Υπάρχει λόγος να πανηγυρίζει η αριστερά;

Χαρές και πανηγύρια στην αριστερά για την εκλογική επιτυχία στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Θετικός ο απολογισμός που γίνεται από τα διάφορα επιτελεία (κυρίως των ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ) για την αύξηση των ψήφων και κυρίως (λόγω και της αυξημένης αποχής) των ποσοστών των συνδυασμών τους.

Παρεκβατικά, ας ειπωθεί πως όσο πρόθυμη είναι η αριστερά να χύσει τόνους μελάνι όταν πρόκειται για εκλογικούς απολογισμούς, τόσο απρόθυμη είναι να κάνει οποιονδήποτε απολογισμό όταν πρόκειται για την έκβαση των ταξικών μαχών. Πρόσφατο παράδειγμα η κατάληξη του πρώτου γύρου της αντιπαράθεσης ενάντια στις πολιτικές που επέβαλε το μνημόνιο την άνοιξη. Εκεί η πάσης φύσεως αριστερά αντί να αποπειραθεί έστω να ερμηνεύσει τη σταδιακή φθορά και την ήττα του κινήματος, μιλούσε για «αγώνα που συνεχίζεται», για «λαό που δε σκύβει το κεφάλι» και άλλα τέτοια, έμπλεα λυρισμού, άνευ όμως ουσίας.

Ψήφος διαμαρτυρίας όχι πολιτικής εμπιστοσύνης

Παρ’ όλα αυτά είναι αλήθεια ότι η αριστερά στο σύνολο της παρουσίασε μια σημαντική αύξηση της εκλογικής της επιρροής. Ας πάρουμε για παράδειγμα την περιφέρεια Αττικής, δηλαδή σχεδόν τη μισή χώρα:

Το ΚΚΕ πήγε από το 10,2% στις βουλευτικές εκλογές του 2009 στο 14,5%.

Τα ψηφοδέλτια του τριχοτομημένου ΣΥΡΙΖΑ άθροισαν ένα 12,3% από το 6,8% του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές.

Ενώ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτινάχθηκε από το 0,5% στο 2,3%.

Συνολικά στην περιφέρεια Αττικής τα ποικίλα αριστερά ψηφοδέλτια συγκέντρωσαν 29%, ενώ αν προσθέσουμε και τους Οικολόγους το ποσοστό φτάνει στο 33%. Δηλαδή ο ένας στους τρεις ψηφοφόρους που τελικά ψήφισαν προτίμησε κάποιο αριστερό ψηφοδέλτιο. Αν εξαιρέσουμε τον μόνιμο πυρήνα των αριστερών εκλογέων είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για ψήφο διαμαρτυρίας ενάντια στην πρωτοφανή ισοπέδωση κατακτήσεων και δικαιωμάτων που κουβάλησε μαζί του το μνημόνιο.

Συνοδεύεται όμως αυτή η ψήφος διαμαρτυρίας από μιαν αντίστοιχη πολιτική εμπιστοσύνη στην υπάρχουσα αριστερά; Η γνώμη μας είναι πως όχι.

Πολύς κόσμος χρησιμοποίησε τα αριστερά ψηφοδέλτια για να εκφράσει την οργή του χωρίς να πιστεύει ωστόσο ότι η αριστερά στο σύνολό της είναι ικανή να αλλάξει τα πράγματα. Ας αναρωτηθούμε αλήθεια: Αν αυτό το πλήθος των μόνιμων και περιστασιακών εκλογέων της είχε πολιτική εμπιστοσύνη στην αριστερά, αν πίστευε ότι μαζί με την αριστερά μπορεί να πετύχει νίκες απέναντι στην κυβέρνηση του μνημονίου, τότε δεν θα είχε καλύτερη τύχη η αγωνιστική απεργιακή ατζέντα που δεν έχουν πάψει στιγμή να προτείνουν τα διάφορα αριστερά επιτελεία; Μήπως υπάρχει αγωνιστικός αναβρασμός «από τα κάτω» και δεν τον βλέπουμε;

Για να προλάβουμε τη δημοφιλέστερη (σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της αργοκίνητης στη σκέψη αριστεράς) ένσταση που αναφέρεται στο σαμποτάζ και το απεργιακό σιωπητήριο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, έχουμε να πούμε το εξής: όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά, ξανά και ξανά, το εργατικό κίνημα είναι ικανό να ξεπεράσει ακόμα και την πιο συντηρητική, προδοτική συνδικαλιστική γραφειοκρατία και να διεξάγει άγριους απεργιακούς αγώνες δημιουργώντας εργαλεία μάχης πέρα κι έξω από το θεσμικό συνδικαλιστικό πλαίσιο. Με μια όμως βασική προϋπόθεση: να εμπνέεται από μια ορατή εναλλακτική πολιτική προοπτική.

Οικονομισμός και άγιος ο θεός

Μια τέτοια ακριβώς προοπτική αδυνατεί να επεξεργαστεί και να χαράξει η αριστερά. Ολόκληρο το περιεχόμενο του δημόσιου λόγου της εξαντλείται σε μια διαρκή ζύμωση πάνω σε οικονομική βάση. Χαρακτηριστικά είναι απ’ αυτήν την άποψη τα κυρίαρχα συνθήματα των ανοιξιάτικων κινητοποιήσεων: «Μας παίρνουν κατακτήσεις σχεδόν ενός αιώνα – Όλοι, όλες στο δρόμο του αγώνα» και το all time classic «Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι – ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλη».

Τα ίδια και τα ίδια… Η ίδια πανομοιότυπη αποτυχημένη συνταγή της προσφυγής στον οικονομίστικο συνδικαλισμό. Κι όλα αυτά την ίδια ώρα που όλοι όσοι βιώνουν στο πετσί τους τη νέα πραγματικότητα καταλαβαίνουν ότι οι απλές οικονομικές απεργίες (ακόμα και μια απεργία διαρκείας) δεν μπορούν παρά να έχουν αρνητική έκβαση, προσκρούοντας στο τείχος της κυβερνητικής αδιαλλαξίας.

Αυτό είναι που αδυνατεί ή δεν θέλει να καταλάβει η γερασμένη αριστερά. Η βούληση για συμμετοχή στις απεργίες όσων είναι εξοργισμένοι με την κυβέρνηση και το μνημόνιο είναι ευθέως ανάλογη με την πίεση σε μια εναλλακτική πολιτική πρόταση διεξόδου. Για να το θέσουμε και διαφορετικά: το κίνημα τρέφεται από την πολιτική προοπτική που βλέπει μπροστά του.

Για την συντριπτική πλειοψηφία όσων δεν έχουν πειστεί από την κυβερνητική προπαγάνδα περί αναγκαίων θυσιών για να σωθεί η πατρίδα η συμμετοχή στις απεργίες δεν έχει νόημα αυτή καθ’ αυτή, όταν όλοι γνωρίζουν ότι οι κινητοποιήσεις δεν έχουν καμιά πιθανότητα επιτυχίας. Για τον κόσμο η ενδεχόμενη συμμετοχή του σε απεργίες και κινητοποιήσεις αποκτά νόημα μόνο αν αυτές αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου πολιτικού σχεδίου που θα πυροδοτήσει ριζικές πολιτικές εξελίξεις. Που θα παράγει πολιτικά αποτελέσματα σε μια διαφορετική προοδευτική κατεύθυνση.

Από ’κει κι έπειτα κάθε πολιτική δύναμη της αριστεράς μπορεί να γεμίσει με το δικό της περιεχόμενο αυτήν την κατεύθυνση.

Ευρωκεϋνσιανισμός και αριστερός πατριωτισμός

Για το ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ π.χ. προοδευτική είναι η κατεύθυνση μιας κεϋνσιανής πολιτικής στα πλαίσια της Ε.Ε. με ντροπαλές νύξεις για την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους, με φτηνό εξωτερικό δανεισμό μέσω της έκδοσης του ευρωομόλογου, με δημόσιο τραπεζικό πυλώνα κοκ.

Για το Μέτωπο των οργανώσεων περί τον Αλαβάνο οι θεωρίες περί εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού υπαγορεύουν και το περιεχόμενο της δικής τους «προοδευτικής λύσης»: έξοδος από την ευρωζώνη, επιθετική αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, κρατικοποιήσεις τραπεζών, παραγωγική ανασυγκρότηση που θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα, αναζήτηση άλλων διεθνών συμμαχιών, γενικά μια διαφορετική, «ανεξάρτητη» πορεία για τον ελληνικό καπιταλισμό.

Πέρα απ’ το ότι το περιβάλλον του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού καθιστά αυτές τις προοπτικές ανεδαφικές και χιμαιρικές, τέτοια πολιτικά σχέδια (όποτε κυριάρχησαν στην αριστερά) έστρωσαν το δρόμο στην υποταγή των εργατικών συμφερόντων σε αυτά μιας υποτιθέμενης «προοδευτικής» ή «εθνικής» μερίδας της αστικής τάξης. Πάντοτε οι διάφορες εκδοχές της θεωρίας των σταδίων υπηρέτησαν τη συνεργασία των τάξεων και οδήγησαν το κίνημα σε ήττες και καταστροφές.

Ωστόσο το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί στο βαθμό που η αριστερά του ρεφορμιστικού ευρωκεϋνσιανισμού και της «εθνικής ανεξαρτησίας» είναι απρόθυμη να εξαπολύσει οποιονδήποτε πολιτικό αγώνα έστω και στη βάση της πολιτικής προοπτικής που επικαλείται. Αυτό είναι και το κυρίαρχο χαρακτηριστικό όλης της αριστεράς.

Κοινοβουλευτικές αυταπάτες

Ένα ακόμη παράδειγμα αποτελεί το πανηγυρίζον ΚΚΕ. Ένα κομμουνιστικό κόμμα (και τέτοιο παριστάνει πως είναι το ΚΚΕ) θα έπρεπε να γνωρίζει ότι δεν πρόκειται ποτέ να κατακτήσει την εκλογική πλειοψηφία. Κι αυτό για πολλούς λόγους (μιντιακή προπαγάνδα, αντεπαναστατική κινδυνολογία, συκοφαντίες κλπ.) που τελικά συμπυκνώνονται σε ένα κεντρικό συμπέρασμα: μέσα στον καπιταλισμό (και τουλάχιστον μέχρι την ανατροπή του) κυρίαρχη ιδεολογία παραμένει η ιδεολογία της κυρίαρχης (δηλαδή της αστικής) τάξης.

Όλες οι επαναστάσεις (και περισσότερο απ’ όλες η νικηφόρα οκτωβριανή) στην πραγματικότητα «περπάτησαν» μέσες-άκρες σύμφωνα με το εξής σχήμα:

Το επαναστατικό κόμμα συσπειρώνει μια ευάριθμη μαχητική πρωτοπορία. Εκμεταλλευόμενο μια συγκυρία εκτεταμένης απονομιμοποίησης των κυβερνητικών κομμάτων κλιμακώνει τον πολιτικό αγώνα με άμεσους στόχους και συνθήματα εύληπτα, ικανά να στοιχίσουν πλατιές μάζες στο πλευρό του σαν μια εναλλακτική λύση που δεν έχει δοκιμαστεί. Τέλος, οργανώνει και καθοδηγεί την επαναστατική εξέγερση, αντιμετωπίζοντάς την σαν τέχνη, μέχρι την κατάληψη της εξουσίας τσακίζοντας τον αστικό κρατικό (στρατιωτικό και γραφειοκρατικό) μηχανισμό και την μαχητική «πρωτοπορία» της μαύρης αντίδρασης που τον πλαισιώνει.

Τι περιμένει λοιπόν το φερόμενο ως κομμουνιστικό κόμμα για να εξαπολύσει μια σοβαρή πολιτική πάλη; Περιμένει κάτι περισσότερο από το 14,5% του Παφίλη ή το 11-12% που του δίνουν οι πανελλαδικές δημοσκοπήσεις; Πόσο δηλαδή; 30%, 40% ή μήπως πιστεύει ότι με αδιάκοπη προπαγάνδα, διαφώτιση και συνεχείς αποκαλύψεις θα φτάσει να κατακτήσει το 50% (+μία ψήφο) του λαού;

Μήπως περιμένει να αποδοκιμαστεί ακόμα περισσότερο ο τρισκατάρατος δικομματισμός; Και πόσο περισσότερο από το 24+20 = 44% των Σγουρού-Κικίλια, άντε 50% μαζί με τον Άδωνι;

Φέξε μου και γλίστρησα… Αυτό που συμβαίνει είναι πως η αδρανής, παθητική πολιτική του κόμματος αυτού είναι τέτοια γιατί στόχος της είναι η αυτοσυντήρηση της κομματικής γραφειοκρατίας και όχι η επαναστατική κατάληψη της εξουσίας.

Η μπάλα στην εξέδρα

Ας περάσουμε και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τον άλλο «μεγάλο νικητή» των εκλογών που, σε σχέση με τις βουλευτικές, τετραπλασίασε τις ψήφους της και πενταπλασίασε τα ποσοστά της. Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων Π. Κωνσταντίνου, μετά το εκκωφαντικό 2,9% που έλαβε ο συνδυασμός του, το μόνο που βρήκε να δηλώσει μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες ήταν ότι τώρα είναι η ώρα να ανοίξει ένας νέος κύκλος αγώνων ενάντια στο μνημόνιο και την τρόικα κλπ, κλπ.

Αυτό ήταν όλο κι όλο. Οικονομισμός κι άγιος ο θεός. Κουβέντα για πολιτική δράση με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης των τοκογλύφων. Κουβέντα για την χρεωκοπία του καπιταλισμού και την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής διεξόδου στο εγγύς μέλλον και όχι σε 100 χρόνια.

Φαίνεται ότι τα συμπεράσματα περί καπιταλιστικής αποσύνθεσης είναι κατάλληλα για εμβριθείς αναλύσεις ακαδημαϊκού τύπου, αλλά ακατάλληλα όταν ο «πόλος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς» επιχειρεί να διεξάγει μαζική ζύμωση. Πίσω λοιπόν ολοταχώς στην ασφάλεια του «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι» και του «Όλοι, όλες στο δρόμο του αγώνα».

Κι όταν τελικά ο λαός σκύβει το κεφάλι και τελικά δεν επιλέγει το δρόμο του αγώνα, φταίνε οι «γραφειοκράτες», οι «αντικειμενικές συνθήκες» και ποιος ξέρει τι άλλο, αλλά ποτέ οι αντικαπιταλιστές μας που φοβούνται να αρθρώσουν δημόσιο λόγο με άμεσες πολιτικές αιχμές και όχι οικονομίστικη γκρίνια. Που διστάζουν να μιλήσουν ανοιχτά για τη σοσιαλιστική διέξοδο από την καπιταλιστική αποσύνθεση, όχι σαν μια θολή προοπτική του μακρινού μέλλοντος αλλά σαν μια άμεση ιστορική αναγκαιότητα και μια επίκαιρη πολιτική δυνατότητα.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν κατανοούν ότι η συγκυρία που διανύουμε (η οποία χαρακτηρίζεται από μια βαθιά κρίση με πρωτοφανέρωτες συνέπειες για τα λαϊκά στρώματα σε συνδυασμό με την βαθιά πολιτική απονομιμοποίηση του πολιτικού προσωπικού της αστικής κυριαρχίας) είναι δυνατόν να «ξεκλειδώσει» άμεσα μια επαναστατική πολιτική προοπτική.

Αυτό που πιστεύουν (και κατά βάθος εύχονται) είναι ότι η κρίση θα ξεπεραστεί με τις λιγότερες δυνατές συνέπειες. Αγωνιούν αν και κατά πόσο οι ίδιοι, οι οργανώσεις τους και τα μετωπικά τους σχήματα θα επιβιώσουν προκειμένου να συνεχίσουν να μιλάνε για το σοσιαλισμό στο απώτερο μέλλον και τις «επαναστάσεις της νέας εποχής».

Γι’ αυτούς τους «επαναστάτες» η επανάσταση κι ο σοσιαλισμός δεν πρόκειται ποτέ να είναι υπόθεση του κοντινού μέλλοντος, αλλά ένα ευγενικό όραμα. Κάτι σαν τη Δευτέρα Παρουσία. Δεν πρόκειται ποτέ να πουν ΤΩΡΑ (ή έστω ΣΥΝΤΟΜΑ). Πάντα θα λένε ΚΑΠΟΤΕ. Δεν πρόκειται ποτέ να πουν ΕΤΣΙ. Πάντα θα λένε ΚΑΠΩΣ.

Στο μεταξύ, σκέφτονται, ας συνεχίσουμε στην πεπατημένη κλασική συνταγή (Εμπρός λαέ…, Απεργία Διαρκείας, Αγώνας-Αγώνας-Αγώνας Διαρκείας κοκ) που μας έφερε και κάποιες δεκάδες χιλιάδες ψηφαλάκια που ούτε στ’ όνειρό μας δεν τα είχαμε δει.

Ας θυμίσουμε μόνο στους αντικαπιταλιστές μας (επειδή επικαλούνται εκτός των άλλων και τον Λένιν) ότι ο Λένιν ήταν αυτός που έδωσε εντατική ιδεολογική μάχη για να κατανοήσει το ίδιο του το κόμμα ότι καθήκον των επαναστατών είναι, όχι απλά να επικαλούνται και να εύχονται το ξέσπασμα του αυθόρμητου οικονομικού ταξικού αγώνα, αλλά να τον μετατρέπουν σε πολιτικό ταξικό αγώνα και πιο συγκεκριμένα σε πάλη για την εξουσία. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα…

Δυστυχώς, απέναντι σ’ αυτήν την αριστερά την ικανή μόνο για κοινωνιολογικές εμβαθύνσεις και οικονομίστικες μεγαλοστομίες, οι φασίστες της Χρυσής Αυγής εκμεταλλευόμενοι τη γενική δυσαρέσκεια για τα «λαμόγια» και τους «κλέφτες» πολιτικούς, διεξάγοντας λυσσαλέο αγώνα με άμεση πολιτική στόχευση (την βίαιη εκδίωξη των μεταναστών) έχουν κατορθώσει να οικοδομήσουν μαζική επιρροή σε πλατιά αντιδραστικά στρώματα του πληθυσμού. Με τα «πειράματα» του Αγίου Παντελεήμονα και της πλατείας Αττικής, η Χρυσή Αυγή προβάρει το φαιό κοστούμι της ως μια μελλοντική εφεδρεία του συστήματος.

Σαλπιγκιστής ή επαναστάτης

Η γερασμένη αριστερά δεν μπορεί να χαράξει καμιά προοπτική για το κίνημα. Δεν επιθυμεί να είναι η πολιτική πρωτοπορία του κινήματος, αλλά ο σαλπιγκτής του… Δεν θέλει να είναι ο πρωταγωνιστής επαναστατικών πολιτικών εξελίξεων, αλλά ο κομπάρσος των απεργιών διαμαρτυρίας…

Οι ιδεολογικές διαφορές των κομμάτων και των μετώπων της μοιάζουν με μαργαριτάρια που κοιμούνται στο βυθό του ωκεανού. Είναι ανεπαρκείς και ανίκανες να διαφοροποιήσουν ουσιαστικά τον έναν από τον άλλο.

Στη σημερινή πρωτόγονη αριστερά δεν υπάρχουν πλέον ούτε ρεφορμιστές, ούτε επαναστάτες. Υπάρχει ολοκληρωτική απουσία πολιτικής. Δεν υπάρχουν παρά βραχνιασμένες ντουντούκες ενός κινηματίστικου και οικονομίστικου βερμπαλισμού που διατρέχει καθ’ ολοκληρία τις γραμμές της πάσης φύσεως αριστεράς από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως τον ΣΥΡΙΖΑ, από το ΚΚΕ ως τη ΔΗΑΡ του Κουβέλη.

Στην εποχή μας, μια εποχή γεμάτη από επαναστατικές δυνατότητες, μια εποχή όπου η κατάληξη του ιστορικού διλήμματος ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ τίθεται μ’ έναν απόλυτα οριακό τρόπο, χρειάζεται μια άλλη αριστερά.

Μια αριστερά πραγματικά επαναστατική και κομμουνιστική που δεν θα φοβάται τους αποφασιστικούς πολιτικούς αγώνες, αλλά θα τους προκαλεί.

Μια αριστερά που θα ξαναπιάσει το νήμα των ξεχασμένων παραδόσεων του γιακωβινισμού και του μπολσεβικισμού, δηλαδή του ιστορικού εκείνου ρεύματος που έζησε, γιγαντώθηκε και νίκησε με μέσο τον συνεπή και αδιάλλακτο επαναστατικό πολιτικό αγώνα.

Κώστας Α.

Διαβάστε επίσης:

Advertisements

3 responses to “Υπάρχει λόγος να πανηγυρίζει η αριστερά;

  1. Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

    Παρασκευή, 03 Δεκέμβριος 2010

    του Σπύρου Νιάκα

    Οι εκλογές για την αριστερά είναι πάντα κάτι σαν βαρόμετρο, βοήθημα για να εκτιμηθούν πιο καθαρά οι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί. Την περίοδο της κρίσης και του μνημονίου, οι βασικοί λόγοι και τα βασικά συμπεράσματα που βγάζουμε είνια για να εκτιμήσουμε που βρίσκεται η διάθεση των μαζών, να σφυγμομετρήσουμε τον πολιτικό και κοινωνικό παλμό σε μια περίοδο που οι ρυθμοί πυκνώνουν πολύ βίαια.
    Η αποχή κυμάνθηκε περίπου στο 39%. Το νούμερο είναι αρκετά υψηλό, είναι όμως μικρότερο από εκείνο των ευρωεκλογών (όπου επίσης η ψηφοφορία είναι προαιρετική). Δεδομένης της ισχυρής τάσης απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, αλλά και της έλλειψης ρεαλιστικής ριζοσπαστικής εναλλακτικης πρότασης από την αριστερά, οι εκλογές δεν έχασαν τον πολιτικό χαρακτήρα τους. Το κεντρικό πολιτικό δίλλημα, δηλαδή το υπέρ η κατά του μνημονίου, παρέμεινε ζωντανό.
    Το εκλογικό σώμα μπορούμε να ισχυριστούμε με αρκετή άνεση ότι ψήφισε αντιμνημονιακά. Οι πολιτικές δυνάμεις που στήριξαν το μνημόνιο υπέστησαν εκλογική υποχώρηση. Το ΠΑΣΟΚ έχασε περίπου 10 ποσοστιαίες μονάδες και 1.100.000 ψήφους σε απόλυτο αριθμό, πρωτοφανή πτώση για τόσο «φρέσκια» κυβέρνηση. Παρόλα αυτά κατάφερε να βγει πρώτο, και να ισχυρίζεται με όση άνεση του έχει απομείνει ότι τα αποτελέσματα των εκλογών του επιτρέπουν να συνεχίσει την ίδια πολιτική.
    Η ΝΔ δεν μπόρεσε να καρπωθεί την ήττα του ΠΑΣΟΚ. Ζεί τους μετασεισμούς του μετασυνεδριακού της επαναπροσανατολισμού και τους προσεισμούς της επικείμενης «φιλομνημονιακής» διάσπασής της από την Μπακογιάννη, έχασε μία ποσοστιαία μονάδα και μισό εκατομμύριο ψήφους σε απόλυτο αριθμό. Ο Σαμαράς μπορεί να ισχυρίζεται ότι σε καιρούς πολιτικής απονομιμοποίησης και κρίσης της ΝΔ «άντεξε», αλλά δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία το ότι στην Αττική, την μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας πανηγύριζε επειδή ο υποψήφιός του… κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο! Το πραγματικό «κρας τεστ» για την ΝΔ θα έρθει το επόμενο χρονικό διάστημα, όταν θα κληθεί να ξαναπροσανατολιστεί στον δρόμο της υπεύθυνης καθεστωτικής πολιτικής παράταξης, δηλαδή της στήριξης των πολιτικών του μνημονίου.
    Το ΛΑΟΣ έπεσε 1.5 ποσοστιαίες μονάδες, πληρώνοντας την μνημονιακή του πολιτική. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να πέσει κανείς στην παγίδα να το υποτιμήσει. Οι πολιτικές φιλοδοξίες του Καρατζαφερη κοιτάζουν προς το – όλο και πιο κοντινό –ενδεχόμενο κυβέρνησης εθνικής ενότητας, και στην συμμετοχή του. Το σενάριο λοιπόν να έχει το ΛΑΟΣ κάποιο υπουργείο δεν είναι καθόλου αμελητέο. Την ίδια στιγμή, δέχεται πιέσες από τα δεξιά του. Η σημαντικότερη – και ανατριχιαστική – έκπληξη των εκλογών δεν είναι άλλη από το 5.2% της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής στον δήμο της Αθήνας. Το ζήτημα δεν σηκώνει περαιτέρω ανάλυση σε ένα εκλογοαπολογιστικό άρθρο γιατί θα το υποτιμήσουμε, πλέον όμως οι καμπάνες χτυπούν.

    Περισσότερα…

    Μου αρέσει!

  2. Δηλαδή αγαπητέ τι περίμενες να πει ο Κωνσταντίνου σε λίγα δευτερόλεπτα δήλωση? Να κάνεις ολόκληρη κοινωνικοοικονομικόπολιτική ανάλυση? Και ειδικά αυτές τις ημέρες του ΔΝΤ, του μνημονίου και της τρόικας τι περίμενες να πει δηλάδή?
    Υ.Γ. από κάποιον που δεν είναι ΣΕΚ ώστε να στηρίξει σώνει και καλά..
    ΥΓ. 1 την άμεση επαναστατική πολιτική προοπτική για την οποία μιλάς…έλα να το πεις και στη δουλειά μου. Οι 9 στους 10 θα σε κοιτάζουν ως εξωγήινο

    Μου αρέσει!

  3. Η πολιτική και το πρόγραμμα του Ενιαίου Μετώπου σήμερα

    (….)

    Αν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν ήταν ρεφορμιστικές και αν το ΚΚΕ δεν λειτουργούσε πυροσβεστικά ώστε να μην ξεσπάσουν απεργίες που δεν μπορούσε να ελέγξει στη συνέχεια, τότε δεν πρόκειται να φτάναμε και στη σημερινή εποχή! Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία μόνη της υπέσκαψε το έδαφος στο οποίο στεκόταν κι’ έχασε την εμπιστοσύνη των μαζών, μόνη της καλλιέργησε την αυταπάτη ότι ο καπιταλισμός βρίσκεται σε φάση ανόδου κι’ επομένως είναι δυνατόν οι εργαζόμενοι ν’ αποσπάσουν αυτή ή την άλλη διεκδίκηση. Μόνο του διάλεξε το ΚΚΕ να γίνει η πρωτοπορία αυτής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και να μαζικοποιείται στη βάση των μερικότερων διεκδικήσεων που διασφαλίζουν τα «δικαιώματα» της εργατικής τάξης σε αγαστή συνεργασία με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Μόνο του διάλεξε το ΚΚΕ να συνεργασθεί με το πολιτικό σκηνικό του μεταπολιτευτικού καπιταλισμού το 1989, αντί να το γκρεμίσει. Σήμερα ακούμε πως αυτό ήταν «λάθος». Δεν ήταν καθόλου λάθος, αλλά αποτέλεσμα της συνειδητής επιλογής του ΚΚΕ και των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών να συνυπάρξουν μ’ αυτό που θεωρούσαν ως καπιταλισμό σε άνθιση ή τουλάχιστον σε μη – ύφεση.

    (….)

    ★ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ & ΠΡΑΞΗ
    http://www.theorystudies.blogspot.com

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s