Για ένα φοιτητικό κίνημα-πυροδότη του συνολικού αγώνα ενάντια σε κυβέρνηση – τρόικα – μνημόνιο

Αναδημοσίευση από το Κόκκινο

Είναι πλέον αντιληπτό από την πλειοψηφία της ακαδημαϊκής κοινότητας ότι  ο νόμος Διαμαντοπούλου δεν ήρθε για ενισχύσει το Δημόσιο πανεπιστήμιο, ούτε να βελτιώσει την ποιότητα των  σπουδών, ούτε για να εξοπλίσει τους αυριανούς εργαζόμενους με εφόδια για  να εξασφαλίσουν μια ζωή με αξιοπρέπεια. Στην πραγματικότητα επιδιώκει ξεκάθαρα το εντελώς αντίθετο: την ιδιωτικοποίηση του Δημόσιου πανεπιστήμιου, την υποβάθμιση των σπουδών (κατάργηση σχολών, διοικητική μονάδα το τμήμα, μείωση κύκλων σπουδών, ύπαρξη 3ετούς κύκλου, κατάργηση δωρεάν διανομής συγγραμμάτων) και την προετοιμασία εργαζόμενων – σύγχρονων σκλάβων, έτσι ώστε οι σπουδές να εναρμονιστούν με τον εργασιακό μεσαίωνα που έχουν επιβάλει κυβέρνηση-τρόικα-καπιταλιστές. Ο νέος νόμος-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση έρχεται να δώσει οριστικό τέλος στα κατάλοιπα του «μαζικού και δημοκρατικού πανεπιστημίου» που κατακτήθηκε με αγώνες τις προηγούμενες δεκαετίες. Αν και ο νόμος συνιστά τομή, στην πράξη έρχεται να εμπεδώσει, να εμβαθύνει και να ολοκληρώσει τη διαδικασία εμπορευματοποίησης των δύο τελευταίων δεκαετιών, που ενορχηστρώθηκε σε επίπεδο Ε.Ε από τη «Διακήρυξη της Μπολόνια» το 1999 (προβλέπει ίδρυση παραρτημάτων ελληνικών πανεπιστημίων στο εξωτερικό). Την ίδια στιγμή, σε πολιτικό επίπεδο επιχειρεί να σηματοδοτήσει το τέλος της μεταπολίτευσης με τη σαρωτική ανατροπή των πολιτικών όρων που διαμορφώθηκαν μετά την πτώση της Χούντας.

Οι  τρεις βασικοί  άξονες της αντιμεταρρύθμισης

Α. Επιχειρηματοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης: Μια σειρά διατάξεων στο νέο νόμο, όπως η θεσμοποίηση της ιδιωτικής χρηματοδότησης, η σύνδεση μιας αγοραίας «αξιολόγησης» με την κρατική χρηματοδότηση, η «αξιοποίηση» περιουσιακών στοιχείων των πανεπιστημίων μέσω ίδρυσης Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου, και πολλά άλλα, υποδηλώνουν ότι το πανεπιστήμιο δεν θα αρκείται απλώς να προετοιμάζει το έδαφος για την αγορά, αλλά θα αποτελεί και το ίδιο τμήμα της και πηγή κερδοφορίας για το κεφάλαιο, όπου αυτό μπορεί να καταστεί δυνατό. Σχολές ή Τμήματα που δεν έχουν άμεσο επιχειρηματικό και επενδυτικό ενδιαφέρον ή δεν ενδείκνυνται για συσσώρευση κεφαλαίου, με πιο επισφαλείς ορισμένες σχολές ανθρωπιστικών σπουδών, θα αναγκαστούν είτε σε συγχώνευση είτε σε πλήρη κατάργηση. Το Συμβούλιο της Σχολής θα λειτουργεί ως Διοικητικό Συμβούλιο Α.Ε, αγοράζοντας και πουλώντας εκπαιδευτικές «υπηρεσίες» με αγοραία κριτήρια, ιδρύοντας και παύοντας «ανταγωνιστικά», ή μη, ιδρύματα. Εν ολίγοις, το πανεπιστήμιο μετατρέπεται σε εταιρεία, η οποία οφείλει να προσφέρει «ανταγωνιστικά πακέτα» υπηρεσιών, να διαμορφώνει επιχειρηματικά πλάνα, να λογοδοτεί στην αγορά, χάνοντας και το τελευταίο υπόλειμμα από τον ακαδημαϊκό του χαρακτήρα. Εκεί που μέχρι τώρα οι αποφάσεις παίρνονταν με κάποια, έστω ελάχιστη, αναφορά στο δημόσιο συμφέρον και το κοινωνικό σύνολο, τώρα οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με αυστηρά κριτήρια οικονομικού κόστους-οφέλους). Έρχεται έτσι να προσαρμοστεί πλήρως στις απαιτήσεις της άρχουσας τάξης, η οποία βρίσκει μία μεγάλη και προσοδοφόρα αγορά για την άντληση κέρδους.
Β. Κατακερματισμός των σπουδών – ρευστοποίηση πτυχίων και δικαιωμάτων: Θεσμοποιούνται τρεις κύκλοι σπουδών (προπτυχιακός – ακόμα και 3ετής, μεταπτυχιακός, διδακτορικός), οι οποίοι αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες πιστωτικές μονάδες (ECTS), από τους οποίους προκύπτουν 2 και 3 «φάκελοι προσόντων», ανάλογα με τις πιστωτικές μονάδες που έχουν συγκεντρωθεί. Με αυτόν τον τρόπο καταργείται ουσιαστικά το πτυχίο και τα επαγγελματικά δικαιώματα που απορρέουν από αυτό, ενώ το κάθε γνωστικό αντικείμενο κατατεμαχίζεται, όχι με βάση κάποια επιστημονικά κριτήρια, αλλά αυτά της αγοράς. Στην πράξη αυτή η αλλαγή έχει στόχο την πλήρη εξατομίκευση των φοιτητών, ωθώντας τους σε έναν ξέφρενο ανταγωνισμό για τη διεκδίκηση πιστωτικών μονάδων, εθίζοντάς τους με αυτόν τον τρόπο στον κανιβαλισμό που θα αντιμετωπίσουν στην αγορά εργασίας. Επιπλέον, ο κατακερματισμός και η εξατομίκευση των πτυχίων έχει ως στόχο την παραγωγή εργαζομένων με υπερεξειδίκευση σε ένα συγκεκριμένο τομέα. Για παράδειγμα δεν θα αποφοιτεί κάποιος με τον τίτλο του χημικού μηχανικού, αλλά θα έχει ειδίκευση στις οργανικές βιομηχανίες και επομένως σε μια ανόργανη βιομηχανία δεν θα έχει τον απαραίτητο «φάκελο προσόντων» ώστε να διεκδικήσει θέση εργασίας. Έτσι αφενός μειώνονται οι υποψήφιοι για θέσεις εργασίας αφετέρου όμως συμπιέζονται οι μισθοί, οι εργαζόμενοι γίνονται σε μεγαλύτερο βαθμό δέσμιοι του καπιταλιστικού εξαναγκασμού και του βιομηχανικού κλάδου που απασχολούνται και αποδέχονται πιο ευέλικτες συμβάσεις, υποχωρώντας παράλληλα από εργατικές και συνδικαλιστικές διεκδικήσεις.

Γ. Απόπειρα διάλυσης του φοιτητικού κινήματος: Διατηρώντας όλο το «οπλοστάσιο» του νόμου Γιαννάκου (πειθαρχικά συμβούλια, διαγραφές φοιτητών, περιορισμός ασύλου), ο νέος νόμος έρχεται να διαγράψει μονοκοντυλιά όλες τις κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος των τελευταίων τριάντα χρόνων. Εντατικοποιεί τις σπουδές με την καθιέρωση εσωτερικών κύκλων μαθημάτων και τις 13 υποχρεωτικές εβδομάδες μαθημάτων ανά εξάμηνο,  διαγράφει φοιτητές που έχουν ξεπεράσει κατά δύο έτη το χρόνο σπουδών και καταργεί τη  συνδιοίκηση. Από τη στιγμή της εφαρμογής του νόμου, οι γενικές συνελεύσεις και τα διοικητικά συμβούλια των φοιτητικών συλλόγων φοιτητικών συλλόγων, δεν έχουν καμιά θεσμική υπόσταση και επομένως οι όποιες αποφάσεις τους απαξιώνονται ώστε να μην έχουν καμιά νομιμοποίηση. Ανταυτού, η διοίκηση παραδίδεται σε εξωπανεπιστημιακούς μέσω της ίδρυσης ενός  Συμβουλίου με υπερεξουσίες, ενώ αφαιρούνται από τη Σύγκλητο όλες οι κρίσιμες αρμοδιότητες. Και το πιο σημαντικό, καταργεί το άσυλο ( και τη θέση του παίρνουν γενικόλογες και ανυπόστατες έννοιες όπως «ακαδημαικές ελευθερίες»), ποινικοποιεί την «παρακώλυση μαθημάτων», ανοίγοντας μία εποχή άγριας καταστολής στα πανεπιστήμια.

Η στοχοθεσία τους: μνημόνια εσαεί

Ο νόμος  Διαμαντοπούλου αποτελεί την «εκπαιδευτική  σφραγίδα» στο  άγριο εργασιακό, κατασταλτικό, οικονομικό και πολιτικό μοντέλο  της κρίσης του  ελληνικού καπιταλισμού. Είναι το επιστέγασμα  της βαρβαρότητας ενάμιση χρόνου μνημονίου και η υπενθύμιση ότι η κρίση και τα μνημόνια ήρθαν για να μείνουν. Σε οικονομικό επίπεδο άμεσος στόχος του νόμου είναι να «ξεφορτωθεί» ο προϋπολογισμός το «βάρος» χρηματοδότησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και να ενισχυθεί η ιδιωτική αγορά «υπηρεσιών» τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Σε εργασιακό επίπεδο επιχειρεί να λύσει την αντίφαση μεταξύ μιας αγοράς εργασίας χωρίς εργασιακά δικαιώματα και αποφοίτων με συλλογικά δικαιώματα κατοχυρωμένα στα πτυχία τους, εξαλείφοντας προφανώς τα δεύτερα. Στο επίπεδο της καταστολής έρχεται να εμπεδώσει το κράτος «έκτακτης ανάγκης», όπου η δημοκρατία «παντρεύεται» με τη δικτατορία προκειμένου να τσακιστούν τα συμφέροντα των εργαζομένων και της νεολαίας για να διασφαλιστούν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Πολιτικά αναδεικνύει τη στρατηγική ενότητα και το συνασπισμό όλων των αστικών πολιτικών δυνάμεων, που στην προκειμένη περίπτωση έριξαν τις μάσκες και με πρωτοφανή, για τα κοινοβουλευτικά δεδομένα, συναίνεση, ο νόμος ψηφίστηκε από κοινού από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗ.ΣΥ. Δείχνουν έτσι απροκάλυπτα ότι τους ενώνει ο δρόμος της άγριας λεηλασίας των λαϊκών δικαιωμάτων και εισοδημάτων προκειμένου να ανακάμψει η κερδοφορία όλων αυτών που θησαύρισαν την προηγούμενη 15ετία της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Ο αγώνας του φοιτητικού κινήματος είναι  πολιτικός: ο νόμος θα πέσει  μαζί με την κυβέρνηση  και το αντίστροφο

Η Διαμαντοπούλου και η κυβέρνηση όμως από κεκτημένη ταχύτητα υπερεκτίμησαν τις δυνάμεις τους. Πίστεψαν ότι  οι τόνοι λάσπης που ρίχνουν εδώ  και χρόνια καθημερινά τα Μέσα Προπαγάνδας τους, η καταστολή, οι εκβιασμοί για τα χαμένα εξάμηνα και η οικονομική πίεση για γρήγορη αποφοίτηση, θα απέτρεπαν το ξέσπασμα του φοιτητικού κινήματος. Και όμως. Το φοιτητικό κίνημα είναι εδώ, καταφέρνοντας μέσα σε μία λίγες μέρες να έχει καταλάβει όλες σχεδόν τις σχολές της χώρας μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες. Ένας αγώνας που, αν και θαμμένος από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, απειλεί να γίνει ο καταλύτης πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων παίζοντας το ρόλο του πυροδότη. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται να ληφθεί σοβαρά υπόψιν η εμπειρία των αλλαγών που έχουν συντελεστεί στην κοινωνία, στο πολιτικό πλαίσιο, αλλά και στο ίδιο το πανεπιστήμιο τα τελευταία χρόνια.

Στον  ενάμιση χρόνο μνημονίου έχει γίνει πασιφανές ότι κανένας  αγώνας δεν μπορεί πλέον να κερδηθεί με τις παλιές μεθόδους και τα παλιά  εργαλεία μάχης. Όλοι οι κλαδικοί και  επιμέρους αγώνες ηττήθηκαν (με εξαίρεση τους σκληρούς και αποφασιστικούς αγώνες της Κερατέας, της Υπατίας κ.α) ακριβώς γιατί η μάχη δόθηκε με τον τρόπο που αντιστοιχούσε στην περίοδο πριν την κρίση και το μνημόνιο. Τί σημαίνει αυτό; Ότι το κράτος «έκτακτης ανάγκης» που έχει εγκαθιδρυθεί, δε διαπραγματεύεται το παραμικρό και εφαρμόζει συστηματικά το «δόγμα του σοκ»: παίρνει ταυτόχρονα τα πιο ακραία μέτρα, προσπαθεί να πείσει ότι η αντίσταση είναι μάταιη και οδηγεί τη σύγκρουση μέχρι τη συντριβή των αντιστάσεων . Όταν στις 29 Ιούνη υπερασπίστηκε με στρατιωτικό σχέδιο μάχης κατά του «εχθρού λαού» το Μεσοπρόθεσμο και τον Εφαρμοστικό του νόμο, έστειλε ένα ακόμη μήνυμα ότι δεν θα υποχωρήσει μπροστά σε οποιαδήποτε αντίσταση, εκτός αν η κυβέρνηση του μνημονίου ανατραπεί. Αλλά και αντίστροφα: το να καταργηθεί ένα κορυφαίο νομοθέτημα της κυβέρνησης θα ισοδυναμεί με απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης. Γίνεται λοιπόν φανερός ο κατεξοχήν πολιτικός χαρακτήρας της αναμέτρησης, αλλά και οι όροι με τους οποίους μπορούμε να νικήσουμε. Αυτή τη φορά δεν αρκεί για να νικήσουμε η μέθοδος αγώνα ενάντια στην κατάργηση του άρθρου 16. Ο πανεκπαιδευτικός ξεσηκωμός, η ευρεία συμμαχία, το κέρδισμα της υποστήριξης ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων είναι απαραίτητες προϋποθέσεις του αγώνα, αλλά στις σημερινές συνθήκες πρέπει να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Για να νικήσουμε, πρέπει το φοιτητικό κίνημα να πυροδοτήσει τον ευρύτερο αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση του μνημονίου. Όχι απλώς να δώσει τη μάχη για λογαριασμό και άλλων, αλλά να κάνει τη δική του μάχη κομμάτι της μάχης που δίνουν και όλοι οι άλλοι, δίνοντάς της νέα ορμή, νέα δυναμική και μεγαλύτερο κοινωνικό εύρος.

Όχι αγώνας οπισθοφυλακών

Στις  προηγούμενες δεκαετίες, στη «χρυσή εποχή» της μεταπολεμικής ανάπτυξης, το πανεπιστήμιο μαζικοποιήθηκε ραγδαία  και αναδείχθηκε σε μαζικό μηχανισμό  κοινωνικής αναβάθμισης των κατώτερων  τάξεων και ανόδου τους στην κοινωνική ιεραρχία.  Μέσα από το πανεπιστήμιο ο γιος και η κόρη του εργάτη γίνονταν κρατικοί υπάλληλοι ή αυτοαπασχολούμενοι μικροαστοί, ενώ οι γόνοι των μικροαστών ανέβαιναν ακόμη περισσότερο κοινωνικά. Η άλλη πλευρά της ίδιας διαδικασίας ήταν η λειτουργία του πανεπιστημίου ως ιδεολογικού μηχανισμού του κράτους αλλά ταυτόχρονα και ως παραγωγού διανόησης και «πνευματικής πρωτοπορίας» για τις κατώτερες τάξεις. Τέλος, σημαντική ήταν η λειτουργία του στο να κατανέμει και να κατευθύνει το εκπαιδευόμενο δυναμικό στις «υποδοχές» του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας, συνιστώντας ταυτόχρονα “κοινωνικό χώρο” όπου διαπερνάται από τις κοινωνικές αντιθέσεις και άρα διεξάγεται ταξική πάλη στο εσωτερικό του.

Ταυτόχρονα  όμως, ήταν «κάτι» που εμπεριείχε, αλλά υπερέβαινε όλα αυτά: ήταν κοινωνική  σχέση, «κόμβος» της συνολικής διαδικασίας  αναπαραγωγής των τάξεων. Αποτέλεσε  γι’ αυτό κεντρικό κόμβο της πάλης  των τάξεων και «παρήγαγε» κινήματα κατεξοχήν πολιτικά, που ηγήθηκαν ευρύτερων ταξικών και πολιτικών μαχών. Ακόμη πιο έντονα στην Ελλάδα απ’ ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, το πανεπιστήμιο  αποτέλεσε το ίδιο αντικείμενο της ταξικής πάλης: όλες οι τάξεις θέλησαν να το υποτάξουν στα δικά τους συμφέροντα, άντλησαν από αυτό πρωτοπορίες διανοουμένων, εξυπηρέτησαν μέσα από το φοιτητικό κίνημα τα γενικότερα συμφέροντά τους. Το φ.κ., στους κύκλους της κορύφωσής του, ήταν πολιτικό κίνημα γιατί ήταν προϊόν της παρέμβασης και πάλης όλων των τάξεων για να υποτάξουν το πανεπιστήμιο στους δικούς τους σκοπούς και να το εντάξουν στις συνολικές τους επιδιώξεις. Γι’ αυτό και όποτε οι ταξικοί συσχετισμοί ήταν σχετικά εμπεδωμένοι και δεν εμφάνιζαν μεγάλες τριβές, τότε το φ.κ αποκτούσε περισσότερο στενά φοιτητοκεντρικά χαρακτηριστικά.

Ύστερα  από την έκρηξη του φ.κ. στη  δεκαετία του ’60 και του ’70, που  συντελέστηκε στην κορύφωση και στις αρχές της κάμψης του μεταπολεμικού  οικονομικού κύματος ανάπτυξης, η αστική τάξη άρχισε να υλοποιεί ένα  συστηματικό σχέδιο κατάκτησης του πανεπιστημίου, μετασχηματίζοντάς όλες τις πλευρές και λειτουργίες του. Από την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και ύστερα, το σχέδιο και οι παρεμβάσεις έγιναν πιο συστηματικές. Η βάση της επιτυχίας τους ήταν η εξάντληση της δυναμικής του μεταπολεμικού κύματος οικονομικής άνθησης και η έναρξη της αντίστροφης μέτρησης όσον αφορά τη λειτουργία του πανεπιστήμιου σαν μηχανισμού ταξικής κινητικότητας προς τα πάνω. Ό,τι κι αν συμβεί μέσα στο ίδιο το πανεπιστήμιο, η επιτυχημένη λειτουργία του ως μηχανισμού ταξικής ανόδου εξαρτάται απόλυτα από αυτό που συμβαίνει στην αγορά εργασίας: αν οι θέσεις εργασίας μειώνονται, τότε όσα δικαιώματα και αν αντικρίζονται τυπικά στο πτυχίο, μπορεί κάλλιστα να χρειάζονται μερικά από αυτά τα πτυχία για να δουλέψει κανείς κούριερ. Έτσι, ο κορεσμός και η κάμψη του μακρού μεταπολεμικού κύματος ανάπτυξης και η είσοδος στο μακρό κύμα της κρίσης έδωσε όλα τα όπλα στην αστική τάξη να οργανώσει την αντεπίθεσή της για την κατάκτηση του πανεπιστήμιου, μέσα από τη συνολική του αναδιάρθρωση, με στόχο τον εξοστρακισμό όλων των στοιχείων που το έκαναν εργαλείο στην αναβαθμισμένη αναπαραγωγή των κατώτερων τάξεων και «κόμβο» της πολιτικής πάλης για τις συνολικότερες επιδιώξεις τους.

Το νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου είναι η τελική έφοδος για την ολοκληρωτική κατάκτηση  του «φρουρίου». Μέσω μιας αναδιάρθρωσης  που αχρηστεύει όλες τις ζωτικές παλιές του λειτουργίες, το υποτάσσει άμεσα στην καπιταλιστική επιχειρηματικότητα, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια συνθήκη «απαγόρευσης επιστροφής» στο παλιό καθεστώς.

Για ένα μαζικό, ανατρεπτικό  και πολιτικό φοιτητικό  κίνημα

Εδώ τίθεται  το πιο καίριο ερώτημα: μπορούν οι ριζοσπάστες φοιτητές και φοιτήτριες να θέτουν ως μόνο ή κύριο στόχο του φ.κ τη διατήρηση του παλιού καθεστώτος; Δηλαδή την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστήμιου ως μηχανισμού αναβαθμισμένης αναπαραγωγής των κατώτερων τάξεων; Ως μηχανισμού ταξικής ανόδου; Οι αριστεροί, οι αντικαπιταλιστές, οι κομμουνιστές φοιτητές, πρέπει να θέσουν σήμερα ως βασικό στόχο να γίνεται μέσα από το πανεπιστήμιο ο εργάτης μικροαστός και ο μικροαστός στέλεχος επιχείρησης; Να υπηρετεί την αναπαραγωγή της ταξικής ιεραρχίας με μια κινητικότητα προς τα πάνω, με τη διευρυμένη μικροαστικοποίηση της εργατικής τάξης;

Η απάντηση είναι όχι, γιατί, εκτός των άλλων, είμαστε ήδη στη μακρά περίοδο  του καθοδικού κύματος της  κρίσης, και αυτός ο στόχος είναι  απλώς ανέφικτος! Ακόμη κι αν τίποτε δεν αλλάξει προς το χειρότερο στο «υπαρκτό» δημόσιο πανεπιστήμιο, έχουν αλλάξει δραματικά τα πράγματα στην αγορά εργασίας, και αυτό αρκεί για να ανακοπεί και αντιστραφεί το κύμα της ταξικής κινητικότητας προς τα πάνω. Και σε αυτό το σημείο βρίσκεται η ουσιαστική διαφορά με μεγάλο τμήμα των καθηγητών: γι’ αυτούς δεν είναι και τόσο άσχημα να παραμείνει το σημερινό καθεστώς. Από τη στιγμή όμως που τα πράγματα στην αγορά εργασίας για τους μελλοντικούς πτυχιούχους είναι δραματικά, μην επιτρέποντας όνειρα για κοινωνική άνοδο, είναι απαραίτητο όσο ποτέ ένα μαχητικό – πολιτικό φοιτητικό κίνημα που θα μάχεται για τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των φοιτητών στο πλαίσιο ενός γενικότερου προγράμματος για ανατροπή του μνημονίου και της κυβέρνησής του. Αυτό δε σημαίνει φυσικά μάχη για την “καθαρότητα” του πλαισίου εις βάρος της ενότητας του κινήματος, αφού αυτή πρέπει να περιφρουρηθεί και να διευρυνθεί. Σημαίνει όμως ταυτόχρονη μάχη για τη διεκδίκηση της ηγεμονίας απέναντι στις δυνάμεις που θέλουν το φοιτητικό κίνημα ως μια ομάδα πίεσης στην κυβέρνηση με στενά συντεχνιακά χαρακτηριστικά.

Ταυτόχρονα, είναι όσο ποτέ αναγκαίο να αντλήσουμε έμπνευση από τις καλύτερες παραδόσεις του εργατικού κινήματος στη δημοκρατική οργάνωση και το συντονισμό του κινήματος. Οι πλατείες όλο το προηγούμενο διάστημα βροντοφώναξαν ότι η δημοκρατία που μας δίνει το σύστημα είναι κάλπικη, διεκδικώντας ένα άλλο μοντέλο που να μπορεί να εκφράζει τα συμφέροντα και τη βούληση της πλειοψηφίας. Εκτός αυτού όμως, η δημοκρατική συγκρότηση του κινήματος σε όλες τις βαθμίδες του είναι απαραίτητος όρος όχι μόνο για την εκπροσώπηση όλων των τάσεων του κινήματος, αλλά και για την ενότητα και τη δύναμή του. Εδώ ακριβώς είναι που χρειάζεται να υπάρξει ρήξη με το πρόσφατο παρελθόν και να δημιουργηθεί ένα συντονιστικό όργανο βασισμένο σε αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους, υπόλογους στις γενικές τους συνελεύσεις. Μόνο ένα τέτοιο όργανο μπορεί να εκπροσωπήσει όλο το κίνημα και να συσπειρώσει στις γραμμές του όλους τους αγωνιζόμενους φοιτητές και τα πολιτικά ρεύματα που υπάρχουν στο κίνημα.

Χρειάζεται  επομένως να αποκατασταθεί  η ενότητα των  δύο βασικών κατευθύνσεων μιας γραμμής ρήξης  ενός νέου, πολιτικού  και ανατρεπτικού φοιτητικού κινήματος:

Από τη μια, πολιτικός αγώνας: πυροδότηση, ενδυνάμωση και αναγέννηση της συνολικής  δυναμικής του κινήματος ανατροπής  της κυβέρνησης, της τρόικας και  του μνημονίου.

Από την  άλλη, αναβάθμιση του προγραμματικού του ορίζοντα: όχι μάχες οπισθοφυλακών γι’  αυτό που έχει χαθεί, για το ρόλο της ταξικής κινητικότητας προς τα πάνω, αλλά πάλη για τον κοινωνικό μετασχηματισμό και μέσα απ’ αυτόν για το μετασχηματισμό της ίδιας της κοινωνικής σχέσης πανεπιστήμιο.

Είναι η εποχή που είναι αναγκαίο να ξεπεραστεί ο στενός ορίζοντας  του φοιτητικού συνδικαλισμού, να εμπλουτιστούν  οι μορφές πάλης, να διευρυνθεί η κοινωνική  συμμαχία με την εργατική τάξη και  τα φτωχά λαϊκά στρώματα, και να διεκδικηθεί η ηγεμονία των αντικαπιταλιστικών ιδεών στο πολιτικό πλαίσιο. Δε μας αρκεί πια μέσω του πανεπιστημίου να κάνουμε τον εργάτη μικροαστό στο πλαίσιο μιας «επωφελούς για τα λαϊκά στρώματα» αναπαραγωγής της ταξικής ιεραρχίας. Θέλουμε και τον εργάτη και το μικροαστό «συνεταιρισμένους παραγωγούς» σε μια κοινωνία της ανθρώπινης χειραφέτησης που θα εξασφαλίζει σε όλους το δικαίωμα στην εργασία καθώς και τη γενικευμένη πρόσβαση όλων σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

(κατεβάστε το 4σέλιδο σε μορφή   και )

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s