Ασκήσεις εμφυλίου πολέμου

Όλοι τη Δευτέρα το απόγευμα στη διαδήλωση

Μόνο με άσκηση εμφυλίου πολέμου μπορούν να χαρακτηριστούν τα αυριανά μέτρα για απαγόρευση κυκλοφορίας οχημάτων στο ευρύτερο κέντρο της Αθήνας στα όρια και εντός του δακτυλίου, από τις 10 π.μ. της Δευτέρας μέχρι τα ξημερώματα της Τρίτης. Άγνωστο είναι αν στα έκτακτα μέτρα θα περιλαμβάνονται και οι επίγειες συγκοινωνίες αλλά και το μετρό.
Χωρίς καμία αμφιβολία ο στόχος της κυβέρνησης είναι να περιορίσει την προσέλευση στη διαδήλωση μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου που πραγματοποιείται στις 4μ.μ. στα Προπύλαια, δημιουργώντας ταυτόχρονα μια υγειονομική ζώνη όπου οι κατασταλτικές δυνάμεις έχοντας εκ των προτέρων «καθαρίσει» την περιοχή, θα μπορούν ανενόχλητες να προβούν σε προληπτικές και άμεσα στη συνέχεια κατασταλτικές ενέργειες κατά των διαδηλωτών.
Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Η κυβέρνηση και σύσσωμος ο καθεστωτικός συρφετός που τόσο κόπτεται για την ελεύθερη κυκλοφορία, κλείνοντας χωρίς λόγο για 20 ώρες το κέντρο της Αθήνας όταν η διαδήλωση θα διαρκέσει 2 ώρες και σε σημεία άσχετα με αυτήν, επιδιώκει να κινητοποιήσει κοινωνικούς αυτοματισμούς, παίζοντας με τα νεύρα εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και πολιτών που θα αδυνατούν να πάνε στις δουλειές τους, φορτώνοντας αυτή την ταλαιπωρία για την οποία ευθύνεται απολύτως στους διαδηλωτές του απογεύματος.
Το κράτος εκτάκτου ανάγκης είναι γεγονός και κάθε φορά κάνει ακόμα πιο αισθητή την παρουσία του. Ενόψει όχι τόσο μιας επετείου, αλλά της κοινωνικής έκρηξης που περιμένουν, οι καθεστωτικές δυνάμεις έχουν πάρει ήδη θέση μάχης. Να δούμε πότε θα το καταλάβουν όσοι βρίσκονται στο στόχαστρο. Ένα είναι σίγουρο. Κάθε πολιτική και κοινωνική συμφωνία που αφορούσε τη μεταπολεμική ισορροπία δεν έχει καμία ισχύ. Και κάθε νέα συμφωνία ορίζεται από τους νικητές του πολέμου που έρχεται.

Όλοι τη Δευτέρα στις 4 μ.μ. στα Προπύλαια
Όλοι στο δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο

Διαβάστε επίσης: Ανακοίνωση Κόκκινου για την 6η Δεκέμβρη 2010

Advertisements

One response to “Ασκήσεις εμφυλίου πολέμου

  1. Ανακοίνωση Κόκκινου για την 6η Δεκέμβρη 2010

    Δευτέρα, 06 Δεκέμβριος 2010 14:07

    κατεβάστε την ανακοίνωση σε μορφή και

    Κάτω η κοινοβουλευτική χούντα του ΠΑΣΟΚ!

    Κάτω η χούντα του ελληνικού και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου!

    Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στο «γύψο»!

    Οι αυταπάτες διαλύθηκαν! Αυτό που υποπτεύονταν πολλοί και πολλές, αποκαλύφθηκε πανηγυρικά σε όλη του την ωμότητα: Προκειμένου να σώσουν τον ελληνικό καπιταλισμό και τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου, οι «σοσιαλιστές του Μνημονίου», ο Γιωργάκης, η κυβέρνησή του και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν διστάζουν να κλιμακώσουν τον πολιτικό αυταρχισμό, που εδώ και καιρό ενορχηστρώνουν, μέχρι τα όρια της κοινοβουλευτικής χούντας. Ύστερα από τη φάμπρικα των προληπτικών προσαγωγών, την εκτεταμένη χρήση χημικών, τα όργια της ομάδας Δέλτα, την ανοιχτή συνεργασία Αστυνομίας και φασιστών κ.λπ. κ.λπ., τώρα έχουμε και απαγόρευση κυκλοφορίας στο ευρύτερο κέντρο για μία ολόκληρη ημέρα! Τυπικά αφορά μόνο τα τροχοφόρα, αλλά ο εκφοβισμός είναι βαθύτερος και σαφής: στην επέτειο μιας πρόσφατης και τόσο επίφοβης για το σύστημα εξέγερσης, όποιος/α κατέβει στο κέντρο «θα έχει να κάνει με το κράτος»…

    Όποιος νομίζει ότι πρόκειται για ελληνική «ακρότητα», είναι γελασμένος: μόλις χθες, η κυβέρνηση του Ισπανού «σοσιαλιστή» Θαπατέρο επιστράτευσε τους απεργούς ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, θέτοντας τα αεροδρόμια και την επιτήρηση συνολικά του ισπανικού αναέριου χώρου υπό τον έλεγχο του Στρατού!

    Δεν χρειάζεται καμία αυταπάτη:

     

    Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τα πολιτικά στηρίγματα του Μνημονίου συνολικότερα, αλλά και τα φερέφωνα του συστήματος στα ΜΜΕ και παντού, δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο για να σώσουν τα καπιταλιστικά κέρδη, τον ελληνικό καπιταλισμό, το σύστημά τους.
    Η σύγχρονη «Ιερή Συμμαχία» των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσο για να επιβάλει τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

    Η εργατική τάξη, η νεολαία και οι μετανάστες στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και τις άλλες χώρες της ΟΝΕ που σύρονται στη βία του «μηχανισμού στήριξης», αυτή την ευρωπαϊκή Σπιναλόγκα των χρεοκοπημένων καπιταλισμών, υφίστανται το συνθλιπτικό βάρος μιας διπλής επίθεσης: να σωθεί το Ελληνικό, το Ιρλανδικό κ.λπ. κεφάλαιο, αλλά και τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου συνολικά. Η Ε.Ε. και η ΟΝΕ αποκαλύπτουν το αποκρουστικό τους περιεχόμενο ως συμμαχίας των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων, σαν σύγχρονης Ιεράς Συμμαχίας, σαν «φυλακής των λαών».
    Τα τσιράκια του κεφαλαίου, των τραπεζών και των τοκολύφων, ο Παπανδρέου και ο Θαπατέρο, η Μέρκελ και ο Στρος-Καν, ο Μπαρόζο και ο Όλι Ρεν, στήνουν το σκηνικό ενός ταξικού εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο, εκβιάζουν και τρομοκρατούν, γίνονται αδίστακτοι στα μέσα που χρησιμοποιούν και είναι έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν.

    Στην περίπτωση της Ελλάδας, ο Γεώργιος Παπανδρέου ο νεότερος επιστρέφει στις ρίζες του παπανδρεϊσμού του ’44 και της μετεμφυλιακής περιόδου: στηρίζεται στις διεθνείς συμμαχίες του ελληνικού κεφαλαίου για να σώσει τον ελληνικό καπιταλισμό από την περιπέτεια μιας χρεοκοπίας, που παρ’ όλα αυτά μοιάζει αναπόφευκτο να συμβεί, αργά ή γρήγορα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Η Ιερή Συμμαχία ΠΑΣΟΚ και τρόικας, ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου, απειλεί να συνθλίψει όλες τις κατακτήσεις του 20ού αιώνα.
    Αν μέχρι τώρα βλέπαμε μόνο τη μία πλευρά αυτής της διαδικασίας, την καταστροφή των εργατικών – κοινωνικών κατακτήσεων, του κράτους πρόνοιας κ.λπ., τώρα είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε και την άλλη πλευρά: τη σαφή πορεία προς καταστάσεις «αδιανόητου» πολιτικού αυταρχισμού που τείνει προς την κοινοβουλευτική χούντα!
    Με λίγα λόγια, μπαίνουμε σε μια μακροπερίοδο κρίσης και ως τώρα έχουμε δει μόνο τις πολιτικές και τις διεργασίες που αντισοιχούν μόνο στο κεφάλαιο του «προλόγου». Με λίγα λόγια, η κρίση, επειδή είναι πραγματική, ιστορικών διαστάσεων και δομική, τα αλλάζει όλα:

    Αλλάζει το αντικείμενο της ταξικής πάλης: Δεν είναι πια η κοινωνική διαπραγμάτευση με αντικείμενο την αναδιανομή του εισοδήματος, αλλά ο δρόμος εξόδου από την κρίση, είτε με επανασταθεροποίηση του συστήματος πάνω στα συντρίμμια των δικαιωμάτων μας σε όλη την κλίμακα είτε με ανατροπή του συστήματος! Ακόμη και τα πιο στοιχειώδη αμυντικά καθήκοντα και αγώνες δεν θα έχουν καμία τύχη και αποτελεσματικότητα αν δεν οικοδομήσουμε ένα κίνημα ριζοσπαστικό και μαχητικό και μια Αριστερά ενωτική, αντικαπιταλιστική και ανατρεπτική!

    Αλλάζει το πλαίσιο της αντιπαράθεσης, άρα και οι απαιτήσεις για τα εργαλεία της αντιπαράθεσης: Είμαστε μπροστά στην ιστορική χρεοκοπία του οικοδομήματος και των μεθόδων του υποταγμένου συνδικαλισμού και επίσης μπροστά στο τέλος εποχής για την Αριστερά της κοινωνικής διαπραγμάτευσης, του οικονομισμού και του σεχταρισμού. Στα επόμενα χρόνια θα υποχρεωθούμε να ανοικοδομήσουμε τα εργαλεία του κινήματος, της εργατικής τάξης και της νεολαίας, τα συνδικαλιστικά και πολιτικά, για να ανταποκριθούμε σε μια σκληρή αντιπαράθεση με ιστορικές διακυβεύσεις.

    Στην επέτειο της εξέγερσης του Δεκέμβρη, γίνεται ξεκάθαρο ότι το 2008 ήταν ο «τυχαίος πρόλογος» μιας εποχής σκληρής αναμέτρησης. Ο Δεκέμβρης ήταν ποιοτικά διαφορετικός από το κίνημα για το άρθρο 16 ή τον αγώνα των καθηγητών για 1.400 μισθό. Ήταν η αμφισβήτηση της καθεστωτικής «νομιμότητας», ήταν η επανεμφάνιση για πρώτη φορά μετά το Πολυτεχνείο του 1973 του «φαντάσματος» της ανατροπής. Μια «παρεξήγηση», λοιπόν, που πρέπει να διαλυθεί είναι ότι η αναμέτρηση που «προλόγισε» τη σκληρή περίοδο της κρίσης του συστήματος και των αναμετρήσεων που τη χαρακτηρίζουν ήταν, τάχα, είτε ένα οξυμένο επεισόδιο της κοινωνικής διαπραγμάτευσης είτε μια βεντέτα «μαχητικών υπερπρωτοπορειών» με τις δυνάμεις καταστολής. Σε δύο μόλις χρόνια, και οι δύο αυτές ερμηνείες -και οι τακτικές που τους αντιστοιχούν- έχουν πρακτικά και ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Ο Δεκέμβρης ήταν η τροχιοδεικτική βολή που φώτισε τη διαδρομή των μεγάλων αναμετρήσεων στο σκληρό έδαφος μιας περιόδου κρίσης. Μας προειδοποίησε πολύ πριν το Μνημόνιο ότι η σύγκρουση θα είναι σκληρή. Ότι η σύγκρουση είναι με το σύστημα και συνολικά για το μέλλον μας – ούτε οικονομίστικη διεκδίκηση ούτε «θεματολογική βεντέτα». Ότι γι’ αυτή τη σύγκουση τα εργαλεία του χθες είναι σήμερα δέκα φορές πιο ανεπαρκή απ’ ό,τι χθες.

    Με λίγα λόγια, για να νικήσουμε πρέπει ν’ αλλάξουμε!

    Χρειαζόμαστε μια ενωτική, μαχητική και αντικαπιταλιστική Αριστερά που να μπορεί να ενώσει σε ενιαίο μέτωπο, στην κοινωνική και πολιτική δράση, δυνάμεις που εκτείνονται από τα αριστερά κομμάτια της σοσιαλδημοκρατίας μέχρι κομμάτια του αναρχισμού.

    Χρειαζόμαστε μια επαναστατική Αριστερά που θα έχει πλήρη συνείδηση της αλλαγής εποχής και των νέων, ιστορικών απαιτήσεων και θα μπορεί να ενωθεί και να συσσωρεύσει δυνάμεις στη βάση μιας τέτοιας συνειδητότητας.

    Ας μην πούμε λοιπόν μεγάλα λόγια για νέους Δεκέμβρηδες. Καλύτερα να συνειδητοποιήσουμε τις κολοσσιαίες αλλαγές και τις απαιτήσεις που έχει η περίοδος της ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού, ώστε να γίνουμε άξιοι μαχητές στην αναμέτρηση που διεξάγεται και στις συγκρούσεις που έρχονται, για να προετοιμάσουμε τους νέους Δεκέμβρηδες!

    Δεκέμβρης 2010

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s