Ο Jean Bricmont για τον Ανθρωπιστικό Ιμπεριαλισμό στη Λιβύη

Μια συνέντευξη με τον Jean Bricmont αναδημοσιευμένο από το εξαιρετικό blog overdisinformation: Να αναφέρουμε ότι ο Jean Bricmont είναι βέλγος θεωρητικός φυσικός, φιλόσοφος της επιστήμης και καθηγητής στο Université Catholique de Louvain. Συνεργάζεται επίσης με τον Noam Chomsky και σε εκστρατείες για μια ποικιλία προοδευτικών σκοπών. Το 2005 δημοσίευσε Impérialisme humanitaire. Droits de l’homme, droit d’ingérence, droit du plus fort, που δημοσιεύθηκε στα αγγλικά με τον τίτλο Ανθρωπιστικός ιμπεριαλισμός, το 2006 και έχει εκδοθεί από τον οίκο Monthly Review Press. Είναι επίσης μέλος του Τμήματος Επιστημών της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών του Βελγίου.

Η Λιβύη ενώπιον του Ανθρωπιστικού Ιμπεριαλισμού

Του GRÉGOIRE LALIEU

Μπορείτε να μας υπενθυμίσετε σε τί συνίσταται ο Ανθρωπιστικός Ιμπεριαλισμός;

Jean Bricmont: Είναι μια ιδεολογία που στοχεύει στο να δικαιολογεί τη στρατιωτική παρέμβαση ενάντια σε κυρίαρχες χώρες στο όνομα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το μοτίβο είναι πάντα το ίδιο: ένας πληθυσμός είναι θύμα ενός δικτάτορα, οπότε πρέπει να δράσουμε. Τότε βγαίνουν στη φόρα όλες οι συνήθεις αναφορές: ο δεύτερος Παγκόσμιος, ο πόλεμος με την Ισπανία και τα λοιπά. Ο στόχος είναι να πουλήσουν το επιχείρημα οτι μια ένοπλη επέμβαση είναι απαραίτητη. Αυτό συνέβη στο Κόσοβο, το Ιράκ, το Αφγανιστάν.

Και τώρα είναι η σειρά της Λιβύης

Jean Bricmont: Υπάρχει μια διαφορά εδώ διότι το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών το επιτρέπει. Αλλά αυτό το ψήφισμα πέρασε εναντίον των ίδιων των αρχών του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Όντως, δεν βλέπω καμμία εξωτερική απειλή στη λιβυκή διαμάχη. Παρόλο που αναφέρθηκε η ιδέα της «ευθύνης για προστασία», υπήρξαν πολλές παρακάμψεις. Εξάλλου, δεν υπάρχει απόδειξη οτι ο Καντάφι σφάζει το λαό του απλά και μόνο με την πρόθεση να τους σφάξει. Είναι λίγο πιο περίπλοκο απ’αυτό: είναι μια ένοπλη εξέγερση και δεν γνωρίζω καμμία κυβέρνηση που δεν θα κατέπνιγε μια εξέγερση τέτοιου είδους. Φυσικά, υπάρχουν παράπλευρες απώλειες και θάνατοι αμάχων. Αλλά αν οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν κάποιο τρόπο να αποφεύγονται αυτές οι απώλειες, τότε θα έπρεπε να το πουν και στο Ισραήλ, και να το εφαρμόσουν κι οι ίδιες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία οτι οι βομβαρισμοί του συνασπισμού προκαλούν κι οι ίδιες απώλειες αμάχων.

Από καθαρά νομική σκοπιά, νομίζω οτι το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι αμφιλεγόμενο. Είναι στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα χρόνων πίεσης από τα λόμπι για την αναγνώριση του δικαιώματος επ’εμβασης,που αποδεικνύεται τώρα νομιμοποιημένο.

Κι όμως, πολλοί-ακόμα κι ανάμεσα στα κόμματα της Αριστεράς- το θεώρησαν απαραίτητο να επέμβουν στη Λιβύη με σκοπό να σταματήσουν τη σφαγή. Πιστεύετε οτι αυτό ήταν ένα σφάλμα κρίσης;

Jean Bricmont: Ναι το πιστεύω, και για διάφορους λόγους. Καταρχάς, αυτή η εκστρατεία κινείται στο βασίλειο της αυθαιρεσίας. Όντως, η λιβυκή διαμάχη δεν είναι κάποια εξαιρετική περίπτωση. Υπάρχουν πολλές άλλες διαμάχες σοτν κόσμο, είτε μιλάμε για τη Γάζα, είτε μιλάμε για το Μπαχραίην ή το Κονγκό το οποίο συνέβη μερικά χρόνια πριν. Όσον αφορά το τελευταίο, συνέβη σε ένα πλαίσιο εξωτερικής επιθετικότητας εκ μέρους της Ρουάντα και του Μπουρούντι. Η επιβολή του διεθνούς νόμου θα είχε σώσει εκατομμύρια ζωές αλλά δεν συνέβη. Γιατί όχι?

Εξάλλου, αν εφαρμόσουμε τις αρχές στις οποίες στηρίζεται η επέμβαση στη Λιβύη, θα σημαίνει οτι ο καθένας θα μπορεί να επεμβαίνει οπουδήποτε επιθυμεί. Φανταστείτε τους Ρώσους να επεμβαίνουν στο Μπαχραίην ή τους Κινέζους στην Υεμένη. Ο κόσμος θα ήταν ένας γενικευμένος και συνεχής πόλεμος. Οπότε ένα βασικό γνώρισμα του ‘διακιώματος επέμβασης’ είναι η παραβίαση της κατεστημένης διεθνούς νομοθεσίας. Και αν χρειαζόταν να αλλάξουμε τη διεθνή νομοθεσία με νέους νόμους που να διακιολογούν το δικαίωμα επέμβασης, αυτό θα κατέληγε σε πόλεμο όλων εναντίον όλων.

Αυτό είναι ένα επιχείρημα στο οποίο οι υπερασπιστές του δικαιώματος επέμβασης ποτέ δεν απαντούν.

Και τέλος, τέτοιες επεμβάσεις ενδυναμώνουν αυτό που αποκαλώ ‘φαινόμενο του οδοφράγματος’: όλες οι χώρες υπό το βλέμμα των ΗΠΑ θα αρχίσουν να αισθάνονται απειλούμενες και θα προσπαθούν να αυξήσουν τους εξοπλισμούς τους. Όλοι θυμόμαστε τί συνέβη με τον Σαντάμ.Εξάλλου ο Καντάφι είχε πει στον Αραβικό Σύνδεσμο «Έχουμε χάσει ένα μέλος του Συνδέσμου και κανείς από σας δεν έκανε τίποτα. Αλλά μπορεί να συμβεί και σε σας, γιατί ακόμα κι αν όλοι σας είσαστε σύμμαχοι των ΗΠΑ, έτσι ήταν κι ο Σαντάμ στο παρελθόν». Τώρα επαναλαμβάνεται το ίδιο πράγμα με τον Καντάφι και η απειλή η οποία επικρέμαται πάνω από πολλές χώρες είναι πιθανό να επαναφέρει μια κούρσα εξοπλισμών. Η Ρωσία, η οποία δεν είναι μια άοπλη χώρα έχει ήδη ανακοινώσει οτι θα ενισχύσει τα στρατεύματά της. Αλλά μπορεί να πάει και παραπέρα: αν η Λιβύη κατείχε πυρηνικά όπλα, δεν θα είχε δεχθεί επίθεση. Στην ουσία, γι’αυτό δεν αγγίζει κανείς τη Βόρεια Κορέα. Οπότε, η Αριστερά που στηρίζει την επέμβαση στη Λιβύη θα έπρεπε να συνειδητοποεί οτι οι ανθρωπιστικές επεμβάσεις αναποφευκτα θα επαναφέρουν την κούρσα εξοπλισμών και θα οδηγήσουν σε μακροχρόνιους πολέμους.

Κι όμως, δεν θα ήταν μια ένοπλη επέμβαση εναντίον του Καντάφι το μικρότερο κακό;

Jean Bricmont : Θα πρέπει κανείς να σκεφτεί τις συνέπειες. Τώρα που έχουν εμπλακεί οι δυτικές δυνάμεις, προφανώς θα πρέπει να πάνε μέχρι τέλους, να ανατρέψουν τον Καντάφι και να φέρουν τους αντάρτες στην εξουσία. Μετά τί θα συμβεί; Η Λιβύη φαίνεται διαιρεμένη. Θα καταλάβει η Δύση αυτήν την χώρα και θα εμπλακεί σε έναν ατελείωτο πόλεμο όπως αυτοί στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν?

Ας υποθέσουμε οτι όλα πάνε καλά: τα μέλη του συνασπισμού απομακρύνουν τον Καντάφι σε λίγες μέρες, οι επαναστάτες παίρνουν την εξουσία και ο λιβυκός λαός είναι ενωμένος.

Όλοι είναι ικανοποιημένοι, και μετά? Δεν νομίζω οτι η Δύση θα πει « Λοιπόν,το κάναμε επειδή είμαστε καλοί άνθρωποι και μας αρέσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τώρα μπορείτα να κάνετε ό,τι θέλετε.» Τί θα συμβεί αν η νέα λιβυκή κυβέρνηση είναι υπερβολικά μουσουλμανική ή δεν περιορίζει τις μεταναστευτικές ροές? Πιστεύετε οτι η Δύση θα τους αφήσει να κάνουν οτι θέλουν? Είναι φανερό οτι μετά από μια τέτοια επέμβαση, η νέα λιβυκή κυβέρνηση θα είναι παγιδευμένη από τα συμφέροντα της Δύσης.

– Εάν η στρατιωτική επέμβαση δεν είναι λύση, τότε ποιά είναι;

Jean Bricmont: Θα ήταν προτιμότερο αν είχαμε ειλικρινά δοκιμάσει όλες τις ειρηνικές λύσεις. Μπορεί και να μν είχε επιτυχία, αλλά εδώ υπάρχει μια σαφής πρόθεση να απορριφθούν τέτοιες λύσεις. Κι αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανθρωπιστικών πολέμων. Αναφορικά με το Κόσοβο, υπήρχαν λεπτομερείς προτάσεις εκ μέρους της Σερβίας με σκοπό να επιτευχθεί μία ειρηνική λύση αλλά είχαν απορριφθεί. Η Δύση είχε θέσει όρους που καθιστούσαν κάθε διαπραγμάτευση αδύνατη, όπως η κατοχή της Σερβίας από δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Στο Αφγανιστάν οι Ταλιμπάν πρότειναν να δικαστεί ο Μπιν Λάντεν από διεθνές δικαστήριο εάν υπήρχαν στοιχεία για την ανάμειξή του στις επιθέσεις εναντίον του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. Οι ΗΠΑ αρνήθηκαν και βομβάρδισαν τη χώρα. Στο Ιράκ, ο Σαντάμ είχε αποδεχθεί την επιστροφή των επιθεωρητών του ΟΗΕ όπως και πολλούς εξαιρετικά περιοριστικούς όρους. Αλλά ποτέ δεν ήταν αρκετά. Στη Λιβύη ο Καντάφι αποδέχθηκε μια κατάπαυση του πυρός και πρότεινε να αποσταλούν διεθνείς παρατηρητές. Οι παρατηρητές δεν πήγαν και ειπώθηκε οτι ο Καντάφι δεν σεβάστηκε την κατάπαυση του πυρός. Η Δύση απέρριψε επίσης την προσφορά του Τσάβες να μεσολαβήσει στη Λιβύη, ακόμα κι αν είχε την υποστήριξη πολλών λατινοαμερικάνικων χωρών όπως και του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας.

Σ’αυτό το πλαίσιο, εξοργίζομαι όταν ακούω αριστερούς στην Ευρώπη να αποκηρύσσουν την ‘φριχτή’ Μπολιβαριανή Συμμαχία που υποστηρίζει τον δικτάτορα Καντάφι. Κάνουν μεγάλο λάθος. Οι ηγέτες που έχουν την εξουσία στη Λατινική Αμερική έχουν σημαντικές ευθύνες. Δεν είναι απλά μικροί αριστεριστές που συζητάνε στη γωνία τους. Και το κύριο πρόβλημα γιάυτούς τους ηγέτες είναι οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ: όσο λιγότερο οι ΗΠΑ κάνουν οτιδήποτε τους είναι αρεστό, τόσο το καλύτερο θα είναι για όλες αυτές τις χώρες που προσπαθούν να απελευθερωθούν από την κηδεμονία της κρατικής τους εξουσίας, αλά και για ολόκληρο τον κόσμο.

– Η συστηματική απόρριψη των ειρηνικών λύσεων σημαίνει οτι οι ανθρωπιστική επέμβαση είναι απλά μια δικαιολογία;

Jean Bricmont: Ναι αυτό σημαίνει, αλλά αν πιάνει περισσότερο στους διανοούμενους, έχω περισσότερες αμφιβολίες για τους λαούς της Ευρώπης. Θα υποστηρίξουν τους ηγέτες τους στην επίθεση εναντίον του Καντάφι? Οι άνθρωποι συνήθως θεωρούν οτι οι πιο νομιμοποιημένοι πόλεμοι είναι οι πόλεμοι για την ασφάλεια. Για παράδειγμα αν υπάρχει μια απειλή εναντίον του πληθυσμού, εναντίον του τρόπου ζωής μας κοκ. Αλλά στα πλαίσια ενός γενικού κλίματος ισλαμοφοβίας (το οποίο και απορρίπτω, αλλά υπάρχει) εδώ και στη Γαλλία, προσπαθήστε να εξηγήσετε γιατί πολεμάμε στην Κυρηναϊκή για αντάρτες που βλέπουμε να ουρλιάζουν ‘Ο Θεός είναι μεγάλος!’. Αυτό είναι αντιφατικό.

Σε πολιτικό επίπεδο, τα πιο πολλά κόμματα υποστηρίζουν την επέμβαση, ακόμα και τα κόμματα της Αριστεράς.

Τα πιο μετριοπαθή υποστήριξαν μόνο την εφαρμογή μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, αλλά αν ο Καντάφι στείλει τα τανκς στη Βεγγάζη, τότε τί κάνουμε? Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο οι Γερμανοί έχασαν αρκετά γρήγορα τον έλεγχο στους ουρανούς, αλλά αντέξανε για αρκετά χρόνια ακόμα. Καθώς ο στόχος είναι να ανατραπεί ο Καντάφι, οι μετριοπαθείς θα έπρεπε να έχουν υποπτευθεί οτι θα προχωρούσε πολύ παραπέρα από μια εφραμογή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων.

Ανίκανη να πάρει αυθεντικές και εναλλακτικές θέσεις, η Αριστερά βρίσκεται παγιδευμένη στη λογική των ανθρωπιστικών επεμβάσεων και είναι υποχρεωμένη να υποστηριξει τον Σαρκοζύ. Αν ο πόλεμος πάει καλά και γρήγορα, η θέση του Προέδρου θα είναι αναμφίβολα εξασφαλισμένη στις προεδρικές εκλογές του 2012, χάρη στην Αριστερά που θα έχει συνεισφέρει σ’αυτό.

Η Αριστερά, ανίκανη να διαμορφώσει μια συνεπή θέση εναντίον των πολέμων, είναι υποχρεωμένη να βηματίζει πίσω από την πολιτική των επεμβάσεων.

-Και αν ο πόλεμος δεν πάει καλά?

Jean Bricmont: Ειναι λυπηρό, αλλά το μοναδικό γαλλικό κόμμα που τέθηκε εναντίον της επέμβασης στη Λιβύη σε σχέση με τα γαλλικά συμφέροντα, είναι το Εθνικό Μέτωπο. Έδωσε ειδικό βάρος στις μεταναστευτικές ροές και βρήκε την ευκαιρία να διακριθεί σε σχέση με το κόμμα του Σαρκοζύ (UMP) και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ισχυριζόμενο οτι ποτέ δεν είχε σχέσεις με τον Καντάφι. Αν ο πόλεμος στη Λιβύη δεν πάει σύμφωνα με το σχέδιο, θα ενισχύσει το Εθνικό Μέτωπο στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012.

– Αν η ανθρωπιστικές επεμβάσεις είναι απλά μια δικαιολογία, τότε ποιός είναι ο στόχος αυτού του πολέμου;

Jean Bricmont: Οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο εξέπληξαν τους δυτικούς που δεν ήταν επαρκώς πληροφορημένοι για το τί συνέβαινε στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Δεν αμφιβάλλω οτι υπάρχουν ειδικοί πάνω στο θέμα, αλλά σπανίως ακούγονται από τις κυβερνήσεις, και διαμαρτύρονται γι’αυτόν τον λόγο. Οπότε τώρα, οι νέες κυβερνήσεις στην Αίγυπτο και την Τυνησία ίσως να μην ευθυγραμμιστούν με τα συμφέροντα της Δύσης πλέον, και κατά συνέπεια να γίνουν εχθρικές προς το Ισραήλ.

Για να ελέγχουν την περιοχή και να προστατεύουν το Τελ Αβίβ, οι δυτικοί πιθανόν να είναι πρόθυμοι να ξεφορτωθούν κυβερνήσεις που είναι ήδη εχθρικές προς το Ισραήλ και τη Δύση. Οι τρεις κυριότερες είναι το Ιράν, η Συρία και η Λιβύη. Η τελευταία απ’τη στιγμή που είναι και η πιο αδύναμη, δέχεται επίθεση πρώτη.

– Θα έχει αποτέλεσμα;

Jean Bricmont: Η Δύση επιθυμεί να κυριαρχεί παγκοσμίως αλλά βλέπουμε μετά το 2003 και το φιάσκο του Ιράκ οτι δεν μπορεί. Στο παρελθόν οι ΗΠΑ είχαν το ελεύθερο να ανατρέπουν ηγέτες που οι ίδιες είχαν φέρει στην εξουσία, όπως ο Ngô Dinh Diêm στο Νότιο Βιετνάμ στα ’60. Αλλά στις μέρες μας, η Ουάσιγκτον δεν μπορεί πλεον να το κάνει αυτό. Στο Κόσοβο, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη έπρεπε να συμβιβαστούν με ένα μαφιόζικο καθεστώς. Στο Αφγανιστάν ο κόσμος λέει οτι ο Καρζάι είναι διεφθαρμένος, αλλά δεν έχουν άλλη επιλογή. Στο Ιράκ επίσης έχουν αποδεχθεί μια κυβέρνηση με την οποία απέχουν πολύ απ’το να είναι ικανοποιημένοι.

Το πρόβλημα σίγουρα θα αναδειχθεί και στη Λιβύη. Ένας Ιρακινός μου είπε κάποτε « Σ’αυτό το μέρος του κόσμου, δεν υπάρχουν φιλελεύθεροι με τη δυτική έννοια του όρου, εκτός από μερικούς μάλλον απομονωμένους διανοούμενους.». Απ’τη στιγμή που η Δύση δεν μπορεί να βασιστεί σε ηγέτες που να μοιράζονται τις ίδιες ιδέες και που θα εξυπηρετούν πλήρως τα συμφέροντά της, προσπαθεί να επιβάλλει δικτάτορες μέσω της βίας. Αλλά αυτό προφανώς δημιουργεί μια απόσταση με τις επιθυμίες των λαών.

Εξάλλου, αυτή η προσέγγιση αποδεικνύεται αποτυχημένη και ο κόσμος δεν θα ’πρεπε να ξεγελιέται απ’αυτά που συμβαίνουν.

Η Δύση που πίστευε οτι ήταν σε θέση να ελέγχει τον αραβικό κόσμο με μαριονέττες σαν τον Μπεν Αλί και τον Μουμπάρακ, ξαφνικά υποτίθεται θα σκεφτόταν «Κάναμε λάθος, τώρα θα υποστηρίξουμε τη δημοκρατία στην Τυνησία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη».

Advertisements

4 responses to “Ο Jean Bricmont για τον Ανθρωπιστικό Ιμπεριαλισμό στη Λιβύη

  1. Και ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο απ’το Il Manifesto στις 22/4/1011 σχετικά με τα λιβυκά κεφάλαια που κατέσχεσαν οι ‘ανθρωπιστές’.
    Η οικονομική λεηλασία τού αιώνατου Manlio Dinucci
    και : Οι στρατηγικές τού οικονομικού πολέμου—M.Dinucci

    Επίσης διαβάστε δυστυχώς στα αγγλικά το άρθρο «Ο πόλεμος στη Λιβύη: Φυλή, «ανθρωπισμός», και Μέσα μαζικής ενημέρωσης», για τις μαζικές εκτελέσεις και το ρατσιστικό μένος των “εξεγερμένων” από τον Maximilian Forte, καθηγητή ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μοντρεάλ.
    The War in Libya: Race, “Humanitarianism,” and the Media

    Επίσης του Πέρυ Αντερσον (Perry Anderson):
    Για την συγκυρία στον αραβικό κόσμο
    Από το blog Λέσχη
    To κείμενο αυτό αποτελεί το edotorial της τελευταίας έκδοσης της New Left Review, τεύχος 68, Μάρτης- Απρίλης 2011. Γράφτηκε από τον σημαντικό διανοητή Perry Anderson με τίτλο “On the Concatenation in the Arab World”. Το κείμενο αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί δεν αρκείται μόνο σε μια ανάλυση των γεγονότων αλλά δίνει και μια συνολική μεθοδολογία ιστορικής αναφοράς ενώ ταυτόχρονα προχωρά και σε επισημάνσεις και πολιτικές προτάσεις.

    Μου αρέσει!

  2. Ευχαριστώ για την αναδημοσίευση της (όπως πάντα) πρόχειρης μετάφρασης.
    Αλλά «εξαιρετικό» το overdisinformation? Νομίζω μας κολακεύετε υπερβολικά! Το blog ξεκίνησε από έναν φίλο σαν μια αυθόρμητη αντίδραση στη λογοκρισία του ‘ελευθεριακού’ indymedia σε σχέση με τα λιβυκά, και παραμένει σε μάλλον εμβρυϊκό στάδιο (αισθητικά είναι απλά μια κόλλα χαρτί για να το πούμε ωμά!).

    Μου αρέσει!

  3. Μια πολύ προχειρη και κάπως ελεύθερη μετάφραση για τη Συρία και το ρόλο της Σαουδκής Αραβίας. Άλλη μια εξέγερση που μοιάζει με τη Λιβύη…. Το άρθρο δεν είναι γραμμένο από κάποια αριστερή οπτική όμως είναι χρήσιμο για ευρύτερες σκέψεις για το τι παιζεται στην περιοχή….

    Η συριακή σκακιέρα

    http://www.atimes.com/atimes/Middle_East/MD28Ak01.html
    του Pepe Escobar

    Το καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ στη Συρία είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης εδώ και 48 χρόνια, από όταν η Συρία βρισκόταν σε μια πραγματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Και τότε μια καθεστωτική εφημερίδα, η Tishrin, αναφέρει ότι «η πιο μεγαλειώδη μορφή ελευθερίας είναι η ασφάλεια της πατρίδας».
    Για την «ασφάλεια της πατρίδας» το καθεστώτος Ασαντ – μια οικογενειακή -στρατιωτική ολιγαρχία – εισέβαλλε στην πόλη της Daraa με δεκάδες άρματα μάχης. Ο Ασαντ είχε κάνει μερικές παραχωρήσεις για να ηρεμήσει τους σύριους διαδηλωτές. Δεν έπιασαν όμως τόπο. Έτσι το καθεστώς αποφάσισε να δράσει.
    Η επίθεση στη Δάραα είναι η συριακή έκδοση του «σοκ και δέος». Το πρόβλημα είναι ότι το καθεστώς μπορεί να έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ένα μακρύ, ιρακινού τύπου αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.

    Αυτό που βλέπετε δεν είναι αυτό που παίρνετε

    Η συριακή αντιπολίτευση δεν είναι συνεκτική και οργανωμένη. Με μια έννοια -όπως στην Αίγυπτο- αυτό μπορεί να είναι μια επανάσταση των φτωχών. Το καθεστώς Άσαντ κατήργησε τις επιδοτήσεις των καυσίμων και άφησε τις τιμές να ακολουθούν την ελεύθερη αγορά, η τιμή του πετρελαίου ντήζελ τριπλασιάστηκε, η τιμή των βασικών ειδών διατροφής, επίσης ανέβηκε, ήρθε και η ξηρασία και μαζί την έκρηξη των παγκόσμιων τιμών των τροφίμων επιδείνωσε τη λαϊκή δυστυχία.
    Οι θεμιτές οργισμένες διαμαρτυρίες των Σύριων κατευθύνονται προς ένα ανυπόφορα σκληρό αστυνομικό κράτος, τις δεκαετίες δικτατορίας του κόμματος Μπάαθ, τις υπερβολές μιας πολύ μικρής ελίτ επιχειρηματιών σε αντίθεση με τα πολύ υψηλά ποσοστά ανεργίας μεταξύ των νέων – όλα αυτά με τις μεσαίες τάξεις και την πάλη των φτωχών για να επιβιώσουν με χαμηλούς μισθούς και υψηλό πληθωρισμό.
    Αν υπάρχει μια λαϊκή επανάσταση στη Συρία, οι νέοι πολιτικοί παίκτες θα είναι ο φτωχός πληθυσμός – σε αντίθεση με τη μικρή ουνιτική επιχειρηματική ελίτ και το ελεγχόμενο από τους Αλαουίτες αστυνομικό κράτος.
    Αυτό σημαίνει ότι τώρα το νούμερο ένα καθήκον της αντιπολίτευσης είναι να γοητεύσει τη μεσαία και ανώτερη μεσαία τάξη στις μεγάλες πόλεις, ιδιαίτερα στη Δαμασκό και στην Χαλέπα. Αλλά ακόμη και αν οι διαδηλώσεις στη Συρία δεν καταλήξουν σε μια ανάλογη πλατεία Tahrir όπως στην Αίγυπτο, θα μπορούσαν να οδηγήσουν το καθεστώς μέσω μιας αργής αιμορραγίας παραλύοντας την οικονομία, στο θάνατο.
    Η επαναστατική κίνηση στη Συρία φαίνεται να είναι πολύ πιο σκληρή, από το «πράσινο» κίνημα των στο Ιράν. Οι σύριοι διαδηλωτές δεν θέλουν μια μεταρρύθμιση του καθεστώτος Μπάαθ – θέλουν αλλαγή καθεστώτος.
    Ορισμένοι διαδηλωτές είναι ειρηνιστές. Άλλοι ήδη καταφεύγουν σε αυτοσχέδιο ελαφρή οπλισμό.. Αντιμέτωποι με την ανελέητη, ένοπλη κρατική καταπίεση, φαίνεται να υπάρχει μόνο μία διέξοδος: ο ένοπλος αγώνας.
    Φορτία λαθραίων όπλων από το Ιράκ έχουν ήδη κατασχεθεί από το καθεστώς. Και, κυρίως, ο εξοπλισμός αναγκαστικά θα σχετίζεται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα – γιατί οι γειτονικές κυβερνήσεις, όπως η Τουρκία και ο Λίβανος δεν επιθυμούν την πτώση του καθεστώτος. Βλέπουν το επερχόμενο χάος να ευνοεί μόνο τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και ακόμη περισσότερο τις τζιχαντικές αιρέσεις.

    Η είσοδος των Σαουδάραβων

    Η σουνιτική δυναστεία των Al-Khalifa στο κατά πλειοψηφία σιιτικό Μπαχρέιν κατηγόρησε τις διαδηλώσεις υπέρ της δημοκρατίας στο νησί του Περσικού Κόλπου ως ιρανική συνωμοσία. Το καθεστώς Ασαντ κατηγόρησε επίσης μια εξωτερική (και «γνωστή») συνωμοσία – αλλά αρνήθηκε να αναφέρει ονόματα. Όσο κι αν ο Bashar al-Assad δεν θέλει να ανταγωνίζεται τη Σαουδική Αραβία, το γεγονός είναι ότι ο οίκος των Σαούντ συμμετέχει ενεργά στην αποσταθεροποίηση της Συρίας, υποστηρίζοντας δίκτυα των Σαλάφ. (Salafi: σουνίτικο ορθόδοξο κίνημα)
    Η Daraa είναι 120 χιλιόμετρα νότια της Δαμασκού, κοντά στα σύνορα της Ιορδανίας, σε μία ευαίσθητη ζώνη ασφαλείας. Είναι μια θλιβερή περιοχή, βυθισμένη στη φτώχια και το τέλμα. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι η γενέτειρα της ιορδανικής περίπτωσης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
    Η Σαουδική Wahhabis, με μεγάλη επιρροή πάνω στη συριακή Μουσουλμανική Αδελφότητα, έχει συντελέσει αποφασιστικά στην υποκίνηση του λαού της Daraa καθώς της Χομς. Τα παράπονά τους – για τη μεγάλη ξηρασία, τη συνολική αμέλεια από τη Δαμασκό – μπορεί να δικαιολογηθεί.
    Πριν από χρόνια, το ο οίκος των Σαούντ κατέβαλε 30 εκατ. US $ για τα «πάρει» ο πρώην αντιπρόεδρος (μέχρι το 2005) της Συρίας Abdul Halim Khaddam. Βοήθησε ότι ο Khaddam είναι συγγενής του Σαουάραβα βασιλιά Αμπντουλάχ και του πρώην Λιβανέζου πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι ο οποίος εκτελέστηκε το Φλεβάρη του 2005 και σύμφωνα με τον Khaddam τη διαταγή έδωσε ο Άσαντ. Πήγε εξορία στη Γαλλία το 2005. Η Σαουδική Αραβία τον χρησιμοποίησε κατά του καθεστώτος Assad για αρκετό διάστημα. Ο Khaddam φέρει Σαουδικό διαβατήριο Khaddam και είναι επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας στη Συρία, που υπόσχεται να ανατρέψει την κυβέρνηση του Μπασάρ Άσαντ. Οι γιοι του, ο Τζαμάλ και ο Τζιχάντ, έχουν επενδύσει πάνω από 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων στη Σαουδική Αραβία.
    Στην ημερήσια διάταξη των Saud είναι ουσιαστικά να σπάσει τη συμμαχία Τεχεράνης-Δαμασκού-Χεζμπολάχ – και, συνεπώς, να καταβάλλει σταδιακά την αντίσταση της Χεζμπολάχ προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Έτσι, στη Συρία, θα βρείτε τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Ιορδανία και τη Σαουδική Αραβία για μία ακόμη φορά να μοιράζονται την ίδια ημερήσια διάταξη. Το διακύβευμα είναι εξαιρετικά υψηλό. Αυτό που βλέπετε δεν είναι απαραιτήτως αυτό που παίρνετε.
    Υπάρχει, εκτός από όλα αυτά τα ξένα συμφέροντα, ένα νόμιμο, λαϊκό κίνημα διαμαρτυρίας στη Συρία. Το Κομμουνιστικό Κόμμα δράσης, για παράδειγμα – το οποίο αντιτίθεται στο καθεστώς για δεκαετίες – είναι πολύ ισχυρό μεταξύ της αντιπολίτευσης. Η ακραία αιρετική ημερήσια διάταξη πολλών διαδηλωτών δεν είναι ένα ενθαρρυντικό σημάδι.
    Και ο δρόμος μπροστά μπορεί να είναι πολύ ανώμαλος, το προοδευτικό, κοσμικό ρεύμα στην αντιπολίτευση – ας πούμε, προς το παρόν, η μειοψηφία – μπορεί ακόμη και να παγιδευτούν σε ένα ιρανικό σενάριο τύπου 1979-1981, δεδομένου ότι μπορεί να καταλήξει να συνθλιβεί από τους φονταμενταλιστές εάν το καθεστώς καταρρεύσει.
    Είναι εύκολο να κατανοήσουμε πώς οι προοδευτικοί ανησυχούν όταν βλέπουν τους εαυτούς τους να ευθυγραμμίζονται με το Μεσαιωνικό οίκο των Saud – που εξαπέλυσε την αντεπανάσταση ενάντια στη μεγάλη αραβικό εξέγερση του 2011 – σε μια κίνηση για να ρίξουν το καθεστώς Άσαντ. Οι προοδευτικοί, επίσης, έχουν λόγους να ανησυχούν όταν βλέπουν τους εαυτούς τους να ευθυγραμμίζονται με το Ισραήλ – που δίνει την εντύπωση ότι θέλει ο Άσαντ να παραμείνει στην εξουσία, διότι η εναλλακτική λύση είναι η Μουσουλμανική Αδελφότητα.
    Μ’ αυτή την έννοια, η Σαουδική-ισραηλινή συμμαχία μπορεί να συμφωνήσει σχετικά με την αντεπανάσταση που εφαρμόστηκε στο Μπαχρέιν και τη Λιβύη, αλλά όχι όταν πρόκειται για τη Συρία.
    Η τηλεόραση της Χεζμπολάχ στο Λίβανο υποστηρίζει ότι οι συριακές διαμαρτυρίες αποτελούν μέρος μιας «αμερικανικής επανάστασης». Αυτό μπορεί να ισχύει εν μέρει – όμως, ως έχει, αυτό που συμβαίνει είναι περισσότερο αποτέλεσμα της σαουδικής επέμβασης αναμεμειγμένη με τη γνήσια οργή κατά του Μπααθικού αστυνομικό κράτος.
    Ο Abdullah βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας προσκαλεί Αραβες και Δυτικούς να στοιχηματίσουν σε μια συμμαχία Κούρδων, Δρούζων, Σουνικών φυλών και της Σουνίτικης μεσαίας τάξης των πόλεων (οι οποίοι είναι σύμμαχοι των Σαουδαράβων), για το διάδοχο καθεστώς μετά τον Ασαντ στη Συρία.

    Μετά την αιγυπτιακή απώλεια

    Ένα συριακή εφημερίδα ισχυρίζεται ότι τα γεγονότα της Συρίας είναι ένα σχέδιο των ΗΠΑ για να αντισταθμίσει την «απώλεια» της Αιγύπτου – και αυτό ενώ στη Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν οι προσφυγές για τη μεταρρύθμιση αγνοούνται» και η καταπίεση ασκείται «κάτω από σιωπή».
    Οι στόχοι θα είναι να βυθίσει τη Συρία στο χάος, να σπρωχτεί προς τη Σαουδική επιρροή, να μειωθεί η επιρροή του Ιράν στη συνολική αραβο-ισραηλινή διένεξη και να τορπιλιστεί η συμμαχία Τουρκίας-Συρίας.
    Ο άξονας Τεχεράνης-Δαμασκού-Χεζμπολάχ είναι το μόνο αντίπαλο δεός στη Μέση Ανατολή κατά της ηγεμονίας των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Μια εύθραυστη Δαμασκός αποδυναμώνει τόσο την Τεχεράνη όσο και τη Χεζμπολάχ. Δεν είναι τυχαίο ότι στο Λίβανο, ο πρώην πρωθυπουργός Σάαντ Χαρίρι – ένας σουνίτης, και κυρίως ένας υπηρέτης των Saud – έχει ενισχύσει τη θρησκευτική ρητορική του.
    Οι σύριοι σουνίτες, όσο και οι σαουδάραβες Wahhabis, δυσφορούν έντονα για την αλαουίτικη σέκτα – μια παραφυάδα του Shi’ism – που ελέγχει ένα μεγάλο μέρος του πλούτου της χώρας, ενώ αντιπροσωπεύει μόνο το 12% του πληθυσμού. Δεν προκαλεί κατάπληξη που ο οίκος των Σαούντ και η Μουσουλμανική Αδελφότητα έχουν προσπαθήσει επί δεκαετίες να ξεφορτωθούν το ελεγχόμενο από τους αλαουίτες συριακό καθεστώς.
    Η συμμαχία Αγκυρας-Δαμασκού – η οποία προχώρησε τόσο όσο υποχωρούσε η Αντάντ Τουρκίας-Ισραήλ- είναι επίσης σε κίνδυνο. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου έχουν ασχοληθεί πολύ με τη δημιουργία ενός οικονομικού συνασπισμού Τουρκίας, Συρίας, Λιβάνου και Ιορδανίας, που τροφοδοτείται από πολλές τουρκικές επενδύσεις και υψηλή τεχνολογία. Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί με την αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό.
    Η Ουάσιγκτον θα επιθυμούσε μια συριακή αποσταθεροποίηση εάν οδήγησε στην αποκατάσταση της περιφερειακής ηγεμονίας σε ΗΠΑ και του Ισραήλ, η οποία απειλείται σοβαρά από την ανάδυση μιας νέας Αιγύπτου. Αλλά ξεχάστε τα δυτικά όνειρα μιας «δημοκρατίας» στη Συρία. Αν η ιστορία τραβήξει ένα μαγικό τέχνασμα – όπως στην προσφορά του Μπασάρ αλ Ασαντ να υπογράψει μια συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ την επόμενη εβδομάδα – οι ΗΠΑ, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί δεν θα νοιάζονταν αν το καθεστώς συγκλόνιστηκε και ταράχτηκε στο σύνολο των συριακών πόλεων.
    Έτσι είναι στο χέρι των σύριων προοδευτικών τώρα να συνέλθουν και να αποδείξουν το λάθος του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Γιατί αν δεν το κάνουν, θα είναι πράγματι μια τρομερή οπισθοδρομηση, οι Σαούντ να γίνουν το νέο αφεντικό της Συρίας.

    Μου αρέσει!

  4. Από factorx στις 16/04/2011

    Αρκετοί σχολιαστές και αρθρογράφοι έχουν προβληματιστεί από το πραγματικά περίεργο γεγονός. ότι οι επαναστάτες της Λιβύης βρήκαν το χρόνο να συστήσουν τη δική τους κεντρική τράπεζα, πριν καν φτιάξουν κυβέρνηση.
    Το Economic Policy Journal γράφει: «Ποτέ άλλοτε δεν ακούστηκε, εν μέσω εξέγερσης, να δημιουργείται μια κεντρική τράπεζα. Άρα δεν μιλάμε για κάποιους άξεστους αντάρτες, και μάλλον υπάρχουν κάποιες πολύ ισχυρές επιρροές…».
    Το CNBC αναρωτιέται: «Πρώτη φορά βλέπουμε επαναστατική ομάδα να προχωρά σε δημιουργία κεντρικής τράπεζας εν μέσω εξέγερσης. Πόσο ισχυροί έχουν γίνει αυτοί οι κεντρικοί τραπεζίτες;».
    Μια άλλη ανωμαλία, σε σχέση με την επίσημη δικαιολογία της επέμβασης της Λιβύη είναι η εξής: Υποτίθεται πως η επέμβαση έγινε για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα στοιχεία όμως άλλα λένε. Σύμφωνα με το Fox News, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ επαινεί τη Λιβύη που «έχει κάνει τα ανθρώπινα δικαιώματα προτεραιότητα, και που προστατεύει νομικά τους πολίτες της».

    Διάβαστε τη συνέχεια: http://www.antinews.gr/2011/04/16/96963/

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s