Λιβύη: Η αυγή της οδύσσειας και το βαθύ σκοτάδι του ιμπεριαλισμού

Η ιμπεριαλιστική εισβολή στη Λιβύη με την κωδική ονομασία «αυγή της οδύσσειας», είναι το επόμενο στάδιο της ετερόκλητης εξέγερσης που ξεκίνησε ως ένας ακόμα σταθμός του κύματος των αραβικών εξεγέρσεων για να μετεξελιχθεί σε έναν εμφύλιο-φυλετικό πόλεμο με κύριο χαρακτηριστικό τη διαμάχη αντίπαλων καθεστωτικών μερίδων. Η εξέλιξη αυτή δε σημαίνει πως ευθύς εξαρχής η λιβυκή εξέγερση ήταν μια καλά οργανωμένη συνωμοσία του ιμπεριαλισμού κατά του «αντιιμπεριαλιστή» Καντάφι, αλλά κυρίως πως στη δυναμική της εξέλιξης, το όποιο ριζοσπαστικό τμήμα των εξεγερμένων, παραμένοντας μειοψηφικό και δίχως εναλλακτικό σχέδιο υπερκεράστηκε από τους πρώην καθεστωτικούς-νυν πράκτορες του ιμπεριαλισμού.

Το τέλος(;) του Καντάφι

Ανάμεσα στο απλουστευτικό σχήμα του αντιιμπεριαλιστή Καντάφι που ο ιμπεριαλισμός επιχειρεί να ανατρέψει αρχικά μέσω μιας πορτοκαλί επανάστασης και στη συνέχεια με τα όπλα και σε εκείνο που βλέπει τα εξεγερμένα πλήθη να διεξάγουν έναν εξορισμού προοδευτικό αγώνα και να προσφεύγουν αναγκαστικά στην αγκαλιά της Δύσης, υπάρχει μια ιδιαίτερα πολύπλοκη πραγματικότητα. Ισλαμιστές που τροφοδοτούνται απο την κοινωνική δυσαρέσκεια της τελευταίας δεκαετίας, στοιχεία μιας προνεωτερικής κοινωνικής συγκρότησης (για να χρησιμοποιήσουμε έναν ιστορικό όρο) όπως οι φυλές που ύστερα από 40 χρόνια αναγκαστικής ενοποίησης διεκδικούν την αυτονομία των εδαφών τους, κομμάτια της καθεστωτικής ελίτ που διαφοροποιούνται και μετατρέπονται σε προνομιακούς συνομιλητές της Δύσης.

Ο Καντάφι προ πολλού έχει κόψει κάθε δεσμό με τον παναραβισμό ή τον αντιιμπεριαλισμό, όταν διέλυσε τις όποιες κατακτήσεις του καθεστώτος του, όταν μετέτρεψε τη Λιβύη σε ένα γιγάντιο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών από την Αφρική που αναζητούσαν δίοδο προς την Ευρώπη κι όταν υπέγραψε μια σειρά συμφωνίες με τη Δύση για την αγορά οπλικών συστημάτων και φυσικά για την εκμετάλλευση από δυτικές πολυεθνικές των ενεργειακών πόρων της Λιβύης. Το κανταφικό καθεστώς θεωρούνταν πρότυπο συμμάχου για τη Δύση και αρκούν για αυτό οι ύμνοι των μεγαλοκαθηγητάδων του Χάρβαντ και τα ενσταντανέ από τις συνόδους κορυφής. Ας μην αναζητάμε συμμάχους εκεί που δεν υπάρχουν, δεν κρίνεται το κανταφικό καθεστώς επειδή δεν ήταν αρκούντως προοδευτικό ή ριζοσπαστικό, αλλά επειδή ήταν μετά τη στροφή του, θεματοφύλακας της ιμπεριαλιστικής σταθερότητας. Δεν έχουμε εδώ την περίπτωση μιας αντιιμπεριαλιστικής δύναμης, με την οποία η αριστερά αν και δε συμμερίζεται τους πολιτικούς της στόχους, οφείλει να την υποστηρίξει απέναντι στον ιμπεριαλισμό και να μην τηρήσει τις αξιοθρήνητες ίσες αποστάσεις. Χωρίς να αποτελούν ένα πράμα, η Χαμάς και η Χεσμπολά, αλλά και οι Ταλιμπάν, ακόμα και σε επίπεδο κράτους το Ιράν είναι τέτοια παραδείγματα.

Στην περίπτωση της Λιβύης (και χωρίς να αποκλείεται ένας ετεροχρονισμένος ρεβανσισμός των ιμπεριαλιστών για τον Καντάφι των πρώτων δύο δεκαετιών) κάποιοι από τους ιμπεριαλιστές θεώρησαν πως ο πιστός μέχρι πρότινος σύμμαχος, είναι ανίκανος να εξασφαλίσει τη σταθερότητα, ακόμα κι αν κυριαρχήσει στρατιωτικά και τσακίσει την εξέγερση. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι εξεγερμένοι ή ένα τμήμα τους μπορεί να περνούσε σε μακροχρόνιο αντάρτικο, με συνεχείς δολιοφθορές στους αγωγούς πετρελαίου για παράδειγμα. Αυτή η διαπίστωση ή πιο σωστά αυτός ο φόβος εξηγεί πως φτάσαμε από τον προσεταιρισμό μέρους των εξεγερμένων στην ανοιχτή πολεμική στήριξή τους.

Επιπλεόν το γεγονός πως οι εκλεκτοί συνομιλητές των Γάλλων και των Αμερικάνων και εκπρόσωποι μερίδας των εξεγερμένων είναι πρώην κορυφαία στελέχη του Καντάφι, ο Τζαλίλ -υπουργός δικαιοσύνης- και ο Γιουνίς -υπουργός δημόσιας τάξης, αποδεικνύει πως εκτός όλων των άλλων κάτω από το αφηρημένο σχήμα της εξέγερσης λαμβάνει χώρα μια ενδοαστική σύγκρουση, που μπορεί τελικά να οδηγήσει ακόμα και στη διχοτόμηση της Λιβύης, μια λύση που σίγουρα είναι πάνω στο τραπέζι. Αν μέσα στους εξεγερμένους υπάρχουν δυνάμεις που αρνούνται τη συναλλαγή με τους ιμπεριαλιστές, αρνούνται να εκπροσωπούνται από πρώην κανταφικούς που αλλαξοπίστησαν σε μια νύχτα, αν αληθεύουν οι λειψές μαρτυρίες για αμεσοδημοκρατικά συμβούλια των εξεγερμένων, τότε οφείλουν να διαχωρίσουν τη θέση τους. Η ελευθερία των εξεγερμένων κατακτιέται σε σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό κι όχι χάρη σε αυτόν. Χωρίς να παραγνωρίζεται η δεινή θέση των εξεγερμένων που αρνούνται να γίνουν πιόνια του ιμπεριαλισμού, αλλά έχουν να αντιμετωπίσουν το κανταφικό καθεστώς, μια τέτοια διαφοροποίηση είναι η μόνη ελπίδα, η λιβυκή-πληβειακή εξέγερση να μη θαφτεί κάτω από τις συμπληγάδες της ιμπεριαλιστικής εισβολής και της κανταφικής αντίδρασης. Θα μπορούσε βέβαια να υποστηρίξει κανείς πως η εξέγερση χρησιμοποιεί τη σύγκρουση Καντάφι-ιμπεριαλισμού για να κυριαρχήσει και πως αυτό δε σημαίνει πως μετατρέπεται σε πιόνι του ιμπεριαλισμού. Κατά τη γνώμη μας όλα τα στοιχεία μέχρι τώρα δείχνουν μάλλον το αντίθετο και αναδεικνύουν κάτι που με αναλογίες εμφανίστηκε και στην Τυνησία και την Αίγυπτο: πως για την ολοκλήρωση των εξεγέρσεων απαιτείται ο συνειδητός φορέας-πρωτοπορία που παίρνει την εξουσία, τσακίζοντας κάθε απόπειρα αντεπανάστασης, βαθαίνοντας διαρκώς το περιεχόμενο της επανάστασης. Η απουσία του συνειδητού προλεταριάτου, δίνει την πρωτοβουλία των κινήσεων στον ιμπεριαλισμό, σε πράκτορες κάθε λογής, σε συντηρητικές ευρύτερα δυνάμεις.

Οι λεονταρισμοί της ιεράς συμμαχίας

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη από τη μια αποτελεί την απάντηση της Δύσης στην αφύπνιση των αραβικών μαζών που εξελίσσεται από τις αρχές του έτους, διαμορφώνοντας μια νέα ισορροπία, από την άλλη φέρνει στην επιφάνεια τις υπαρκτές αντιθέσεις του ιμπεριαλιστικού μπλοκ. Κι αν στο Μπαχρέιν και στην Υεμένη, ο ιμπεριαλισμός ενιαία στηρίζει τους δικτάτορες, σφυρίζοντας αδιάφορα για τις εκατόμβες των θυμάτων, στη Λιβύη πράττει το αντίθετο, θεωρώντας πως η σταθερότητα περνά από τη συντριβή του Καντάφι και θυμάται το βολικό σχήμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σε όλη την περιοχή, που τουλάχιστον ο ευρωπαικός ιμπεριαλισμός θεωρεί ζωτικό του χώρο, οι ιμπεριαλιστές προσπαθούν να πάρουν την πρωτοβουλία των κινήσεων, πνίγοντας την δυναμική των μαζικών εξεγέρσεων. Πρόκειται για την οργάνωση της αντεπανάστασης, για την απόπειρα επιβολής εκ νέου της ιμπεριαλιστικής σταθεροτητας. Από την υποκριτική στήριξη των εξεγέρσεων σε Τυνησία και Αίγυπτο, οι ιμπεριαλιστές έχουν περάσει στην αναζήτηση των νέων συμμαχιών που (αυτός είναι ο ευσεβής τους πόθος) θα εξασφαλίσουν εκτός από την εκματάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων, την γεωπολιτική σταθερότητα. Πάντα στην ιστορία την επανάσταση διαδέχεται, αν εκείνη δεν ολοκληρωθεί, η αντεπανάσταση και αυτό που συμβαίνει στη Λιβύη είναι τμήμα αυτής της ιμπεριαλιστικής αντεπίθεσης.

Μόνο που δε βρισκόμαστε ούτε στο 1999 και στη Γιουγκοσλαβία, ούτε στο Ιράκ το 2003, όπου λίγο-πολύ οι τότε ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, είτε υποτάσσονταν στην αμερικανική υπεροπλία, είτε καλύπτονταν από την προσδοκία της μελλοντικής συμμετοχής στα κέρδη του πολέμου. Τώρα το μακρύ κύμα ύφεσης των τελευταίων τριών ετών έχει φέρει στο προσκήνιο τους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, ναρκοθετώντας τις απόπειρες ενιαίας συμπόρευσης. Γι’ αυτό και το Νατο συνεδριάζει και δεν καταλήγει πουθενά, γι’ αυτό και η Γερμανία διαφοροποιείται ανοιχτά και συντάσσεται με τη Ρωσία που και εκείνη με τη σειρά της εμφανίζει εσωτερικές διαφοροποιήσεις (διαφωνία Πούτιν-Μεντβέντεφ). Σε αυτό το πλαίσιο, ο γαλλικός ιμπεριαλισμός εμφανίζεται ως μαύρη πρωτοπορία, όχι προφανώς με στόχο την εκλογική επιβίωση του Σαρκοζί (χωρίς να σημαίνει πως δεν παίζει και αυτό ρόλο), αλλά κυρίως με τη χρυσή ευκαιρία για τους γάλλους ιμπεριαλιστές να κινηθούν αυτόνομα και να βάλουν χέρι στα πετρέλαια της Λιβύης, αλλά ευρύτερα να γίνουν οι θεματοφύλακες της ιμπεριαλιστικής σταθερότητας και να αποκτήσουν εκ νέου χώρο στην Αφρική. Επιπλέον σε περίπτωση νίκης των ιμπεριαλιστών να ανταλλάξουν ίσως πετρέλαιο με ευρώ, παραμερίζοντας την μονοκρατορία του δολλαρίου.

Από την άλλη, οι Ηπα, μοιάζουν να αδυνατούν να κινηθούν δίχως συμμάχους, αποδεικνύοντας πως η αντιδραστική ουτοπία του αμερικανικού 21ου αιώνα είναι για πάντα θαμμένη στα σκουπίδια της ιστορίας. Στο ρευστό αυτό πλαίσιο που αναδεικνύει νέες συμμαχίες, κάθε μεμονωμένος ιμπεριαλισμός αναζητά να κατοχυρώσει εκ νέου τη θέση του, πυροδοτώντας αναμφίβολα μελλοντικές συγκρούσεις. Τέλος ειδικότερα για τη Λιβύη, οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, δείχνουν πως ανάλογα με την έκβαση της σύγκρουσης η κάθε πλευρά θα βγει κερδισμένη ή χαμένη, κάτι που καθιστά τόσο τον Καντάφι, όσο και το συμβούλιο της Βεγγάζης προνομιακούς συνομιλητές διαφορετικών ιμπεριαλιστών.

Το κύμα των αραβικών εξεγέρσεων μοιάζει να δίνει τη θέση του στην άμπωτη της αντεπανάστασης, αλλά τίποτα όμως δεν έχει ακόμα κριθεί. Το προλεταριάτο της Δύσης, αν και τσακισμένο από τις επιθέσεις στις κατακτήσεις του, πρέπει να υποστηρίξει ανοιχτά την αραβική άνοιξη από κάθε απόπειρα θερμιδωριανής αντίδρασης. Αντίστοιχα στην περίπτωση της Λιβύης, δεν υπάρχουν περιθώρια για ίσες αποστάσεις. Χωρίς την παραμικρή στήριξη στον Καντάφι, το μικρότερο κακό, για να μιλήσουμε με κλασικούς όρους, είναι η ήττα των δυτικών σταυροφόρων, μια ήττα που θα σπείρει ακόμα περισσότερη διχόνοια στο στρατόπεδο των ιμπεριαλιστών και θα κάψει κάθε εναλλακτική τους λύση. Είναι προφανές πως ο Καντάφι δεν μπορεί να δώσει με συνέπεια και μέχρι τέλους έναν τέτοιο αγώνα, ούτε φυσικά η αντιπολίτευση που έχει μετατραπεί σε τσιράκι των ιμπεριαλιστών. Η μόνη ελπίδα είναι ο αγώνας των εξεγερμένων που αρνούνται τη χείρα βοηθείας του ιμπεριαλισμού, να συντονιστεί με ένα κίνημα στη Δύση που δε θα εύχεται να σταματήσει ο πόλεμος, αλλά θα αντιλαμβάνεται πως η ήττα της δικής «του» αστικής τάξης στα πεδία των μαχών είναι ο όρος για την ολοκλήρωση των αραβικών επαναστάσεων, αλλά και η εφεδρεία του στη μάχη που διεξάγεται στις δυτικές μητροπόλεις.

Άκης Τζάρας

Σχετικά:

Advertisements

9 responses to “Λιβύη: Η αυγή της οδύσσειας και το βαθύ σκοτάδι του ιμπεριαλισμού

  1. ποιά ήττα ρε φίλε των δυτικών; πως να ηττηθούν σε μια μάχη που δεν εμπλέκονται; Είσαι εκτός πραγματικότητας…Το μικρότερο κακό είναι αυτό; Ντροπή στην αριστερά του μικρότερου κακού και του ψευτο-αντι-ιμπεριαλισμού πάνω στα πτώματα των κολασμένων της γής και των ξυπόλυτων εξεγερμένων….Οι δυτικοί ούτε που ρισκάρουν τίποτα, επενδύουν μόνο σε μια προοπτική που όμως δεν έχει κριθεί ακόμα…Η ήττα των δυτικών είναι η νίκη του Καντάφι;
    Αυτό λές; Ντροπή ρε!

    Μου αρέσει!

  2. Καταρχήν τα «ρε» δεν βοηθάνε σε τίποτα μια συζήτηση, εκτός κι αν κανείς πιστεύει ότι έχει απέναντί του εχθρούς των κολασμένων, όπως και κάποιοι άλλοι αντιμετωπίζουν τις διαφορετικές απόψεις ως εχθρούς της εργατικής τάξης. Δεύτερον, αν θες μια συζήτηση μπορείς να την ανοίξεις και στα αντισώματα δημοσιεύοντας το link με το άρθρο ακόμα κι αν έχεις διαφορετική άποψη. Αν πάλι νομίζεις ότι δεν χρειάζεται κανένα πρόβλημα.
    Όσο για την ουσία, θα μπορούσε κανείς να ξεκινήσει από τα προφανή. Οι δυτικοί είναι στη Λιβύη και όχι μόνο βομβαρδίζουν αλλά ετοιμάζονται και για χερσαία επέμβαση. Αν γίνει αυτό, πάλι δεν πρέπει να μας απασχολεί; Το να υποστηρίζει κανείς την εξέγερση των κολασμένων δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνει την πάπια με την ιερή συμμαχία των ιμπεριαλιστών μεταξύ των οποίων και των ελλήνων για να μην ξεχνιόμαστε. Μήπως αυτοί αν τσακίσουν τον Καντάφι και όσους αντισταθούν στην επέμβαση θα αφήσουν την επανάσταση να συνεχίσει το δρόμο της, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει μια τέτοια δυναμική; Εσύ τι λες;
    Και ένα τελευταίο γιατί και η ώρα είναι περασμένη. Μιλάς σαν μοναδικός αντιπρόσωπος των κολασμένων. Δηλαδή όποιος είναι ενάντια στους βομβαρδισμούς των δυτικών δεν είναι με τους κολασμένους; Από που βγαίνει αυτό το συμπέρασμα; Και γιατί επίσης όποιος μιλάει για ήττα των δυτικών είναι υπέρ του Καντάφι; Αυτό κατάλαβες; Και γιατί όποιος φωνάζει τους ιμπεριαλιστές και το ΝΑΤΟ είναι σώνει και καλά κολασμένος και εμείς οφείλουμε να συμφωνούμε με τις προθέσεις του; Και κάτι ακόμα για τους κολασμένους. Κολασμένος είναι και ο σκουπιδιάρης του Δ. Αθήνας που χάνει τη δουλειά του και φυσικά τον υποστηρίζουμε όταν αγωνίζεται για να μην τη χάσει. Αλλά όταν χειροκροτάει τον αλητήριο αρχηγό των νεοναζί μήπως οφείλουμε επειδή είναι κολασμένος και να συμφωνήσουμε μαζί του; Ή επειδή είναι σε απόγνωση θα πρέπει να τον δικαιολογήσουμε; Οι άνθρωποι είτε είναι κολασμένοι είτε όχι, κάνουν τις επιλογές τους. Και η αριστερά που γλύφει το ρατσισμό ενός μέρους ελλήνων κολασμένων ή κάνει ότι δεν τον βλέπει, επίσης κάνει τις δικές της επιλογές. Εμ τι να κάνει να συγκρουστεί με τους κολασμένους; Μήπως έχουν και δίκιο τελικά αυτοί οι κολασμένοι. Μήπως δεν χωράνε και τόσοι ασιάτες στην Ελλάδα; Αυτό ισχύει και για τους κολασμένους της Λιβύης. Ας νομίζουν ότι θα σωθούν από τον Σασκοζί , τα Μιραζ και τα F16. Πρέπει δηλαδή να το νομίζουμε και εμείς;
    Και εν πάση περιπτώσει πάρε μια ξεκάθαρη θέση. Να συνεχίσουν να βομβαρδίζουν οι δυτικοί ναι ή όχι; Αυτό θα βοηθήσει την επαναστατική διαδικασία στη β. Αφρική ναι ή όχι; Αν κάνουν χερσαία επίθεση τι θα λες, μήπως πάλι δεν θα «εμπλέκονται στη μάχη»; Και τελικά αν δεν εύχεται κανείς την ήττα του ιμπεριαλισμού, τότε μήπως εύχεται τη νίκη του;

    Μου αρέσει!

  3. είναι αλήθεια οτι παλιά υποστήριζες τους Ταλιμπάν επειδή ήταν κατά του Ιμπεριαλισμού; Μου το είπε ένας παλιός σου γνωστός. Αν είναι αλήθεια, τότε τι σε εμποδίζει σήμερα να υποστηρίξεις τον Καντάφι;

    Η δική μου θέση: Είμαι κατά των βομβαρδισμών και της επέμβασης. Όμως δεν πιστεύω πως οι εξεγερμένοι είναι τσιράκια της δύσης. Ούτε καν αυτοί που αυτομόλησαν απο το καθεστώς. Η παρουσίαση της σύγκρουσης σαν ενδο-καθεστωττική είναι εκ του πονηρού και υποβαθμίζει και υποτιμά την εξέγερση.

    Είμαι κατα των βομβαρδισμών των δυτικών, είμαι όμως και κατά του Καντάφι και πιστεύω οτι αυτός με την στάση του και εμπρόθετα προκάλεσε την δυτική επέμβαση για να συσπειρώσει όσους του είχαν απομείνει και να οδηγήσει τα πράγματα σε ένα συμβιβασμό αργότερα. Θα περίμενα την αριστερά να είναι αλληλέγγυα στην εξέγερση κι όχι στον Καντάφι, και να διαδηλώνει όταν ο Καντάφι έστελνε συστοιχίες πυραύλων και εκτόξευε όλμους κατά διαδηλωτών. Αναμφισβήτητα η επέμβαση κάνει ζημιά ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ κι όχι στον ΚΑΝΤΑΦΙ! Εξυπηρετεί τον Καντάφι! Οπότε δεν είμαι καθόλου βέβαιος για τις πραγματικές προθέσεις των δυτικών. Είναι αυτονόητο πως ο ιμπεριαλισμός είναι κακός, οτι είναι εχθρός κλπ. Όμως η σύγκρουση δεν ήταν εδώ κι ένα μήνα μεταξύ Ιμπεριαλισμού και Λυβίης (ούτε τώρα είναι) αλλά μεταξύ του Καντάφι και της εξέγερσης. Εκεί τι θέση πήρες; Δεν μπορεί να εμφανίζεσαι ξαφνικά και να καταδικάζεις μόνο την δύση.
    Αυτό τυ ένας είναι ο εχθρός ο ιμπεριαλισμός και το ο εχθρός του εχθρού φίλος είναι ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΗ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ…ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΕ ΕΚΤΡΩΜΑΤΑ, ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟΜΒΕΣ…χωρίς καν την ανάγκη δυτικών επεμβάσεων. Περίμενα απο σένα πιό ανοιχτό μυαλό, αλλά τί να κάνουμε; το κόλημα κόλημα και το ευαγγέλιο, ευαγγέλιο…
    Κρίμα!

    Μου αρέσει!

  4. α! όσο για τον σκουπιδιάρη που είναι ρατσιστής, περισσότερο ατυχές παράδειγμα δεν μπορούσες να φέρεις! Ο εργάτης που είναι ρατσιστής είναι αποκλειστικά ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΥΘΥΝΗ σαν επαναστάτης να κατανοήσεις και να ανατρέψεις τους λόγους που τον οδηγούν στον ρατσισμό…ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ γι αυτό! Αν οι εργάτες δεν έχουν αλληλεγγύη αλλά φασισμό δεν φταίει η επιτυχία των φασιστών αλλά Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ. Κατα τον ίδιο τρόπο οι εξεγερμένοι στην Λιβύη ενώ αρχικά δεν ήθελαν καθόλου τους ξένους στην πορεία τους προτίμησαν απο την σφαγή, ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑΤΙ ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕΝ ΑΝΑΠΤΥΧΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕΙ…Αλλά πως να αναπτυχθεί όταν δικός σου φίλος είναι ΜΟΝΟΝ όποιος στρέφεται κατα των ιμπεριαλιστών; Τό πιασες τώρα;
    Αντε καληνύχτα κι όνειρα γλυκά…

    Μου αρέσει!

  5. Μπράβο! Ίδια θέση με το Κομμουνιστικού Κόμματος Μεγάλης Βρετανίας- Μαρξιστικό Λενινιστικό:

    Ο Καντάφι παραμένει ακόμα πολύτιμος για την Δύση…

    διαφορετική άποψη, εδώ:
    Ο Καντάφι παραμένει ακόμα πολύτιμος για την Δύση…

    Μου αρέσει!

  6. Δεν ξέρω τι σου είπε αυτός ο φίλος, αλλά μάλλον κατάλαβε αυτό που ήθελε από τη θέση που είχε η Εργατική Εξουσία στην εισβολή των ιμπεριαλιστών σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Λοιπόν. Εμείς τότε ποτέ δεν υποστηρίξαμε, τους Ταλιμπάν ούτε τον Σανταμ. Ακριβώς έτσι δεν υποστηρίζουμε και σήμερα τον Καντάφι. Η θέση μας για τον Καντάφι είναι ξεκάθαρη, και γι’ αυτό μπορείς να διαβάσεις το «Σύγχυση στις τάξεις των εξεγερμένων – νεκρανάσταση του Καντάφι», όπου υπάρχει και ένα μικρό ιστορικό για την περίοδο Καντάφι, αλλά και στο τωρινό άρθρο: «Το κανταφικό καθεστώς θεωρούνταν πρότυπο συμμάχου για τη Δύση και αρκούν για αυτό οι ύμνοι των μεγαλοκαθηγητάδων του Χάρβαντ και τα ενσταντανέ από τις συνόδους κορυφής. Ας μην αναζητάμε συμμάχους εκεί που δεν υπάρχουν, δεν κρίνεται το κανταφικό καθεστώς επειδή δεν ήταν αρκούντως προοδευτικό ή ριζοσπαστικό, αλλά επειδή ήταν μετά τη στροφή του, θεματοφύλακας της ιμπεριαλιστικής σταθερότητας. Δεν έχουμε εδώ την περίπτωση μιας αντιιμπεριαλιστικής δύναμης, με την οποία η αριστερά αν και δε συμμερίζεται τους πολιτικούς της στόχους, οφείλει να την υποστηρίξει απέναντι στον ιμπεριαλισμό και να μην τηρήσει τις αξιοθρήνητες ίσες αποστάσεις. Χωρίς να αποτελούν ένα πράμα, η Χαμάς και η Χεσμπολά, αλλά και οι Ταλιμπάν, ακόμα και σε επίπεδο κράτους το Ιράν είναι τέτοια παραδείγματα.».
    Απορώ πια, ξέρεις να διαβάζεις ή κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Βλέπεις πουθενά εδώ τίποτα αυταπάτες για τον «αντιιμπεριαλισμόι» του Καντάφι ή απλώς σου αρέσει η σπέκουλα, όπως άλλωστε αρέσκεται και το 99% της ελληνικής αριστεράς. Μπορείς διαρκώς να την καταριέσαι για το κάθε τι, αλλά από ότι φαίνεται δεν έχεις ξεκόψει με τις ωραίες συνήθειές της. Αν θες να κουβεντιάσουμε να μιλάμε για ότι ακριβώς λεει ο καθένας και να μην φορτώνεις τουλάχιστον σ’ εμάς λόγια και έργα που δεν έχουμε ουδεμία σχέση.
    Δεύτερον, αν πάλι έμπαινες στον κόπο να διαβάσεις τα άρθρα μας θα έβλεπες ότι από την πρώτη στιγμή υποστηρίξαμε τις εξεγέρσεις στη βόρεια Αφρική αλλά και στη Λιβύη. Ωστόσο στη συνέχεια και όχι μόνο εμείς και χωρίς φυσικά να έχουμε το παραμικρό συμφέρον όπως αντιλαμβάνεσαι, βλέπαμε ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ. Και πολύ περισσότερο όταν οι εξεγερμένοι κάλεσαν τους δυτικούς για να συνδράμουν εναντίον του καθεστώτος Καντάφι. Ακόμα κι όλα να ήταν τέλεια, ακόμα και ο Καρλ Μαρξ με τη Ρόζα και τον Μπαμπέφ να ήταν και να καλούσαν τον Σαρκοζί και τον Ομπάμα μαζί με το Κατάρ και τον Μπερλουσκόνι σε βοήθεια, αυτό και μόνο θα ήταν αρκετό για να άρει την υποστήριξη σε αυτή την επανάσταση. Φυσικά δεν είμαστε αφελείς και πολύ περισσότερο οι αρχηγοί της Βεγγάζης. Πρόκειται για στελέχη του παλιού καθεστώτος οι οποίοι αντιλαμβάνονται πλήρως ποιους καλούν και σε τι αποσκοπούν. Αυτό εσένα δεν σε ενδιαφέρει, αλλά κοίτα εδώ είμαστε, σε λίγο καιρό όλα αυτά θα είναι ξεκάθαρα ακόμα και για σένα.
    Τρίτον ο καθένας μπορεί να φωνάζει όποιον θέλει για να τον σώσει. Τον Σαρκοζί, τον Μιχαλολιάκο, τον Χίτλερ, τον Μουσολίνι, τον Μπους και όποιον γουστάρει. Αυτό δεν με υποχρεώνει έμενα να συμφωνήσω μαζί του δεν πα ναναι 70 χρόνια βιομηχανικός εργάτης. Χέστηκα για την ταξική του καταγωγή και για το πόσο ξυπόλητος είναι. Το χουμε δει το παραμύθι 100 φορές. Οι ορδές του Χίτλερ που ματοκύλισαν την Ευρώπη και οδήγησαν 6 εκατομμύρια «τοκογλύφους» μικροαστούς εβραίους στα κρεματόρια ήταν σε μεγάλο βαθμό ξυπόλητοι. Ε λοιπόν στάχτη και μπούρμπερη σε αυτούς τους ξυπόλητους. Αλλά ξυπόλητους οπαδούς έχει και ο Καντάφι ή μήπως νομίζεις ότι δεν έχει; Αυτούς γιατί δεν τους λαμβάνεις υπόψη σου; Μήπως γιατί δεν είναι βολικοί στο σχήμα που έχεις στο μυαλό σου;
    Τέταρτον, εμείς δεν ειμάστε από κάποια ιδεολογική συνέπεια υπέρ της ήττας του ιμπεριαλισμού. Ας λεει ότι θέλει η «χρεοκοπημένη επαναστατική τακτική» και ο Λένιν και η 3η Διεθνή. Ποσώς μας απασχολεί. Για ότι λέμε τώρα παίρνουμε και την ευθύνη. Μην μας μπερδεύεις με άλλους, δεν χρειαζόμαστε ευαγγέλια για να στηρίξουμε μια θέση, η όποια βεβαίως μπορεί και να είναι λάθος, αλλά μέχρι να μας πείσει κάποιος άλλος εμείς αυτά θα λέμε. Όχι γιατί τα λεει ή δεν τα λεει το ευαγγέλιο, αλλά γιατί τα λέμε εμείς, οκ; Λοιπόν δεν χρειάζεται να έχει διαβάσει κανείς τις θέσεις του Λένιν για τους δίκαιους και άδικους πολέμους. Οποιοσδήποτε έχει 10 γραμμάρια μυαλό στο κεφάλι του, αντιλαμβάνεται ότι οι δυτικοί βρήκαν την ευκαιρία να πατήσουν πόδι στη Λιβύη για να κάνουν πλιάτσικο, να επαναποικιοποιήσουν τη χώρα και πάνω απ’ όλα να βάλουν ένα τέλος στο επαναστατικό κύμα που διαπερνά τις αραβικές χώρες εδώ και 2,5 μήνες. Δεν είναι οι δυτικοί που ήρθαν στο Ναβαρίνο για να βοηθήσουν την ελληνική επανάσταση ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία. Είναι οι ιμπεριαλιστές της παρακμής και της αντεπανάστασης. Αυτή είναι η δουλειά τους στη Λιβύη. Εκτός κι αν θεωρείς ότι από γκέλα θα βοηθηθεί η επανάσταση για να νικήσει τον Καντάφι.
    Και τελευταίο για αυτή καθεαυτή την επανάσταση. Μια επανάσταση δεν είναι ξεκάθαρο που θα πάει. Σε ένα τέτοιο γεγονός παρεμβαίνουν ένα κάρο δυνάμεις που επιχειρούν να την προσανατολίσουν. Αυτό έγινε σε επαναστάσεις που είχαν πολύ πιο ξεκάθαρες ταξικές δομές στην Ευρώπη σε όλο τον 20ο αιώνα, πόσο δε σε χώρες που έχουν να αντιμετωπίσουν ένα κάρο άλλες εκκρεμότητες. Βλέπεις ότι ακόμα και η Αίγυπτος έχει μπλοκάρει. Στο δημοψήφισμα για το Σύνταγμα επικράτησαν οι πιο συντηρητικές δυνάμεις (Κόμμα Μουμπάρακ και Αδελφοί μουσουλμάνοι που μίλαγαν μόνο για να αναθεώρηση και όχι για νέο σύνταγμα) Στη Λιβύη η λαϊκή εξέγερση εξελίχθηκε δυστυχώς σε έναν εμφύλιο φυλετικό πόλεμο. Έγινε περίπου αυτό που συνέβη στην Γιουγκοσλαβία, όπου η αρχική επανάσταση ενάντια στη γραφειοκρατία εξελίχθηκε σε ένα πόλεμο ανάμεσα σε κροάτες, σέρβους κ.ο.κ. με σφαγές εθνικές εκκαθαρίσεις κ.ο.κ. Τι έπρεπε να κάνει κανείς εδώ να μην το βλέπει για να μην του χαλάσει το επαναστατικό όνειρο. Αυτό έγινε και στη Λιβύη η επανάσταση πήγε κατά διαόλου. Και κατέληξε στο χειρότερο σενάριο, οι εξεγερμένοι ή τουλάχιστον ένα μέρος της ηγεσίας του, (αλλά αυτό φαίνεται) να καλεί το ΝΑΤΟ να δώσει λύση. Ε αυτό που για σένα δεν έχει σημασία, ούτε καθορίζει τίποτα, για μας είναι το πλέον σημαντικό αυτή τη στιγμή.
    Όσο για τον εργάτη που στρέφεται στο φασισμό, δεν λες τίποτα περισσότερο από ότι λεει η αριστερά που τόσο καταριέσαι: «Να δούμε τις αιτίες που γεννάνε το φασισμό, γατί ο εργάτης αυτός έγινε ρατσιστής». Εντάξει η αριστερά έχει κάνει ένα κάρο μαλακίες πάνω στο θέμα, αλλά ποια είναι η βασική μαλακία; Ότι δεν ασχολήθηκε με το ζήτημα, ότι το υποτίμησε, ότι δεν έδωσε καμία μάχη ενάντια στο ρατσισμό, ακόμα και σήμερα, όπως γνωρίζεις με την άθλια στάση στους 300. Αυτή η φυγομαχία αφήνει έκθετο τον κόσμο στη ρατσιστική προπαγάνδα, κάνει τους φασίστες ακόμα πιο επιθετικούς, κινητοποιώντας πλάι τους όλο το κοινωνικό κατακάθι που υπήρχε και πριν αλλά δεν τολμούσε να εκδηλωθεί. Και εσύ τι λες τώρα; Μμμ να δούμε τι φταιει…. Ξύνοντας το κεφάλι σου. Εκει ακριβώς διαφέρουμε. Φυσικά να ψάξει να δει κανείς τι φταιει, γιατί φτάσαμε μεχρι εδώ. Αλλά για να προλάβει να σκεφτεί πρέπει να πολεμήσει, και πάνω από όλα να μην γλύφει το ρατσισμό. Όταν ο φασίστας σε σημαδεύει με το ρόπαλο δεν προλαβαίνουμε να αλλάξουμε τις αιτίες που γεννούν το φασισμό. Πρέπει άμεσα να αμυνθούμε και πάνω απ’ όλα να μην χαριστούμε στο φασιστικό κατακάθι. Εσύ ενώ είσαι τελικά χαλαρός στον σκουπιδιάρη που χειροκροτεί τον φυρερ, έτσι είσαι χαλαρός και στο Λίβυο που καλεί το Νατο να τον σώσει. Εκεί θέλεις να δεις το γιατί. Με μας όμως είσαι πολύ σκληρός και απόλυτος: «Ρε, κολλημένοι και όνειρα γλυκά». Να ξέρεις όμως ότι όταν θα έρθουν οι σκουπιδιάρηδες του Φύρερ δεν θα είναι καθόλου χαλαροί μαζί σου, και μόνο εμείς θα είμαστε εκεί για να βοηθήσουμε.

    Και ορισμένα λινκς που αποσαφηνίσουν μερικά από τα παραμύθια της δυτικής προπαγάνδας:
    1) για τα περί μισθοφόρων, το Παρατηρητήριου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων HRW, http://www.rnw.nl/africa/article/hrw-no-mercenaries-eastern-libya-0, επιβεβαιώνει ότι δεν διαπίστωσε πουθενά την ύπαρξή τους, αντίθετα αυτό που είδε είναι ρατσιστικές επιθέσεις σε μαύρους αφρικανούς εργάτες κυρίως στη Βεγγάζη με το πρόσχημα ότι είναι δήθεν μισθοφόροι του Καντάφι: http://www.hrw.org/en/news/2011/03/02/libya-stranded-foreign-workers-need-urgent-evacuation Ίσως και γι’ αυτές τις επιθέσεις «φταιει η αριστερά» που δεν έψαξε καλά τι ακριβώς τις προκαλεί….
    2) Και ένα αρκετά αποκαλυπτικό άρθρο από την Ελευθεροτυπία επίσης για τα παραμύθια της δυτικής προπαγάνδας: Τι είδαν τα ΜΜΕ στη Λιβύη

    Μου αρέσει!

  7. ρε φίλε αυτοί οι άνθρωποι ήταν έτοιμοι να σφαχτούν σαν πρόβατα σε σφαγείο, και μου λές οτι εγώ κρίνω αυστηρά εσένα που κάθεσαι άνετα στο ζεστό σου σπίτι πάνω στο πληκτρολόγιο; Κι εσύ δεν κρίνεις αυστηρά αυτούς οτι δεν είναι αρκετά αντι-ιμπεριαλιστές με το κεφάλι στο ντορβά;
    Δουλευόμαστε;

    Μου αρέσει!

  8. Υποστηρίζουμε μέχρι το τέλος τους άραβες επαναστάτες που αγωνίζονται για Δημοκρατία και Κοινωνική Δικαιοσύνη.
    Η εξέλιξη της κοινωνίας είναι πάλη των τάξεων και όχι πρακτορολογίες του Περισσού.

    Μου αρέσει!

  9. Κάτω το καθεστώς του Καντάφι! Σταματήστε την ιμπεριαλιστική επέμβαση τώρα! Υποστήριξη της επανάστασης στη Λιβύη!

    Δήλωση της Τέταρτης Διεθνούς για την κατάσταση στη Λιβύη

    (το κείμενο μεταφράστηκε από το αγγλικό κείμενο στο http://www.internationalviewpoint.org)

    Η παρέμβαση των δυτικών δυνάμεων στη Λιβύη αποτελεί σημείο καμπής για την κατάσταση στην αραβική περιοχή. Από την αρχή του κοινωνικού και πολιτικού ωστικού κύματος, το οποίο καλύπτει σχεδόν όλες τις χώρες του Αραβικού κόσμου, η Τέταρτη Διεθνής έχει σταθεί στο πλευρό των δημοκρατικών και κοινωνικών συμφερόντων του αραβικού λαού κατά των τυράννων του. Αυτό μας οδήγησε στην πλήρη υποστήριξη των επαναστάσεων της Τυνησίας και της Αιγύπτου, μαζί με τους επαναστάτες σοσιαλιστές αγωνιστές-ριες των χωρών αυτών. Γι ‘αυτό και υποστηρίξαμε όλα τα δημοκρατικά αιτήματα – το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, τη συνδικαλιστική και πολιτική οργάνωση, τον πλουραλισμό, την ελευθερία του Τύπου, καθώς και τα κοινωνικά αιτήματα, όπως τη δημιουργία θέσεων εργασίας, τις αυξήσεις των μισθών, την πάλη ενάντια στο υψηλό κόστος ζωής – αυτών των δημοφιλών κινητοποιήσεων, υποστηρίξαμε την ανατροπή των δικτατοριών, και το αίτημα για μια πραγματική ρήξη με τα παλιά καθεστώτα, για μια δημοκρατική και σοσιαλιστική προοπτική.
    Στη Λιβύη, αυτή η πολιτική μας οδήγησε από την αρχή στην υποστήριξη των κινητοποιήσεων, και στη συνέχεια της λαϊκής εξέγερσης για την ανατροπή της δικτατορίας του Καντάφι. Στη Λιβύη, η αλληλεγγύη στις λαϊκές κινητοποιήσεις σημαίνει να κάνουμε οτιδήποτε για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους ενάντια στον Καντάφι: συνολικό εμπάργκο στις πωλήσεις όπλων στη δικτατορία, πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων του καθεστώτος της Λιβύης στο εξωτερικό, οργάνωση της ιατρικής, επισιτιστικής και ανθρωπιστικής βοήθειας για τους εκατοντάδες χιλιάδες Λίβυους που διώκονται από το καθεστώς … Υποστήριξη του λαού της Λιβύης και προστασία των αμάχων, σημαίνει να τους δώσουμε τα μέσα για να αμυνθούν κατά των σφαγών από τους μισθοφόρους του Καντάφι, για να απελευθερωθούν από τη δικτατορία. Οι Αραβικοί λαοί και στρατοί, ξεκινώντας από την Τυνησία και την Αίγυπτο, μπορούν να παίξουν αποφασιστικό ρόλο σε αυτήν τη στρατιωτική βοήθεια.
    Οι βομβαρδισμοί των Γάλλων, των Άγγλων και των Αμερικάνων δεν έχουν στόχο την «προστασία του άμαχου πληθυσμού», όπως ισχυρίζεται το ψήφισμα 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ περί εγκαθίδρυσης «ζώνης απαγόρευσης πτήσεων» στη Λιβύη. Καθώς περνούν οι ώρες και οι μέρες, οι στόχοι του παρόντος ψηφίσματος του ΟΗΕ εμφανίζονται όλο και πιο «θολοί». Είναι πραγματικά ένα ζήτημα προστασίας του άμαχου πληθυσμού; Και τότε γιατί να κινδυνεύσουν με βομβαρδισμό άλλοι άμαχοι; Είναι περισσότερο το ζήτημα να τελειώνουν με τον Καντάφι ή να επιβάλουν μια συμφωνία με το καθεστώς του, ακόμη και ένα διαμελισμό της Λιβύης; Ο κίνδυνος της κλιμάκωσης, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία ή και περισσότερες επεμβάσεις στο έδαφος της Λιβύης, δε μπορεί να αγνοηθεί, αντίθετα με ότι λέει το ψήφισμα. Στην πραγματικότητα, για τον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό το ζήτημα είναι η επανεδραίωσή του στην περιοχή, προσπαθώντας να καρπωθεί την επαναστατική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη, με την εγκατάσταση πληρωμένων κυβερνήσεων, είτε ασκώντας πίεση σε διαδικασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Και τα στρατηγικά πετρελαϊκά τους συμφέροντα δεν πρέπει να λησμονούνται. Τέλος, πώς μπορεί να πιστέψει κανείς αυτές τις υποκριτικές κυβερνήσεις, οι οποίες ασκούν κατοχή στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και λένε ότι θέλουν «να προστατεύσουν τον άμαχο πληθυσμό», αλλά αφήνουν τους πληθυσμούς στο Μπαχρέιν, την Υεμένη, τη Συρία ή τη Γάζα να σφαγιάζονται.
    Υποστήριξη για την επανάσταση στη Λιβύη και ανατροπή της δικτατορίας του Καντάφι σημαίνει άμεση ανθρωπιστική και στρατιωτική βοήθεια στους εξεγερμένους, και ένα τέλος στην ιμπεριαλιστική επέμβαση. Ο λαός της Λιβύης δεν είναι μόνος. Ο αγώνας τους είναι τμήμα του τρέχοντος επαναστατικού κύματος που συνταράσσει τον αραβικό κόσμο. Είναι περισσότερο από ποτέ δυνατό για τους Αραβικούς λαούς να πάρουν στα χέρια τους τη μοίρα τους χωρίς τη νεο-αποικιακή επέμβαση των δυτικών δυνάμεων.

    Γραμματεία του Γραφείου της Τέταρτης Διεθνούς
    23 Μαρτίου 2011

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s