Η δικτατορική δημοκρατία* στη νέα εποχή της Ευρώπης και μια επανάσταση βουτηγμένη στο αίμα στο Μπαχρέιν

Η δουλειά αυτών των προδοτών δεν θα περάσει χωρίς τιμωρία
Το χέρι της δικαιοσύνης είναι μακρύ
Θα τους πιάσει όπου κι αν πάνε
Όσο κι αν κρυφτούν μέσα στο σκοτάδι τους
Τα μάτια της ασφάλειας είναι ανοιχτά
Και η δικαιοσύνη δεν θα δείξει έλεος
Θα τους εντοπίσει

Αυτός που δεν είναι με το καθεστώς
Είναι ενάντια στο καθεστώς

Καμία συγχώρεση

(Δηλώσεις δημοσιογράφων της κρατικής τηλεόρασης στο Μπαχρέιν τις ημέρες της επανάστασης για καταζητούμενους αγωνιστές Νοέμβριος 2011)

Η καταστολή ως τρόπος αναπαραγωγής της εξουσίας και του κεφαλαίου

Του Άρη Λέονα (από το https://kokkinoi.wordpress.com)

Η οριακότητα της σημερινής κατάστασης σε Ελλάδα και Ευρώπη

Η πορεία της ζωής μας τα τελευταία δύο χρόνια μας έφερε μέσα από αλλεπάλληλα μνημόνια, υποσχέσεις, ακυρώσεις ψευδαισθήσεων για την κρίση και για τις προθέσεις των από πάνω στην κατάσταση του οριακού. Οριακή η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, οριακή η χρεοκοπία, οριακή η δημοκρατία που γνωρίζαμε – ή μάλλον καλύτερα, το όριο αυτό έχει ξεπεραστεί κανονικά μετά τα πραξικόπηματα Παπαδήμου, Μόντι και την ανακοίνωση για μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης από Μέρκελ, Σαρκοζί στις 24 Νοεμβρίου 2011 – οριακή η επιβίωση για όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη με ρυθμούς διαφορετικούς αλλά συνεχώς συγκλινόμενους, οριακή η αποτελεσματικότητα των κλασσικών εργαλείων άσκησης της πολιτικής των δυνάμεων του κεφαλαίου αλλά και των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας, οριακή η «υπομονή» των εργαζομένων και ανέργων με κάθε μεγάλο ραντεβού στο δρόμο τα τελευταία δύο χρόνια να βάζει στο μυαλό όλων – μήπως σήμερα θα πέσουν, μήπως σήμερα κάνουμε το ντου το τελικό (αλήθεια τελικά ποιό είναι το τελικό ντου;), οριακή η κραυγή των μαζών που φτωχοποιούνται μαζικά, που οδηγούνται στη μετανάστευση χωρίς ελπίδα, που οδηγούνται στα συσσίτια, στην εξαθλίωση και στο σίγουρο μαύρο μέλλον. Οι κραυγές των κομματιών που δέχονται οικονομική επίθεση βέβαια διαφοροποιούνται. Η μεσαία τάξη, αυτή που είχε επιβιώσει από την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού από τη δεκαετία του 1980 και μετά καθώς και τα μικρομεσαία στρώματα που είχαν στήσει μια ζωή πάνω στην κατανάλωση μέσω του δανεισμού, κραυγάζει μαζί με τα στρώματα της κοινωνίας που καταλαβαίνουν πλέον ότι η εργασία και η ανεργία θα είναι μόνιμα στην ατζέντα του καθημερινού τους άγχους. Μαζί με αυτούς κραυγάζουν – σιωπηρά βέβαια – και οι μετανάστες από τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας που ζουν ακόμα και σε καθεστώς καταναγκαστικής εργασίας στην Ελλάδα, βλέπε εδώ1.

Ξέσπασμα και ξετύλιγμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης

Η κατάσταση της οικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 2007 με τα ενυπόθηκα δάνεια στις ΗΠΑ και την κατάρρευση της Lehman Brothers έχει επίσης αλλάξει πολλές φάσεις, με το μηχανισμό της κρίσης να μεταγγίζεται από τον τραπεζικό τομέα στο δημοσιονομικό και να λαμβάνει χαρακτηριστικά χρηματοπιστωτικού πολέμου που καταλήγει σε ταξικό πόλεμο ευρείας έκτασης για τα εισοδήματα και την ιδιοκτησία των μισθωτών, των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών και επιχειρήσεων και προφανώς βίαιη πτώχευση εργαζομένων στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, με τους μισθούς να μην αρκούν ούτε για την αναπαραγωγή τους, δηλ. τα βασικά μέσα επιβίωσης και συντήρησης. Στην κορυφή του παγόβουνου της κρίσης και της επίθεσης της μεγαλοαστικής τάξης σε παγκόσμιο επίπεδο βρίσκονται οι ΗΠΑ και η Ευρωζώνη. Πλέον τα σχέδια του παγκόσμιου καπιταλισμού ακούγονται δημόσια από τα χείλη εκπροσώπων διεθνών χρηματοπιστωτικών θεσμών όπως το ΔΝΤ, μεγαλοεπενδυτών όπως ο Σόρος, και όλων των πολιτικών τους εκπροσώπων από ηγέτες της Ευρωζώνης, καθώς και χυδαίων πιστών ακολούθων τους από το επίπεδο του Παπανδρέου, του Σαμαρά, της Ντόρας, του Καρατζαφέρη έως το βούρκο των ΜΜΕ όπως οι Πρετεντέρηδες, Στάη και Σία, «αναλυτές» του Σκάι του Αλαφούζου, και άλλοι ακόμα πιο γελοίοι όπως Πάσχος Μανδραβέλης και λοιποί πιστοί (για πδ. το πώς είχαν υποδείξει οι ηγέτες του ΔΝΤ και των μεγάλων επενδυτών τη λύση του πραξικοπήματος σε Ελλάδα και Ιταλία προς το παρόν αποτυπώνεται στο άρθρο εδώ). Μόνος στόχος είναι η βίαιη μείωση του εργατικού κόστους, η βίαιη ιδιωτικοποίηση βασικών πόρων κάθε κοινωνίας, όπως γη, νερό, ενέργεια και η βίαιη μετατροπή των πεδίων αναπαραγωγής της ζωής και της εργασίας σε κερδοφόρα μέσω παραχώρησής τους σε ιδιωτικούς επενδυτές. Κι αυτό, όχι γιατί είναι κακοί διαχειριστές της κρίσης οι συγκεκριμένοι, πιστέψτε με θα είχαν βρει άλλους να το κάνουν πιο καλά χωρίς να κραυγάζουν οι κοινωνίες σε Β. Αφρική, Κίνα, ΗΠΑ, Ν. Ευρώπη, αλλά γιατί η σχέση κεφάλαιο βρίσκεται σε βαθιά κρίση ως προϊόν της αναδιάρθρωσης του σύγχρονου καπιταλισμού από τη δεκαετία του 1970 και μετά. Τα χαρακτηριστικά αυτής της αναδιάρθωσης περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων, τη δομική ανεργία μεγάλων κομματιών του πληθυσμού (τα πρώτα δείγματα παίρνουμε στην Ελλάδα, Ισπανία και γενικώς Ν. Ευρώπη) και την αμφισβήτηση του μισθού, επομένως την αμφισβήτηση της αναπαραγωγής των εργαζομένων. Η μάχη δηλ. εκτός από το πεδίο της παραγωγής όπου όποιος εργαζόμενος συμμετέχει θεωρεί εαυτόν τυχερό ανεξάρτητα από τους όρους εργασίας, εξελίσσεται ραγδαία στο πεδίο της αναπαραγωγής, με κομμάτια πληθυσμού να μην μπορούν να επιβιώσουν (γνωστά τα σημάδια της Αργεντινής, της Κίνας, των ΗΠΑ, και πλέον της Ευρώπης). Μια τέτοια κρίση του καπιταλισμού δεν διορθώνεται με κινήσεις γύρω από τα επιτόκια των τραπεζών, τις τιμές των μετοχών, τις μειώσεις των μισθών κατά 100 ευρώ. Απαιτεί ένα νέο παραγωγικό και αναπαραγωγικό υπόδειγμα για τον καπιταλισμό που θα σημαίνει εξαθλίωση και πείνα, συνοδευόμενο από αντίστοιχα πολιτειακά υποδείγματα νέου τύπου αυταρχικών καθεστών (πραξικόπημα Μόντι στην Ιταλία, πραξικόπημα Παπαδήμου στη Ελλάδα). Περισσότερες πληροφορίες για την αναδιάρθρωση του καπιταλισμού μετά του 1970 και τις συνέπειες για τον εργαζόμενο πληθυσμό σε παγκόσμιο επίπεδο βλέπε εδώ2. Στοιχεία επίσης για τη δομική ανεργία μπορεί κάποιος να αναζητήσει στο άρθρο εδώ. Όλα τείνουν προς την κατεύθυνση ενός άγριου καπιταλισμού, του οποίου οι διαχειριστές έχουν ονόματα και διευθύνσεις για να μην πετάμε το μπαλάκι στον τοίχο, βλέπε Παπαδήμος, Μόντι, ΓΑΠ, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, Ντόρα, Κουβέληδες και Ψαριανοί (τελικά η λέξη αριστερά χωράει πολλά).

Κίνηση μαζών και εξεγερμένων

Στην ίδια όμως στιγμή, έχουμε μια άλλη κίνηση έντονη, διεσπαρμένη, σχεδόν ανεξέλεγκτη αλλά σίγουρη και σταδιακά εντεινόμενη. Κινήματα νέα, εξεγέρσεις άγριες. Από τις χώρες της Β. Αφρικής έως τις ΗΠΑ και τη Ν. Ευρώπη τα τελευταία χρόνια έχουμε όλο και μεγαλύτερη ένταση στους αγώνες που συχνά καταλήγουν σε μαζικές εξεγέρσεις όπως αυτές της Αραβικής Άνοιξης. Οι εξεγέρσεις αυτές δεν έρχονται σαν φυσικό φαινόμενο, ούτε ως φυσική συνέπεια της καταπίεσης. Οργανώνονται, συντονίζονται, προετοιμάζονται, παίρνουν μορφές, χαρακτηριστικά, πολιτική έκφραση, αιτήματα και στρατηγικές ανάλογα με το παρελθόν των αγώνων στο συγκεκριμένο πλαίσιο, ανάλογα με την παραγωγική βάση των συγκεκριμένων σχηματισμών, ανάλογα με τη θέση τους στο διεθνές περιβάλλον της παγκόσμιας αγοράς. Το σίγουρο όμως είναι ότι σε πρώτη φάση παίρνουν τη μορφή πλατιών μαζικών λαϊκών κινημάτων στα οποία ακούγεται η λέξη ψωμί (κρίση αναπαραγωγής του παγκόσμιου νέου προλεταριάτου είπαμε πιο πάνω) και η λέξη δημοκρατία (ως έκφραση της κρίσης των πολιτικών συστημάτων διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, είτε καθεστώτα τύπου Μομπάρακ στη Β. Αφρική, είτε καθεστώτα αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπως σε Ελλάδα και Ιταλία προς το παρόν, και μόνο προς το παρόν καθώς η ευρωπαϊκή πολιτική κρίση ήρθε για να μείνει). Η λέξη δημοκρατία, χωρίς βέβαια να καταφέρνει ως κεντρικό σύνθημα να οδηγήσει σε κάποιο νικηφόρο έστω πρώτο μικρό αποτέλεσμα, συσπειρώνει μάζες που εμφανίζονται άλλοτε βίαια και άλλοτε – προσωρινά μόνο – ως μη βίαια από τις πλατείες Ταχρίρ, ως τις Γουόλ Στρητ και τις πλατείες Συντάγματος στα κέντρα συσσώρευσης του σήμερα. Ήδη το κίνημα Occupy έχει δείξει τη μαζική του δύναμη στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη (υπό τη μορφή Αγανακτισμένων, Indignados, Occupy London, Berlin, Frankfurt κτλ). Το 99 % δεν είναι πραγματικότητα ακόμα σε αυτά τα κινήματα, είναι προς το παρόν μια δήλωση. Μια προσπάθεια των κινημάτων αυτών να αναπτύξουν μια γλώσσα που συγκροτεί κάτι το κοινό, μια έννοια κοινής ταυτότητας που απέχει πολύ από την έννοια της εργατικής ταυτότητας όπως την είδαμε να επιβεβαιώνεται στις επαναστάσεις των αρχών του 20ου αιώνα, και να σχηματοποιήσει τον εχθρό στη μάχη που διεξάγεται πλέον σε παγκόσμιο επίπεδο – το 1 %. Από τη μία μεριά βρίσκεται το κομμάτι ανέργων, υποαπασχολούμενων, εργαζομένων σε καθεστώς ομηρείας και φτώχειας, μεταναστών που καταλήγουν δούλοι στα σύγχρονα εργοστάσια των υπογείων των σύγχρονων μητροπόλεων και από την άλλη το 1 % της χρηματοπιστωτικής και βιομηχανικής ελίτ του παγκόσμιου καπιταλισμού και όλων των τμημάτων του κεφαλαίου, μικρότερα ή μεγαλύτερα, που ξέρουν λόγω ταξικής συνείδησης ότι τα συμφέροντα τους ταυτίζονται με αυτά του 1 %. Σε κάθε χώρα οι ελίτ αυτές έχουν τους δικούς τους συμμάχους. Σε κάθε χώρα τα αστικά μπλοκ αναλαμβάνουν να διαχειριστούν έστω και προσωρινά την καπιταλιστική κρίση με ένα και μοναδικό κριτήριο: Την ολοκλήρωση της δεύτερης φάσης αναδιάρθρωσης μετά το 1970 που σημαίνει τη σίγουρη και αδιατάρρακτη εξασφάλιση των συνθηκών αναπαραγωγής της σχέσης κεφάλαιο. Είτε με το στρατό, είτε με πραξικοπήματα νέου τύπου όπως Μόντι και Παπαδήμος, είτε ακόμα για λίγο με κυβερνήσεις εκλεγμένες από την «πλειοψηφία» του λαού σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Για τους διαχειριστές της κρίσης, είτε αριστερόφωνους (υποψήφια σχέδια αναγέννησης του σοσιαλδημοκρατικού διαχειριστή του κεφαλαίου στη Γαλλία, στη Γερμανία και δυστυχώς σιγά σιγά και στην Ελλάδα με κεντροαριστερές φωνές που επιδιώκουν έκφραση της λαϊκής αγανάκτησης) είτε δεξιόφωνους (και κάθε λογής φιλελεύθεροι ή Ρεπουμπλικάνοι), είτε φασιστόφωνους (ΛΑΟΣ στην Ελλάδα) δεν υπάρχει άλλη λύση. Το κεφάλαιο πρέπει να σωθεί. Και το κεφάλαιο σώζεται μόνο με μόνιμο πόλεμο επί του κομματιού των προλετάριων που παραμένουν στο πεδίο της παραγωγής ως εργαζόμενοι, υποαπασχολούμενοι, σύγχρονοι δούλοι και το κομμάτι που συνεχώς αυξάνεται και πετιέται όλο και περισσότερο έξω από το πεδίο της παραγωγής. Αυτό το τελευταίο αμέσως βρίσκει τον εαυτό του αντιμέτωπο με τον εαυτό του ως κεφάλαιο αφού πλέον δεν μπορεί να αναπαραχθεί εκτός της σχέσης κεφάλαιο. Εκεί έρχεται και το όριο των αγώνων που παράγονται σήμερα στην έξαρση της κρίσης.

Το αδιέξοδο παράδοξο του ελληνικού κινήματος – η δύναμη του ως το όριο του

Αν και η κρίση λοιπόν εμφανίζει ασυνέχειες στο ρυθμό σε διαφορετικά εθνικά περιβάλλοντα, βλέπε Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία τουλάχιστον για την Ευρώπη, η απόφαση των αστικών μπλοκ είναι κοινή: Θα το πάμε μέχρι τέλους. Για το λόγο αυτό, και επειδή η Ελλάδα βρέθηκε για ιστορικούς λόγους που δεν είναι θέμα του παρόντος άρθρου3 στην κορυφή του παγόβουνου της κρίσης της ευρωζώνης, θα μείνουμε στη συνέχεια στην ελληνική κρίση. Στο παράδειγμα της ελληνικής κρίσης συνοψίζονται πολλοί παράγοντες που την αναδεικνύουν σε κλειδί για τις εξελίξεις στην ευρωζώνη- τουλάχιστον μέχρι το πραξικόπημα Μόντι στην Ιταλία. Η σημασία της Ελλάδας βέβαια δεν οφείλεται στο μέγεθος της οικονομίας της (αν και παρέμενε στις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη στη δεκαετία 1990-2000 γιατί υπήρχε πλούτος με τη μορφή δανεισμού, τραπεζών που σαρώναν τα Βαλκάνια και στρατού που αντλεί σημαντικούς πόρους4). Στην Ελλάδα παίζονται τα σχέδια των ελίτ, δοκιμάζονται, αναθεωρούνται και ξαναδοκιμάζονται με τη μεγαλύτερη σφοδρότητα και την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, σε αντίθεση με την Ιταλία, υπάρχει – ακόμα τουλάχιστον – μια αριστερά που παίζει κάποιο ρόλο εντός και εκτός Κοινοβουλίου. Η πλήρης αδυναμία ελέγχου της κρίσης χρέους στην Ελλάδα, που και αυτή δεν οφείλεται σε κακούς διαχειριστές αλλά στη συνεχιζόμενη εμβάθυνση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη σε συνδυασμό με την εμβάθυνση της ύφεσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, καθιστά τον κρίκο Ελλάδα κεντρικό για τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις, οριακά μεν αφού πλέον η κρίση περνάει στο κέντρο της Ευρωζώνης. Για περισσότερες πληροφορίες για τις εξελίξεις στην κρίση χρέους και στην εμβάθυνση της ύφεσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο βλέπε άρθρο εδώ.
Η μεγάλη σημασία όμως της κρίσης στην Ελλάδα δεν προκύπτει μόνο από τα στοιχεία του χρέους, της ύφεσης ή κάποιας άλλης ιδιαιτερότητας εθνικού είδους (έχουν αρχίσει και ακούγονται πολλά εξωγήινα για το γιατί οι «μεγάλοι θέλουν να φάνε την Ελλάδα» που τόσο σχέση έχουν με την πραγματικότητα όσο και τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ του γελοίου φασίστα ανθρωπάκου υφυπουργού του πραξικοπήματος, Άδωνη Γεωργιάδη)5. Ήδη τα κινήματα σε παγκόσμιο επίπεδο (Occupy πλέον σε όλες τις γωνιές του πλανήτη με κέντρο τις ΗΠΑ) αλλά και το ελληνικό κίνημα έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι η κρίση είναι κατ’ αρχάς παγκόσμια, ιδιαιτέρως κρίση της ευρωζώνης, αλλά και ότι η μέθοδος που εφαρμόζεται από τις αστικές τάξεις σε όλες τις χώρες είναι στο οικονομικό επίπεδο η λιτότητα, δηλ. η βίαιη φτωχοποίηση πληθυσμών, και η μετατροπή των εργαζομένων σε σύγχρονους σκλάβους, και στο πολιτικό επίπεδο η μετατροπή της παλιάς κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας σε νέου τύπου αυταρχικά καθεστώτα, βλέπε πραξικοπήματα σε Ελλάδα και Ιταλία της τελευταίας βδομάδας.
Στην Ελλάδα υπάρχουν μια σειρά από παράμετροι που καθιστούν την κίνηση του κινήματος μια διαλεκτική μεταξύ παλιών και νέων εργαλείων της ταξικής πάλης από την πλευρά του προλεταριάτου που βρίσκει τον εαυτό του συνεχώς μπροστά σε ένα τοίχο, τον τοίχο της καταστολής, πολιτικής, θεσμικής και ουσιαστικά αστυνομικής. Στην Ελλάδα, στη γραμμή αγώνων της τελευταίας περιόδου αναδιάρθρωσης της σχέσης κεφάλαιο, οι αγώνες έχουν περάσει από μορφές που σταδιακά είδαμε να συνομιλούν με αγώνες στην ευρύτερη γεωπολιτική γειτονιά. Ο Δεκέμβρης του 2008 με την εξεγερσιακή δύναμη που έφτασε στο όριο του συνομίλησε με την εξέγερση των προαστίων του Παρισιού το 2005, τα φοιτητικά κοινήματα με συγκρουσιακά χαρακτηριστικά του 2006-07 συνομίλησαν με αντίστοιχα κινήματα σε Ιταλία και Αγγλία (πρόσφατα), το κίνημα των πλατειών και των Αγανακτισμένων συνομίλησε με τα κινήματα των πλατειών στην Β. Αφρική, στην Ισπανία και πλέον στις ΗΠΑ και σε πολλά κέντρα συσσώρευσης του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.
Το κίνημα στην Ελλάδα φαίνεται να πλησιάζει σε μια πρώτη οριακή στιγμή του – στην έκφραση αντίστοιχων σχεδίων στο θέατρο της πολιτικής σκηνής. Από φωνές εντός αριστεράς που μιλούν για εργατική δημοκρατία, εργατική εξουσία, σοσιαλιστική κ.ο.κ. (ποιά εργατική ταυτότητα που πατάει στη σύγχρονη παραγωγή θα υλοποιήσει το σχέδιο απελευθέρωσης της κοινωνίας;), φωνές που επιδιώκουν μια σοσιαλδημοκρατική απόπειρα αναδιανομής του πλούτου (ποιού πλούτου, αυτού που περιμένει τη μαζική απαξίωση στις οδούς ροής του κεφαλαίου που λέγονται σπρεντς, ομόλογα, μετοχές κ.α.;) και βέβαια φωνές από την άλλη πλευρά που ήδη υλοποιούν το σχέδιο δικτατορικής δημοκρατίας στη νέα σελίδα της μεταρρυθμιζόμενης Ευρώπης με το πραξικόπημα Παπαδήμου από τα κόμματα της δεξιάς πτέρυγας του κεφαλαίου (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ – ήθελε κι η Ντόρα, ήθελε κι ο Κουβέλης αλλά σε επόμενη φάση, όχι ακόμα).
Σε αυτό το πλαίσιο δυστυχώς τα διλήμματα που φαίνεται να εισάγει η αριστερά στο κίνημα (με τη μορφή ερωτημάτων μέσα ή έξω από το ευρώ, αναδιανομή του πλούτου ή λαϊκή εξουσία, εργατική δημοκρατία ή σοσιαλιστική κυβέρνηση, κυβέρνηση της αριστεράς με υποψήφιους πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής που επιδιώκουν μια παρουσία στην επόμενη περίοδο ίσως αριστερόφωνης διαχείρισης της κρίσης του κεφαλαίου) το μόνο που καταφέρνουν είναι να ενδυναμώνουν τη δύναμη της νέας αντεπανάστασης που γεννιέται πάντα σε κάθε κρίση της σχέσης κεφάλαιο. Και εκεί κρύβεται το αδιέξοδο παράδοξο του ελληνικού κινήματος, από τη μία να μετράει πολυάριθμες μεγάλες στιγμές κινηματικών συγκρούσεων (με διάφορες μορφές από απεργίες, καταλήψεις, πλατείες, συγκρούσεις), να μετράει ποσοστά στα γκάλοπ αριστεράς που να φτάνουν το 25 με 30 % – ως άθροισμα των ποσοστών ΚΚΕ, Σύριζα, Ανταρσύα και λοιπά – (γι’ αυτό και φωνάζει η λαϊκή δεξιά και οι γνήσεις φασιστικές φωνές προς την Ευρώπη ότι έτσι όπως χειρίζεστε την κρίση στην Ελλάδα θα φέρετε την αριστερά στην εξουσία) και να μη μπορεί να περάσει σε επόμενο ορατό τουλάχιστον στάδιο συγκρότησης των δυνάμεων των προλετάριων με τρόπο που να γεννά ελπίδες. Ενώ από τη μία υπάρχουν δηλαδή αριστερά κόμματα και οργανώσεις (αριστερές ή αναρχικές) που συγκροτούν αγωνιστές/στριες που ειλικρινώς επιδιώκουν την ανατροπή του παρόντος συστήματος, από την άλλη τους εγλωβίζουν σε συζητήσεις, πρακτικές και τελικά δρόμους που δεν μπορούν να πάνε τον αγώνα στο επόμενο βήμα. Η ενότητα που αποτελεί μόνιμη επωδός κάποιων κομματιών της αριστεράς γίνεται αντιληπτή μόνο ως ενότητα τυπική στα πλαίσια φορέων, όπως ο Σύριζα και ο Ανταρσύα, είτε ενότητα των ηγεσιών (σε μια μορφή μετώπου, κυβέρνησης). Η ενότητα όμως στον αγώνα μέσα, στις συγκρούσεις με τον αντίπαλο σε όλα τα επίπεδα (από το Κοινοβούλιο, μέχρι τις καταλήψεις, τις πορείες, τις πλατείες και τις συγκρούσεις με την αστική τάξη που εμφανίζεται με τη στολή της αστυνομίας αποκλειστικά στο όριο της μάχης), διαλύεται με την πρώτη στιγμή, με το πρώτο συμβάν. Την ώρα που οι αριστεροί αγωνιστές/ριες θα έπρεπε να οργανώνονται μαζί με τους εξαθλιωμένους, να οργανώνουν συσσίτια, στέγαση, καταλήψεις χώρων αναλώνονται σε συζητήσεις για το αν πρέπει να κάνουμε αναδιαπραγμάτευση του χρέους, στάση πληρωμών, εθνικοποίηση ή κοινωνικοποίηση των τραπεζών, αν το επαναστατικό κόμμα θα φτιαχτεί με υπογραφή της Παπαρήγα και του Τσίπρα ή αν θα προκύψει κάτω υπό την πίεση του λαού κ.ο.κ.
Η νέα περίοδος της πολιτικής πραγματικότητας στην Ευρώπη ουσιαστικά, με τον ένα ή άλλο τρόπο, αναιρεί τη λειτουργία των αστικών κομμάτων, αριστερών και δεξιών, ως κανάλια έκφρασης και απορρόφησης των αντιδράσεων/επιθυμιών της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Οι βίαιες αλλαγές στη σχέση κράτους-κοινωνίας των πολιτών μέσα σε περίοδο δομικής κρίσης του κεφαλαίου παράγουν τις δυνατότητες συγκρότησης νέων πολιτικών πρακτικών και νέων εργαλείων ταξικής πάλης μέσα από τη ρήξη με τα αδιέξοδα σχήματα του παρελθόντος.
Οι μετανάστες, οι άνεργοι, οι νέοι/ες εξαθλιωμένοι των 12ωρων δουλειών και των μεροκαμάτων της φτώχιας συναντήθηκαν το Δεκέμβρη του 2008 και αποπειράθηκαν να βρουν νέους τρόπους οργάνωσης και σύγκρουσης. Αυτό ίσως είναι και ένα από τα προβλήματα του κινήματος στην Ελλάδα. Ότι ο Δεκέμβρης ήρθε νωρίς. Μεγάλη η συζήτηση για το Δεκέμβρη, πολλά που μπορούν να ειπωθούν. Ένας Δεκέμβρης δεν οργανώνεται, δεν προβλέπεται, δεν ρυθμίζεται και τελικά δεν ελέγχεται. Ναι. Όμως η διαλεκτική των νέων πολιτικών πρακτικών με τις υπάρχουσες ιστορικές δομές μόνο μπορούν να δώσουν στο κίνημα ένα επόμενο βήμα. Σίγουρο επίσης είναι όμως ότι μόνο η μαζική ειρηνική πορεία των 100.000, των 200.000, των 500.000, των … πόσων τελικά, που θα πιέσουν τις κυβερνήσεις σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο να «αλλάξουν πολιτική» χτυπάει τα μούτρα της συνεχώς μέχρι την πολιτική ήττα που θα καταδικάσει γενιές στην εξαθλίωση. Το δίλημμα όμως δεν είναι Δεκέμβρης 2008 ή επανάσταση με λενινιστικό κόμμα ή κυβέρνηση της Αριστεράς που θα κάνει αναδιανομή. Το δίλημμα είναι η αντιστροφή του. Μάχη με τις δυνάμεις της καταστολής σε όλα τα επίπεδα, πολιτικής, θεσμικής, αστυνομικής, στρατιωτικής. Ειρηνικοί μέχρι να επιτεθούν. Οργανωμένοι μέχρι να μας διαλύσουν. Κατάληψη των πλατειών και των κέντρων αγώνα (ούτε κέντρα αγώνα δεν καταφέραμε να συγκροτήσουμε, πώς θα πέσει η κυβέρνηση) μέχρι να μας διώξουν. Αλλά θα δίνουμε μάχες πολιτικές, οργανωτικές, συγκρουσιακές. Κι όταν το κίνημα πέφτει σε ένταση οργανώνουμε συσσίτια, καταλαμβάνουμε και οργανώνουμε στέγες, περίθαλψη που απαντάνε στις άμεσες ανάγκες των πολλών. Το μόνο που έχουμε είναι ότι είμαστε πολλοί. Τίποτα άλλο δεν έχουμε σχεδόν πλέον.
Από τη διαλεκτική του κινήματος του Δεκέμβρη 2008 με τα κινήματα των Αγανακτισμένων και τις απεργίες των τελευταίων χρόνων οδηγούμαστε σε μια παθητικότητα που υποκρύπτει τους μεγαλύτερους κινδύνους – ακόμα κι αν εκφραστεί ως εκλογική συσπείρωση ψηφοφόρων της αριστεράς που την ίδια στιγμή θα βλέπουν την επιβίωση τους να απειλείται, βουτώντας όλο και περισσότερο σε μια μαζική παθητικότητα ως έκφραση της ανέχειας και της κατάθλιψης.

Το πραξικόπημα Παπαδήμου και μια επανάσταση βουτηγμένη στο αίμα στο Μπαχρέιν

‘Ηδη τα πρώτα δείγματα από το πραξικόπημα Παπαδήμου, στο οποίο συμμετέχουν όλα τα κόμματα που συνομιλούν ακόμη δυστυχώς με σημαντικά κομμάτια του πληθυσμού (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, Κουβέληδες, Ψαριανοί και από κοντά δειλά οι Οικολόγοι-Πράσινοι), είναι σαφή. Τα κινήματα Δεν Πληρώνω, η κατάληψη της ΔΕΗ, κάθε αγωνιστική έκφραση που επιδιώκει ουσιαστική και όχι ρητορική σύγκρουση με τα σχέδια εξαθλίωσης των προλετάριων συναντά μπροστά της ένα και μόνο πράγμα, την καταστολή. Αυτό είναι και το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης. Αν ο Παπαδήμος δεν ολοκληρώσει το σχέδιο της καταστολής του κινήματος με κάθε μέσο, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Αυτό πλέον βέβαια γενικεύεται στην Ευρώπη μετά τις τελευταίες δηλώσεις Μέρκελ, Σαρκοζί για μεταρρύθμιση της ευρωζώνης και μετατροπής της σε δημοσιονομική ένωση, δηλ. μετα-δημοκρατική, δικτατορική, πείτε το όπως θέλετε, κατάσταση. Η καταστολή στις σημερινές συνθήκες κρίσης του κεφαλαίου αποτελεί το τελευταίο, πάντα οριακό, αλλά μοναδικό μέσο αναπαραγωγής του υπάρχοντος παραγωγικού συστήματος, του καπιταλισμού, της σχέσης δηλαδή κεφάλαιο που διαπερνά σήμερα κάθε στιγμή της ζωής των ανθρώπων. Η καταστολή αυτή γεννάει τη δική της ιδεολογία, θα αποπειραθεί να φτιάξει στο θέατρο της πολιτικής σκηνής νέο λόγο που να αξιώνει το κοινό καλό, το κοινό αίσθημα δικαιοσύνης για τους πολλούς. Βέβαια τίποτα δεν θα μπορεί να εξασφαλίσει την ευστάθεια του σαν πολιτικό σχήμα, αφού η σχέση κεφάλαιο θα εξακολουθεί να πετάει κομμάτια του προλεταριάτου έξω από την παραγωγή και να καταπιέζει όλο και περισσότερο όσα παραμένουν εντός (πώς θα παραχθεί το κέρδος αλλιώς;).
Μια επανάσταση που παρέμεινε εκτός της ευρύτερης προσοχής (και των ΜΜΕ και των κινημάτων όμως δυστυχώς) είναι η επανάσταση στο Μπαχρέιν. Ακολουθώντας τη γραμμή των εξεγέρσεων της Β. Αφρικής που ξέσπασαν πριν δύο χρόνια σε Τυνησία, Αίγυπτο και διαδόθηκαν κατευθείαν σε όλη τη γειτονιά αυτή του κεφαλαίου, η επανάσταση στο Μπαχρέιν έφτασε στο όριο της που ήταν η πιο βίαια ίσως μορφή καταστολής που έχει συναντήσει σύγχρονο κίνημα τα τελευταία δύο χρόνια. Το κίνημα έχοντας ως βασικό αίτημα τη δημοκρατία, κάποιου τύπου αστική δημοκρατία, παρά τη μαζικότητα και την αγωνιστικότητα των εξεγερμένων κομματιών της κοινωνίας, συνάντησε μπροστά του στρατούς, αστυνομίες, στρατούς άλλων χωρών και τη συνεχή επίθεση με όπλα σε σώματα ειρηνικών διαδηλωτών που έπεφταν με τα απροστάτευτα κορμιά τους πάνω στις σφαίρες του κεφαλαίου. Το νοσοκομείο του Σαλαμανία έγινε τελικά το κέντρο αγώνα, γιατί όπου αλλού τους σκότωναν. Τελικά έγινε και επίθεση στο ίδιο το νοσοκομείο ενώ όλη η προπαγάνδα του κρατικού μηχανισμού στόχευσε τους γιατρούς, οι οποίοι προσέφεραν τις βοήθειες σε χιλιάδες τραυματίες που πέθαιναν στα χέρια τους. Αν αποπειραθεί να εξηγήσει κανείς αυτές τις σκηνές με οριενταλιστικά ντελίρια («εκεί κάτω είναι βάρβαροι» με λίγα λόγια) και όχι να αποπειραθεί τουλάχιστον να δει, τί είναι αυτό σήμερα στην κρίση του κεφαλαίου που δεν αφήνει διεξόδους στους διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας να βρουν τρόπο αναπαραγωγής της εξουσίας τους, του κοινωνικού όλου, τελικά του κεφαλαίου, πέρα από το στρατό, τη φυλακή και τελικά το φόνο, είναι τουλάχιστον καταδικασμένος να αντιμετωπίσει πολύ σύντομα το ίδιο φαινόμενο και στο δικό του χώρο.

Κοινό έδαφος εξεγέρσεων και τρόποι υπέρβασης των ορίων

Η βάση όλων αυτών εξεγέρσεων, παρά τις όποιες διαφοροποιητικές εντάσεις κάθε εθνικού σχηματισμού (Μπαχρέιν, Ελλάδα τί σχέση έχουν;), είναι ότι αμφισβητείται η αναπαραγωγή όλο και μεγαλύτερων κομματιών του πληθυσμού που παλιά λέγαμε εργατική τάξη, μετά εργαζόμενοι, κάπου εκεί προλεταριάτο και πρεκαριάτο, μετά φτωχοί κ.ο.κ. Η λέξη που μπορεί να περιγράψει αυτά τα κομμάτια πληθυσμού (ανάμεσα σε αυτούς εκατομμύρια μεταναστών) δεν είναι εύκολο να σταθεροποιηθεί ακριβώς γιατί η θέση αυτών των πληθυσμών στην παραγωγή δεν επιβεβαιώνεται, δεν σταθεροποιείται όπως σε προηγούμενες περιόδους κρίσης του καπιταλισμού. Η καταστολή εννοείται ότι θα πάρει διαφορετικές μορφές σε κάθε περιοχή του κεφαλαίου (στην Ευρώπη ένας συνδυασμός δικτατορικών δημοκρατιών με παραγωγή νέων ιδεολογικών μορφών από τη μία και αστυνομίας με εξοπλισμό στρατού πόλης από την άλλη). Αυτό εννοείται ότι θα οδηγήσει και σε διαφορετικές μορφές αριστερών επιδιώξεων αντιπαράθεσης. Η μάχη όμως είναι πολύ κοντά, επαναστατικά υποκείμενα δεν υπάρχουν έτσι όπως τα είδαμε να φτιάχνονται στις αρχές του 20ου αιώνα ούτε τα βλέπουμε να συγκροτούνται. Οι αγωνιστές/ριες όμως που είναι μέσα στον αγώνα καθώς και κομμάτια που εξεγείρονται σταδιακά και μέσα στις αντιφάσεις της πορείας τους πρέπει να αρχίσουν να λειτουργούν με όρους που να αντιστοιχούν στην περίοδο. Κάποια βασικά σημεία έχουν αρχίσει να συζητώνται εντός του κινήματος, αλλά μόνο η συνεχής ρήξη μέσα στον αγώνα (συγκρουόμαστε ή όχι τελικά με τις δυνάμεις καταστολής κάπως-κάπου-με κάποιον τρόπο, πάμε στις γειτονιές να οργανώσουμε συσσίτια ή περιμένουμε από κάπου να εκφωνηθεί ένα πρόγραμμα επαναστατικό που θα συμπαρασύρει τις μάζες και θα πάρει την εξουσία – ποιά είναι τελικά η εξουσία που θα πάρουμε;), αναλαμβάνουμε τρόπους αναπαραγωγής μας και επιβίωσης μας με δομές από κάτω που θα είναι την ίδια στιγμή και σε συνεχή συνομιλία με τα κινήματα και τις κεντρικές πολιτικές επιθέσεις, πάμε στην απεργία των χαλυβουργών, της ΔΕΗ, των επιτροπών Δεν Πληρώνω κ.ο.κ. μέχρι τελικής μάχης αν χρειαστεί ή περιμένουμε κάθε μικρό ή μεγάλο στρατηγό να μας δώσει τη συνταγή της μάχης από τους καναπέδες και τις οθόνες των υπολογιστών μας;). Αν περνάμε από τους αγώνες για να πούμε μεγαλοφώνως «Κι εμείς μαζί σας είμαστε», με τον ένα ή άλλο τρόπο, αριστεροί ή αναρχικοί, είμαστε όλοι μαζί καταδικασμένοι σε μια αντεπανάσταση που θα νικήσει πριν τη μάχη.
Ο αντίπαλος έχει σηκώσει τον πήχη πολύ ψηλά. Η αναπαραγωγή μας απειλείται. Τη μάχη θα τη δώσουμε παντού, με όλα τα μέσα. Τα διλήμματα βία-μη βία, λαϊκό μέτωπο ή ενιαίο μέτωπο, Κοτζιάς ή Κωνσταντόπουλος, Στάλιν ή Μπρέζνιεφ, μας οδηγούν σε μια παθητική ήττα που θα σημάνει και την επικράτηση των σχεδίων της φράξιας του κεφαλαίου που λέγεται ΔΝΤ-Σόρος-Μέρκελ-Σαρκοζί-Μόντι-Παπαδήμος. Δηλαδή την αναδιάρθρωση του καπιταλισμού με όρους εξαθλίωσης, δουλείας και στο όριο αυτών τη μάχη στο δρόμο με γυμνά κορμιά, απροστάτευτα.

Έχουμε ακόμη ελπίδα;

Και πού παράγεται τελικά η ελπίδα; Πού παράγεται η ουτοπία; Στο ότι όλα συγκλίνουν προς μια παραγωγή της ιστορίας σήμερα όπου ο αγώνας, η ρήξη, η επανάσταση παράγεται ξανά μετά από πολλές δεκαετίες στη γειτονιά αυτή του κεφαλαίου. Παράγεται όμως ως συνεχές αδιέξοδο παλιών σχεδίων αγώνα, ως συνεχής κίνηση εξεγερμένων και αγωνιστών/ριών, που αντί να απογοητεύονται που δεν έρχεται ένας Λένιν να μας σώσει, παράγουν οι ίδιοι την επόμενη ημέρα της εξέγερσης, παράγουν μέσα στην πρακτική και το λόγο του αγώνα τον κομμουνισμό της ιστορικής αυτής περιόδου που εγκαινιάστηκε με την είσοδο στο νεοφιλελευθερισμό και επιχειρεί να ολοκληρωθεί με τη νέα επίθεση του που τώρα περνάει από τη γειτονιά μας.
Το πρόβλημα της ιστορικής αριστεράς στην Ελλάδα και γενικότερα στην Ευρώπη τελικά, δεν είναι ότι «δεν έχουμε έναν νέο Λένιν». Είναι ότι έχουμε χιλιάδες μικρούς και μεγάλους Λένιν που θεωρούν ότι εντάσσονται ήδη σε ένα επαναστατικό υποκείμενο. Δεν εντάσσονται. Ούτε θα δώσουν ποτέ τη μάχη της επανάστασης, αυτού του άλματος στη γραμμή των αγώνων, έτσι όπως δρουν. Η ελληνική αριστερά, στο μακροσκοπικό επίπεδο και όχι σε μοριακές σκέψεις και πράξεις εδώ και εκεί, δεν μπορεί να δει στους σύγχρονους αγώνες ότι γεννιέται η δυνατότητα μιας νέας επανάστασης, που δεν παίρνει τη μορφή του κομμουνιστικού κόμματος της Ρωσίας του 1917. Η ιστορική ήττα του λενινισμού γέννησε την αδυναμία μιας πράξης που στοχάζεται τον εαυτό της, μια πράξη που παίρνει ρίσκα, μια πράξη που παράγει νέο λόγο και παίρνει πρωτοβουλίες μέσα στο κίνημα, όχι πριν από αυτό, ούτε μετά από αυτό, αλλά πάντα μέσα σε αυτό που δίνει λύσεις στις ανάγκες του αγώνα, που τον πάει ένα βήμα παραπέρα μέσα από τη συνεχή ρήξη με τον εαυτό της και το παλιό. Η πράξη και ο λόγος που δεν επιδιώκουν επιβεβαίωση αλλά ακριβώς το αντίθετο, τη ρήξη με το παλιό. Είναι λυπητερό να διακρίνει κανείς αριστερά αλλά και αναρχικούς στην πλατεία Συντάγματος να προσπαθούν να επιβεβαιώσουν την ορθότητα της αναρχίας ή της αριστεράς μέσω του ιστορικού επιχειρήματος – και μόνο. Η δίνη της κρίσης του κεφαλαίου δεν θα ισορροπήσει στην Ευρώπη επιστρέφοντας σε προηγούμενη κατάσταση, ούτε μας οδηγεί στη τσαρική Ρωσία των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Ίσως τελικά το κίνημα Occupy στις ΗΠΑ και τα κινήματα των Αραβικών εξεγέρσεων να είναι τα πιο ελπιδοφόρα κινήματα στο σύγχρονο ιστορικό πλαίσιο της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν κανάλια ενσωμάτωσης του σε παραδοσιακά σχέδια που είναι εδώ και δεκαετίες καταδικασμένα στην αποτυχία. Όχι εκ του αποτελέσματος. Αλλά επειδή δεν παράγουν μαρξιστική επαναστατική θεωρία ως πράξη στο παρόν της σύγχρονης ταξικής πάλης, της τωρινής κρίσης της σχέσης κεφάλαιο.
Η ουτοπία παράγεται σε εκείνες τις φωνές των εξεγερμένων της Αιγύπτου, σε εκείνες τις φωνές των εξεγερμένων που τραγουδάνε κλαίγοντας στο Μπαχρέιν, στις πλατείες Συντάγματος που ακούγεται μια κρητική λύρα όταν τα ΜΑΤ επιτίθενται από παντού, στους δρόμους της Αθήνας όταν ο Δεκέμβρης του 2008 έκανε τα πρώτα του βήματα, πριν φτάσει στο όριο του. Σε αυτούς τους δρόμους που τώρα είναι άδειοι. Γιατί κλειστήκαμε στα διλήμματα του παρελθόντος. Ενώ το μέλλον μας φωνάζει να βγούμε μπροστά. Η αριστερά στην Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει το κοινωνικό-πολιτικό έδαφος που θα συνεισφέρει με αγωνιστές/ριες και θα μπορεί ταυτόχρονα να συνομιλεί με μεγαλύτερα ακροατήρια.
Αλλά ας αφήσει στην άκρη τις διαχειρίσεις. Αυτά, δυστυχώς ή ευτυχώς, μας τέλειωσαν.
Στο παρόν των αγώνων και στο σύγχρονο της κρίσης βρίσκουμε τους εαυτούς μας συντρόφους από την αρχή με στόχο να οδηγήσουμε τα πράγματα στη ρήξη που απαιτείται. Δεν χαιρετίζουμε τους αγώνες με διθυραμβικούς λόγους. Ούτε με ευχές και προσευχές. Ούτε τους καταγγέλουμε από κάποιο άμβωνα. Τους καταννούμε και παίρνουμε μέτρα ώστε να συνεχισθούν και να φτάσουν στο όριο τους. Και εκεί είμαστε πάλι σύντροφοι για να υπερβούμε το όριο. Ως ρήξη, όχι ως επιβεβαίωση. Και σίγουρα, καλύτερα ποσοστά για αριστερόφωνους φορείς σε ένα Κοινοβούλιο που πλέον δεν το χρειάζεται η ίδια η αστική τάξη θα τείνουν σταδιακά να παριστάνουν μια νεκρή πολιτική σκέψη και πράξη.
Η ύλη στις ημέρες μας μοιάζει αισιόδοξη σε αντίθεση με τη σκέψη που απογοητεύεται καθώς εξακολουθεί να αποφεύγει να στοχαστεί πάνω στους αγώνες του σήμερα. Οι αριστεροί στην Αίγυπτο απογοητεύονται που δεν είχαν προλάβει να φτιάξουν επαναστατικό υποκείμενο για να φέρουν εις πέρας τη δική τους επανάσταση. Οι αριστεροί στην Ελλάδα απογοητεύονται γιατί δεν εισέρχονται οι χιλιάδες κόσμου στις οργανώσεις τους να υλοποιήσουν το δεδομένο σχέδιο ανατροπής ή γιατί δεν εμφανίζονται στη γωνία του δρόμου με μια ταμπέλα που να γράφει «Είμαστε η εργατική τάξη. Θέλουμε την εξουσία». Η ταυτότητα όμως φτιάχνεται στο παρόν όλων αυτών αγώνων. Δεν έχουμε παρά να ενώσουμε τη μαρξιστική θεωρία με την πράξη, σαν σύντροφοι.
Πολλά τα ερωτήματα μπροστά μας. Το θέμα είναι να βρούμε τα σωστά.

Για την επανάσταση στο Μπαχρέιν ένα ντοκυμαντέρ – μέσα στο σοκ που προκαλεί – είναι στην αγγλική γλώσσα εδώ

* Με βάση τη γραμμή των θεωρητικών Ζαν Μποτέν, Καρλ Σμιτ και σήμερα Μπαλιμπάρ ένας ίσως πιο δόκιμος όρος είναι η έννοια «Δικτατορία των Κομισάριων». Οι εξελίξεις στα πράγματα θα σταθεροποιήσουν και το όνομα για την νέα πολιτειακή μορφή που παίρνει η αστική δημοκρατία στην περίοδο αυτή της κρίσης του καπιταλισμού.

1 Άρθρο για την καταναγκαστική εργασία, δηλαδή σύγχρονοι δούλοι, σε Ελλάδα, Γερμανία, Λιθουανία, Ην.Βασίλειο και Τουρκία εδώ και συζήτηση για τη σύγχρονη δουλεία στον Αραβικό κόλπο εδώ.

2 Περισσότερα στοιχεία για χαρακτηριστικά των σύγχρονων αγώνων και του πώς συνδέονται με την κρίση στο πεδίο παραγωγής και αναπαραγωγής στο σύγχρονο αναδιαρθρωμένο καπιταλισμό, ο αναγνώστης παραπέμπεται στις αναλύσεις του περιοδικού Blaumachen.

3 Υπάρχει εκτενής αρθρογραφία πλέον που εξηγεί πώς φτάσαμε εδώ και δεν αναλώνεται σε προπαγάνδες που κοιτούν σε δημοσίους υπαλλήλους, σε συντεχνίες, σε τεμπέληδες Έλληνες ή ό,τι άλλο τρελό γουστάρει κάθε μικρός ή μεγάλος «στοχαστής» και «αναλυτής» της αυλής των Αλαφούζων, των Μπόμπολων, των ΣΕΒ. Ο τρόπος με τον οποίο η νεοφιλεύθερη πολιτική που ασκήθηκε με την ολοκλήρωση της πρώτης τετραετίας της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ του 1981 και συνεχίστηκε με διάφορες παλινδρομήσεις από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με το χέρι του Καρατζαφέρη και άλλων πιστών φασιστοειδών, πέρασε μέσα από τις δόξες του έθνους όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες και η εκσυγχρονιστική φούσκα του χρηματιστηρίου και του Σημίτη – με πρωταγωνιστή τον Παπαδήμου που έχρισαν τώρα πρωθυπουργό, γίνεται σαφής σε πλήθος άρθρων στο ίντερνετ και σε έντυπα της αριστεράς όλου του φάσματος. Ενδεικτικά αναφέρονται εδώ μόνο τα εξής:

4 Η ελληνική οικονομία αντιστοιχεί περίπου στο 2 % περίπου του ΑΕΠ της ευρωζώνης σε σύγκριση με την ιταλική που αντιστοιχεί περίπου στο 25%.

5 Το τί παίζεται, γράφεται, ακούγεται στα τηλεοπτικά παράθυρα στις ημέρες μας για την ελληνική κρίση δυστυχώς θυμίζει μαύρες εποχές μεσοπολέμου όπου ένας «μισότρελος» – κατά την μετέπειτα αστική προπαγάνδα – οργάνωνε την μεγαλύτερη ταξική αντεπίθεση του καπιταλισμού που και τότε έτρεμε πατώντας πάνω στον εθνικισμό εκείνης της εποχής. Αντίστοιχα σήμερα έχουν αρχίσει να αρθρώνονται διάφορες φωνές εντός και εκτός κοινοβουλίων, δυστυχώς και αριστερά και δεξιά, που εμφανίζουν ένα νέο είδος πατριωτισμού άκρως επικίνδυνου που υποκρύπτει θέλοντας και μη τον ταξικό χαρακτήρα της ασκούμενης πολιτικής. Το ζήτημα της χρήσης του εθνικού λόγου ως τρόπο συσπείρωσης κομματιών που διαμαρτύρονται μας οδήγησε στο παρελθόν σε ήττες και αντεπαναστάσεις χωρίς να το επιδιώκουν από την αρχή τα επιτελεία που το επέλεξαν. Το ζήτημα δεν είναι αν μιλάς για την Ελλάδα και τη χώρα – το ζήτημα είναι τί πάς ακριβώς να οργανώσεις, μαζί με ποιούς και πόσο ισχυρά είναι τα κομμάτια του κεφαλαίου που θα δεχθούν να συνεργαστούν μαζί σου σε μια εθνικο-μετωπική πολιτική συνάντηση. Το κεφάλαιο όταν απειλείται, τα παίζει όλα για όλα. Και τα μαθήματα του παρελθόντος καλό είναι να τα ξαναδούμε στο βαθμό που μας επιτρέπει η ταχύτητα της επίθεσης που δεχόμαστε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s