Αίγυπτος: η εργατική τάξη και η επαναστατική διαδικασία

Του Celeste Murillo, από την ιστοσελίδα του PTS Αργεντινής

Σχεδόν ένα χρόνο από τις διαδηλώσεις (Ιανουάριο – Φεβρουάριο 2011) που ανέτρεψαν τη 30χρονη δικτατορία του Χόσνι Μουμπάρακ, για άλλη μια φορά χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους στην Αίγυπτο απαιτώντας την πτώση της κυβέρνησης του Ανώτατου Συμβουλίου των Ενόπλων Δυνάμεων (που κυβερνά τη χώρα από την πτώση του Μουμπάρακ). Το έναυσμα γι’ αυτό το δεύτερο κύμα διαμαρτυριών ήταν η προσπάθεια του στρατού να παραμείνει στην εξουσία και μα διατηρήσει το δικαίωμα να ασκήσει βέτο σε οποιαδήποτε αλλαγή στο Σύνταγμα. Παρά τις μαζικές διαμαρτυρίες, κανένα από τα μεγάλα κόμματα που συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία δεν αμφισβήτησε την πολιτική της στρατιωτικής κυβέρνησης και έτσι να δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση για την εργατική τάξη και τη νεολαία.

Μια επαναστατική διαδικασία

Η Αίγυπτος βιώνει μια επαναστατική διαδικασία: οι μάζες με τον αγώνα τους συγκρούστηκαν για βδομάδες με τις κατασταλτικές δυνάμεις, προκαλώντας πολιτική κρίση που ανάγκασε την πτώση του δικτάτορα Μουμπάρακ στις 11 Φεβρουαρίου, 2011. Μετά από αυτό το φθινόπωρο, ο Στρατός, ο οποίος εμφανίζεται ως «φίλος του λαού» κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, οδήγησε μια «μετάβαση» με την υπόσχεση μιας συνταγματικής μεταρρύθμισης και ελεύθερες εκλογές.
Η επαναστατική διαδικασία που άνοιξε στις 25 Ιανουαρίου είχε μια προιστορία χρόνων εργασίας και λαϊκής αντίστασης. Ειδικά οι εργαζόμενοι και οι εργάτες της κλωστοϋφαντουργίας οργάνωσαν δύο μεγάλα απεργιακά κύματα μεταξύ 2006 και 2008 στην πόλη της al-Mahalla. Οι αγώνες αυτοί ήταν πολύ σημαντικοί, διότι η βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας απασχολεί το 48% του εργατικού δυναμικού της χώρας και οι οικοτεχνίες της Αλ-Mahalla όπως η Εταιρεία Νημάτων και Υφασμάτων της Αιγύπτου, απασχολεί 24.000 άτομα (κυρίως γυναίκες). Με αυτές τις απεργίες και τους αγώνες προέκυψε μια διαδικασία αναδιοργάνωσης, γεννήθηκαν ανεξάρτητες συνδικαλιστικές οργανώσεις από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία (μεταφορές, εφοριακοί, εκπαιδευτικοί, κλπ.). Παρά το γεγονός ότι οι εργάτες δεν ήταν το κέντρο των διαδηλώσεων τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο έπαιξαν σημαντικό ρόλο με τις διαμαρτυρίες, απεργίες και αποκλεισμούς καθώς και με την απειλή κλεισίματος της στρατηγικής σημασίας διώρυγας του Σουέζ, συνθέτοντας το φόντο από την πτώση του Μουμπάρακ.
Οι πρώτες εμπειρίες, ακόμα και κάτω από πολύ κακές συνθήκες εργασίας, σήμαινε ότι η αιγυπτιακή εργατική τάξη είχε σημαντικό ρόλο πριν, κατά και μετά την πτώση του Μουμπάρακ.
Εκείνοι που δεν είχαν τίποτα, ούτε καν το δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν, στο πλαίσιο της επαναστατικής διαδικασίας βρήκαν γόνιμο έδαφος για αγώνες και τη δύναμή να προστεθούν στην επιβλητική μαζική κινητοποίηση. Έτσι, όταν ο πολύς κόσμος εγκατέλειψε τις πλατείες και τους δρόμους μετά την πτώση του Μουμπάρακ η εργατική τάξη παρέμεινε στον αγώνα μαζί με τμήματα της νεολαίας.

Μετάβαση με στρατοδικεία και καταστολή

Κατά τη διάρκεια της «μετάβασης» η στρατιωτική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έλαβε υπόψη τα αιτήματα των εργαζομένων και της νεολαίας, που πήραν μέρος στις κινητοποιήσεις αλλά επέβαλε αντιδημοκρατικούς νέους νόμους και απαγόρευση της απεργίας. Αν και η στρατιωτική κυβέρνηση είχε υποσχεθεί να καταργήσει την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» η απαγόρευση παρέμεινε σε ισχύ όπως επίσης και ολόκληρο το κατασταλτικό δίκαιο που ισχύει εδώ και 30 χρόνια. Και ενώ η στρατιωτική κυβέρνηση αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις (διαλύθηκε η μυστική αστυνομία του Μουμπάρακ, νομιμοποιώντας τα κόμματα της αντιπολίτευσης), προσπαθεί ταυτόχρονα να περιορίσει με αντιδραστικούς νόμους και διατάγματα τα πιο βασικά δικαιώματα. Επίσης, το παλιό καθεστώς επιβιώνει σε στρατοδικεία, τα οποία παραμένουν σε λειτουργία: από την πτώση του Μουμπάρακ έχουν καταδικαστεί 12.000 νέοι, εργαζομένοι και γυναίκες που συμμετείχαν σε απεργίες, διαδηλώσεις και για κριτική του στρατού, ενώ παραμένουν ακόμα ατιμώρητες οι δολοφονίες περισσότερων από 1.000 που πέθανε στα χέρια της καταστολής.
Το διάταγμα που απαγορεύει απεργίες λεει ότι είναι έγκλημα να συμμετέχει κανείς σε οποιαδήποτε ενέργεια που επηρεάζει την ανάπτυξη της οικονομίας.

Η συμμετοχή των εργαζομένων

Μετά την πτώση του Μουμπάρακ, η εργατική τάξη συνέχισε τον αγώνα της: ένα κύμα απεργιών και καταλήψεων που συνδυάζονται πολιτικές και οικονομικές απαιτήσεις, που κυμαίνονται από την αύξηση των μισθών, τον αγώνα, κατά των ιδιωτικοποιήσεων και διευθυντών εταιρειών που ανήκουν στο στενό κύκλο του Μουμπάρακ. Επίσης, επιταχύνθηκε η διαδικασία αναδιοργάνωσης νέων συνδικάτων, ενώ άνοιξαν οι λογαριασμοί με την παλιά συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Ενώ η υπομονή είναι απαραίτητη για τους εργαζόμενους στα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις είναι το τεράστιο χάσμα μεταξύ των μισθών της μιζέριας και τα εκατομμύρια των κερδών των εργοδοτών. Επιπλέον, ο στρατός δεν είναι ουδέτερος σε αυτή τη διαμάχη: και δεν μπορεί να είναι όταν στην ιδιοκτησία του βρίσκονται εταιρίες όπως το μεταλλικό νερό, τα πετρελαιοειδή, εγκαταστάσεις επεξεργασίας νερού, ξενοδοχεία και άλλες υπηρεσίες.
Γι ‘αυτό, αμφισβητώντας το αντι-απεργιακό διάταγμα, μεταξύ Αυγούστου και Σεπτεμβρίου, αναπτύσσεται ένα κύμα αγώνων: για πρώτη φορά μετά από 60 χρόνια σταμάτησαν οι γιατροί και οι εργαζόμενοι στην υγεία σε όλη τη χώρα, και οι δάσκαλοι και υπήρξε μια πολύ σημαντική απεργία των μέσων μαζικής μεταφοράς. Κατά την ίδια περίοδο πρωτοπορία στον τομέα των εργατών είναι οργανωμένη γύρω από μια ομοσπονδία ανεξάρτητων συνδικάτων. Κατειλημμένα εργοστάσια και επιχειρήσεις ζητούν εκ νέου, αυξημένες αποδοχές, ίσους όρους για τις γυναίκες (που πληρώνονται χαμηλότερους μισθούς) και το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι, όπως στην κλωστοϋφαντουργία Ελ-Κομ Shebin την Εταιρεία Νημάτων και Υφασμάτων της Αιγύπτου. Από την άλλη πλευρά, οι εργαζόμενοι στη Διώρυγα του Σουέζ, τον Φεβρουάριο έδειξαν τη δύναμή τους, απειλώντας να σταματήσουν επ’ αόριστον τη λειτουργία του καναλιού από το οποίο διέρχονται καθημερινά 2 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και αντιπροσωπεύει μια σημαντική πηγή εσόδων για τη χώρα. Αυτά τα μικρής κλίμακας παραδείγματα δείχνουν τις μεγάλες δυνατότητες της δράσης των εργαζομένων ως μέρος της επαναστατικής διαδικασίας, ενώ συνδέει την κινητοποίηση και τον αγώνα της νεολαίας και του λαού γενικότερα.
Ένα μάθημα που άφησε αυτούς τους μήνες των διαδηλώσεων στην Αίγυπτο είναι ότι κανένα από τα στοιχειώδη δημοκρατικά αιτήματα, τα οποία ήταν η μηχανή της επαναστατικής διαδικασίας δεν μπορεί να επιτευχθεί στο πλαίσιο του καπιταλισμού (είτε υπό τη διεύθυνση του στρατού ή κάτω από τα κόμματα που σήμερα συμβιβάζονται με τη στρατιωτική χούντα). Μόνο η εργατική τάξη, παίρνοντας στα χέρια της όλα τα αιτήματα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, μπορεί να οδηγήσει στον τελικό αγώνα για τη δικαίωσή τους. Όπως όλα δείχνουν η πτώση της δικτατορίας του Μουμπάρακ σημαίνει μόνο την αρχή μιας βαθύτερης πάλης για τον τερματισμό της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s