Τηλεκανιβαλισμός στην υπηρεσία του κεφαλαίου

του Άρη Βασιλόπουλου από το Κόκκινο

Και ξαφνικά ξημέρωσε μια νέα μέρα για την Ελλάδα. Οι εργαζόμενοι που μέχρι χθες κυνηγούσαν τους πολιτικούς των μεγάλων κομμάτων κατηγορώντας τους ως κλέφτες και οι μεγάλες διαδηλώσεις που δονούνταν από το αυθόρμητο σύνθημα χιλιάδων “Να καεί το μ….ο η Βουλή” ανήκουν πια στο παρελθόν. Οι μίζες της Siemens εξαφανίστηκαν, η μονή Βατοπεδίου συνεχίζει το «ιερό» της έργο, ο Χριστοφοράκος ανοίγει σαμπάνιες στην υγειά των κορόιδων στη Γερμανία, και όλοι αυτοί που καταχράστηκαν εκατομμύρια Ευρώ για ιδία συμφέροντα και των μεγάλων εταιρειών μετατράπηκαν σε υπερασπιστές του Δημοσίου συμφέροντος. Πως έγινε αυτό; Μήπως η καπιταλιστική κρίση και η κρίση χρέους της οικονομίας ξεπεράστηκε και οι τραπεζίτες αποφάσισαν να δώσουν πίσω τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που πήραν από τον κρατικό προϋπολογισμό για να αποπληρωθεί το χρέος; Μήπως επεστράφησαν οι κλεμμένοι μισθοί και συντάξεις και μειώθηκε το ΦΠΑ; Μήπως, έστω, μπήκε κάποιος μεγαλοκαρχαρίας φυλακή, έστω, για την ικανοποίηση του κοινού περί δικαίου αισθήματος; Μα φυσικά όχι.

Επιχείρηση αλλοίωσης της πραγματικότητας

Ερώτημα πρώτο: μήπως χρειάζονται υποκίνηση από κάποιο συγκεκριμένο χώρο για να αποφασίσουν να πεθάνουν για το αυτονόητο δικαίωμά τους στη νόμιμη ύπαρξη; Μάλλον όχι, αλλά αυτό δεν αρκεί στους τηλερουφιάνους που συνεχίζουν να υποδεικνύουν το ΣΥΡΙΖΑ ως υποκινητή κάποιας «ανταρσίας».

Ερώτημα δεύτερο: και γιατί τότε δεν έμειναν στην Κρήτη, αλλά ήρθαν στην Αθήνα (πληρώνοντας νάυλα…), και μάλιστα στη Νομική; Δεν θα μπορούσαν να προβάλουν τα αιτήματά τους και κάπου αλλού, γιατί ήταν ανάγκη να καταλάβουν ένα δημόσιο κτίριο; Την απάντηση τη δίνει η απεργία πείνας των Ιρανών πολιτικών προσφύγων στα Προπύλαια, που μάλιστα εδώ και ένα μήνα έχουν ράψει τα στόματά τους. Ούτε η πολιτεία, ούτε τα ΜΜΕ έχουν βρει έστω μια λέξη να πουν για το αίτημά τους, ενώ αντίθετα, η αστυνομία έχει βρει τον τρόπο να τους «περιποιείται» συχνά (βίντεο). Η απάντηση είναι απλή: οι μετανάστες χωρίς χαρτιά, μη διαθέτοντας καμία θεσμική οδό να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, όπως οι υπόλοιποι πολίτες, είναι αναγκασμένοι να προσφεύγουν σε συμβολικές κινήσεις που να αναγκάζουν τα φώτα της δημοσιότητας να στραφούν πάνω τους. Το ίδιο έκαναν και πριν μερικά χρόνια μετανάστες χωρίς χαρτιά στη Γαλλία, «βεβηλώνοντας» εκκλησίες. Οι «αριστεροί κύριοι» που δήθεν αναγνωρίζουν τον πόνο των μεταναστών αλλά διαφωνούν με την ενέργεια της απεργίας πείνας στη Νομική, ας μας εξηγήσουν γιατί πρέπει να έχουν τη μοίρα των χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων που βρίσκονται στο σκοτάδι της κοινωνίας, ή των Ιρανών στα Προπύλαια.

Ερώτημα τρίτο:
ήταν αυτή η κατάλληλη στιγμή για την Αριστερά να αναδείξει ένα ζήτημα, όταν αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολύ σοβαρότερα θέματα που απασχολούν την εργατική τάξη και την κοινωνία συνολικά; Το ερώτημα αυτό έχει τρεις λάθος παραδοχές αφετηριακά: α. αντιμετωπίζει το θέμα των μεταναστών ως αλλότριο από την εργατική τάξη. Αντίθετα, η νομιμοποίηση χιλιάδων μεταναστών αποτελεί πρωτίστως υπόθεση της εργατικής τάξης, αφού πέραν του ότι οι μετανάστες αποτελούν τμήμα της εργατικής τάξης, και άρα η ένταξή τους στα συνδικάτα θα δυνάμωνε το εργατικό κίνημα, η παράνομη διαμονή τους διευκολύνει μόνο τα αφεντικά ώστε να χαμηλώνουν συνολικά τους μισθούς και τα δικαιώματα ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ. β. Αντιστρέφει την πραγματικότητα και ξεχνά ότι ότι ως πρώτο ζήτημα της επικαιρότητας το ανέδειξαν τα ΜΜΕ και τα καθεστωτικά κόμματα, που βρήκαν ευκαιρία να μεταστρέψουν  βίαια το ενδιαφέρον της κοινωνίας βρίσκοντας αποδιοπομπαίους τράγους. γ. Αγνοεί ότι η Αριστερά δεν κινείται σε κοινωνικό κενό, όπου τα πάντα προκύπτουν βάση σχεδίου, αλλά καλείται να υποστηρίξει ή μη τα δικαιώματα των καταπιεσμένων, με τον τρόπο που αυτοί επιλέγουν να τα διεκδικήσουν. Και στην προκειμένη, η Αριστερά στο σύνολό της οφείλει να υποστηρίξει την απεργία πείνας των μεταναστών και να αναδείξει τα δίκαια αιτήματά τους και να μην υποκύψει στο παραλήρημα του καθεστωτικού μπλοκ δυνάμεων.

Ερώτημα τέταρτο: γιατί η απεργία πείνας στη Νομική έγινε ξαφνικά το πρώτο και μοναδικό θέμα στις ειδήσεις, αλλά και σημείο σύγκλισης μιας μαύρης συμμαχίας από τον Κουβέλη και το ΓΑΠ, μέχρι τη Ντόρα και το ΛΑΟΣ; Η απάντηση είναι απλή: Το σύστημα βρίσκεται σε κρίση και εδώ και καιρό χτίζει την ηγεμονία του πάνω στα ζητήματα του νόμου και της τάξης προκειμένου να βάλει στο γύψο ολόκληρη την κοινωνία και να την κρατήσει κάτω από την μπότα κυβέρνησης/τρόικα. Η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη γνωρίζουν πολύ καλά τη δυστυχία που έχουν προκαλέσει τα μέτρα εξόντωσης της τρόικα, αλλά είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν. Γι’ αυτό και προχωρούν ταχύτατα σε δύο κινήσεις: α. οικοδομούν ένα κράτος εκτάκτου ανάγκης, όπου η παραμικρή διαμαρτυρία που μπορεί να θέσει σε αμφισβήτηση την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων αντιμετωπίζεται με φανατισμό από τις κατασταλτικές δυνάμεις, το αστικό μπλοκ εξουσίας και τα ΜΜΕ (ας θυμηθούμε πως αντιμετωπίστηκε η απεργία των ναυτεργατών και το ΠΑΜΕ) β. μεταφέρουν το κέντρο βάρους της δημόσιας συζήτησης γύρω από «εθνικά» ζητήματα (πατριωτικές κορώνες ΓΑΠ στον Ερντογάν) και το μεταναστευτικό (τείχος στον Έβρο κλπ). Έτσι, οι πολίτες που έχουν θυσιάσει τα δικαιώματά τους, και αυτά των επόμενων γενεών ωθούνται στη μεγάλη αγκαλιά της πατρίδας που βρίσκεται σε κίνδυνο. Οι εχθροί, εξωτερικοί και εσωτερικοί, αναγορεύονται σε υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο, και έτσι λειτουργεί ένας απλός μηχανισμός: οι εξουσιαζόμενοι, μη μπορώντας να ανατρέψουν τον εξουσιαστή (βλέπε κυβέρνηση/τρόικα), καταλήγουν να εσωτερικεύσουν το πρότυπό τους και να καταπιέσουν αυτούς που βρίσκονται κάτω από αυτούς.

Ούτε βήμα πίσω

Αυτή τη στιγμή, η γκεμπελίστικη τακτική του «λέγε, λέγε, κάτι θα μείνει» δίνει την πρωτοβουλία των κινήσεων στις καθεστωτικές δυνάμεις, δημιουργώντας ασφυκτικές πιέσεις στην Αριστερά και εύλογα ερωτήματα σε πολλούς-ες από το χώρο μας. Οφείλουμε όμως να δώσουμε τη μάχη του αυτονόητου και να ξεσκεπάσουμε ανελέητα την εικονική πραγματικότητα που έχουν φτιάξει για εμάς. Χρειάζεται να αναδείξουμε την πραγματική διάσταση, τα αιτήματα της απεργίας πείνας, να υπερασπιστούμε το άσυλο, και προπαντώς, να αναδείξουμε την κοινή πολιτική που συνδέει την επίθεση στους μετανάστες απεργούς πείνας και την ξεθεμελίωση των κοινωνικών δικαιωμάτων από την κυβέρνηση του ΓΑΠ. Αυτού που αποτελεί άξιο συνεχιστή του έργου του «δημοκράτη» παππού του που έστησε τα πολυβόλα στα Δεκεμβριανά του 44 στην πλατεία Συντάγματος…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s