Σκέψεις για την πλατεία Συντάγματος

«…Μόνο αφού βουτήχτηκε στο αίμα των εξεγερμένων του Ιούνη η τρίχρωμη σημαία έγινε η σημαία της ευρωπαϊκής επανάστασης, η κόκκινη σημαία (Μαρξ, Ταξικοί Αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850)

Το «κίνημα» των αγανακτισμένων, διανύει την τέταρτη του μέρα και για ένα τμήμα της αριστεράς (και της εξωκοινοβουλευτικής εκδοχής της) και της αναρχίας στην πλατεία Συντάγματος λαμβάνει χώρα μια πολιτική αφύπνιση των μαζών που εν δυνάμει μπορεί να εξελιχθεί σε γνήσιο αμεσοδημοκρατικό, αυτό-οργανωμένο, και τέλος πάντων με όποιο θετικό επιθετικό προσδιορισμό θέλει καθένας, κίνημα.
Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης, θεωρούν τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, προϊόν της αγανάκτησης του κόσμου (έτσι γενικά) και ουσιαστικά την ελληνική εκδοχή των ισπανικών συγκεντρώσεων που με τη σειρά τους ακολουθούν το αιγυπτιακό πρότυπο της πλατείας Ταχρίρ. Μάλιστα, οι αριστεροί και ελευθεριακοί υποστηρικτές των νεόκοπων «αγανακτισμένων» κρίνουν ως δογματικούς όσους δε συμμερίζονται τον ενθουσιασμό τους για την αυθόρμητη (;) κίνηση των μαζών γιατί αδυνατούν κατ’ αυτούς να αντιληφθούν πως η πραγματικότητα δεν κινείται με καθαρά ιδεολογικά σχήματα.
Ας επισημάνουμε πως η ταύτιση της πλατείας Συντάγματος, με την πλατεία Ταχρίρ και με τις ισπανικές πλατείες μάλλον αναπαράγει το καθαρό σχήμα που υποτίθεται θέλει να ξορκίσει, αφού αφαιρεί τις υπαρκτές διαφορές των κοινωνιών αυτών κάτω από την υπεραπλουστευμένη γενίκευση του αγανακτισμένου λαού που αφυπνίζεται.
Φυσικά ούτε εμείς πιστεύουμε πως η επανάσταση, η εξέγερση, η διαμαρτυρία ξεπηδά αυτούσια ως θεωρητικό μοντέλο κάποιου κοσμοδιορθωτή, αλλά μάλλον κινείται δυναμικά μέσω των αντιφάσεών της. Εξάλλου έχουμε κατά καιρούς υποστηρίξει την μάλλον αιρετική άποψη πως η κοινωνική επανάσταση δεν είναι ακριβώς το πανηγυρικό αποκορύφωμα μιας αυθόρμητης οικονομικής πάλης της εργατικής τάξης, αλλά αντίθετα το πολιτικό σχέδιο του συνειδητού προλεταριάτου που σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζεται με την αδιαμεσολάβητη και αγνή εργατική τάξη. Είναι όμως κάτι διαφορετικό να δέχεται κανείς πως η εξέγερση ή η διαμαρτυρία δεν εκδηλώνεται με κρυστάλλινη καθαρότητα κι άλλο να βαπτίζεται κάθε μαζική εκδήλωση ως εν δυνάμει αντισυστημική.

Η πολιτική και ιδεολογική ένδεια της αριστεράς (και της αναρχίας) που επί ένα χρόνο δεν μπόρεσε να αρθρώσει μια ριζοσπαστική εναλλακτική πολιτική πρόταση στην αστική αντεπανάσταση, χαμένη στο χυδαίο οικονομισμό της, όχι μόνο άφησε το κενό που τώρα καλύπτουν οι απολίτικες συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων, αλλά υποκλίνεται και στον «αυθόρμητο» χαρακτήρα τους.
Ας ξεκαθαρίσουμε πως το πρόβλημα δεν είναι που οι «αγανακτισμένοι» δεν είναι συνειδητοί κομμουνιστές ή αναρχικοί, εξάλλου κάποιοι εξακολουθούμε να πιστεύουμε στην λεγόμενη πρωτοπορία ακριβώς γιατί οι επαναστατικές ιδέες είναι πάντοτε μειοψηφικές (ακόμα και στις επαναστάσεις). Και θα είχαμε όλη την καλή διάθεση να δεχθούμε πως η συγκέντρωση του πλήθους προσφέρει στις λεγόμενες συνειδητές δυνάμεις το πεδίο συζητήσεων και ιδεολογικών αντιπαραθέσεων που ο ατομικισμός και τα διάφορα ψηφιακά φόρουμ έχουν στερήσει. Και πράγματι η ελεγχόμενη χρεοκοπία που συντελείται εδώ και ένα χρόνο, όπως και η κατάρρευση που βρίσκεται προ των πυλών πυροδοτεί μια γενικευμένη διάψευση προσδοκιών ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων. Μόνο που οι προσδοκίες αυτές αντανακλούν αντιφατικά συμφέροντα και ιδεολογίες που όσο κι αν το επιθυμούν διάφοροι δεν μπορούν να εκφραστούν ενιαία. Κάποιοι νιώθουν προδομένοι γιατί διαπιστώνουν πως η μεγάλη καριέρα και η συνακόλουθη κοινωνική άνοδος παραμένει άπιαστο όνειρο, ενώ άλλοι βλέπουν τον πιθανό διορισμό στο δημόσιο, λόγω των κομματικών γνωριμιών, να γίνεται απίθανος. Όλη αυτή η απογοήτευση μετατρέπεται σε θυμό και οργή για το πολιτικό σύστημα, μόνο που αυτή η οργή δεν έχει από τη φύση της κάτι θετικό, παρά μόνο στις ονειρώξεις διαφόρων που εξακολουθούν να παίρνουν τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα.
Κι επειδή, οι σκέψεις αυτές στηρίζονται στην επιτόπια παρουσία κάποιων από μας στο Σύνταγμα, θέλουμε να επισημάνουμε πως υπάρχει πραγματικά ένα χάσμα ανάμεσα στην προσπάθεια συνέλευσης (λέμε προσπάθεια γιατί δεν έχει συγκροτηθεί ουσιαστικά σε σώμα και μοιάζει πολλές στιγμές με ομάδα ψυχοθεραπείας) και στο ετερόκλητο πλήθος απογοητευμένων πατριωτών και εθνικιστών με μια χούφτα καθαρών φασιστών που δίνει τον τόνο μπροστά στη βουλή. Το να αγνοεί κανείς τις αντιφάσεις των «αγανακτισμένων» μόνο και μόνο επειδή «κατεβαίνει κόσμος στο δρόμο», το να μην αντιλαμβάνεται το πλαίσιο μέσα στο οποίο επιθυμεί να παρέμβει, καθώς και τα όρια του, είναι σαν να νομίζει πως κάθε σπόρος δίνει και καρπό.

Κάποιες απορίες...

Άραγε οι πορείες και οι διαδηλώσεις της προηγούμενης περιόδου στερούνταν μαζικότητας; Αυτό ήταν το πρόβλημα τους; Ή τελικά η κάθοδος των απολιτίκ, που όμως τηρούν πολιτική στάση τελικά ήταν αυτό που απουσίαζε από το κίνημα και συνεπώς αποτελεί ένα βήμα μπροστά στις εξελίξεις.
Και τελικά τι περιθώρια διαμόρφωσης των εξελίξεων δίνει αυτό το θολό «κίνημα», όταν υποστηρίζεται ανοιχτά από τα τηλεοπτικά φερέφωνα ως η ενδεδειγμένη μορφή διαμαρτυρίας; Είναι δυνατόν για όποιον έχει τη στοιχειώδη πολιτική εμπειρία, μια «αυθόρμητη» εξέγερση να πραγματοποιηθεί με την ευγενική χορηγία των καναλιών σε ζωντανή σύνδεση;
Και οι οπαδοί του αδιαμεσολάβητου αγώνα που κατανοούν (sic) το θυμό των συγκεντρωμένων απέναντι στα κόμματα και τις ιδεολογίες, πως αξιολογούν το διωγμό του συντρόφου που έφερε την κόκκινη σημαία ή την εκδίωξη των δασκάλων από αυτόκλητους υπερασπιστές της καθαρότητας (αλήθειας ποιας ακριβώς;).
Το γεγονός της απαγόρευσης όλων των συμβόλων πλην της γαλανόλευκης δείχνει τα όρια της κινητοποίησης και αυτό δεν το λέμε γιατί είμαστε «κολλημένοι», όπως είναι η κατηγορία των ημερών σε όποιον στέκεται κριτικά στο νεόκοπο «κίνημα». Το εθνικό όμως σύμβολο αντανακλά όχι μόνο τις πατριωτικές αυταπάτες του πλήθους, αλλά σε συνδυασμό με την εκδίωξη της κόκκινης (ή της μαυροκόκκινης) πιστοποιεί πως ο στόχος  (κάποιων εκ των αγανακτισμένων) είναι μια εθνική ενότητα χωρίς τους «προδότες πολιτικούς και τους πουλημένους συνδικαλιστές». Τώρα πως αυτό το φαιό όραμα έχει κάτι κοινό ή αποτελεί ένα σταθμό στο δρόμο για την χειραφέτηση των μαζών, μόνο όσοι ρίχνουν τα πολιτικά τους κριτήρια κάτω και από το αυθόρμητο μπορούν να το εξηγήσουν. Γιατί πώς να το κάνουμε, είναι άλλο να κρίνεις τους εργατοπατέρες και το κοινοβούλιο και να θες να τους αντικαταστήσεις με σοβιέτ (λέμε τώρα) κι άλλο να θες απλά να καταργηθούν. Αν κοινωνικά στρώματα άρουν μετά από δεκαετίες την εμπιστοσύνη τους στο πολιτικό σύστημα, αν πράγματι το κοινωνικό συμβόλαιο είναι πλέον δίχως ισχύ, τούτο δεν αποτελεί από μόνο του προοδευτική εξέλιξη, αλλά δίνει τη δυνατότητα στις επαναστατικές ιδέες να βρουν νέα ακροατήρια, αλλά ανοίγει ταυτόχρονα και το δρόμο στους φασίστες.

Η μάχη για την ηγεμονία προϋποθέτει επομένως ρήξη κι όχι κανάκεμα των αυταπατών των μαζών και ταυτόχρονα απαιτεί να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση κατάματα, να αντιληφθούμε επιτέλους πως το «όλοι ενωμένοι», εκτός από κούφια ρητορεία, είναι και επικίνδυνη αυταπάτη. Γιατί ακριβώς στο όνομα της ενότητας, κάποιοι δε θέλουν να δουν πως στο Σύνταγμα ένα τμήμα των συγκεντρωμένων όχι μόνο δεν έχει τίποτα κοινό με την αριστερά ή με μια αντικαπιταλιστική διέξοδο, αλλά αντίθετα μάλλον αποτελεί ανοιχτό εχθρό. Και ναι λοιπόν, δε θέλουμε να πείσουμε όλη την κοινωνία, γιατί ακριβώς το πρόβλημα δεν είναι μια χούφτα πολιτικοί και δέκα αφεντικά, αλλά το σαθρό μπλοκ εξουσίας που στήριξε μέχρι και την κρίση την καπιταλιστική ανάπτυξη. Κι όσο ξύλινα ακούγονται αυτά, άλλο τόσο ξύλινα είναι και τα απολιτίκ βαθιά συντηρητικά ιδεολογήματα «πως είναι όλοι ίδιοι», «να ενωθούμε πέρα από ιδεολογίες», ιδεολογήματα που -ω! τι σύμπτωση- είναι αυτούσια η τηλεοπτική προπαγάνδα, αλλά και η τελευταία εφεδρεία του καταρρέοντος ελληνικού καπιταλισμού.
Αν έχει όντως νόημα να παρέμβουμε στις εξελίξεις εκεί, το πρώτο βήμα είναι να αντιληφθούμε που παρεμβαίνουμε, καθώς και ποιες άλλες δυνάμεις κάνουν ήδη παιχνίδι. Μπορεί αυτό να νοθεύει τις αμεσοδημοκρατικές ονειρώξεις ορισμένων, αλλά η τόλμη και η ρεαλιστική εκτίμηση της αντιφατικής πραγματικότητας είναι ο απαραίτητος όρος κάθε πολιτικής παρέμβασης, ώστε η όποια έφοδος στον ουρανό να μη εκφυλιστεί σε άλμα στο κενό. Η σύγκρουση με τις πατριωτικές αυταπάτες και τους φασίστες είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να μετατραπεί αυτό το θολό συνονθύλευμα ανθρώπων σε ένα πρόπλασμα ριζοσπαστικού αληθινού κινήματος
Κι αν η Λιβύη ήταν για κάποιους μακριά για να μπορούμε να ξέρουμε τι γίνεται και δεν τους ήταν αρκετή η ιμπεριαλιστική επέμβαση για να αντιληφθούν πως μέσα στους «εξεγερμένους» είναι και τσιράκια των ιμπεριαλιστών, η πλατεία Συντάγματος είναι ευτυχώς δυο βήματα.

Δ.Χατζής

Advertisements

11 responses to “Σκέψεις για την πλατεία Συντάγματος

  1. «λέμε προσπάθεια γιατί δεν έχει συγκροτηθεί ουσιαστικά σε σώμα και μοιάζει πολλές στιγμές με ομάδα ψυχοθεραπείας)»…εξαιρετικο κειμενο …απομονωσα αυτή τη φράση γιατι αυτο σκέφτηκα και γω παρακολουθωντας για πρωτη φορά την συνελευση της 3ης μερας και ανησυχουσα μηπως ηταν κακια μου και προσωπικη μου σκωπτικη διάθεση αλλα φαινεται περασε και απο αλλονών το μυαλο. Επισης φραση κλειδι θεωρώ και την παρακάτω:
    «Η μάχη για την ηγεμονία προϋποθέτει επομένως ρήξη κι όχι κανάκεμα των αυταπατών των μαζών και ταυτόχρονα απαιτεί να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση κατάματα, να αντιληφθούμε επιτέλους πως το “όλοι ενωμένοι”, εκτός από κούφια ρητορεία, είναι και επικίνδυνη αυταπάτη.»
    Γιατι αυτη η φράση θυμιζει πολυ την 18η Μπρυμαιρ του Μαρξ και μπορει να μας βοηθήσει να μην επαναλάβουμε την ιστορία σαν φάρσα αλλα μονο σαν τραγωδία οπως της αξιζει!

    Μου αρέσει!

  2. Μερικές σκέψεις κι εγώ.

    Έτσι είναι. Στο Σύνταγμα, από χώρους δουλειάς και αλλού, κατεβαίνει κόσμος που δεν έχει κατέβει ποτέ (κυριολεκτικά) σε πορεία. Είναι οι ίδιοι που τους ακούς να βρίζουν πολιτικούς συλλήβδην και συνδικαλιστές. Μάλλον δεν συμμετέχουν στα συνδικάτα είτε λόγω εργοδοτικής τρομοκρατίας είτε από επιλογή.

    Δεν έχουν άποψη για το «πως θα βγούμε από την κρίση», μπορεί να περιμένουν οτι κάτι καλό θα γίνει κάποια στιγμή και θα τη σκαπουλάρουμε. Είναι μες στο facebook/twitter.

    Δε μπορείς να πεις οτι είναι «καθυστερημενο» κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Αν και με τα όσα έχουν γίνει στη χώρα είναι ν απορείς με τη «νηφαλιότητα» τους μπροστά στην πολιτική κατάσταση.

    Νοιώθουν οτι πρέπει να γίνει κάτι, αλλα δεν πολυ-κουνάνε και τα πόδια τους περισσότερο από αυτήν την απλή αχρωμάτιστη συγκέντρωση. Περιμένουν οτι η κυβέρνηση θα κάνει πίσω με 1-2-3 πολλούς μήνες τέτοιες μαζικές (στατικές) συγκεντρώσεις.

    Με λίγα λόγια το Σύνταγμα και οι καθημερινές συγκεντρώσεις είναι ένα AΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΤΡΕΤΣΙΝΓΚ. Όχι γυμναστική. Χαλαρή προθέρμανση. Κάτι να κινείται στην κοινωνία. Ξεκουβαλιέται ένα μεγάλο κομμάτι νεολαίας και κατεβαίνει Σύνταγμα. Μουτζώνει, βρίζει, κάνει ψυχανάλυση ή οτι άλλο, παίρνει μετά από λίγο το Μετρό και φεύγει.

    Για τους αριστερούς είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό το πως παρεμβαίνουμε. Πως να κατέβεις χωρίς τα διακριτικά σου, χωρίς να σε προπηλακίσουν οι ανεξαρτητοχαρούμενοι, χωρίς να είσαι μασκαρεμένος (όπως η ΚΟΕ με dikaioma.gr και ελικόπτερο ζωγραφιά); Είναι κοροιδία.

    Το ζήτημα είναι βέβαια, τι λες όταν το κράτος πάει να τ διαλύσει ας πούμε με καταστολή; Όπως πήγε να γίνει χλιαρά το Σάββατο ξημερώματα για να γίνει μια έκθεση εκεί στο χώρο; Την υπερασπίζεσαι; Αδιαφορείς;

    Βέβαια όταν την συγκρίνουμε με το Δεκέμβρη 2008 και την τότε καθημερινή εξέγερση (και χωρίς κρίση!!!) θα πάθουμε κατάθλιψη! Και η απορία μου είναι: ήταν ο ίδιος νεαρό-κοσμος τότε και τώρα;
    αν είναι ο ίδιος, τι πάθανε τα παιδιά;
    λοβοτομή;

    Μου αρέσει!

  3. «Αν έχει όντως νόημα να παρέμβουμε στις εξελίξεις εκεί, το πρώτο βήμα είναι να αντιληφθούμε που παρεμβαίνουμε, καθώς και ποιες άλλες δυνάμεις κάνουν ήδη παιχνίδι. Μπορεί αυτό να νοθεύει τις αμεσοδημοκρατικές ονειρώξεις ορισμένων, αλλά η τόλμη και η ρεαλιστική εκτίμηση της αντιφατικής πραγματικότητας είναι ο απαραίτητος όρος κάθε πολιτικής παρέμβασης, ώστε η όποια έφοδος στον ουρανό να μη εκφυλιστεί σε άλμα στο κενό. Η σύγκρουση με τις πατριωτικές αυταπάτες και τους φασίστες είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να μετατραπεί αυτό το θολό συνονθύλευμα ανθρώπων σε ένα πρόπλασμα ριζοσπαστικού αληθινού κινήματος»

    Άρα να παρέμβουμε; Τι σκατα να κανουμε; Εγω ειμαι απο την Τεταρτη κατω (σε πολη της επαρχίας) και προσπαθω. Σε πρωτο βαθμο μάλλον «εξουδετερωσαμε» τους δεξιούς «απολιτικ» που το κάλεσαν. Ο κόσμος τώρα αγκαλιαζει μαζικα την λαικη συνελευση, φτιαχνει επιτροπές για κοινωνικο ιατρειο, συλλογικη κουζινα κτλ. Μου φαινεται ότι μπορούμε να το παλεψουμε, αφου σε πρωτη φαση με το να να παρεμβουμε αποφυγαμε να το χαρισουμε στους πατριωτες. Για μενα αν επιτευχθει τουλαχιστον αυτο μιλαμε για ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΕΡΔΟΣ. Ρε παιδια μπερδεμενος ειμαι κ εγω. Φοβαμαι μην βοηθω να γεννηθει κανα τερας. Βλέπω τα καναλια που λενε ότι να ναι και φρικαρω. Λεω «εγω συμμετεχω σε τουτο το πραμα»; Κατω όμως τα πραματα ειναι αλλιως. Αυριο παμε για καταληψη στη ΔΕΗ…..Ολα ειναι ρευστα. Κατεβειτε και στηριχτε…με την παρουσια μας να διαταραξουμε το υπο παρατηρηση φαινομενο προς τα εκει που θελουμε…δεν εχουμε ισως άλλη επιλογη. Σας παρακολουθω καιρο, συμφωνω με πολλα απο αυτα που λετε, μακαρι να βγει κατι.

    Συντροφικα…

    Μου αρέσει!

  4. Αντε μετά τους επαναστάτες της Βεγγάζης και του ΝΑΤΟ, μάθαμε και για τους εξεγερμενους της ΔΑΠ. Αντε και καλή όσμωση και άμεση δημοκρατία. Προσέχε μόνο μην σας προκύψει κανενας Σερ Μαρκεζίνης πρωθυπουργός και ο Παπδήμος υπουργός με την ευγενή χορηγεία του Αλαφούζου. Τι ομορφη που ειναι η εθνικη ενοτητα. Και το πιο ωραίο ακόμα να τη χτίζεις και να μην το πάιρνεις και χαμπάρι. Για πες μας και για την περιφρούρηση, καλό το δόσιμο του μετανάστη χθες σοτυς μπάτσους, καλό;

    Μου αρέσει!

  5. Κάποια μεταστροφή της άποψή σας από την Κυριακή ΜΕΣΗΜΕΡΙ; Ήσαστε παρόντες στις διαδικασίες ή απλά ακούτε από δω κι από κει;

    Αυτά τα ρωτάω πιο πολύ για την μεθοδολογία {sic!} της άποψης

    Μου αρέσει!

  6. Φίλε(η) bhoy άργησα να σου απαντήσω γιατί ήμουν, μάλλον όπως κι εσύ στην πλατεία Συντάγματος. Τώρα αν νομίζεις ότι το πώς βιώνουμε τις διαδικασίες δε διαμεσολαβείται από τις ιδέες και τις αξίες μας, τότε μάλλον εσύ πέφτεις στο μεθοδολογικό σφάλμα ( μιας και ψιλοειρωνεύτηκες) του χυδαίου εμπειρισμού. Αν έμπαινες στον κόπο να διαβάσεις το άρθρο, θα δεις πως κρίνω ( δε φαντάζομαι αυτό να απαγορεύεται από τους «αγανακτισμένους») γιατί θεωρώ πως πρέπει να μας είναι καθαρό πού ακριβώς παρεμβαίνουμε και δεν κρίνω στο όνομα κάποιας καθαρότητας. Εσύ αντίστοιχα από την Κυριακή το μεσημέρι αντιλαμβάνεσαι την αντιφατικότητα των διαδικασιών ή αρνείσαι να επεξεργαστείς τα βιώματα σου;
    Φιλικά

    Μου αρέσει!

  7. Ο Λένιν γράφει:

    Όποιος περιμένει μια «καθαρή» κοινωνική επανάσταση δεν θα τη δει ποτέ του. Αυτός είναι επαναστάτης στα λόγια που δεν καταλαβαίνει τι θα πει αληθινή επανάσταση.

    «Η ρώσικη επανάσταση του 1905 ήταν αστικοδημοκρατική. Αποτελούνταν από μια σειρά μάχες όλων των δυσαρεστημένων τάξεων, ομάδων και στοιχείων του πληθυσμού. Ανάμεσα τους υπήρχαν μάζες με τις πιο πρωτόγονες προλήψεις, με τους πιο ασαφείς και φανταστικούς σκοπούς του αγώνα, υπήρχαν ομαδούλες που έπαιρναν λεφτά από τους ιάπωνες, υπήρχαν κερδοσκόποι και τυχοδιώκτες κτλ. Αντικειμενικά, το κίνημα των μαζών τσάκιζε το τσαρισμό και ξεκαθάριζε το δρόμο για τη δημοκρατία, γι αυτό το καθοδηγούσαν οι συνειδητοί εργάτες.

    Η σοσιαλιστική επανάσταση στην Ευρώπη δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά το ξέσπασμα της μαζικής πάλης όλων των καταπιεζομένων και δυσαρεστημένων. Αναπόφευκτα θα πάρουν μέρος σ’ αυτήν τμήματα των μικροαστών και των καθυστερημένων εργατών – χωρίς μια τέτοια συμμετοχή δεν είναι δυνατή η μαζική πάλη, δεν είναι δυνατή καμιά επανάσταση – κι εξίσου αναπόφευκτα θα φέρουν μαζί τους στο κίνημα τις προλήψεις τους, τις αντιδραστικές τους φαντασιοπληξίες, τις αδυναμίες και τα λάθη τους. Αντικειμενικά όμως θα επιτίθενται ενάντια στο κεφάλαιο, και η συνειδητή εμπροσθοφυλακή της επανάστασης, το πρωτοπόρο προλεταριάτο, εκφράζοντας αυτή την αντικειμενική αλήθεια της ποικιλόχρωμης και ποικιλόφωνης, ανομοιόμορφης και εξωτερικά κομματιασμένης μαζικής πάλης, θα μπορέσει να τη συνενώσει και να την κατευθύνει, να κατακτήσει την εξουσία, να καταλάβει τις τράπεζες, να απαλλοτριώσει τα μισητά για όλους (αν και από διάφορους λόγους!) τράστ και να πραγματοποιήσει άλλα… μέτρα, που στο σύνολο τους μας δίνουν την ανατροπή της αστικής τάξης και τη νίκη του σοσιαλισμού, νίκη που κάθε άλλο παρά «θα ξεκαθαριστεί» αμέσως από τη μικροαστική σκουριά.»

    Για να μη χαθεί το αυθόρμητο στους διάφορους δρόμους, για να μη ξεφουσκώσει, για να βρει το στόχο του – αν και το ψήφισμα της λαϊκής συνέλευσης δείχνει ότι κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση- είναι ασφαλώς αναγκαίο η αριστερά να παρέμβει γιατί διαφορετικά τα σχέδια των αστικών επιτελείων μπορεί να περάσουν. Χρειάζεται ωστόσο να παρέμβει σεμνά, όχι σαν από καθ’ έδρα καθηγητής, να πάρει υπ’ όψη της το μέσο επίπεδο των «αγανακτισμένων» και να τους βοηθήσει με απλά λόγια, χωρίς βερμπαλισμούς και βυζαντινολογίες, με υπομονετική εξήγηση, βήμα – βήμα για να βρει τη συνέχειά του. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε με πάθος οι αριστεροί είναι να μπούμε μπροστά μαζί με τα πιο μαχητικά στοιχεία «των αγανακτισμένων» για την υλοποίηση των αποφάσεων των λαϊκών Συνελεύσεων.

    Μου αρέσει!

  8. kastanis λες
    «…Για τους αριστερούς είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό το πως παρεμβαίνουμε. Πως να κατέβεις χωρίς τα διακριτικά σου, χωρίς να σε προπηλακίσουν οι ανεξαρτητοχαρούμενοι, χωρίς να είσαι μασκαρεμένος (όπως η ΚΟΕ με dikaioma.gr και ελικόπτερο ζωγραφιά); Είναι κοροιδία…»

    Κι όμως! Εγώ πιστεύω πως αυτό πρέπει να γίνει. Αφού στ αλήθεια τίποτα αυθόρμητο δεν συντελείται στις πλατείες και πλαγίως επηρεάζουν τις εξελίξεις διάφοροι καλυμένοι, τι άλλο πρέπει να γίνει;
    Αφήνεις την κόκκινη ή την μαυροκόκκινη σημαία, ανακατεύεσαι με το πλήθος, συμμετέχεις στις διαβουλεύσεις, παίρνεις το λόγο κι έξυπνα τους ανοίγεις τα μάτια.
    Το να πηγαίνεις με το σταυρό στο χέρι μια εποχή που η πουστιά έχει αναχθεί σε υπέρτατο προσόν, αν μη τι άλλο, είναι δονκιχωτισμός.
    Αλλοιώς, χάσαμε πάλι το ραντεβού με την ιστορία…

    mbiker.

    Μου αρέσει!

  9. όσων αφορα την παρουσια οργανωσεων με τα «διακριτικά» τους, αυτό όντως αποτελει προκληση για τον κοσμο που ειναι κατω και αναπόφευκτα αποδοκιμαζεται. Παρ’ όλα αυτα πρέπει η αριστερα και η αναρχια να κατεβαίνουν συνασπισμένες και φανερές εκφράζοντας ωστόσο το καινουριο που εχει στηθει στην πλατεια περα από κάθε αμφιβολία καπελώματος. Ας ονομάζεται πχ αριστερη πτερυγα συντάγματος οχι κΟΕ ΑΡΑΝ κτλ κτλ. Αν και απλοικό θα δράσει και ενωτικα προς εμάς και θετικά στις μάζες .

    Μου αρέσει!

  10. Παράθεμα: Συμμετέχουμε σαν άτομα, προβληματιζόμαστε σαν συλλογικότητα « Πρωτοβουλια για την Αντισυστημικη Αριστερα·

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s