Τώρα είναι η ώρα! Να τους ανατρέψουμε!

Ανακοίνωση του Κόκκινου

  • Κάτω η κυβέρνηση της κοινωνικής αντεπανάστασης!
  • Κυβέρνηση «έκτακτης ανάγκης» της Αριστεράς με πρόγραμμα ανατροπής του «καθεστώτος» του μνημονίου και της δικτατορίας του κέρδους και των αγορών
  • Για την εξουσία των εργαζομένων

Τα ψέματα τελείωσαν! Η κυβέρνηση του μνημονίου και της κοινωνικής αντεπανάστασης παραπαίει, έχει γίνει ένα καθεστωτικό ζόμπι που παραμένει γαντζωμένο στην εξουσία με βασικό της στήριγμα τις δυνάμεις καταστολής, τους τραπεζίτες και την τρόικα. Στην απέναντι πλευρά, οι διαθέσιμες δυνάμεις που παλεύουν ενάντιά της είναι για πρώτη φορά στους καιρούς του μνημονίου σημαντικές, ξεπερνούν γοργά τις παλιότερες αυταπάτες, έχουν συνειδητοποιήσει την ανάγκη του πολιτικού αγώνα και θέτουν όλο και πιο ανοιχτά το στόχο της ανατροπής της. Και όλα αυτά, ενώ ετοιμάζεται στις επόμενες κιόλας βδομάδες μια «τελική λύση» που την ονομάζουν «ελεγχόμενη χρεοκοπία» και η οποία θα είναι η θρυαλλίδα για ιστορικές ανατροπές σε όλα τα επίπεδα.
Τώρα λοιπόν είναι η ώρα!
Ο στόχος έπαψε από καιρό να είναι απλώς η αντίσταση στις πολιτικές του μνημονίου και είναι καθαρά πολιτικός: πρέπει να ανατρέψουμε αυτή την κυβέρνηση! Η ανατροπή της είναι όρος για να σταματήσουμε τη «μηχανή» του μνημονίου, για να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας, για να ξεκαθαρίσουμε μια και καλή τους λογαριασμούς μας όχι μόνο με την κυβέρνηση και την τρόικα, αλλά και με τους τραπεζίτες και βιομήχανους, με τους εγχώριους και διεθνείς τοκογλύφους, με τη δικτατορία των αγορών και του κέρδους.
Ήρθε η ώρα να πούμε «αυτοί ή εμείς», ήρθε η ώρα να γράψουμε τις δικές μα σελίδες στο ανοιχτό βιβλίο της Ιστορίας. Στις επόμενες βδομάδες θα κριθεί η κατεύθυνση των εξελίξεων για πολύ καιρό. Γι’ αυτό, όλοι και όλες στον αγώνα!

 Ο ακρωτηριασμός σαν μέθοδος «σωτηρίας»!

Στην αρχή μας είπαν ότι πρέπει να δεχτούμε να χάσουμε τα δύο δάχτυλα για να μη χάσουμε ολόκληρο το χέρι – για πρώτη φορά τα ζόμπι της εξουσίας έκαναν «αρετή» τον ηθελημένο ακρωτηριασμό μας. Πρόσθεσαν ότι ο ακρωτηριασμός θα μας γλιτώσει από τα χειρότερα, τη «χρεοκοπία», θα μειώσει το έλλειμμα και το χρέος, θα βάλει την οικονομία ξανά στον «ενάρετο κύκλο». Ήταν το πρώτο μεγάλο ψέμα: ότι οι θυσίες είναι απαραίτητες και για το καλό μας.
Ύστερα, έπεφταν έξω στις προβλέψεις τους και κάθε τρεις μήνες έκαναν και μία «αναθεώρηση» του μνημονίου. Με κάθε αναθεώρηση έπρεπε να δεχτούμε να χάσουμε ένα ακόμη δάχτυλο, για να πάρουμε τη δόση του δανείου, γιατί «χωρίς τη δόση δεν θα μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις». Ήταν το δεύτερο μεγάλο ψέμα: ότι το δημόσια έσοδα δεν φτάνουν να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, που για να πληρωθούν χρειαζόμαστε τα δανεικά της… φιλεύσπλαχνης τρόικας. Μόνο που δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις για να μάθουμε ότι οι μισθοί, οι συντάξεις και η ασφάλιση – περίθαλψη αντιστοιχούν στο 75% των δημόσιων εσόδων το 2011 και ότι από το 2012 θα πληρώνουμε από τα δημόσια έσοδα και ένα μέρος από τους τόκους που πάνε στους τοκογλύφους. Πολύ απλά, τα δανεικά της τρόικας πάνε στους τοκογλύφους κι όχι σε μισθούς και συντάξεις.
Ύστερα, παρ’ όλα τα συνεχή «νέα πακέτα μέτρων» σε κάθε δόση, το πρόγραμμα της κυβέρνησης και της τρόικας έπεσε τελείως έξω και χρειαζόταν ριζική αναστύλωση – έτσι ήρθε το Μεσοπρόθεσμο, και «ξανασώθηκε η πατρίς», με νέο δάνειο που τάχα «μας» εξασφάλιζε μέχρι το 2015. Εδώ έπρεπε να δεχτούμε να χάσουμε δύο ακόμη δάχτυλα, αλλά υποτίθεται ότι άξιζε τον κόπο γιατί θα «γλιτώναμε οριστικά». Ήταν το τρίτο ψέμα και κράτησε λιγότερο απ’ όλα τα προηγούμενα: πριν στεγνώσει το μελάνι στις υπογραφές της «ιστορικής» συμφωνίας της 21ης Ιουλίου, στις αρχές Σεπτεμβρίου άρχισε να γίνεται λόγος για την «ελεγχόμενη χρεοκοπία»…

Η ώρα της κατάρρευσης: «ελεγχόμενη» γι’ αυτούς, χρεοκοπία για μας

Με τη μέθοδο του «σωτήριου ακρωτηριασμού», με τον οποίο θα γλιτώναμε τη χρεοκοπία, φτάσαμε αισίως στη… χρεοκοπία. Το πρόγραμμα της κυβέρνησης και της τρόικας κατέρρευσε εντελώς και δεν μπορεί με κανένα τρόπο να αναστυλωθεί. Δεν είναι κάτι πρωτότυπο: όπου πήγε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ακολουθείται η ίδια ακριβώς διαδρομή: περικοπές, μεγαλύτερες περικοπές και στη συνέχεια μια απότομη επιδείνωση, μια τελική λεηλασία. Η οποία συνήθως συνδυάζεται με μια απότομη κατάρρευση σε όλα τα επίπεδα: μισθοί, συντάξεις, κοινωνικό κράτος, κοινωνικές υποδομές, αλλά και βαθιά ύφεση, τρομακτική ανεργία και φτώχεια, διοικητική αποσάθρωση, κυβερνητική κατάρρευση και πολιτική κρίση. Όταν τα πράγματα φτάσουν σ’ αυτό το σημείο, η συνταγή είναι: πλήρης λεηλασία σε λίγους μήνες και «κούρεμα» του χρέους ώστε να γίνει αξιόπιστη η αποπληρωμή του τμήματος που θα απομείνει, με νέα μακρόχρονα προγράμματα λιτότητας και διεθνούς οικονομικού ελέγχου.
Φτάσαμε λοιπόν σ’ αυτό τη σημείο. Όπου δεν μιλάμε πλέον για περικοπές, αλλά για κατάσχεση εισοδημάτων (τι άλλο είναι τα χαράτσια και η παρακράτησή τους από το μισθό;), κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων των νοικοκυριών (τι άλλο είναι να σου μειώνουν το μισθό 40% και 50%, να μην μπορείς να πληρώσεις το στεγαστικό δάνειο και να σου παίρνουν οι τράπεζες το σπίτι;), «κατάσχεση» δικαιωμάτων (τι άλλο είναι η κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων και της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας;), κατάσχεση, από τους δανειστές αυτή τη φορά, δημόσιας περιουσίας (τι άλλο είναι οι fast track αποκρατικοποιήσεις ή το περιβόητο γερμανικό σχέδιο Eureka για εκχώρηση σε εταιρεία της τρόικας όλης της δημόσιας περιουσίας;).
Και να τι σημαίνει «ελεγχόμενη χρεοκοπία»: Ότι η διαδικασία της  τελικής λεηλασίας σ’ αυτούς τους κρίσιμους μήνες δεν πρέπει να έχει δυσάρεστες συνέπειες για το σύστημά τους, για τις τράπεζές τους, για την Ευρωζώνη. Ότι η λεηλασία μισθών και περιουσιακών στοιχείων θα είναι εκτεταμένη και θα ολοκληρωθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ότι αυτή η λεηλασία θα «προκαταβληθεί» για να υπάρξει ύστερα το «δώρο» του κουρέματος του χρέους. Ότι θα υπάρξουν νέα, γενναία «πακέτα» ενίσχυσης των τραπεζών, ελληνικών και ευρωπαϊκών. Ότι η οικονομική πολιτική θα περάσει απευθείας στην τρόικα. Με λίγα λόγια, χρεοκοπία για μας – ελεγχόμενη γι’ αυτούς!
Μόνο που οι συνέπειες όλων αυτών των πολιτικών δεν εξασφαλίζουν κανένα έλεγχο στις εξελίξεις. Μόνο που ο Ομπάμα, η Μέρκελ και ο Σαρκοζί δεν μπορούν να ελέγξουν τις αντιφάσεις και τη βαθιά κρίση του συστήματος. Μόνο που σε λίγο περισσότερο από ενάμιση χρόνο από το πρώτο ελληνικό μνημόνιο η κρίση έχει φτάσει στην καρδιά της Ευρωζώνης, την Ισπανία και την Ιταλία. Μπορεί το σχέδιό τους να προβλέπει ελεγχόμενη γι’ αυτούς και χρεοκοπία για μας, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα τα καταφέρουν. Η οικονομική κατάρρευση και η ανεξέλεγκτη κρίση είναι ισχυρή πιθανότητα!
Έτσι, το τελικό ψέμα… διαψεύδει όλα τα προηγούμενα: τώρα πρέπει να θυσιάσουμε πολλά δάχτυλα όχι για να γλιτώσουμε από τη χρεοκοπία αλλά για να γλιτώσουμε μέσω της… χρεοκοπίας. Οι κυβερνώντες αποδεικνύονται κοινοί απατεώνες! Έχουν όμως το θράσος να μας απειλούν με τα ακόμη χειρότερα…
Είναι ωστόσο φανερό ότι τα ακόμη χειρότερα θα έρθουν πράγματι, με μαθηματική ακρίβεια, όσο τα ζόμπι του κεφαλαίου εξακολουθούν να κυβερνούν, όσο δεν το παίρνουμε απόφαση να σταματήσουμε τους ακρωτηριασμούς που λίγο θέλουν για να γίνουν γενικευμένη γάγγραινα, όσο δεν τους ανατρέπουμε.

Όταν οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου μιλούν για τη «σωτηρία της πατρίδας»

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι κυβερνώντες έχουν το θράσος να λένε ότι όλα αυτά γίνονται για τη «σωτηρία της πατρίδος». Και τα λένε αυτά οι εκπρόσωποι του «έθνους των πλουσίων». Αυτοί που έβγαλαν στην Ελβετία εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ποσά που φτάνουν ή και ξεπερνούν το ύψος του «δημόσιου» χρέους. Αυτοί που περιμένουν να ολοκληρωθεί η «ελεγχόμενη χρεοκοπία» για να έρθουν να αγοράσουν κοψοχρονιά τη δημόσια περιουσία που ξεπουλιέται. Αυτοί που έχουν παίξει τα λεφτά τους στα CDS, ποντάροντας «πατριωτικά» στη χρεοκοπία. Αυτοί που τους λοιδόρησε και ο Γερμανός αντικαγκελάριος Ρέσλερ λέγοντάς τους ότι δεν είναι λογικό να έρχονται οι Γερμανοί για επενδύσεις και οι Έλληνες επιχειρηματίες να επενδύουν στη Βουλγαρία επειδή έχει (ακόμα) χαμηλότερους μισθούς. Αυτοί που, όντας μεγαλομέτοχοι των ελληνικών τραπεζών, σκέφτονται πώς θα πάρουν νέες ενισχύσεις για τις φαλιρισμένες τους τράπεζες αλλά αποφεύγοντας την κρατικοποίηση για να συνεχίσουν το φαγοπότι. Αυτοί που έχουν πάρει θαλασσοδάνεια από τους μεγαλομετόχους των τραπεζών για να κρατήσουν όρθιες τις φαλιρισμένες επιχειρήσεις τους και να φουσκώνουν τους προσωπικούς τους λογαριασμούς, αλλά μας κάνουν μάθημα για την ανάγκη να μείνουν οι τράπεζες στον «υγιή» ιδιωτικό τομέα. Οι πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας που κατάφεραν να σβήσουν μέσα από την ομερτά των κομμάτων εξουσίας τα ίχνη της Ζίμενς και των άλλων σκανδάλων. Ο Παπανδρέου, που ζητούσε από του υπουργείο Οικονομικών διαρκώς περισσότερες πιστώσεις για τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου Εξωτερικών, για να «ταΐσει» τους ημετέρους. Ο Βενιζέλος, που αφού έδωσε απλόχερα ρευστότητα εκατοντάδων εκατομμυρίων στην Proton Bank που δεν μπορούσε να πάρει πίσω γιατί ήταν φαλιρισμένη, αναγκάστηκε να την κρατικοποιήσει για να ξαναβάλει τα λεφτά στα δημόσια ταμεία και να μην πάει φυλακή.
Με λίγα λόγια, η αφρόκρεμα της αστικής τάξης: οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες, τραπεζίτες και πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας. Το «έθνος των πλουσίων». Που κουνάει το δάχτυλο και κάνει μαθήματα «πατριωτισμού» στους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους φτωχούς και τους μεροκαματιάρηδες.
Ήρθε λοιπόν η ώρα να τους πούμε: για μας, πατρίδα είναι οι κοινωνικές κατακτήσεις, τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, οι ανάγκες των εργαζόμενων που παράγουν όλο τον πλούτο, κι όχι τα κέρδη των εκμεταλλευτών και των κοινωνικών παρασίτων!

Ο αγώνας είναι πολιτικός, η μάχη είναι για την εξουσία!

Ο «Τιτανικός» του χρεοκοπημένου ελληνικού καπιταλισμού έχει ήδη συγκρουστεί με το παγόβουνο, το ρήγμα δεν μπορεί να κλείσει και το πηδάλιο έχει χαλάσει, κι ο πανικοβλημένος και εξουθενωμένος καπετάνιος Παπανδρέου με τον συγκυβερνήτη Βενιζέλο έχουν αποθέσει τις ελπίδες τους στα ρυμουλκά της Μέρκελ και του Σαρκοζί, οι οποίοι για να βοηθήσουν, ζητούν να πεταχτούν στη θάλασσα οι επιβάτες του καταστρώματος και της Β’ θέσης. Σ’ αυτές τις συνθήκες κι ενώ η θύελλα της κρίσης λυσσομανάει, ο αγώνας για τη διατήρηση των δικαιωμάτων όσων βρίσκονται στο κατάστρωμα και τη Β’ θέση σε ένα καράβι που θαλασσοπνίγεται είναι ηττοπαθής και μάταιος: μόνη λύση είναι να καταλάβουμε το κατάστρωμα, να επισκευάσουμε το πηδάλιο, να κλείσουμε το ρήγμα, να πετάξουμε στη θάλασσα τα παράσιτα που μας εκμεταλλεύονται και μας κυβερνούν και να οδηγήσουμε το καράβι στα δικά μας νερά. Με λίγα λόγια, ο αγώνας είναι πολιτικός και είναι για την εξουσία! Καμία αλλαγή κατεύθυνσης δεν μπορεί να υπάρξει όσο τα ζόμπι της κυβέρνησης Παπανδρέου και της τρόικας μας κυβερνούν. Η αυλαία της μάχης για την εξουσία έχει ανοίξει και στις επόμενες βδομάδες και μήνες θα παιχτεί μια σημαντική πράξη του «έργου»: η ανατροπή της κυβέρνησης της κοινωνικής αντεπανάστασης σε συνθήκες γενικευμένης αναταραχής στη διεθνή και ευρωπαϊκή οικονομία, οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης αλλά και πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα, θα είναι το σημείο καμπής, το αποφασιστικό βήμα, για την αλλαγή κατεύθυνσης.
Το σχολείο της πραγματικότητας ήταν σκληρό και έτσι από την πίεση των πραγμάτων και τη βασανιστική συνειδητοποίηση των όρων της αναμέτρησης έχουν ήδη γίνει βήματα σ’ αυτή την κατεύθυνση:

  • Το πέρασμα από τον οικονομικό στον πολιτικό αγώνα και η στοχοθέτηση της ανατροπής της κυβέρνησης, που έγινε ήδη από τον Μάη – Ιούνη και το «κίνημα των αγανακτισμένων».
  • Η αναβάθμιση των μορφών πάλης, με κορυφαίες εκδηλώσεις τις καταλήψεις υπουργείων και δημόσιων κτηρίων, του μηχανογραφικού κέντρου της ΔΕΗ κ.λπ.
  • Η αμφισβήτηση της καθεστωτικής νομιμότητας, με τα κινήματα ανυπακοής («δεν πληρώνω», άρνηση πληρωμής των χαρατσιών, άρνηση της ηγεσίας της ΓΕΝΟΠ να υλοποιήσει την κυβερνητική εντολή διακοπής του ρεύματος σε όσους δεν πληρώσουν το χαράτσι στο λογαριασμό του ρεύματος, δημόσια στήριξη ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα κινήματα ανυπακοής κ.λπ.).
  • Οι πειραματισμοί με κορφές οργάνωσης που έχουν εν δυνάμει προδρομικά στοιχεία λαϊκής αντι-εξουσίας: λαϊκές συνελεύσεις, συντονιστικά αγώνα, απεργιακές φρουρές κ.λπ.).
  • Η αργή και βασανιστική -αν και πολύ πίσω από τις περιστάσεις- προσέγγιση δυνάμεων της Αριστεράς, κυρίως στην ενότητα στη δράση, που διαμορφώνουν έστω και αδύναμα τους όρους για ένα πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς που θα δηλώσει «παρών» στη μάχη για την εξουσία.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ετοιμότητα (οργανωτική, πολιτική, προγραμματική, στρατηγική) των υπαρκτών μαζικών πολιτικών υποκειμένων της Αριστεράς υπολείπεται σημαντικά των ιστορικών περιστάσεων. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο σεχταρισμός και ο πολυκερματισμός, αλλά πάνω απ’ όλα η αδυναμία εκπόνησης νικηφόρου σχεδίου μάχης, η έλλειψη ξεκάθαρου προγράμματος, η έλλειψη συνειδητοποίησης ότι η μάχη είναι για την εξουσία και ότι η ώρα μιας ιστορικής αναμέτρησης πλησιάζει αν δεν έχει έρθει ήδη. Όμως, οι εξελίξεις εγκυμονούν όλα τα ενδεχόμενα. Το ενδεχόμενο μιας οικονομικής, διοικητικής και πολιτικής κατάρρευσης, το ενδεχόμενο ενός «κενού εξουσίας» στο πλαίσιο μιας τέτοιας κατάρρευσης, το ενδεχόμενο μιας νέας, ευρωπαϊκής και διεθνούς αναταραχής – όλα αυτά τα ενδεχόμενα έχουν εγγραφεί στις προοπτικές των επόμενων μηνών. Οι ανάγκες, οι καταστάσεις, ο κόσμος σπρώχνουν τα πολιτικά υποκείμενα, κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς στο στίβο του αγώνα για την εξουσία – είτε το θέλουν είτε όχι είτε το έχουν σχεδιάσει είτε όχι. Πράγματι, δεν έχουμε το μαζικό επαναστατικό κόμμα που θα χρειαζόμασταν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η μάχη για την εξουσία, με τους όρους και τις προϋποθέσεις που διαμορφώνονται τώρα κι όχι σε ιδεατές συνθήκες που θα επιθυμούσαμε, δεν πρέπει να δοθεί!

Κυβέρνηση «έκτακτης ανάγκης» της Αριστεράς!

Το ότι δεν έχουμε το πολιτικό υποκείμενο που θα θέλαμε, δεν σημαίνει ότι θα περιοριστούμε στην «αντίσταση», ότι θα φυγομαχήσουμε στη μάχη για την εξουσία! Η μάχη αυτή πρέπει να δοθεί με τις υπαρκτές προϋποθέσεις και με υπαρκτά πολιτικά υποκείμενα. Γι’ αυτό, το κεντρικό πολιτικό σύνθημα του αγώνα πρέπει να είναι «Κυβέρνηση ‘‘έκτακτης ανάγκης’’ της Αριστεράς!».
Με πρόγραμμα «έκτακτης ανάγκης»:

  • απαλλαγής από το μνημόνιο και την τρόικα, κατάργησης όλων των σχετικών ρυθμίσεων και καταγγελίας όλων των συμφωνιών
  • στάσης πληρωμών για τη διαγραφή του χρέους, με την εξαίρεση του χρέους προς τα ασφαλιστικά ταμεία
  • εθνικοποίησης των τραπεζών χωρίς αποζημίωση των μεγαλομετόχων
  • δημόσιου ελέγχου στις κινήσεις κεφαλαίων, στο εσωτερικό και εξωτερικό εμπόριο
  • εθνικοποίησης όλων των ΔΕΚΟ και των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων
  • εργατικού και κοινωνικού ελέγχου στην παραγωγή
  • βαριάς φορολόγησης του κεφαλαίου και των μεγάλων εισοδημάτων
  • δήμευσης της εκκλησιαστικής περιουσίας και χωρισμού της Εκκλησίας από το κράτος.

Φυσικά, ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν εξασφαλίσει τη νικηφόρα ολοκλήρωση της μάχης για την εξουσία, αποτελεί όμως το αποφασιστικό άνοιγμα της αυλαίας σε αυτή τη μάχη. Και επειδή δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι το σύστημα θα καλοδεχτεί μια τέτοια κυβερνητική λύση, αλλά αντίθετα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι θα ανοίξει αμέσως και θα κλιμακωθεί ο συνολικός αγώνας για την εξουσία, γι’ αυτό πρέπει να παλέψουμε για τη μεγάλη ανατροπή μέσα στην Αριστερά, για τη συμμαχία και τη συγκέντρωση των αντικαπιταλιστικών και επαναστατικών δυνάμεων, για τη δημιουργία των υποκειμενικών πολιτικών προϋποθέσεων ώστε ο αγώνας για την εξουσία να δοθεί νικηφόρα μέχρι το τέλος.
Παράλληλα, οι αγωνιζόμενες δυνάμεις του κινήματος πρέπει να συγκροτούνται σε έναν ενιαίο σχηματισμό μάχης. Ο συντονισμός πρέπει να επεκταθεί σε κλαδικό και περιφερειακό επίπεδο και να γενικευτεί, οι περιπτώσεις εκλογής ανακλητών εκπροσώπων να πληθύνουν, οι λαϊκές συνελεύσεις να μαζικοποιηθούν και συγκροτηθούν σε πιο στέρεη βάση. Χρειαζόμαστε δομές που να συγκεντρώνουν όλα τα ρυάκια του κινήματος και να δημιουργούν τα προδρομικά στοιχεία και τα έμβρυα της εναλλακτικής εξουσίας των «από κάτω». Τα μαχητικά συνδικάτα και οι επιτροπές αγώνα πρέπει να αρχίσουν να θέτουν το ζήτημα της εξουσίας στους εργατικούς χώρους: ποιος αποφασίζει, οι εργοδότες, οι μέτοχοι ή οι εργαζόμενοι; Οι λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές πρέπει να συγκροτηθούν σαν έμβρυα τοπικής λαϊκής εξουσίας: που υπερασπίζονται το κατειλημμένο σχολείο, το νοσοκομείο που πάνε για κλείσιμο, τους χώρους και τα στέκια του κινήματος απέναντι στην αστυνομία και τους φασίστες, τα πιο φτωχά κομμάτια από το φάσμα της πείνας και της εξαθλίωσης (η αλληλεγγύη πρέπει να ιδωθεί σαν κομμάτι του αγώνα για την εξουσία κι όχι σαν λειτουργία φιλόπτωχου ταμείου), αυτούς που δεν έχουν να πληρώσουν το χαράτσι και κινδυνεύουν να τους κόψουν το ρεύμα (περιφρούρηση από τα συνεργεία, επανασύνδεσης κ.λπ.).
Το σύνθημα για «Κυβέρνηση ‘‘έκτακτης ανάγκης’’ της Αριστεράς» αποσκοπεί στο να συγκροτήσει και να δώσει έναν άμεσο πολιτικό στόχο στις δυνάμεις που θέλουν να δώσουν εδώ και τώρα τη μάχη για την ανατροπή της κυβέρνησης του μνημονίου, τη μάχη για την εξουσία, να μαζικοποιήσει ένα πολιτικό ρεύμα ανατροπής. Η κατεύθυνση για συγκρότηση των μαχόμενων δυνάμεων του κινήματος σε ενιαίο σχηματισμό μάχης και για ανάδειξη οργάνων εναλλακτικής εξουσίας των εργαζομένων, στους εργατικούς χώρους και τις γειτονιές, αποσκοπεί στο να συγκροτήσει το μαχόμενο κοινωνικό ρεύμα, να δώσει κοινωνική βάση στη δυναμική της πολιτικής ανατροπής, να δημιουργήσει «τετελεσμένα» στον αγώνα για την εξουσία. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο θα πρέπει να δοθεί η μάχη των προϋποθέσεων ώστε να μη μείνει ο αγώνας στα μισά του δρόμου, να φτάσει μέχρι το τέλος και να είναι νικηφόρος.

Αγώνας για το σοσιαλισμό!

Ποιο όμως είναι το νικηφόρο «τέλος» της διαδρομής; Ποια είναι η μεγάλη ιστορική διακύβευση του αγώνα, ποιος είναι ο στόχος του; Το βάθος και η κλιμάκωση της καπιταλιστικής κρίσης δεν επιτρέπουν αυταπάτες: η ανάσχεση της επίθεσης, μια εναλλακτική πρόταση για την έξοδο από την κρίση του καπιταλισμού, δηλαδή ένας νέος ταξικός συμβιβασμός, είναι ανέφικτα μέσα στην κρίση. Οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου ξέρουν μόνο μία μέθοδο εξόδου από την κρίση: τη μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, μια μεγάλη εκκαθάριση που μόνο με έναν πόλεμο μπορεί να ολοκληρωθεί, όπως έγινε στην προηγούμενη μεγάλη κρίση με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο! Στις συνθήκες μιας τέτοιας, ιστορικών διαστάσεων και καθολικής, κρίσης αγώνας για την εξουσία σημαίνει αγώνας για το σοσιαλισμό! Είναι το πιο ρεαλιστικό σχέδιο!
Η Αριστερά δεν πρέπει να μιμείται το σύστημα, παρουσιάζοντας ευφάνταστα «οικονομικά μοντέλα» που τάχα, όταν εφαρμοστούν, θα μας γυρίσουν στο ήρεμο λιμάνι του καπιταλισμού πριν την κρίση ή που θα «ανασυγκροτήσουν παραγωγικά» τον καπιταλισμό. Όποιος πάει να κινηθεί στη γραμμή ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα που αντιπαρατίθενται, θα συνθλιβεί! Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: Αυτοί ή εμείς! Ή ο καπιταλισμός θα ξεπεράσει την κρίση του επιβάλλοντας μέχρι τέλους μια ιστορικών διαστάσεων κοινωνική αντεπανάσταση ή θα τον ανατρέψουμε – μέση λύση δεν υπάρχει.
Επειδή λοιπόν ξέρουμε ότι η κυβερνητική εξουσία είναι ανίσχυρη όσο την οικονομική εξουσία έχουν οι καπιταλιστές και το κράτος διαφεντεύουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί της αστυνομίας και του στρατού, γι’ αυτό ξέρουμε ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα είναι μόνο η αυλαία της συνολικής μάχης για την εξουσία. Η οποία δεν μπορεί παρά να δοθεί στο όνομα του σοσιαλισμού! Γιατί αν μείνουμε στη μέση του δρόμου, θα πισωγυρίσουμε στην αρχή και ακόμα παραπίσω, κυνηγημένοι απ’ τις ορδές της αντεπανάστασης.
Αυτή τη φορά η μάχη πρέπει να κερδηθεί και να μην καταλήξει σε μια νέα Βάρκιζα!

  • Η γενική απεργία να γίνει πολιτική αναμέτρηση – πολιτικός αγώνας για την ανατροπή της κυβέρνησης!
  • Οργάνωση του κινήματος σε ενιαίο σχηματισμό μάχης – δημιουργία παντού εμβρύων εξουσίας των «από κάτω»!
  • Κυβέρνηση «εκτάκτου ανάγκης» της Αριστεράς!
  • Αγώνας για το σοσιαλισμό!

15 Οκτωβρίου 2011

(κατεβάστε το 4σέλιδο σε μορφή   και )

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s