Ανταπόκριση από την απεργία στις 22 Μάρτη στην Πορτογαλία

(του Χρήστου Σταυρακάκη από το Κόκκινο)

Η κατάσταση

«Σε Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία και Ελλάδα, οι αγώνες μας είναι διεθνείς» ήταν ένα από τα κυρίαρχα συνθήματα στη Γενική Απεργία την Πέμπτη 22 Μαρτίου 2012 στην Πορτογαλία με αρκετά μεγάλη επιτυχία όσον αφορά τα ποσοστά απεργίας κυρίως στο δημόσιο τομέα (http://www.esquerda.net/artigo/greve-geral-ao-minuto/22412). Γενική Απεργία ενάντια στα νέα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης και στη νέα εργατική νομοθεσία η οποία έρχεται να καθιερώσει την επισφάλεια και τις ελαστικές σχέσεις στο σύνολο σχεδόν των εργαζομένων και δημιουργώντας ένα πολύ ευνοϊκό τοπίο για τα αφεντικά (αύξηση ωραρίου, μείωση αποδοχών, απελευθέρωση απολύσεων κτλ). Η νέα αυτή (αντι-)εργατική νομοθεσία υπογράφτηκε από το UGT (το ένα από τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα που ελέγχεται από τους «σοσιαλδημοκράτες») ενώ στην απεργία καλούσαν το CGTP (το έτερο μεγάλο συνδικάτο που πρόσκειται στο ΚΚΠ), οργανώσεις της Αριστεράς, κάποιο φοιτητικοί σύλλογοι και διάφορα κινήματα. Μία γενική αντιπαράθεση με τις πολιτικές λιτότητας και με τη φτωχοποίηση των εργαζομένων ήταν ο στόχος της Γενικής Απεργίας σε μία περίοδο που η κυβέρνηση και η Τρόικα με τη γνωστή μέθοδο του δόγματος του σοκ προσπαθεί να τρομοκρατήσει τους/ις εργαζόμενους/ες, τη νεολαία, τους ανέργους, τους συνταξιούχους με τα ποσοστά ανεργίας να πλησιάζουν επικίνδυνα το 20%. Η αποδόμηση της κυρίαρχης αφήγησης (κυβέρνησης και ΜΜΕ) περί μονοδρόμων λιτότητας και μνημονίων είναι ένα από τα πιο σοβαρά ζητήματα για το κίνημα στην Πορτογαλία καθώς και για το τι είναι το χρέος (ποιοι χρωστάνε σε ποιους κτλ) ξέροντας όμως σίγουρα ότι το μεγαλύτερο κομμάτι του χρέους είναι απεχθές και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να πληρωθεί από τους/ις εργαζόμενους/ες.

Αναγνωρίζεται πλέον από όλους (από όλο το φάσμα των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων) ότι η κατάσταση σε Πορτογαλία και Ελλάδα είναι τραγικά όμοια. Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ παρουσιάζουν την κατάσταση στην Ελλάδα ως παράδειγμα προς αποφυγή. Αυτό επειδή στην Ελλάδα υπάρχουν δύο πολύ σημαντικές «αδυναμίες» σύμφωνα με την κυρίαρχη προπαγάνδα: αδυναμία πάταξης της φοροδιαφυγής και πολιτική αστάθεια λόγω των συνεχιζόμενων κινητοποιήσεων και απεργιών των εργαζομένων που αντιστέκονται. Έτσι ενώ η συνταγή είναι σωστή για το ξεπέρασμα της κρίσης το πρόβλημα το δημιουργούν οι κοινωνικοί αγώνες, οπότε ουσιαστικά η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της λένε στον κόσμο «μην αντιστέκεστε για να σωθούμε» και αυτή η άποψη ακόμα είναι πλειοψηφική και κερδίζει τη συναίνεση. Από την άλλη μεριά, στον «κόσμο του κινήματος» αλλά και γενικά στην κοινή γνώμη οι κοινωνικές αντιστάσεις και οι αγώνες στην Ελλάδα χαίρουν ιδιαίτερης συμπάθειας χωρίς όμως αυτό να αποτυπώνεται στο δρόμο. Ακόμα κι έτσι, ανάμεσα στους απεργούς ήταν εντονότατο το αίσθημα αλληλεγγύης με τους αγώνες στην Ελλάδα και η ανάγκη αυτοί οι αγώνες να δοθούν από κοινού.

Η απεργία

Στη Γενική Απεργία συναντήθηκαν όλα τα ρυάκια αντίστασης στην Τρόικα και στο μνημόνιο, παρολαυτά, σε ένα περισσότερο συνδικαλιστικό πλαίσιο παρά πολιτικό. Η εμπειρία οικοδόμησης πολιτικών μετώπων αντίστασης είναι σχεδόν μηδενική μιας και το PCP (Κομμουνιστικό Κόμμα Πορτογαλίας) και το ΒLOCO de Esquerda (Αριστερό Μπλοκ) ,κυρίως λόγω του σεχταρισμού του πρώτου, δεν μπορούν να αναπτύξουν καμία κοινή δράση σε πολιτικό επίπεδο πέρα από κάποιες κοινές διεκδικήσεις στο κοινοβούλιο.

Ένα μεγάλο κομμάτι της απεργίας είναι κατά τη διάρκεια της νύχτας και νωρίς το πρωί, όπου απεργιακές φρουρές μπλοκάρουν από το βράδυ σιδηροδρόμους, μετρό, λεωφορεία, πανεπιστήμια, σκουπιδιάρικα κ.α. ώστε η απεργία να είναι επιτυχής. Παρολαυτά, οι εργαζόμενοι/ες στον ιδιωτικό τομέα είχαν πάρα πολύ μικρή συμμετοχή καθώς κυριαρχεί η εργοδοτική τρομοκρατία και η επισφάλεια. Πολύ ενδιαφέρον είχε η παρέμβαση του δικτύου επισφαλώς εργαζομένων ( http://www.precariosinflexiveis.org/ ) σε ένα τηλεφωνικό κέντρο όπου εργάζονται κυρίως νέοι και νέες με επισφαλείς όρους, προσπαθώντας να κινητοποιήσουν αυτόν τον κόσμο για την απεργία και να σπάσουν στην πράξη την τρομοκρατία από τη μεριά της εργοδοσίας.

Η συγκέντρωση

«ΔΝΤ έξω τώρα», «Passos (σσ ο πρωθυπουργός) φύγε τώρα μαζί με το ΔΝΤ και την Τρόικα», «Ένας πιο ανθρώπινος καπιταλισμός δεν υπάρχει, αυτά είναι βλακείες του ΔΝΤ», «Δε θέλουμε να γυρίσουμε πίσω στο 19ο αιώνα», «Να διώξουμε το ΔΝΤ, τη φτώχεια και την πείνα» ήταν μερικά από τα συνθήματα που ακούγονταν κατά τη διάρκεια της πορείας. Υπολογίζεται ότι περίπου 5000 άτομα συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις που ήταν 2 ξεχωριστές. Στην πρώτη πορεία στην κεφαλή ήταν το CGTP και ακολουθούσαν το δίκτυο των επισφαλώς εργαζομένων, η παγκόσμια πορεία γυναικών καθώς και πρωτοβουλίες και σωματεία που δεν ανήκουν στο CGTP. Δυστυχώς οι πρακτικές με τις αλυσίδες τύπου ΠΑΜΕ στις πορείες δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Έτσι όταν η πορεία έφτασε έξω από τη Βουλή και το δίκτυο των επισφαλώς εργαζομένων, και όλοι όσοι ακολουθούσαν, προσπάθησε να πλησιάσει περαιτέρω το κοινοβούλιο και να περάσει από τις αλυσίδες του CGTP το αποτέλεσμα ήταν μια συμπλοκή σώμ Τα με σώμα και με καδρόνια με τη δικαιολογία ότι «είστε αναρχικοί και δεν περνάτε»! Το αποτέλεσμα ήταν να τραυματιστούν κάποιοι και ένα μεγάλο κομμάτι της πορείας να αποχωρήσει.

Την ώρα που ο κόσμος είχε σχεδόν διαλυθεί έφτασε και η δεύτερη πορεία (πολύ μικρότερη) από τη λαϊκή συνέλευση της Λισαβόνας, ένα κίνημα ανέργων, κάποιοι φοιτητικοί σύλλογοι και κανά δυο άλλες οργανώσεις και πρωτοβουλίες. Λίγο νωρίτερα υπήρξαν κάποιες συγκρούσεις με τις δυνάμεις της αστυνομίας, οι οποίες ήταν υπέρ του δέοντος βίαιες (http://www.esquerda.net/artigo/psp-agride-jornalistas-violentamente/22443#.T2vPpGGJPyI.facebook) απέναντι σε διαδηλωτές και δημοσιογράφους. Όταν έφτασε η πορεία αυτή έξω από το κοινοβούλιο πραγματοποιήθηκε μία (μικρή) λαϊκή συνέλευση.

Συμπεράσματα


Η γενική αίσθηση που επικρατούσε ήταν ότι η απεργία δεν ήταν και τόσο επιτυχημένη όπως δεν ήταν και η διαδήλωση, κυρίως συγκριτικά με την προηγούμενη γενική απεργία στις 24 Νοεμβρίου 2011. Επίσης ήταν διάχυτο το αίσθημα ότι ήταν μια απεργία για την τιμή των όπλων, «γιατί κάτι πρέπει να κάνουμε» όπως έλεγαν πολλοί απεργοί, αλλά χωρίς κανένα σχέδιο κλιμάκωσης του αγώνα και πρωτοβουλιών για μια γενικευμένη αντίσταση στην πολιτική της κυβέρνησης, της τρόικας και του μνημονίου. Ο κόσμος όμως που ήταν την Πέμπτη στο δρόμο είναι η ελπίδα για την ανατροπή αυτών των πολιτικών, είναι η σπίθα που μπορεί να βάλει φωτιά σε ολόκληρο τον πορτογαλικό κάμπο. Και αυτό γιατί είναι δεδομένο ότι η “συνταγή” του τσακίσματος του κόσμου της εργασίας για το ξεπέρασμα της κρίσης θα καταρρεύσει σύντομα και στην Πορτογαλία, συμπαρασύροντας και τις αυταπάτες για τη χρησιμότητα των “αναγκαίων θυσιών”.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s