Σκέψεις για τη 15η Δεκέμβρη

Αναμφίβολα η σημερινή απεργιακή διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας ήταν όχι μόνο μεγάλη αλλά κυρίως μια μαχητική απάντηση στον αντεπαναστατικό νόμο για τις εργασιακές σχέσεις. Όμως δεν ήταν ούτε η μεγαλύτερη εργατική κινητοποίηση της μεταπολίτευσης ούτε καν της 5ης Μάη. Και πάρα τη μαχητικότητα μερικών εκατοντάδων διαδηλωτών στην Πλ. Συντάγματος που επέλεξαν τη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής και των χιλιάδων ακόμα που αμύνθηκαν όσο αυτό ήταν δυνατόν μέσα στα νέφη του χημικού πολέμου που εξαπέλυσαν για ακόμη μια φορά οι ορδές των ένοπλων φρουρών του κράτους, σε καμία περίπτωση αυτό δεν αναλογεί στην επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη και η πλειοψηφία της κοινωνίας τους τελευταίους μήνες.Η συμμετοχή επίσης στην απεργία, ακόμα κι αν δεν έχουν ανακοινωθεί ποσοστά, ρωτώντας ο καθένας τους γνωστούς του, σίγουρα μπορεί να έχει ένα μικρό δείγμα της γενικής εικόνας.

Η διαδήλωση

Για ακόμα μια φορά ακούμε για τη «μεγαλειώδη» διαδήλωση με νούμερα που ξεπερνάνε κάθε φαντασία, απλώς για να ικανοποιήσουν τις φαντασιώσεις ορισμένων που τα βλέπουν όλα «καταπληκτικά». Ας μάθουμε επιτέλους να μετράμε τις δυνάμεις μας, και να βγάζουμε τα σωστά συμπεράσματα.
Οι συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ, των πρωτοβάθμιων και του ΠΑΜΕ ήταν στις 11 π.μ. Αφού ολοκληρώθηκαν οι καθιερωμένες ομιλίες που ελάχιστοι πλέον αντέχουν να ακούσουν, πρώτα το ΠΑΜΕ που είχε συγκεντρωθεί στην Ομόνοια ξεκίνησε για το Σύνταγμα, από τη συμβολή Σταδίου και Αιόλου στις 12.10 μ.μ. και μέχρι τις 12.50 είχαν φύγει και οι αλυσίδες της περιφρούρησης. Στις 12.45 η κεφαλή του ΠΑΜΕ έστριβε από την πλ. Συντάγματος προς τις Στήλες Ολυμπίου Διός. Με μέση ροή 500 διαδηλωτών το λεπτό οι οποίοι περνάνε σε 40 λεπτά και με μήκος πορείας τα 1200 μέτρα, μιλάμε για περίπου 20.000 κόσμο. Να συμπληρώσουμε εδώ ότι σε 1200 μ. εν κινήσει πορεία δεν μπορούν να χωρέσουν περισσότερες σειρές από μια ανά μέτρο, εκτός κι αν νομίζει κανείς ότι μπορεί να περπατάει με τον μπροστινό του σε μικρότερη απόσταση. Και κάθε σειρά δεν έχει περισσότερους από 15 ανθρώπους κατά μέσο όρο.
Πίσω ακριβώς από το ΠΑΜΕ τα πρωτοβάθμια σωματεία, η ΟΛΜΕ, οι δάσκαλοι, το Δικαίωμα (ΚΟΕ) τα φοιτητικά μπλοκ, οι αναρχικοί , οι αντιεξουσιαστές, το ΕΕΚ, η Ανταρσύα, σκόρπια σωματεία, και στο τέλος ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα πρώτα μπλοκ των πρωτοβάθμιων μπαίνουν στη Σταδίου πίσω από το ΠΑΜΕ στις 12.50 και οι τελευταίοι του ΣΥΡΙΖΑ περνάνε από εκεί στις 1.50 μ.μ. Με ροή επίσης 500 διαδηλωτών ανά λεπτό και μήκος πορείας 1800μ. μιλάμε για 30000 κόσμο.
Στο Σύνταγμα οι συγκρούσεις έχουν ξεκινήσει από τις 1.30 μ.μ. 10 λεπτά αφότου έχουν αποχωρήσει και οι τελευταίοι του ΠΑΜΕ και ήδη στην κάτω μεριά της πλατείας περνάνε τα πρώτα μπλοκ των πρωτοβάθμιων. Το μπλοκ της ΓΣΕΕ στο οποίο συμμετέχουν αρκετές ομοσπονδίες των ΔΕΚΟ, ΟΤΟΕ, και Δήμοι με 5000 περίπου κόσμο, με πρόσχημα τα επισόδεια στο Σύνταγμα διαλύονται στην Ομόνοια στην οποία έφτασαν μέσω της 3ης Σεπτεμβρίου.
Σίγουρα υπήρχε πολύς κόσμος που βάδιζε από τα πεζοδρόμια, άλλοι που μπήκαν στη διαδήλωση από την Κλαυθμώνος και άλλοι που περίμεναν στο Σύνταγμα. Πολλοί επίσης που δεν άντεξαν τα δακρυγόνα που έπεφταν σε μεγάλη ακτίνα γύρω από το Σύνταγμα. Ακόμα κι αν όλος αυτός ο σκόρπιος κόσμος άγγιζε τις 10000 μαζί με τους περίπου 55.000 των οργανωμένων μπλοκ η συμμετοχή ίσως και να ξεπέρασε τις 65.000. Αλλά αυτό ήταν και τα υπόλοιπα είναι για να βαυκαλιζόμαστε αναμεταξύ μας.

Μα έχουν σημασία αυτές οι λεπτομέρειες;

Έχουν και παραέχουν. Γιατί ενώ ακούγονται τα πιο παλαβά νούμερα, χωρίς κανείς να τολμά να χαλάσει την ωραία ατμόσφαιρα, την ίδια στιγμή οι ίδιοι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι δεν είμαστε αρκετοί και χρειάζονται να μπουν κι άλλοι στον αγώνα. Η λογική του μακρόχρονου «αγώνα διαρκείας» που στο «τέλος θα νικήσουμε» δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι η μάχη δεν είναι στις 15 Δεκέμβρη, ούτε στις 5 Μάη, αλλά στο απώτερο μέλλον αφού βεβαίως πρώτα θα έχουμε μαζέψει τις άπειρες δυνάμεις και όταν φυσικά «πάρει την υπόθεση ο λαός στα χέρια του». Αλήθεια τώρα σε ποιανού τα χέρια είναι αυτή η «υπόθεση»;
Όσοι μετράνε τις διαδηλώσεις και ποτέ δεν τους φτάνουν τα νούμερα, ούτε καν οι 300.000 που κάθε τόσο ισχυρίζονται ότι κατέβηκαν στο δρόμο, θα πρέπει να μας πουν και ποια επιτέλους είναι η κρίσιμη μάζα που θα μας επέτρεπε να κάνουμε κάτι παραπάνω εκτός από το να τρωμε του κόσμου τα χημικά για να περάσουμε τρέχοντας από το Σύνταγμα για να σκορπίσουμε στους γύρω δρόμους παρακολουθώντας απλώς έναν απεγνωσμένο πετροπόλεμο χωρίς καμία τύχη με τα ΜΑΤ που συλλαμβάνουν ή σαπίζουν στο ξύλο όποιον κρίνουν κατά βούληση.
Η εμμονή στα τεράστια νούμερα διαδηλωτών και στους ακόμα μεγαλύτερους αριθμούς που τελικά χρειάζονται για να ανατραπούν τα μέτρα, το μνημόνιο ή και η κυβέρνηση, είναι απλώς μια καλή δικαιολογία για την έλλειψη οποιοδήποτε εναλλακτικού σχεδιασμού προκειμένου να δοθεί με σοβαρότητα η μάχη τώρα και όχι στο απώτερο μέλλον και όταν δήθεν «θα διαμορφωθούν οι κατάλληλες υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες». Στην πραγματικότητα το μοναδικό «σχέδιο» που υπάρχει είναι να γίνουμε λίγο περισσότεροι κάθε φορά. Όλα εξαντλούνται στην προσμονή του «λαού». «Πάρε την υπόθεση στα χέρια σου λαέ». Είναι προφανές ότι δεν είμαστε εμείς το υποκείμενο που θα κάνει τη δουλειά, αλλά αυτοί που δεν είναι στη διαδήλωση. Η μπάλα στην εξέδρα. Εμείς απ’ ότι φαίνεται, οι 65000 και ακόμα χειρότερα οι 200 ή οι 300 χιλιάδες, έχουμε απλώς προπαγανδιστικά καθήκοντα. Είμαστε στο δρόμο για να καλέσουμε όσους δεν ήταν να κατέβουν κι αυτοί. Αλλά ακόμα και τότε κανείς δεν εξασφαλίζει ότι θα γίνει κάτι περισσότεροι εκτός από το να καλούμε και τους υπόλοιπους γιατί πάντα θα υπάρχουν και κάποιοι που δεν έχουν κατέβει ακόμα. Και ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.

Τελικά έχει ή δεν έχει σημασία πόσοι είμαστε;

Αναλόγως τη δουλειά. Αν θέλει κανείς να κερδίσει τις εκλογές χρειάζεται 2 ίσως και 3 εκ. ψήφους. Αν θέλει να κάνει μια εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς θέλει ένα σοβαρό χειρούργο και σίγουρα όχι μερικούς χιλιάδες άσχετους. Σε μια φυσική αντιπαράθεση εκτός από τα νούμερα έχει μεγάλη σημασία ο βαθμός οργάνωσης. Μπορεί 100 οργανωμένοι και αποφασισμένοι να αξίζουν πολύ περισσότερο από ένα σκορποχώρι 10 χιλιάδων. Αλλά ας μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα.
Στην Αττική η αριστερά πρόσφατα πήρε 500 χιλιάδες ψήφους, το 1/3 του συνόλου. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι αρκετές δεκάδες ή χιλιάδες που δεν πήγαν να ψηφίσουν ή και που ψήφισαν κάτι σαν τον Δημαρά, επίσης είναι αγανακτισμένοι και σίγουρα έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στο σύστημα. Γιατί όμως αυτός ο κόσμος δεν κατεβαίνει στο δρόμο, παρά μόνο ο ένας στους 10; Είναι προφανές ότι υπάρχουν και πρακτικοί λόγοι. Όμως το πιο σημαντικό είναι ότι η αριστερά αυτή και οι πρωτοβάθμιοι ή άλλου τύπου συνδικαλιστικοί της βραχίονες δεν μπορούν να κινητοποιήσουν τον κόσμο της. Που ενώ είναι εναντίον της κυβέρνησης, της τρόικα, του μνημονίου, του πραξικοπήματος στο εργασιακό, την ίδια στιγμή δεν εμπνέεται από κανένα εναλλακτικό σχέδιο και επίσης δεν παίρνει κανένα σαφές μήνυμα ότι τώρα είναι η ώρα της μάχης.
Η αριστερά, και μιλάμε για όλες τις αναγνωρίσιμες εκδοχές της, ενώ δεν έχει κανένα σχέδιο μάχης, περιμένει να γίνουν τα πάντα ως δια μαγείας με την απεργία, τη διαδήλωση άντε και την κατάληψη. Την ίδια στιγμή ο κόσμος περπατάει στο δρόμο και παραμιλάει ότι χρειάζεται μια επανάσταση ή μερικοί κρεμασμένοι στο Σύνταγμα για να γίνει κάτι. Χωρίς να χρειάζεται να πάρει κανείς τοις μετρητοίς ότι ακούγεται, είναι σίγουρο ότι η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Αν υπάρχει ένα εργαλείο στα χέρια του κινήματος που να αντιστοιχεί με αυτά που συμβαίνουν αυτό είναι η εξέγερση και όχι μια απεργία ή μια διαδήλωση. Και μια εξέγερση δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι η αυθόρμητη προέκταση μιας απεργίας ή μιας διαδήλωσης. Μια προέκταση που στην αφήγηση της αριστεράς θα προκύψει από μια τεράστια συμμετοχή στην απεργία ή τη διαδήλωση που θα σαρώσει ειρηνικά τον αντίπαλο ή για την αναρχία θα προκύψει  με μια μαχητική σύρραξη που θα ξεκινήσει από μια μειοψηφία και θα συμπαρασύρει επίσης αυθόρμητα και τους υπόλοιπους που τυχαία συμμετέχουν στην απεργία και τη διαδήλωση.

Σημασία έχει να ξέρουμε τι θέλουμε να κάνουμε

Ακόμα κι αν μια σύρραξη αυτού του τύπου είναι αφορμή, για να πυροδοτήσει μια εξέγερση θα πρέπει να υπάρχουν δυνάμεις που το επιδιώκουν, όχι με τεχνικούς αλλά βασικά με πολιτικούς όρους. Σε στιγμές που το γενικό κλίμα είναι έκρυθμο, αυτό που χρειάζεται είναι αποφασιστικές κινήσεις που να δίνουν το μήνυμα ότι τώρα είναι η ώρα της σύγκρουσης. Αυτό σημαίνει λ.χ. κέντρο αγώνα, σημαίνει ότι δεν τελειώνουμε με τη διαδήλωση και την απεργία και πάμε σπίτι μας. Σημαίνει ότι ενισχύονται τα ανοιχτά μέτωπα, όπως αυτό των τρένων. Σημαίνει ότι σε συνεργασία με τους εργαζόμενους στον ΟΣΕ που έχουν καταλάβει τα γραφεία της Καρόλου, καταλαμβάνεται και ο σταθμός Λαρίσης, που θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί και σαν κέντρο αγώνα. Το ίδιο ίσως θα μπορούσε να γίνει στα αμαξοστάσια της ΕΘΕΛ. Αυτά θα έδιναν το σύνθημα για να κατέβει ο κόσμος κάτω. Χωρίς αναγκαστικά να κάνει «απεργία διαρκείας» και χωρίς η ΓΣΕΕ να αποφασίσει για κάτι και χωρίς να μπούμε στον κόπο «να αναδιοργανώσουμε από την αρχή ολόκληρο το εργατικό κίνημα» και να ξαναπάρουμε τη ΓΣΕΕ στα χέρια μας. Όλα αυτά απαιτούν χρόνο, όσο σωστά κι αν ακούγονται και εν πάση περιπτώσει αν αποτελούν πράγματι προϋποθέσεις τότε ας μην αναρωτιόμαστε γιατί ο κόσμος δεν κατεβαίνει στο δρόμο.

Είναι πολύ απλό, εμείς δεν είμαστε έτοιμοι κι αυτό το καταλαβαίνει ολόκληρος ο «λαός». Τα περί «παρατεταμένου αγώνα», «απεργίες διάρκειας», «στο τέλος θα νικήσουμε» κ.ο.κ. δίνουν ακριβώς αυτή την εντύπωση. Ότι δεν υπάρχει καμία αυτοπεποίθηση να δοθεί η σύγκρουση τώρα. Ότι «χρειαζόμαστε κι άλλες δυνάμεις». Και ο κόσμος, ο «λαός» δηλαδή που όλοι καλούν «να πάρει την υπόθεση στα χέρια του» σκέφτεται το εξής: Αφού οι οργανωμένοι, οι αριστεροί, δεν είναι έτοιμοι, ας περιμένουμε, προς το παρόν δεν γίνεται τίποτα.
Πάνω απ’ όλα όμως χρειάζεται πολιτικό σχέδιο. Όταν ακόμα και ο Πρετεντέρης γράφει ότι καλού κακού ας υπάρχει και κανένα ελικόπτερο στο Μαξίμου ή στη Βουλή, ας αρχίσει επιτέλους η αριστερά και το «κίνημα» να σκέφτεται από τώρα τι θα κάνει σ’ αυτή την περίπτωση. Γιατί ο ΓΑΠ μπορεί να φύγει με ελικόπτερο και χωρίς να γίνεται απεργία. Ίσως την επομένη που θα διαλύεται η ευρωζώνη ή που δεν θα υπάρχει επόμενη δόση. Οι κρίσιμες ημερομηνίες είναι μπροστά μας. Ας σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε όταν ο «λαός» βρεθεί στο δρόμο, χωρίς απεργία της ΓΣΕΕ, απλά γιατί δεν υπάρχουν λεφτά για να πληρωθούν οι μισθοί, ή γιατί δεσμεύτηκαν οι καταθέσεις. Ας σκεφτούμε τι θα κάνουμε όταν 1 εκ. άνεργοι δεν θα βλέπουν μπροστά τους. Μήπως θα τους βλέπουμε πόσο ωραία θα τα σπάνε; Ή μήπως θα κλαιγόμαστε μαζί με το ΚΚ ότι οι επαναστάσεις γίνονται χωρίς να σπάσει ούτε τζάμι;
Ας ξεκολλήσουμε από τις «απεργίες και τις διαδηλώσεις». Ας σταματήσουμε να τις θεωρούμε το εργαλείο για όλες τις δουλειές. Ας σταματήσουμε να περιμένουμε τον κόσμο να κατέβει σε κάτι που δεν πιστεύει ότι θα έχει αποτέλεσμα. Ας σκεφτούμε ότι υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι. Ας σκεφτούμε επίσης ότι δεν χρειάζονται πάντα 500 χιλιάδες αλλά ίσως να αρκούν και 10000 καλά οργανωμένοι. Και ας θυμηθούμε ότι το δρόμο τον ανοίγει η πρωτοπορία και όχι η παθητική πλειοψηφία. Και επειδή ορισμένοι που κάνουν πάντα του κεφαλιού τους, όταν ακούνε «πρωτοπορία» νομίζουν ότι αυτοί είναι κάποιοι που δίνουν γραμμή σε κάποια άλλα πρόβατα, τους λέμε ότι η πρωτοπορία δεν είναι το «κόμμα», είναι και το κόμμα και όποιος άλλος θέλει όπως κι αν λέγεται, αρκεί να παλεύει ενεργητικά ενάντια στο σύστημα. Και σίγουρα απ’ αυτούς θα κριθεί η έκβαση μιας αναμέτρησης και όχι απ’ αυτούς που κοιμούνται όρθιοι. Το πόσοι χρειάζονται, κανείς δεν μπορεί να ξέρει από πριν. Ανάλογα την αντοχή του αντιπάλου. Μπορεί ο αντίπαλος να είναι τόσο ψόφιος που να αρκούν μερικές χιλιάδες. Μπορεί να χρειάζονται περισσότεροι, ίσως και λιγότεροι αν ξέρουν τι θέλουν και πως να το πετύχουν. Εκτός από την ποσότητα ίσως είναι πιο αναγκαία και αποτελεσματική μια καλύτερη ποιότητα.
Και κάτι τελευταίο για τις συγκρούσεις. Σίγουρα το κίνημα αξίζει κάτι περισσότερο από μισή ώρα στο σύνταγμα και ένα τέταρτο στην Πατησίων. Και όταν ανάβουν οι κάδοι στα Εξάρχεια καλό είναι να μένει και κανείς από πίσω. Ο κόσμος είναι χορτασμένος από συμβολικές συγκρούσεις μερικών λεπτών που συνοδεύονται μάλιστα και από δυσανάλογα μεγαλύτερες απώλειες. Αν κανείς θεωρεί τα οδοφράγματα ένα μέσο, ας μάθει πρώτα να τα στήνει και να τα υπερασπίζεται. Επίσης να μάθει ότι η φωτιά δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση, εκτός και αν η διοξίνη των σκουπιδιών διεγείρει τα επαναστατικά ένστικτα και κάνει καλό στα πνευμόνια. Αλλά τι συζητάμε τώρα, λες και κάθεται κανείς πίσω από τα καμένα σκουπίδια. Το χτυπάω και φεύγω μπορεί να δίνει εικόνες στο πρακτορείο Reuters, αλλά δεν φτάνει για τίποτα περισσότερο. Αυτό δεν είναι μομφή στο χώρο που επιλέγει τέτοιες μορφές δράσεις, αλλά στην αριστερά να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες που της αναλογούν στο δρόμο. Αλλά πώς να οξύνεις τη σύγκρουση όταν δεν έχεις καμία διάθεση να κυβερνήσεις. Μα εμείς θα κυβερνήσουμε; Θα υποκαταστήσουμε τον κυρίαρχο «λαό»; Ο λαός θα κυβερνήσει όταν πάρει την «υπόθεση στα χέρια του». Εμείς απλώς θα χαιρόμαστε. Μέχρι τότε ας μας δίνουν τα αφεντικά ότι τους περισσεύει και τα ΜΑΤ χημεία για να βάλουμε μυαλό.

Κ. Μαραγκός

 

Advertisements

11 responses to “Σκέψεις για τη 15η Δεκέμβρη

  1. Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων σε ανακοίνωσή του μετά την μεγαλειώδη Απεργία της 15 Δεκέμβρη, καλεί:

    * Την Πέμπτη 16/12 ο συντονισμός σωματεία θα εκφράσει τη συμπαράστασή του στη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων της ΕΘΕΛ και τη στήριξή μας στον αγώνα που δίνουν για υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους και για δημόσιες συγκοινωνίες για όλο το λαό.
    * Την Πέμπτη 16/12, στις 11.00 π.μ. θα γίνει μαζική παράσταση του Συντονισμού στα γραφεία της ΓΣΕΕ και θα επιδοθεί το ψήφισμα των σωματείων και θα δηλωθεί η απαίτηση για απεργιακή κινητοποίηση διαρκείας.
    * Την Παρασκευή 17/12 στις 5.30 μ.μ. ο Συντονισμός διοργανώνει μαζικό συλλαλητήριο διαμαρτυρίας στα Προπύλαια.

    ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΩΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΤΩΡΑ- ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

    ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ – ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

    Ολόκληρη η ανακοίνωση του Συντονισμού για την απεργία και την καταστολή:

    Χαιρετίζουμε τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στη σημερινή πανεργατική απεργία, τη συγκλονιστική παρουσία στο πανεργατικό συλλαλητήριο και ιδιαίτερα στο κάλεσμα του Συντονισμού για συγκέντρωση στο Μουσείο – πολυτεχνείο, τη μαχητικότητα και το σθένος με το οποίο αντιστάθηκαν στις αλλεπάλληλες επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής, τη μαζική παρουσία της νεολαίας στο πλευρό των εργαζομένων παρά τις συνεχείς επιθέσεις που δέχτηκαν για άλλη μια φορά τα φοιτητικά μπλοκ.

    Παρ’ όλες τις προσπάθειες της κυβέρνησης του Μνημονίου και της τρόικα ΕΕ – ΔΝΤ – ΕΚΤ να διαλυθεί η πορεία από τις δυνάμεις καταστολής, η πορεία έγινε, η Βουλή των κοινοβουλευτικών πραξικοπημάτων βρέθηκε περικυκλωμένη από την εργατική αγανάκτηση, η Αθήνα πλημμύρισε από τα ποτάμια της εργατικής και λαϊκής οργής.

    Η σημερινή μεγαλειώδης απεργία και διαδήλωση θέτει άμεσα το ζήτημα της κλιμάκωσης των απεργιακών αγώνων. Απέναντι στα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα και την απόπειρα να αναιρεθεί το σύνολο των κατακτήσεων της εργατικής τάξης δεν χωρά άλλος δρόμος από τη πάλη για τη συνολική ανατροπή του Μνημονίου, των νόμων που έχουν ψηφιστεί , από το σφαγείο κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Απαιτεί να φύγει αυτή η κυβέρνηση κάτω από την αποφασιστική πάλη του λαού, τη μαζική κατακραυγή των εργαζομένων.

    Με αυτό το πλαίσιο, πρωτοβάθμια σωματεία κατευθύνθηκαν μαζικά προς το κτίριο τηw ΓΣΕΕ στην οδό Πατησίων για να απαιτήσουν την άμεση απεργιακή κλιμάκωση του αγώνα από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τα σωματεία τους. Βρήκαν όμως μπροστά τους κλειδωμένες πόρτες, και δέχτηκαν βάναυση επίθεση από τις δυνάμεις καταστολής. Καταγγέλλουμε τη στάση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, που κρύβεται πίσω από τις δυνάμεις καταστολής για να «προστατευθεί» από εργαζόμενους που κατευθύνθηκαν προς το κτίριο της ΓΣΕΕ για να μεταφέρουν το αγωνιστικό φρόνημα της συγκέντρωσης και να ζητήσουν κλιμάκωση του αγώνα. Φαίνεται ότι για κάποιους είναι πιο εύκολη η επικοινωνία με τον ΣΕΒ και την κυβέρνηση παρά με τους εργαζόμενους.

    Εκφράζουμε την πλήρη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας στους εργαζομένους στις συγκοινωνίες, στον ΟΣΕ, στους ΟΤΑ (στο Δήμο Αθήνας και αλλού) και σε όλους τους κλάδους που βρίσκονται σε απεργιακούς αγώνες διαρκείας. Δείχνουν τον δρόμο για όλους τους κλάδους, για όλο το εργατικό κίνημα.

    Γι’ αυτό το λόγο και πρέπει σε όλους τους κλάδους, σε όλες τις ομοσπονδίες και τα σωματεία να γίνει τώρα προσπάθεια για κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων. Η σημερινή απεργία έδειξε ότι έχουμε τη δύναμη να νικήσουμε. Καλούμε επίσης τις ομοσπονδίες και τις συνομοσπονδίες να πάρουν τώρα απόφαση για 24ωρη πανεργατική απεργία στις 22/12, ήμερα ψήφισης του προϋπολογισμού της ληστείας των μισθών, των συντάξεων. Σε κάθε περίπτωση παλεύουμε μέσα στα σωματεία για να είναι η 22/12 ημέρα πανεργατικού αγώνα.

    πηγή : http://syntonismos.blogspot.com/.

    Μου αρέσει!

  2. ΤΕΟΨ (από http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com)
    16/12/2010 στις 15:50

    Αγαπητέ Kseeath, πράγματι υπάρχει ένας φόβος. Ένας φόβος που προέρχεται από το να αρχίσει μια διαδικασία, όπως θέλεις πές την, που να μη βγάλει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο φόβος της ήττας του δεύτερου αντάρτικου, ο φόβος της ήττας των Βρετανών ανθρακωρύχων, ο φόβος της ήττας … όλων αυτών των αποτυχημένων συγκρούσεων που είχαν απελπιστικά αποτελέσματα για τους ηττημένους και για αυτό που εκπροσωπούσαν. Η παρατεταμένη απελπισία των εργαζομένων μπορεί να επιφέρει τυφλές συγκρούσεις που μπορεί να οδηγήσουν στο πουθενά. Όμως δεν πρέπει να επιθυμούμε αυτό. Η επιθυμία και η προθυμία του λαού που θα αγκαλιάσει ένα σχέδιο εξουσίας και θα παλέψει ανιδιοτελώς γι’ αυτό είναι αυτό που θα ριζώσει την επανάσταση χωρίς πισωγυρίσματα.
    Δεν πιστεύω ότι αυτή την πολιτική αλλαγή, αυτή τη στιγμή την θέλουν πολλοί. Και επειδή τα γεγονότα τρέχουν πάρα πολύ γρήγορα μπορεί πάρα πολύ σύντομα οι επιθυμίες μας να γίνουν πράξη.


    Y είπε, Δεκεμβρίου 16, 2010 στο 4:21 μμ

    …Εγώ συμφωνώ και … με το καταπληκτικό άρθρο του avant garde που προβληματίζεται στη σωστή κατεύθυνση.

    Από indymedia 6:48μμ, Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010
    Νομίζω ότι πολλά από τα ερωτηματικά που βάζει το άρθρο είναι πολύ χρήσιμα και αξίζει να προσπαθήσει να τα απαντήσει ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί!
    Νομίζω ότι όλοι έχουμε καταλάβει ότι μας λείπει το σχέδιο αποτελεσματικής σύγκρουσης, που κάθε φορά θα φέρνει νίκες (θα πετυχαίνουμε τον τακτικό στόχο) μέχρι να πετύχουμε και τον στρατηγικό στόχο της ανατροπής και της μετά-ανατροπής εποχής…
    Σίγουρα πρέπει να είμαστε ενθουσιασμένοι σε μεγάλο βαθμό από την χτεσινή απεργία και διαδήλωση για πολλούς λόγους. Υπήρξε η επαναφορά στον δυναμισμό και την αισιοδοξία και υπήρξαν και πολύ δυναμικές συγκρούσεις. Υπήρχαν ποιοτικά βήματα στο συγκρουσιακό κομμάτι (τόσο στα επιθετικά όσο και στα αμυντικά του όπλα). Τα γεγονότα παίχτηκαν και έγιναν ορατά διεθνώς, εκεί που ως τώρα έλεγαν στον κόσμο «Αυτό ήταν – Στην Ελλάδα υποταχτήκανε».
    Από αντίσταση λοιπόν, πήγαμε καλά. Αν όμως δεν απαντήσουμε και δεν δώσουμε λύση στα ερωτήματα που βάζει το άρθρο του Μαραγκού, δεν μπορούμε να κάνουμε το ποιοτικότερο άλμα που χρειάζεται. Στην καλύτερη περίπτωση θα έχουμε επαναλήψεις της χτεσινής ημέρας (ίσως και με 1-2 σημαντικές καταλήψεις επιπλέον).
    Τροφή για σκέψη και για δράση λοιπόν.

    gatouleas says:
    16 Δεκεμβρίου, 2010 στις 7:05 μμ

    καλά κάνετε και προωθείτε το άρθρο σας, γιατί πράγματι προσθέτει μια διαφορετική, αντικαπιταλιστική οπτική στην περίοδο. Αναδεικνύει την ανάγκη ενός ξεχωριστού πολιτικού και οργανωτικού σχέδιου, ανταγωνιστικά στο αστικό κράτός και το ρεφορμισμό. Πιο αναλυτικά σχόλια θα κάνω σε ένα αντίστοιχο ποστ που ετοιμάζω.
    Πάντως, όπως η χθεσινή απεργία δεν αναλογεί στην επίθεση που δέχεται η τάξη, αντίστοιχη παρατήρηση κάνω και σε σας… “Δεν αντιστοιχεί η ανάλυση σας, στην παραμονή της ομάδας σας ή μελών σας μέσα στο ΣΥΝ ή ακόμα και στον ΣΥΡΙΖΑ”

    Μου αρέσει!

  3. Σύντροφε ΜΑΡΑΓΚΕ

    Έχεις δίκιο σε πολλά για το πολιτικό σχέδιο. Από ακτιβισμό και ιδεολογία είμαστε πλήρεις
    Η αδυναμία της Αριστεράς είναι η παραγωγή πολιτικής.
    Η προώθηση ενός άλλου ρεαλιστικού από την πλευρά των ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ των εργαζόμενων σχεδίου εκτακτης ανάγκης
    Όπου ΠΡΏΤΟ ΚΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ θα είναι η παύση πληρωμών προς ντόπιους και ξένους τοκογλύφους.

    Το να φύγει μία κυβέρνηση δεν είναι λίγο αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται πρόγραμμα εκτάκτου ανάγκης και φυσικά οργάνωση της εργατικής τάξης. Στα νούμερα καλό είναι να είμαστε συντηρητικοί. Όπως και για τις ψήφους της αριστεράς.
    Δεν θεωρώ πχ αριστερά τον Κουβέλη ή τους Οικολόγους, τον Μητρόπουλο(ασχέτως αν τον ψήφισαν και αριστεροί σύντροφοι) ή τον Δημαρά. Περισσότερο δείχνουν μία τάση προς αναχώματα του ΠΑΣΟΚ παρά μία συνολική αριστερή ριζοσπαστική στροφή της κοινωνίας. Πόσο μάλλον το 500.000 ψήφους της αριστεράς που γράφεις.

    Η απεργία είχε λιγότερο κόσμο από τον παρευρισκόμενο.
    Αλλά το ζήτημα ήταν οι διαθέσεις του κόσμου.
    Όταν 60αρης αρπάζει ματά από το λαιμό, άλλος διατζη με την ομπρέλα, παππούδες δεν άφηναν τις δυνάμεις του «νόμου και τάξης» να συλλαμβάνουν πιτσιρικάδες..αυτό κάτι λεει.
    Υπήρχε για -πρώτη φορά- περιφρούρηση σε αρκετά σωματεία. Απόπειρα κατάληψης της ΓΣΕΕ από τα πρωτοβάθμια και μετά από την Α/Κ.
    Από την άλλη της κυβέρνησης μάλλον φέρθηκαν πονηρά. Μάλλον δεν έδωσαν εντολή για παραπάνω επιθετικότητα στα Ματ. Ισως και οι τελευταίοι να ήταν σαστισμένοι. Ίσως και να κατανοούσαν(!) ότι υπάρχει δίκιο από την πλευρά των εργαζομένων.

    Η απόπειρα κατάληψης της ΓΣΕΕ από τα πρωτοβάθμια και μετά από την Α/Κ δεν αξίζει σχολιασμό από την πλευρά σου;
    Τα πρωτοβάθμια γιατί δεν μιλάνε για παύση πληρωμών στους τοκογλύφους των τραπεζών;
    Έξοδο από ευρώ το λένε και οι αστικοί κύκλοι. Το θέμα είναι ποιος θα πληρώσει το «μάρμαρο». Εμείς ή οι ντόπιοι – ξένοι τοκογλύφοι και τα τσιράκια τους. Ποια τάξη θα πληρώσει τα «γ**τικα»; Η αστική τάξη ή η εργατική και τα φτωχά μικροαστικά στρώματα;

    Μερικές απλές σκέψεις για αριστερό πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης
    ————————————————————————————————————————
    Παύση πληρωμών προς τους τοκογλύφους των τραπεζών(πρώτο και αδιαπραγμάτευτο). Να ανοιχτούν τα βιβλία του Γενικού Λογιστηρίου. Το κούρεμα έτσι και αλλιώς οι δανειστές είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν γιατί τα νούμερα δεν βγαίνουν

    Εθνικοποίηση των τραπεζών(έτσι και αλλιώς είναι χρεοκοπημένες αλλιώς δεν θα έπαιρναν πάνω από 70 δις βοήθεια σε δανεικά – ασφάλειες από το κράτος. Συν ότι τα δανεικά και αγύριστα που τους δόθηκαν είναι πολλαπλάσια της μετοχικής τους αξίας)

    Τα χρεοκοπημένα εργοστάσια κάτω από εργατικό έλεγχο.(π.χ. της Βόρειας Ελλάδας). Όπως στην Αργεντινή

    Εθνικοίηση – κατάργηση των χοντρεμπορικών εταιριών στα είδη διατροφής – πρώτης ανάγκης. Κάτω από έλεγχο αγροτών-εργατών. ΔΙΑΤΗΜΙΣΗ τιμών με 50% κάτω στα είδη πρώτης ανάγκης.

    Ρύθμιση ή και παύση πληρωμών στα δάνεια πρώτης κατοικίας. Ειδικά σε οικογένεις – νέα ζευγάρια ακόμα και σταμάτημα των δόσεων-χρεών ανάλογα της οικ. κατάστασης τους.

    Ρύθμιση – επιδότηση σε παραγωγικούς τομείς(π.χ. γεωργία ) -εδώ θέλει επεξεργασία- ώστε να μην κινδυνεύουν να πεινάσουν τα φτωχά εργατικά – μικροαστικά στρώματα.

    Κανένας μεγαλόσχημος δημόσιος υπάλληλος δεν θα έχει πάνω από δύο δουλειές. Πλαφόν στα μεγαλοστελέχη του δημοσίου
    Δουλειά για όλους.

    Φυσικά έξοδο από Ευρώ και ΕΕ. Το «μαγαζί» της ΟΝΕ -ΕΕ πάει από μόνο του για «φούντο» έτσι και αλλιώς. Δικαιώνοντας τις απόψεις του Φρίντμαν για την πρώτη σοβαρή κρίση της ΕΕ

    Διακρατικές σχέσεις για τον ορυκτό πλούτο

    Και φυσικά. Να δικαστούν και να τιμωρηθούν όλοι όσοι έφαγαν από το δημόσιο χρήμα. Είτε λέγονται πολιτικοί είτε επιχειρηματίες είτε πολυθεσίτες στελέχη είτε μεγαλοδημοσιογράφοι. Που η μόνη ικανότητά τους είναι να «ξεκοκαλίζουν» τα χρήματα του δημοσίου, των ταμείων- ΔΕΚΟ και τα χρήματα του εργαζόμενου κόσμου. Και φυσικά απαλλοτρίωση χωρίς αποζημείωση των όποιων περιουσιών έχουν αφήσει στον τόπο. Τα υπόλοιπα έτσι και αλλιώς πρόλαβαν τα πήγαν σε φορολογικούς παράδεισους αφήνωντας μόνο χρεοκοπημένες επιχειρήσεις, χρέη στα δημόσια ταμεία.

    Σύνδεση με την εργατική τάξη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες της ΕΕ όπως Γερμανία – Γαλλία – Ιρλανδία – Ισπανία- Πορτογαλλία – Βέλγιο. Υποστήριξη από την πλευρά τους θα κάνουν τα πράγματα ποιο εύκολα εδώ
    —————————————————————————————————
    Τα παραπάνω αποτελούν απλές σκέψεις δεν είναι θέσφατα και έχουν ανάγκη περαιτέρω επεξεργασίας. Ίσως και κάποια να μην είναι και τόσο σωστά. Είναι απλές σκέψεις πάνω στο ποια τάξη θα πληρώσει το «μάρμαρο» της κρίσης. Οποιαδήποτε άλλη παρατήρηση είναι ευπρόσδεκτη.
    Αλλά από την άλλη το να μείνεις στο τούνελ για άλλα 15 χρόνια(τόσο προβλέπουν για την έξοδο από την κρίση) ως»εναλλακτική αστική λύση» είναι πολύ χειρότερος δρόμος

    Μου αρέσει!

  4. Παιδιά, χωρίς εμπάθεια, νιώθω ότι ζω σε άλλη χώρα από αυτά που διαβάζω. Να ρωτήσω κάτι, δουλεύετε κάπου; Έχετε στη δουλειά σας, εργοστάσιο/γραφεία πολυεθνικής/εμπορικό πολυκατάστημα, κάνει συνελεύσεις και επιτροπές ή σωματεία; Συμμετείχαν οι συνάδελφοί σας στην απεργία; Την περιφρουρίσατε εσείς;
    1. μια επανάσταση χωρίς τον κόσμο τι θα φέρει; δηλαδή και 200.000 κόσμου να κατέβουν στην αθήνα, και να δείρουμε όλους τους μπάτσους, και να μπούμε και στη βουλή, την επομένη, τι είναι αυτό που θα μας εξασφαλίσει την εργασία και τον αξιοπρεπή μισθό; μια άλλη εκλεγμένη κυβέρνηση μέσα από λαϊκές συνελεύσεις; δεν το χω καταλάβει το όραμα.
    2. και κανένας να μην κατέβαινε που λέει ο λόγος στην πορεία, αν χτες δε δούλευε ούτε ένα εργοστάσιο και κατάστημα, που αυτό θα πεί δε δέχομαι σας εργατική τάξη τα μέτρα στην πράξη, θα ήταν ή όχι προτιμότερο από το να συγκρουστείς με τα ΜΑΤ στο σύνταγμα ΑΣΚΟΠΑ.
    3. Κλασσική επίσης ταύτιση της καταστολής με την εξουσία. Με την καταστολή θα συγκρουστείς εκεί που παίζεται η εξουσία, στους χώρους δουλειάς, και όχι ανώδυνα μπροστά στη βουλή. υπάρχει λόγος που οι προβοκάτορες ξεκινάνε τα μπάχαλα σε χώρους που ΔΕΝ παίζεται κορώνα-γράμματα η εξουσία κανενός. Σύγκρουση με τη φρουρά της εξουσίας, ή άμυνα όπως στο λιμάνι πολλές φορές, εκεί που έχει νόημα. Και όχι ξεκαβλωτικά ξεσπάσματα για να έχουμε να λέμε ιστορίες.
    4. Και η υπομονή είναι αρετή. Και άμα δε βλέπει κάποιος την αναγκαιότητα του ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του κόσμου να έχει πρώτα αποκτήσει γερά δεσμά με τους αγώνες, για να πάμε σε κλιμάκωση με ζήτημα ΑΜΕΣΟ την ανατροπή, δεν υπάρχει μέλλον.
    Σημαντικό κομμάτι εννοώ να είναι σε όλη τη χώρα ένα 40%. Λίγο αυθαίρετο βέβαια. Αλλά μιλάμε για εργαζόμενους και φοιτητές που θα είναι κάθε μέρα στο πόδι. Όχι μια στις 5 Μάη, και μετά στις 15 Δεκέμβρη έξω. Μιλάω για ενεργούς και οργανωτές του αγώνα συνάμα (γερά δεσμα).

    Όλοι μπορεί να θέλουμε το καλύτερο (πολύ αυθαίρετο), την ανατροπή (λιγότερο αυθαίρετο), το σοσιαλισμό(ακόμα λιγότερο αυθαίρετο), αλλά λίγοι ξέρουν τι εννοούν με αυτές τις λέξεις και λιγότεροι έχουν καθαρά στο κεφάλι τους τι χρειάζεται για να πάμε εκεί. Μεταξύ άλλων πάντως για μένα χρειάζεται και μεγαλή υπομονή.
    Και τέλος,
    5. Οργανωμένη συνειδητή πρωτοπορία της εργατικής τάξης με στρατηγικό στόχο την ανατροπή τους καπιταλισμού και την κοινωνικοποιηση των μέσων παραγωγής είναι το ΚΚΕ. Εδώ μια μεγάλη τελεία. Πρωτοπορίες μπορεί να υπάρχουν πολλές, χαίρω πολύ, μέχρι και οι αναρχικοί μπορεί να έχουν κάποια πρωτοπορία. Αυτό δε μου λέει κάτι. Και ο σπάρτακος πρωτοπορία είναι στα χρόνια του. Τώρα όμως από άποψη πολιτικής πρότασης και οργάνωσης θεωρείται ξεπερασμένος, έτσι;
    Με τα καλά του, με τα κακά του και τις αντιφάσεις τους όπως θα έλεγε και με απόλυτο δίκιο ο σφυροδρέπανος, το κκε, το ξαναγεννμένο από τις στάχτες του, είναι Η πρωτοπορία σε πλείστα ζητήματα, από επιτροπές προστασίας ανέργων μέχρι και ιδεολογικής μόρφωσης των στελεχών του, δηλαδή των πρωτοπόρων εργαζόμενων της ελληνικής πραγματικότητας. Όποιος (διαμορφωμένος) δεν το βλέπει, με γεια του με χαρά του. Κανένα πρόβλημα, καμία εμπάθεια. Εμείς προχωράμε, με τα αντικειμενικά αλλά και τα υποκειμενικά προβλήματα, να διαμορφώνουμε τη συνείδηση του εργαζόμενου να βλέπει το συμφέρον του (το σοσιαλισμό).

    Αυτά κι ευχαριστώ πολύ.

    Μου αρέσει!

  5. Από athens.indymedia, Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010, 8:41μμ
    Φίλοι μου δεν είναι έτσι. Ξέρω ότι πολλά σημεία της ανάλυσης, που με σκόρπιες σκέψεις γίνεται ,οδηγούν σε κάποια λογικά συμπεράσματα. Εξαρτιέται από τη βάση της συζήτησης. Εξαρτιέται που θέλει να την οδηγήσει …..
    Ε λοιπόν όποιος νομίζει ότι από αυτές τις κινητοποιήσεις του κόσμου θα προκύψει μία νέα λαϊκή εξουσία , δεν ξέρω ποιού τύπου, είναι βαθιά νυχτωμένος. Βούτυρο στο ψωμί στους απέναντι….Θα το πάρουν χαμπάρι κάποιοι και τότε θα γίνει όργιο προπαγάνδας…..
    Ο κόσμος που κατεβαίνει στις διαδηλώσεις ζητά να αλλαχτεί η πολιτική. Να πάψουν να ξεζουμίζουν τον Έλληνα πολίτη . Δεν ζητά αλλάξει το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα. Ζητά την αποδοκιμασία των νεοφιλελεύθερων και την εφαρμογή μιας φιλολαϊκής πολιτικής. Δε θα κάνει αντάρτικο πόλης ή θα βγει στο βουνό και θα κάνει επαναστατική κυβέρνηση. Πιέζει , πιέζει και θα εξακολουθεί να πιέζει…..
    Αυτή η πίεση θα οδηγήσει αυτή τη φάρα που μας κυβερνά στην παραίτησή της. Δε θ΄ αντέξει τη λαϊκή οργή.. Τα πρώτα αποτελέσματα είναι ορατά… Είμαι σίγουρος ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θ΄ αρχίσουν να το εγκαταλείπουν. Δε θα ταυτιστούν με τους πυρπολητές της εθνικής μας οικονομίας και το ξεχαρβάλωμα της χώρας μας . Κι όταν τον εγκαταλείψουν και τα στηρίγματά του και τον αδειάσουν τότε θα πάμε σε εκλογές…. Είμαι σίγουρος ότι ούτε ο λαός μας θα τον ανέχεται να μας κυβερνά αυταρχικά και με τσαμπουκά….
    Αυτές οι μεγάλες διαδηλώσεις και απεργίες τους κατατρόμαξαν…. τρόμαξαν και τ΄ αφεντικά τους. Θα συνεχιστεί αυτό….

    Η αριστερά τότε πρέπει να είναι έτοιμη να διαχειριστεί αυτό που έρχεται…

    Μου αρέσει!

  6. Διάβασα με μεγάλη προσοχή τη θέση της AvantGarde. Απέχει μακράν από τα γλυκανάλατα που ακούμε συνήθως και κάνει μια εκτίμηση για περίπου 60.000 κόσμο που είναι σωστή εκτίμηση.
    Τα συνθήματα, τα καθήκοντα, το πρόγραμμα που έχουμε πρέπει να έχει ένα μόνο στόχο και να διαπνέεται, μαζί με την ταχτική, από μια και μόνο αρχή:
    «Κάθε μεταβατική διεκδίκηση, επομένως, πρέπει να οδηγεί σ’ ένα και το ίδιο πάντα πολιτικό συμπέρασμα: οι εργάτες πρέπει να σπάσουν τους δεσμούς τους με όλα τα παραδοσιακά κόμματα της μπουρζουαζίας με στόχο να ενωθούν με τους αγρότες, για να εγκαθιδρύσουν τη δική τους εξουσία». (Τρότσκι)
    Αυτή είναι η απλή αλήθεια της ταχτικής και του προγράμματος, αυτός είναι ο μόνος δείκτης που πρέπει απαρέγκλιτα ν’ ακολουθεί η πρωτοπορεία: Το αίτημα, το σύνθημα, η συγκεκριμένη δράση, η συγκεκριμένη αγκιτάτσια, αυτό ή το άλλο κάλεσμα είναι κούφια λόγια και δημοκοπία, είναι υπεραριστερή στα λόγια και δεξιά στην πράξη ή οδηγεί τα λαϊκά στρώματα «να εγκαθιδρύσουν τη δική τους εξουσία»;
    Αυτή είναι η λυδία λίθος και το αντικειμενικό κριτήριο που έχουν οι μαρξιστές για να ενώνουν τη θεωρία με την πράξη κι’ έτσι, με συγκεκριμένο τρόπο ν’ ανακαλύψουν τη διαλεκτική της πράξης και της θεωρίας.
    Στις αναφορές τους περί «χειρούργων» ,και πρωτοπορίας κλπ οι σ. της AvG έπεσαν σε μεγάλα σφάλματα, σχεδόν παιδαριώδη κι’ αυτό πρέπει να επισημανθεί.

    ΑΝΔΡΕΑΣ

    ★ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ & ΠΡΑΞΗ
    http://www.theorystudies.blogspot.com

    Μου αρέσει!

  7. Αγαπητέ Κ. Μαραγκέ
    10.000 ίσως να αρκούν; Και τι να κάνουν αυτοί οι 10.000 καλά οργανωμένοι; Να καταλάβουν κάποιους κομβικούς χώρους της παραγωγής ή κάποιους νευραλγικούς τομείς του Κράτους; Πριν απαντήσουμε όμως, ας λάβουμε υπόψη μας ότι αυτοί οι δέκα χιλιάδες καλά οργανωμένοι θα ήταν καλύτερα οι περισσότεροι να ήταν ρωμαλέοι και αποφασισμένοι ΑΝΔΡΕΣ. Προφανώς, μεταξύ τους θα υπάρχουν και κάποιες δυναμικές γυναίκες, αν λάβουμε υπόψη μας το σημερινό επίπεδο συμμετοχής των γυναικών στην πολιτική. Ένας τυφλός άνδρας δεν θα μπορέσει να λάβει μέρος, έτσι δεν είναι; Ούτε και εγώ, 53 χρονών, καλουπατζής που η βαριά δουλειά με προκάλεσε χωλότητα στο δεξί πόδι εδώ και μερικούς μήνες και δεν μπορώ όχι να τρέξω αλλά μετα βίας να περπατήσω. Υποθέτω ότι αυτοί οι 10.000 άνδρες δεν θα είναι τυφλοί και κουτσοί, θα βλέπουν και θα τρέχουν, διότι είναι πολεμιστές, μιας και θα λάβουν μέρος στον κοινωικό πόλεμο, την κοινωνική επανάσταση. Όλοι οι άλλοι θα περιοριστούν στο ρόλο του θεατή. Δεν θα θα συμμετέχουν διότι ο τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου δεν θα τους επιτρέψει.
    Ως μαρξιστής θα γνωρίζεις ότι ο πυρήνας του κράτους είναι ο στρατός. Και ρωτάω: με δεδομένη την οπλική και στρατιωτική υπεροχή του κράτους, είναι δυνατή η κατάληψη κομβικών χώρων της παραγωγής και νευραλγικών τομέων του Κράτους; Κατά κανένα τρόπο. Η σαφέστατη υπεροπλία του αντιπάλου δεν μας επιτρέπει να ελέγξουμε τον χώρο. Το φιάσκο των διαδηλώσεων και οι εικόνες των κυνηγημένων πανικόβλητων διαδηλωτών είναι μια έκφραση αυτής της αδυναμίας, πέραν του ότι η διαδήλωση δεν είναι ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου αλλά μια λιτανεία, μια ικεσία προς τους καπιταλιστές της παραγωγής και του χρήματος και προς τα τσιράκια τους.
    Εάν όμως ο έλεγχος του χώρου είναι αδύνατος (όποιο όπλο και να χρησιμοποιήσουμε, ο αντίπαλος θα καταφύγει σε ένα ισχυρότερο – για να καταστείλει μια μελλοντική παγκόσμια κοινωνική επανάσταση δεν θα αποφύγει τον πειρασμό να καταφύγει και στη χρήση πυρηνικών όπλων) , ο έλεγχος του χρόνου είναι και εφικτός και επιθυμητός και δίκαιος και αναγκαίος. Είναι ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου στον οποίο μπορούν να συμμετέχουν άνδρες και γυναίκες, παιδιά και γέροι, τυφλοί και κουτσοί, σαν και μένα. Η απεργία είναι ένα οδόφραγμα στο χρόνο, είναι μια μορφή αντάρτικου του χρόνου, μια μορφή ελέγχου του χρόνου.
    Σήμερα, Κ. Μαραγκέ, οι υποτελείς παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου θέλουν να πολεμήσουν αλλά δεν γνωρίζουν πως, μιας κι έχουν απορρίψει το στρατιωτικό, συγκεντρωτικό μοντελάκι της ιστορικής Αριστεράς (στις επαναστατικές της εκδοχές). Ενστικτωδώς, ανακαλύπτουν και επινοούν άλλους τρόπους διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, αλλά η ιστορική, νεκροζώντανη Αριστερά αδιαφορεί πλήρως. Η αποχή στις ευρωεκογές, που το 2014 θα είναι συγκλονιστική, εάν γίνουν βέβαια, είναι ένας από αυτούς τους τρόπους. Η στάση πληρωμής λογαριασμών βρίσκεται ήδη εν εξελίξει, αν και στις αρχές του: χαρακτηριστικό παράδειγμα η άρνηση πληρωμής των διοδίων, της περαίωσης, των κοινοχρήστων , των τελών κυκλοφορίας, των ασφαλίστρων των αυτοκινήτων, κ.α. Η συνειδητή καταναλωτική αποχή (μποϊκοτάζ) είναι άκρως αποτελεσματική. Που είναι η Αριστερά να επεξεργαστεί θεωρητικά αυτούς τους άκρως αποτελεσματικούς τρόπους διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου; Γιατί δεν παίρνει πρωτοβουλίες να συντονίσει και να κλιμακώσει αυτούς τους αυθόρμητους αλλά γνήσια ρηξικέλευθους τρόπους;
    Η απάντηση είναι απλή: έχει μάθει να πολεμά με ένα τρόπο του παρελθόντος και δεν λέει να ξεκολλήσει. Δεν κάνει τίποτα άλλο από το να οργανώνεται και να πολεμάει όπως ο καπιταλιστής και το κράτος: να οργανώνεται με πρότυπο τον στρατό και να πολεμάει με όσο γίνεται λιγότερους.
    Κατά συνέπεια, η συνέπειά σου είναι αξιοθαύμαστη: 10.000 ρωμαλέοι άνδρες αρκούν για να αντιμετωπίσουν τους 100.000 ή 200.000 πάνοπλους στρατιώτες, αστυνομικούς, φασίστες, παρακρατικούς και πάσης φύσεως εθελοντές.
    Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα σχετικά με την αποχώρηση της ιστορικής Αριστεράς από το πολιτικό προσκήνιο και τους νέους τρόπους διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου στις κατηγορίες ‘Νεκροζώνατνη Αριστερά’ και ‘Πανταχού Απουσία’ στην Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών (www.badarts.gr).
    Αθανάσιος Δρατζίδης, Αλεξανδρούπολη, καλουπατζής

    Μου αρέσει!

  8. Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έλεγε : Όταν το δάχτυλο έδειχνε το φεγγάρι ο ηλίθιος κοίταγε το δάχτυλο».
    Αυτό σε τωρινό ισοδύναμο λέει : ΞΥΠΝΑ ΒΑΣΙΛΗΗΗΗ!!!! ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕΕΕΕ!!!!!!! Η επανάσταση θα τρέχει στους δρόμους και το ΚΚΕ (αν μείνει με την παρούσα ηγεσία και γραμμή) θα μιλάει για αστική προβοκάτσια. Ο κόσμος (αυτός ο λίγος, ο πολύς, ο μικρός, ο μέγας, ο έτσι κι’ ο γιουβέτσι…) θα κονταροχτυπιέται με τον καθεστωτικό στρατό και η όποια «άλλη Αριστερά» θα μιλάει για το ενοποιητικό μανιφέστο της «αριστεράς» (ξέρεις τώρα… με ποιούς όρους… σε ποια κατεύθυνση… με ποια αφεντικά και τα λοιπά της π….ς τα εννιάμερα).
    Και για να το πούμε ποιο «λαϊκά», αν το πουλί ήταν βιολί θαμασταν όλοι Παγκανίνι.
    Στους δρόμους των αποφασισμένων (των όσων και όποιων αποφασισμένων και πεινασμένων και απελπισμένων τέλος πάντων) θα κριθούν όλα. Και θάμαστε πολλοί εκεί σε λίγο…(δεν το πιστεύετε έεεε;!!!) Και οι καινούργιες ηγεσίες, και οι καινούργιες γραμμές, και οι στόχοι και το λουρί της μάνας που τοχουμε χαμένο. Όλοι… εκεί θα το βρούμε. Άμ που νομίζεις; Στα κάδρα της παπαρήγας και του τσίπρα με το ΓΑΠ;
    Περισσότερο να ελπίζεις στο dikaioma.gr παρά στα εξαπτέρυγα της όποιας αριστεράς. Τουλάχιστον κάτι τέτοιοι θα βρεθούν δίπλα σου στο δρόμο και στο κυνηγητό και στην ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΠΟΥΡΧΕΤΑΙ (μαλ….εεες). Σε λίγο θα ψάχνουμε το σύντροφο που θα μας κρύψει για να συνεχίζουμε τις μάχες και όχι τους μαλάκες που μας ξεμπροστιάζουν…

    Μου αρέσει!

  9. Παράθεμα: Tί εργατικό κίνημα έχουμε ανάγκη σήμερα; « Γκράνμα·

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s