες;

Η αστική εξουσία μπορεί να ανατραπεί μόνο με επανάσταση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μέχρι τότε οι επαναστάτες πρέπει να κρατάνε μια ιδεολογική «ορθή» στάση σε ότι συμβαίνει γύρω τους, σε σχέση υποτίθεται με το πώς αλλάζει μια κοινωνία. Συμμετέχουν στις απεργίες που συνήθως διαπραγματεύονται την αξία πώλησης της εργατικής δύναμης ακόμα κι αν είναι ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά, ακόμα κι αν έτσι δεν ανατρέπεται η εξουσία των καπιταλιστών. Συμμετέχουν στους αγώνες για δικαιώματα στους καταπιεσμένους (πχ. μετανάστες;, μειονότητες κλπ) ακόμα κι αν η κατάκτηση δικαιωμάτων από μέρους τους δεν σημαίνει ότι αλλάζει η κοινωνία με τέτοια δικαιώματα. Εχουν δικηγόρο όταν τους σέρνουν στα δικαστήρια, ακόμα κι αν το δικαίωμα στο δικηγόρο και στη χρήση των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου (πχ τεκμήριο αθωότητας) είναι μέρους του αστικού δικαιϊκού συστήματος και φυσικά δεν αλλάζει η κοινωνία μέσω αυτού. Χρησιμοποιούν το πανεπιστημιακό άσυλο, όσο υπήρχε τουλάχιστον, ή το οικιακό, ή επικαλούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα όταν καταδιώκονται, ακόμα κι αν έτσι δεν αλλάζει η κοινωνία. Δεν λένε σαν αυτιστικοί, αποχή από όλα αυτά τα δικαιώματα γιατί διαφθείρουν την ταξική συνείδηση και νομιμοποιούν την αστική δικτατορία. Ας βάλουμε τα πράγματα επιτέλους στη σωστή τους θέση.

Ο επαναστατικός αγώνας είναι σύνθετος και πολυδιάστατος και πάνω από όλα δεν είναι μια «καθαρή» ιδεολογική στάση σε ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάθε φορά και όχι γενικά την ώρα της επανάστασης. Επαναστατικός αγώνας είναι να παίρνεις μια θέση στις μάχες που γίνονται στην πραγματικότητα και όχι στο κεφάλι μας, τέτοια που να οδηγεί και να ανοίγει το δρόμο για την επανάσταση. Με «καθαρές» θέσεις, επιλεκτικές τις περισσότερες φορές, δεν ανοίγει κανένας δρόμος, εκτός από το δρόμο της σωτηρίας της ψυχής. Οι κοινωνικές επίγειες διεργασίες έχουν άλλους κανόνες και οι αυταπάτες της κοινωνίας ξεπερνιούνται μόνο μέσα από τη διάψευσή τους στην πραγματικότητα και όχι μέσα από την καταγγελία τους. Μόνο ένα μικρό τμήμα πρωτοπόρων και ανοιχτόμυαλών αγωνιστών μπορεί να αντιληφθεί από διαβάσματα και συζητήσεις, δηλαδή να συλλάβει θεωρητικά τα περί κοινοβουλευτικών και άλλων αστικών αυταπατών, ή πως αλλάζει μια κοινωνία. Ευρύτερα κομμάτια που δεν πιστεύουν στην επανάσταση ούτε συγκινούνται από αυτούς που τη δοξάζουν, προχωράνε μόνο μέσα από την εμπειρία τους. Βεβαίως η συνείδηση δεν προχωράει σιγά σιγά αλλά με άλματα. Σήμερα ζούμε σε μια τέτοια εποχή. Οι προηγούμενες βεβαιότητες καταρρέουν σαν ντόμινο, μαζί με την μεταπολεμική κοινωνική ισορροπία. Το κοινωνικό συμβόλαιο είναι πλέον παρελθόν μαζί και οι πολιτικές δυνάμεις που το διαχειρίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Το κράτος συναίνεσης δίνει το θέση του στο κράτος έκτακτης ανάγκης και το κράτος πρόνοιας στο κράτος του νόμου, της τάξης, της ησυχίας και της ασφάλειας. Ωστόσο η νέα αυτή η ισορροπία που ευαγγελίζεται η Χρυσοχοίδης, η Διαμαντοπούλου, ο Σαμαράς, ο Καρατζαφέρης και φυσικά ο Μιχαλολιάκος δεν είναι δεδομένη αλλά ένα στοίχημα που πρέπει να επιβεβαιωθεί.

Με αυτή την έννοια αυτές οι εκλογές δεν είναι όπως οι προηγούμενες. Γι’ αυτό ακριβώς και οι «πάγιες» θέσεις δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο πέρα από την αρτηριοσκλήρωση όσων τις επικαλούνται. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι αυτή τη φορά τα κουκιά δεν τους βγαίνουν. Η πιθανότητα δηλαδή η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να  συμπληρώσουν το απαραίτητο 37% για τις 151 έδρες, δεν είναι τόσο δεδομένη. Φυσικά αυτό δεν είναι η συντέλεια του αστικού κόσμου, όμως μια κυβέρνηση με περισσότερους εταίρους, ας πούμε τον Κουβέλη, τη Ντόρα, ή το Λάος και μερικούς βουλευτές του Καμμένου δεν είναι αυτό που θέλουν τα αστικά επιτελεία. Μα και με τον Παπαδήμο δεν τα πήγαν μια χαρά; Θα πει κανείς. Όχι και απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι δεν κράτησε αυτή η κυβέρνηση περισσότερο από 6 μήνες, ακόμα για αν τα συγκροτήματα Λαμπράκη, Αλαφούζου και Μπόμπολα αναθεμάτιζαν το σενάριο των εκλογών. Η αστική τάξη φαίνεται ότι δεν έχει τις εναλλακτικές λύσεις στο τσεπάκι της, ούτε και είναι ακριβώς ενοποιημένη σε μια κατεύθυνση. Η κρίση είναι μια πραγματικότητα και όχι ένα κατασκεύασμα για να πάρουν τις κατακτήσεις πίσω, και αυτό διαλύει όχι μόνο την προηγούμενη κοινωνική συνοχή αλλά και τις ενδοαστικές ισορροπίες. Σε αυτό ακριβώς οφείλεται ο πολυκερματισμός της αστικής εκπροσώπησης, ο οποίος αφενός ναι μεν μπορεί να γίνεται ανάχωμα στο να κατευθυνθεί η κοινωνική οργή στ’ αριστερά, αφετέρου όμως λειτουργεί διαλυτικά σε μια ενδεχόμενη ενδοαστική συνεννόηση. Ηγέτες σαν τον Καμμένο ή τον συμμορίτη μαφιόζο Μιχαλολιάκο λειτουργούν απρόβλεπτα και μπορεί να εξυπηρετούν μέχρι ένα ορισμένο σημείο, αλλά από κει και πέρα οδηγούν τα πράγματα σε μια ανεξέλεγκτη αντιπαράθεση («άκρων») που δεν είναι σίγουρο ότι η αστική τάξη είναι έτοιμη να δώσει ή έστω να υποστηρίξει.

Θέλουμε να γίνει το παιχνίδι απρόβλεπτο ή θα συμπεριφερόμαστε όπως το ΚΚΕ σαν να μην συμβαίνει τίποτα, προαναγγέλοντας ότι η αστική τάξη τελικά θα φτιάξει κυβέρνηση, θα μας χτυπήσει αλύπητα, και εμείς θα συνεχίσουμε να αμυνόμαστε στο δρόμο… μέχρι ο λαός να πάρει την εξουσία. Στην πραγματικότητα βέβαια το ΚΚΕ δεν κάνει απλώς επίδειξη μοιρολατρισμού. Η πρόβλεψη ότι η αστική τάξη θα συνεχίσει το έργο της, εμείς θα συνεχίσουμε να τρωμε καρπαζιές και το ΚΚΕ δεν πρόκειται να συμπράξει σε οποιαδήποτε κυβέρνηση της αριστεράς είναι στην ουσία μια δήλωση διαπιστευτηρίων προς την αστική εξουσία ότι το κόμμα αυτό την κρίσιμη αυτή περίοδο θα κάτσει στα αυγά του, επαναλαμβάνοντας αυτά που έκανε τα τελευταία 30 χρόνια. Με λίγα λόγια το ΚΚΕ δηλώνει ότι δεν πρόκειται να ανακατευτεί στην περίπτωση που ενταθεί η πολιτική κρίση, δίνοντας έτσι χρόνο στην αστική τάξη να ανασυνθέσει το πολιτικό σκηνικό.

Η αποχή από τις εκλογές είναι ακριβώς αυτή τη στιγμή η ίδια μοιρολατρική στάση. Καθόλου δεν ιδρώνει το αυτάκι τους στις «επαναστατικές» διακηρύξεις της αποχής. Χεστήκανε για να μην πούμε καλύτερα χαρήκανε για την αποχή. Ένας λιγότερος στην μάχη για την αποκατάσταση της κοινωνικής συναίνεσης. Και ποιας συναίνεσης; Των στρατοπέδων συγκέντρωσης, της «ανακατάληψης του κέντρου», της απαγόρευσης των διαδηλώσεων και των απεργιών, του νόμου και της τάξης. Μιας συναίνεσης με όρους απαρτχάιντ. Οι εκλογές αυτές είναι μια τομή για την αποκατάσταση του κύρους της αστικής εξουσίας. Για την επανασύσταση του μπλοκ εξουσίας πάνω σε μια νέα ηγεμονική αντίληψη που αυτή τη φορά συμπεριλαμβάνει τους οπαδούς της χούντας και του Μεταξά, αποκαθιστώντας τους και επίσημα ως συνδιαχειριστές της. Αυτό ας το πάρει όποιος θέλει υπόψη του.

Η κυβέρνηση της αριστεράς

Είναι γνωστό το κεντρικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ (τουλάχιστον εδώ και 2-3 βδομάδες) είναι η κυβέρνηση της αριστεράς. Είναι αλήθεια επίσης ότι κανείς δεν είναι βέβαιος τι θα περιλαμβάνει μια τέτοια κυβέρνηση, αν θα καταλήξει (αν συγκροτηθεί) να είναι μια κυβέρνηση Χριστόφια ή μια σαν του Τσαβες, του Αλιέντε ή κάτι σαν τη Δημοκρατική κυβέρνηση λαϊκού μετώπου στην Ισπανία του 1936. Φυσικά η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο σαν τραγωδία ή σαν φάρσα όπως είχε πει κάποτε ο Μαρξ, αλλά οι ιστορικές και πολιτικές αναφορές δείχνουν τουλάχιστον τις διαθέσεις, χωρίς να εξασφαλίζουν τίποτα περισσότερο.

Οι εμπειρίες «κυβερνήσεων της αριστεράς» στη μεταπολεμική Ευρώπη τις περισσότερες φορές αποτέλεσαν ένα κόλαφο για την αριστερά. Στο τέλος πάντα κατέληγαν να συνδιαχειρίζονται το σύστημα σε μια περίοδο όμως παχιών αγελάδων. Αυτό είναι μια λεπτομέρεια που δεν πρέπει να διαφεύγει στην ανάλυση που κάνει κανείς. Η ρεφορμιστική αριστερά στην εποχή της καπιταλιστικής μεταπολεμικής ανάκαμψης ήταν ένας συνομιλητής της αστικής εξουσίας, η οποία δεν φοβόταν ενίοτε να την συμπεριλάβει στα κυβερνητικά της σχέδια. Άλλωστε αυτό αντανακλούσε και τη στρατηγική της κοινωνικής συναίνεσης διαμέσω της συνεννόησης με τις οργανώσεις που εκπροσωπούσαν την εργατική τάξη. Η αριστερά τότε πίστευε ότι η συμμετοχή της στη κυβέρνηση θα επιτάχυνε τον κοινωνικό μετασχηματισμό, αφού αυτός ήταν συνδεδεμένος με την «ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων», την κρατικοποίηση του κοινωνικού τομέα της οικονομίας και φυσικά με τα «επιτεύγματα» της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ανατολική Ευρώπη. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ και η στροφή από το κράτος πρόνοιας στο νεοφιλελευθερισμό έπιασε στον ύπνο την αριστερά που περιορίστηκε τα τελευταία 20 χρόνια σε μια πολιτική αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό.

Σήμερα η αριστερά εν μέσω κρίσης επιστρέφει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τα ποσοστά που θα πάρει την 6η Μάη την ξαναβάζουν θέλει δεν θέλει στη συζήτηση για μια άλλη κυβέρνηση. Ο Τσίπρας έκανε κέντρο της εκλογικής καμπάνιας του Συριζα την κυβέρνηση της αριστεράς όταν τα γκάλοπ έδειξαν ότι είναι η πιο δημοφιλής κυβέρνηση με ποσοστά 25%. Η γραμμή αυτή έφερε ξαφνικά το ΣΥΡΙΖΑ στο κέντρο της προεκλογικής διαδικασίας. Τα ποσοστά του σίγουρα ανεβαίνουν πολύ πάνω από το 10% που έδειχναν τα τελευταία γκάλοπ. Ανεξάρτητα από το πώς θα χειριζόταν μια τέτοια πιθανότητα ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του κόσμου θέλει την αριστερά στην κυβέρνηση. Αυτό πριν από μερικά χρόνια δεν πέρναγε από το μυαλό κανενός. Η αριστερά ήταν μόνο για να γκρινιάζει στους δρόμους άντε και για ψήφο διαμαρτυρίας. Η στροφή αυτή στη συνείδηση δεν είναι άσχετη με το κίνημα που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία 2 χρόνια ενάντια στα μνημόνια και φυσικά με την κατάρρευση της εμπιστοσύνη στους δύο πυλώνες του αστικού μεταπολιτευτικού συστήματος. Μ’ αυτή την έννοια η συζήτηση είναι τελείως διαφορετική με τη συζήτηση για τη συμμετοχή της ιταλικής Κομμουνιστικής Επανίδρυσης τη δεκαετία του 90 ή του 2000 στις αντιμπερλουσκονικές κεντροαριστερές κυβερνήσεις. Εδώ το σενάριο αφενός αντιμετωπίζεται εχθρικά από την αστική τάξη, αφετέρου εκφράζει την ανάταση του μαζικού κινήματος και τις προσδοκίες που θα έχει από μια τέτοια κυβέρνηση, να συγκρουστεί και όχι να συνεργαστεί με το αστικό καθεστώς και τις κυρίαρχες επιλογές του. Έτσι κάθε κριτική που γίνεται για τον κίνδυνο του αριστερού κυβερνητισμού και την εμμονή σε κινηματικές διαδικασίες αντίστασης, (στάση ΚΚΕ, Ανταρσύα) είναι εκτός τόπου και χρόνου. Το ΚΚΕ φτάνοντας στα όρια της παράνοιας δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι ακόμα κι αν έπαιρνε την πλειοψηφία στις εκλογές δεν θα σχημάτιζε κυβέρνηση γιατί πρέπει να ωριμάσουν περισσότερο οι συνθήκες και ο λαϊκός παράγοντας. Αυτό που καταλαβαίνει ο καθένας από αυτές τις αρλούμπες είναι ότι το ΚΚΕ δεν πρόκειται ποτέ να αναλάβει καμία ευθύνη, ότι είναι ένα φοβικό κόμμα, σε κατάσταση διαρκούς γεροντικής εφηβείας, που μοιρολατρεί εδώ και 20 χρόνια για το κακό που μας έχει βρει προαναγγέλλοντας ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Η υποτιθέμενη άκρα αριστερά κατηγορεί το ΣΥΡΙΖΑ ότι λεει τα ίδια με τον Κουβέλη.

Απ’ αυτά τι βγαίνει; ότι πρέπει να εμπιστευτούμε τους ελιγμούς της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και τις καλές της προθέσεις; Όχι βέβαια, καμία εμπιστοσύνη, σε οποιονδήποτε που νομίζει ότι θα αλλάξουν τα πράγμα αποφεύγοντας μια αποφασιστική αναμέτρηση με τους μηχανισμούς τους βαθέως αστικού κράτους. Το πρόβλημα με το ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ότι μιλάει για αριστερή κυβέρνηση, αλλά ότι δεν προετοιμάζεται για ότι σημαίνει αυτό, σε μια εποχή που καμία αριστερή κυβέρνηση δεν είναι μέσα στους σχεδιασμούς της αστικής τάξης. Το πρόβλημα με το ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι θυμήθηκε αργά ότι η αριστερά πρέπει να πάρει πολιτικές πρωτοβουλίες. Αυτό έπρεπε να είχε ήδη μπει από τη στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, νέοι, άνεργοι και πολίτες βρέθηκαν στο δρόμο τα τελευταία δύο χρόνια. Υπήρχαν 3-4 καλές ευκαιρίες (5/5/2010, Ιούνης 2012, 19/10/2011, 12/2/2012) που η αριστερά θα μπορούσε να θέσει το σύνθημα της κυβέρνησης της αριστεράς στο δρόμο. Όχι μόνο δεν το έκανε, ούτε καν σκέφτηκε να το θέσει στην πολιτική της προπαγάνδα. Ξαφνικά μπαίνει με εντελώς κοινοβουλευτικούς όρους από τον Τσίπρα τις δυο τελευταίες βδομάδες δείχνοντας ωστόσο τη δυναμική αυτής της πολιτικής. Όμως δεν έχει γίνει καμία προετοιμασία. Το σύνθημα αυτό κυκλοφορεί στα πάνελ των τηλεοπτικών προεκλογικών ντιμπέιτ, Αλλά δεν είναι σύνθημα στους δρόμους. Δεν υπάρχει καμία ζύμωση. Λεει ο Τσίπρας ότι αν πάρει διερευνητική εντολή θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης με περικυκλωμένη τη Βουλή από χιλιάδες κόσμο. Ωραίο ακούγεται αλλά πως θα γίνει αυτό. Να μαζευτούμε έξω από τη Βουλή, αλλά με τι διαθέσεις; Κρατώντας κεράκια προσευχόμενοι 5-6 του Καμμένου και άλλοι τόσοι του Κουβέλη, των οικολόγων και του ΠαΣοΚ να δώσουν ψήφο ανοχής στον Τσίπρα, αφού βεβαίως πρώτα έχει ανανήψει σύσσωμο το ΚΚΕ, και ως εκ θαύματος η ΑντΑρΣυΑ έχει πιάσει το 3% και αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να παίξει το στοίχημα; Το σύνθημα για κυβέρνηση της αριστεράς θα είχε μια τύχη μόνο αν είχε δουλευτεί στον κόσμο της αριστεράς, σαν μια δυνατότητα που μπορεί να γίνει πράξη κάτω από ένα συνδυασμό περιστάσεων. Ένα τέτοιο σύνθημα ή επιβάλλεται στο δρόμο σε μια μέρα που να μοιάζει με αυτές που αναφέραμε παραπάνω ως καλές ευκαιρίες, ή σε μια μέρα που όντως παίρνει ένας Τσίπρας τη διερευνητική εντολή. Όμως ο αποφασιστικός παράγοντας δεν είναι οι 5 του Καμμένου ή του Κουβέλη, αλλά πόσοι και με τι διαθέσεις θα είναι στο δρόμο. Τόσοι όσοι χρειάζονται για να κατουρηθούν μερικοί βουλευτές απάνω τους. Τόσοι όσοι χρειάζονται για να μην τολμήσουν να κινητοποιήσουν τους κατασταλτικούς τους μηχανισμούς, ή αν το τολμήσουν να ξέρουν ότι θα μιλάμε για τη ρεβάνς των δεκεμβριανών (του 44 για να μην χανόμαστε).

Το πρόβλημα λοιπόν της; πρότασης του Συριζα είναι ο κοινοβουλευτικός του ορίζοντας. Και όχι φυσικά ο κίνδυνος να απολέσει η αριστερά τα κινηματικά της καθήκοντα. Σιγά που τα μεν είναι αντίθετα στα δε. Κι ας καταλάβουν επιτέλους οι κινηταματίες ότι το κίνημα δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσο, για να γίνει η κατάσταση καλύτερη για τους καταπιεσμένους ή τουλάχιστον για όσους παλεύουν ενάντια στην καταπίεση. Κανείς νορμάλ άνθρωπος δεν θέλει να φαει τη ζωή του στους δρόμους, ανεβοκατεβαίνοντας τη Σταδίου και την Πανεπιστημίου και τρώγοντας χημικά μπροστά από τον άγνωστο ή στα λουλουδάδικα της βουλής. Ούτε να ξημεροβραδιάζεται φιλώντας βάρδιες στη κατάληψη της Χαλυβουργίας, ούτε φυσικά να «απεργεί και σήμερα και αύριο και όσο χρειαστεί». Μπορεί να το θέλουν αυτό όσοι θέλουν πελατεία για τις εφημεριδούλες τους και όσοι δεν μπορούν να ζήσουν αλλιώς, αλλά η ζωή δεν είναι φτιαγμένη γι’ αυτό το σκοπό. Λοιπόν εδώ και δυο χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν βρεθεί στο δρόμο, έχουν απεργήσει, έχουν παίξει ξύλο με τα ΜΑΤ όσο άντεξαν το χημικό πόλεμο, σε μια εποχή που χάνουν μισθούς, δουλειές και η ζωή τους γίνεται αφόρητα δύσκολη. Το ΚΚΕ και διάφοροι άλλοι με τα ίδια μυαλά καλούν αυτόν τον κόσμο να συνεχίσει στις επάλξεις, λες και δεν υπάρχει όριο στην ενεργητικότητα που μπορεί να έχουν οι άνθρωποι. Μια αριστερά που έχει φροντίσει να κουράζει τον κόσμο της και τον στενό της περίγυρο εδώ και 20 χρόνια με τον «αγώνα διαρκείας» και την εξάντληση της στρατηγικής της αγωνιστικής αντίστασης όχι φυσικά στο σύνολο της εργατικής τάξης αλλά σε 2-3 χώρους δουλειάς (πχ εκπαίδευση) εκεί δηλαδή που πέρναγε η μπογιά της και υπήρχαν περιθώρια για «αγωνιστικούς» πειραματισμούς αυτού του είδους. Και όταν τελικά βγήκε ο κόσμος στους δρόμους η αριστερά του λεει απλά να συνεχίσει τον αγώνα, να τον κάνει διαρκείας να πάρει την τύχη στα χέρια του και διάφορα άλλα τέτοια. Και να του λεει και τις αρλούμπες του ΚΚΕ ότι δεν θέλουμε να κυβερνήσουμε αλλά εσύ «κυρίαρχε» λαέ να το κάνεις για τον εαυτό σου. Και ο Λαός μένει κάγκελο. Η «πρωτοπόρα» αριστερά όταν έρχεται η ώρα, σηκώνει τα χέρια ψηλά και πασάρει στο λαό.

Για να τελειώνουν τα αστειάκια. Ο κόσμος, τουλάχιστον αυτοί που μπορούν να σκεφτούν, και δεν είναι καθόλου λίγοι, ζητάει από την αριστερά να μπει μπροστά. Να πάρει την κυβέρνηση. Οι εκλογές είναι μια ευκαιρία γι’ αυτό, έτσι το καταλαβαίνει ο κόσμος. Τώρα οι μπαρουτοκαπνισμένοι μελετητές των Μαρξ, Λένιν, Τρότσκυ, Μπακούνιν, Μαλατέστα, Μπορντίγκα, Πάνεκουκ, Ντουρούτι, Μαό, Αλτουσέρ κ.ο.κ. και των τραγικών εμπειριών των λαϊκών μετώπων του μεσοπολέμου κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ότι με τις εκλογές δεν αλλάζει τίποτα παρά μόνο με την επανάσταση. Μάλιστα. Και ρωτάμε, είναι η ώρα της επανάστασης τώρα; Ας απαντήσουν όλοι οι εξυπνάκηδες, που τα μετράνε όλα με το μέτρο της επανάστασης. Το ΚΚΕ λεει ότι δεν είναι και πρέπει να κάτσουμε στα αυγά μας περιγελώντας μαζί με τον Πρετεντέρη, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τον Κουβέλη την πρόταση Τσίπρα. Οι άλλοι τι λένε, είναι η ώρα ή δεν είναι; Όταν λέμε ώρα δεν εννοούμε φυσικά στις 6 Μάη, αλλά στη συγκυρία που βρισκόμαστε. Αν δεν είναι εντάξει, ας επιδοθούν στο κινηματικό τους έργο στους «χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια και τις γειτονιές». Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα. Αν είναι όπως λένε και οι αφισούλες τους, τότε να μας πούνε πως θα γίνει η επανάσταση. Μήπως στην επόμενη 18η Γενική Απεργία που θα ζητάνε για 19η φορά να γίνει διαρκείας; Τώρα αν ιστορικά δεν είχε γίνει καμιά επανάσταση με γενική απεργία αυτό δεν έχει σημασία, η ελληνική «άκρα» αριστερά την έχει τη συνταγή της. Και αν του Τσίπρα η συνταγή είναι προβληματική γιατί ανταποκρίνεται σε μια ανάγκη περιορίζοντάς την όμως στα όρια του κοινοβουλευτισμού, με μια πρόταση όμως που εκ των πραγμάτων κινείται εκτός ορίων, η υπόλοιπη αριστερά (ΚΚΕ, Ανταρσύα) είναι ακόμα πιο πίσω. Πρώτον γιατί δεν αντιλαμβάνεται ποια είναι η ουσία αυτής της εκλογικής μάχης, δεύτερον γιατί αρνείται να ανταποκριθεί στις πολιτικότατες διαθέσεις του κόσμου που βρέθηκε στο δρόμο όλο αυτό το διάστημα και τρίτον γιατί ζητάει απ’ αυτόν τον κόσμο να πάει πίσω στους «χώρους δουλειάς και τις γειτονιές», όταν το παιχνίδι τώρα παίζεται μέσα και έξω από τη Βουλή. Μια αριστερά που αποκλιμακώνει τη συζήτηση (που έχει φτάσει ήδη στο ότι πρέπει η αριστερά να κυβερνήσει) και την ξανάπαει εκεί που άρχισε στην αντίσταση στους χώρους δουλειάς. Το μόνο που ξέρει αυτή η αριστερά είναι ο συνδικαλιστικός αγώνας στο χώρο δουλειάς και το πανεπιστήμιο γι’ αυτό επιμένει να επιστρέφει όποτε αγριεύει η κατάσταση εκεί. Στο μεροκάματο και στα δικαιώματα στο πτυχίο. Τουλάχιστον ο Συριζα δείχνει να καταλαβαίνει το ζητούμενο της στιγμής. Οι άλλοι είναι τρεις λαλούν και δυο χορεύουν. Γι’ αυτό και μόνο αξίζει να προτιμηθεί από τα υπόλοιπα αριστερά ψηφοδέλτια.

Και αν η αριστερά σχημάτιζε κυβέρνηση;

Στις συνθήκες που συζητάμε θα ήταν μια κυβέρνηση Αλιέντε ή μια κυβέρνηση σαν αυτή του Λαϊκού μετώπου στην Ισπανία το 1936. Πρέπει να υποστηριχθεί αυτή η κυβέρνηση; Όταν συγκρούεται με την αστική τάξη ναι, όταν συμβιβάζεται όχι. Ναι αλλά δεν θα αντιδράσει η αστική τάξη και το βαθύ κράτος; Από την επόμενη μέρα. Θα κάνουν τα πάντα για να τη ρίξουν. Εκεί πρέπει να ριχτεί το σύνθημα για το χτίσιμο λαϊκών προλεταριακών πολιτοφυλακών. Όπως και να χει η αστική τάξη δεν θα ανεχτεί μια τέτοια κυβέρνηση, και την ίδια στιγμή αυτή η κυβέρνηση θα αποφεύγει να αναμετρηθεί μαζί της. Αυτή η μεσοβέζική κατάσταση θα δημιουργήσει τις συνθήκες μιας όξυνσης της αντιπαράθεσης. Η αριστερά που ανησυχεί για το τι θα κάνει μια «κυβέρνηση της αριστεράς» καλύτερα θα ήταν να ανησυχεί για τον εαυτό της. Τι θα κάνει όταν η κυβέρνηση αυτή θα υποχωρήσει στις πιέσεις και τις απειλές της αστικής τάξης. Αν θα είναι έτοιμη να πάρει τη σκυτάλη. Όταν αυτή η κυβέρνηση απογοητεύσει όσους της έδειξαν εμπιστοσύνη αν υπάρχει εναλλακτική λύση. Να εχουν χτιστεί δομές και όργανα ικανά να ανταποκριθούν στην αναμέτρηση με το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς της αντεπανάστασης. Να σκεφτεί πάνω απ’ όλα ότι μια τέτοια κυβέρνηση επιταχύνει την επαναστατική διαδικασία, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες ή τους περιορισμούς αυτών που σήμερα εκφράζουν την ανάγκη μια αριστερής εργατικής κυβέρνησης.

Όμως καμία τέτοια κυβέρνηση δεν πρόκειται να καταφέρει το παραμικρό χωρίς να συγκρουστεί με την αστική τάξη και τελικά με την ίδια την αστική εξουσία που είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια κυβέρνηση. Μ’ αυτή την έννοια μια κυβέρνηση αριστερού προσανατολισμού θα είναι μια βραχύβια μεταβατική κυβέρνηση προς την αποφασιστική σύγκρουση. Και σε μια τέτοια σύγκρουση νικάνε πάντα οι αποφασισμένοι. Το πρόβλημα είναι ότι η αριστερά που έχουμε, συμπεριλαμβανομένου και την λεγόμενη «επαναστατική» της πτέρυγα δεν είναι για τέτοιες δουλειές. Όσο για την παραδοσιακή αριστερά, αυτή δεν έχει υποσχεθεί ότι ενδιαφέρει για κάτι περισσότερο από το δημοκρατικό δρόμο για το σοσιαλισμό. Και αν λεει και κάτι παραπάνω απ’ αυτό, στο τέλος θα ρίχνει το μπαλάκι στο λαό, ή στην εργατική τάξη να το κάνει, και όταν αυτό δεν γίνεται θα λεει ότι δεν ήταν ώριμες οι συνθήκες. Και σ’ αυτό το σκεπτικό το ΚΚΕ δεν διαφέρει σε τίποτα από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά του «πάρε τη τύχη σου στα χέρια σου λαέ».

Αυτή η αριστερά δυστυχώς συνεχίζει να παριστάνει τον θαλαμοφύλακα του λαού και της εργατικής τάξης. Εξάλλου έτσι δεν είναι; Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης δεν είναι έργο δικό της; Η αριστερά έτσι κι αλλιώς δεν είναι υποκείμενο αλλά συνείδηση που ίσως έρχεται ίσως και όχι απ’ έξω. Εκεί τελειώνουν και οι ευθύνες της. Την επανάσταση την κάνει το επαναστατικό υποκείμενο: η εργατική τάξη άντε και τα καταπιεσμένα έθνη και λαοί. Άντε και το πρεκαριάτο ίσως και το μη υποκείμενο, ακόμα και αν χρειάζεται το κόμμα για να ξεκλειδώσει το επαναστατικό DNA του υποκειμένου. Τώρα αν οι επαναστάσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα έγιναν από ανθρώπους οργανωμένους σε ένα πολιτικό σχέδιο (Γιακωβίνοι, Μπλανκιστές, Μπολσεβίκοι, Σπαρτακιστές, CNT, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, Ανταρτικό του Τίτο, Βιετγκόκγκ, Μαοϊκό αντάρτικο στην Κίνα, κ.ο.κ.) αυτό δεν έχει καμία σημασία. Την επανάσταση την κάνει ο λαός και μετά οι υπόλοιποι διαμαρτύρονται που οι «γραφειοκράτες» μπολσεβίκοι και άλλες κομμουνιστικές γραφειοκρατίες σφετερίστηκαν την εξουσία από το λαό (ή την εργατική τάξη) παρόλο που ποτέ δεν είχε ούτε ενδιαφέρθηκε να έχει ως τέτοιος παρά μόνο όσο κάποιοι του φόρτωναν αυτό το καθήκον χωρίς ποτέ να το ξέρει.

Όταν οι στρατευμένοι στον αγώνα για την επανάσταση και τον κομμουνισμό συνειδητοποιήσουν ότι αυτοί είναι το υποκείμενο της επανάστασης και ότι η επανάσταση είναι επιλογή και όχι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, και ότι η εργατική τάξη είναι υποκείμενο μόνο ως επαναστατικό προλεταριάτο όπως συνήθιζε να λεει και ο Λένιν, μόνο δηλαδή όταν αρνιόταν το μοίρα του ως προλεταριάτο και γινόταν μέρος του επαναστατικού στρατού, μόνο τότε μπορεί να γίνει μια επανάσταση. Όσο η αριστερά και ο κόσμος της θα ψάχνουν να ξεκλειδώσουν τον επαναστατικό γενετικό κώδικα του λαού και της «πλατειάς πλειοψηφίας» δεν πρόκειται να γίνει τίποτα.

Κ. Μαραγκός

Advertisements

5 responses to “Μπροστά στις εκλογές της 6ης Μάη

  1. Δαγκωτό ΣΥΡΙΖΑ

    Στο άνοιγμα της προεκλογικής περιόδου ο Καψής, με την ιδιότητα του κυβερνητικού εκπρόσωπου, εξηγούσε στους δημοσιογράφους ότι οι εκλογές δεν θα γίνουν με υπηρεσιακή κυβέρνηση και υπηρεσιακούς υπουργούς στα κρίσιμα εκλογικά υπουργεία, «γιατί πια η χώρα έχει κατακτήσει έναν πολιτικό πολιτισμό που κάνει την υπηρεσιακή κυβέρνηση περιττή».
    Στο κλείσιμο και τον απολογισμό της προεκλογικής περιόδου είναι φανερό τι εννοούσε με τον πολιτικό πολιτισμό ο Καψής και ποιο ήταν το προεκλογικό σχέδιο των αστικών επιτελείων. Να συσπειρώσουν γύρω από τα αστικά κόμματα μια νέα κοινωνική συμμαχία μπροστά στις κάλπες αναμοχλεύοντας όλα τα χυδαία υπανθρώπινα ένστικτα και κινητοποιώντας τους ναζιστές, τους χίτες και τους θαυμαστές τους.
    Γι αυτό χρειαζόταν κάποιοι υπουργοί τόσο αδίστακτοι σαν τον Χρυσοχοΐδη και τον Λοβέρδο. Ο Χρυσοχοΐδης δεν διάβασε το μνημόνιο, αλλά αποδείχθηκε εξαιρετικά διαβασμένος στον ιδεολογικό του ιστρούκτουρα τον Μιχαλολιάκο. Σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 στις 2/6 δήλωσε 2 φορές πως «θα διώξει τους λαθρομετανάστες για να ξεβρομίσει ο τόπος»!
    Αμ έπος, αμ έργον. Ο κύριος στόχος του ήταν να πάμε σε εκλογές με ανοιχτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, έστω μόνο ένα, έστω βιαστικά, έστω όπως-όπως. Και το κατάφερε. Λίγες μόνο μέρες μετά το άνοιγμα του στρατοπέδου συγκέντρωσης στην Αμυγδαλέζα, σε πολύ κοντινή απόσταση από αυτό, έγινε ένα γεγονός αδιανόητο, η δολοφονία δύο μεταναστών. Στις 29/4 ένας οδηγός (γιος μπάτσου;) έπεσε με το αυτοκίνητό του σε μετανάστες που συγκεντρωμένοι περίμεναν για μεροκάματο τραυματίζοντας θανάσιμα τον ένα και αργότερα επέστρεψε ξανά στο σημείο με όπλο πυροβο0λώντας και εναντίον των υπολοίπων, δολοφονώντας και έναν δεύτερο. (http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1395815)
    Το πλέον αδιανόητο είναι πως πέρασε στα ψιλά τις ειδησεογραφίας των ημερών. Τα κανάλια(τελικά και οι δικαστές) είχαν πιο σοβαρή δουλειά, να διαπομπεύουν και να διασύρουν τις οροθετικές κοπέλες, αθωώνοντας ταυτόχρονα τα κυκλώματα μαστροπείας και τους αστυνομικούς προστάτες τους, το traffiking, τον υπόκοσμο και τους «πελάτες». Για αυτό το αίσχος χρειαζόταν η συνέργεια και του άλλου αδίστακτου, του Λοβέρδου, του άνθρωπο που σχεδίασε τη διάλυση του συστήματος υγείας στη χώρα. Ο μέγας συνταγματολόγος Βενιζέλος το θεώρησε σύννομο και δεν ντρέπονται ετούτοι οι λάτρες της Ευρώπης που τους έκραξε ακόμη και η Bild στο πρωτοσέλιδό της.
    Η προεκλογική τους εκστρατεία επικεντρώνεται στην προσπάθεια συσπείρωσης του αστικού στρατοπέδου συνολικά, ασχέτως των κομμάτων του, στη βάση «της τάξης και της ασφάλειας». Έχουμε πει επανειλημμένως πως πρόκειται για μια προσπάθεια που δεν εξαντλείται στο στενό ορίζοντα των εκλογών, αλλά πάει πολύ μακρύτερα. Γι’ αυτό και συνεισφέρει ενεργητικά σε αυτή όλο το μαύρο μέτωπο, ο καθένας με τον τρόπο του και τις δυνάμεις του, από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ ως το Λάος και τη Χρυσαυγή. Έδωσε όμως σε αυτή την προεκλογική περίοδο το στίγμα της, φανερώνοντας την πραγματική μετεκλογική ατζέντα του αστισμού. Η κυβέρνηση που θα θελήσει να επιβάλει τα μέτρα του μνημονίου, μπορεί να το κάνει μόνο με τους χίτες, τους ταγματασφαλήτες και τους χωροφύλακες. Και αυτούς προσπαθούν να στρατολογήσουν σε αυτές τις εκλογές. Είναι λοιπόν η ώρα και για την αριστερά να συσπειρώσει τις δικές τις δυνάμεις.
    Γι αυτό και αυτές οι εκλογές δεν είναι μια ακόμη «εκλογική μάχη», αλλά μια πραγματικά κρίσιμη αναμέτρηση, οπωσδήποτε η σοβαρότερη εκλογική μάχη μετά τη χούντα. Είναι μια πρώτη μάχη ενός «πολέμου πολιτισμών» που ανοίγει μπροστά μας.

    Μου αρέσει!

  2. Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαη 2012 θα επηρεασει νομιζω σημαντικά την ψυχολογία του προλεταριατου και θα επηρεάσει τη διάθεση συμμετοχής στις απεργίες και τις διαδηλώσεις. Γι αυτό νομιζω οτι ειναι λαθος η επιλογή «αποχή-λευκο-ακυρο». Οι εκλογες της 6ης Μαη δεν ειναι μία διαδικασια νομιμοποιησης της πολιτικής που εφαρμοσαν οι κυβερνησεις του κεφαλαιου. Μαλλον ειναι διαδικασία «απονομιμοποιησης» . Ομως δεν μπορεί κανενας να ισχυρισθεί με βεβαιοτητα ( ή να απορριψει με βεβαιοτητα) οτι οι εκλογες της 6ης Μαη 2012 θα νομιμοποιησουν καποια αλλη πολιτική επιλογή «ρεφορμιστική εργατική» ή «επαναστατική εργατική» ή » φασιστική» ή » ακροδεξία πατριωτικη»
    ή «αριστερή πατριωτική»… Ειναι πιθανό να απονομιμοποιουν τα παντα και να νομιμοποιουν μονο το χαος… Και τοτε μαλλον θα οδηγηθουμε σε επαναληπτικές εκλογές ή (ελαχιστα πιθανο) σε στρατιωτικό νομο…

    Μου αρέσει!

  3. @ Κ. Ρουσίτης
    Ακριβώς έτσι και ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους! Δαγωτό ΣΥΡΙΖΑ και, νομίζω, σταυρό σε υποψήφιους Κόκκινου, Δικτύου, Ακοα και ανεξάρτητους (πέριξ rednotebook)

    Μου αρέσει!

  4. Λίγο πριν κλείσουν οι κάλπες κι ολοκληρωθεί η εκλογική διαδικασία πληθαίνουν οι καταγγελίες για προπηλακισμούς από τα ναζιστικά καθάρματα σε διάφορα εκλογικά κέντρα σε εκπροσώπους της Ανταρσύα και του Σύριζα.
    Συνθήματα και τρομοκρατία από τους νοσταλγούς του Χίτλερ, με τους μπάτσους φυσικά σε ρόλο παρατηρητή, γεγονότα που θυμίζουν το μετεμφυλιακό παρελθόν, αλλά αποτελούν και πρόγευση όσων θα συνοδέψουν την πιθανή είσοδο των νεοναζί στο κοινοβούλιο.
    Είναι πλέον καιρός η αριστερά να σταματήσει να τρέφει αυταπάτες για την ουδετερότητα του κράτους και να εγκαλεί την αστυνομία-χωρίς να σημαίνει πως δεν οφείλει να αναδεικνύει τη συμπόρευση αυτή. Είναι ο καιρός για την οργανωμένη αυτοάμυνα κατά των ναζί, δύσκολος ίσως άλλα ο μόνος δρόμος για να τσακιστούν.
    Κατά τ΄άλλα το Πασόκ είναι αντιμέτωπο με το φάσμα της ολοκληρωτικής συντριβής, η ΝΔ μάλλον δε θα τα καταφέρει παρά τα διαφημιστικά της σλόγκαν.
    Σε κάθε περίπτωση οι εκλογές αυτές,χωρίς καμιά εκλογική αυταπάτη, είναι όντως η πρώτη μάχη της επόμενης μέρας και η στιγμή ενός ταξικού πολέμου που που η έκβαση του θα κρίνει το μέλλον και που φυσικά δεν θα μπορεί να έχει μόνο κοινοβουλευτικό ορίζοντα, αφού ο δρόμος θα κρίνει όπως παντα το νικητή.
    Ψηλά τις σημαίες μας με τόλμη και σχέδιο!

    Μου αρέσει!

  5. Η Αλεκα Παπαρήγα στην ανακοινωση της για το αποτέλεσμα των εκλογών, προφερε λαθος το Συριζα («Συραζα») και τον στοχοποιησε ως τον νεο εχθρο, τη νεα σοσιαλδημοκρατια. Κάλεσε τους ψηφοφορους του Πασοκ και της Νεας Δημοκρατιας να ακολουθησουν στους αγώνες το ΚΚΕ!!! Που τους βρήκε αυτούς τους εξαφανισμένους; Αυτά δεν τα λεγε ούτε καν πριν τις εκλογές!

    Λεξη για την εισοδο της χρυσης αυγης. Αλλα τι λεμε. Η ιδια ελεγε οτι η χρυση αυγη μολις μπει στη βουλη θα ενσωματωθει και θα ειναι ακινδυνη. Άσε που στο πίσω μέρος του μυαλού της θα σκέφτεται οτι η ΧΑ θα χτυπάει το Συριζα κι αυτό θα είναι καλό γιατί έτσι θα ενισχυθεί το ΚΚΕ. Η γνωστή ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ του μεσοπολεμικού σταλινισμού!

    Πληρωνει, με την οριακη εκλογική αυξηση, την αλλοπροσαλλη θεση του που ουσιαστικα Α Π Ε Τ Ρ Ε Π Ε τον κοσμο απο το να φηφισει κκε. Τι αλλο απο αποτροπη ηταν συνθηματα οπως «τολμησε, ψηφισε ΚΚΕ», «η ψηφος στο ΚΚΕ ειναι βαρια ευθυνη, δεν ειναι ευκολη», «οποια κυβερνηση προκυψει θα ειναι αντιλαϊκη», «δε μας ενδιαφερουν τα ποσοστα και οι ψηφοι, σημασια εχει η δουλεια στα συνδικατα κλπ», «ο λαος δεν ειναι ετοιμος, εμπιστοσύνη στο ΚΚΕ». Στον δε “902” ακούγονταν μαργαριταρια του στυλ «μα, και 30% να παρουμε τι να το κανουμε; αφου δε θα εχουμε τα μεσα παραγωγης στα χερια μας».

    Πάλι, δηλαδή, η γνωστή θεωρία για το φούσκωμα του κόμματος, που σε συνδυασμό με το «ξύπνημα του λαού» θα πάνε σε «λαϊκή εξουσία». Νέο φρούτο πάλι αυτό! Ούτε καν Σοσιαλισμό!

    Παει, το χει χασει η κλικα του περισσου. Τυφλα χτυπηματα δεξια κι αριστερα μπας και μπορεσει να μαντρωσει τα μελη.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s