Μεγάλη η αποχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές και μια πρώτη εκτίμηση για τα αποτελέσματα

Με βάση την μεχρι στιγμής κίνηση στα εκλογικά κέντρα φαίνεται ότι η πραγματική αποχή θα πλησιάσει το 35%. Στα περισσότερα εκλογικά κέντρα στην Αθήνα μέχρι τις 2μμ είχαν ψηφίσει 110 στους 400 περίπου εγγεγραμμένους. Είναι ζήτημα αν μέχρι τις 7 θα έχουμε ένα μέσο όρο στους 190. Μιλάμε δηλαδή για μια συμμετοχή λίγο πάνω από 45%. Πρέπει όμως να υπολογίσουμε ότι οι πραγματικοί ψηφοφόροι ανά εκλογικό κέντρο δεν είναι 400 αλλά γύρω στους 340, δεδομένου ότι πανελλαδικά ενώ εμφανίζονται 9,9 εκατομμύρια εγγεγραμμένοι στην πραγματικότητα είναι γύρω στους 8,2 εκ. (Πραγματικός πληθυσμός-ανήλικοι, 10,2 εκ-2 εκ=8,2εκ). Έτσι η πραγματική συμμετοχή δεν είναι 48% αλλά κάπου 55% στο λεκανοπέδιο και γύρω στο 65% πανελλαδικά δεδομένου ότι στο λεκανοπέδιο εμφανίζει πάντα μια μεγαλύτερη αποχή από την υπόλοιπη χώρα.

Έτσι μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία στους 8,2 εκ. πραγματικούς ψηφοφόρους θα προσέλθουν στις κάλπες λιγότεροι από 5,4 εκ. Αυτό σημαίνει μια πραγματική αποχή κοντά στα 2,8 εκ. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, στις τελευταίες βουλευτικές (4/10/09) ψήφισαν 7,1 εκ. Λίγο περισσότεροι ψήφισαν επίσης στις νομαρχιακές-δημοτικές του 2006. Σε όλες τις εκλογικές διαδικασίες η πραγματική αποχή δεν ξεπέρναγε ποτέ, με εξαίρεση τις ευρωεκλογές του 2009, το 1,2 εκ, δηλαδή 10-13%. Οι ευρωεκλογές του 2009 εμφάνισαν για πρώτη φορά μια μαζική αποχή, (2 εκ, 35%) όμως αυτό θα μπορούσε να αποδοθεί στο καλοκαιρινό τριήμερο και επίσης στη χαμηλή κινητοποίηση των κομματικών μηχανισμών και των μεμονωμένων υποψηφίων.
Τώρα τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Η αποχή αυτή τη φορά δεν έχει κανένα προηγούμενο. Σχεδόν 3 εκ. δεν θα πάνε να ψηφίσουν. Μένει να δούμε σε λίγες ώρες το τελικό νούμερο. Αυτό είναι το πρώτο δεδομένο των εκλογών.

Πολλοί θα σπεύσουν να χαρακτηρίσουν την αποχή ως αντισυστημική συμπεριφορά. Αν πράγματι συμβαίνει αυτό θα έπρεπε να είχαμε δει αυτή τη συμπεριφορά να εκδηλώνεται ενεργητικά στο δρόμο. Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά κάτι τέτοιο. Αυτό που περισσότερο δείχνει η αποχή είναι αφενός έλλειψη εμπιστοσύνης στο υπάρχων «μεταπολιτευτικό» πολιτικό σύστημα, αφετέρου μια αδιαφορία για τα κοινά αφού «τίποτα δεν αλλάζει». Πρόκειται στην ουσία για μια παθητική στάση απέναντι στο πολιτικό σύστημα, το οποίο στα μάτια του κόσμου που απέχει εμφανίζεται σαν κάτι το ενιαίο. Δεν υπάρχει κυβέρνηση, δεν υπάρχουν διαφορετικά κόμματα, υπάρχουν οι «300 της Βουλής», οι πολιτικοί, όλα τα κόμματα είναι ίδια». Το «όλοι είναι ίδιοι» δεν κρύβει καμία επαναστατικότητα. Μετά απ’ αυτό, η λύση μπορεί να είναι ο στρατός και ένας Παπαδόπουλος ή έστω ένας Βγενόπουλος.
Η αποχή τις τελευταίες μέρες προωθήθηκε από πολλά κανάλια σαν ένας τρόπος αντίδρασης στο πολιτικό σύστημα. Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Αυτό που προωθούν είναι η αποστασιοποίηση, το δεν αλλάζει τίποτα, η αδιαφορία, η πλήρη εξατομίκευση. Η λύση απέναντι στο πολιτικό σύστημα δεν είναι ο δρόμος και η ενεργητική παρουσία στα κοινά, αλλά να πιούμε φραπέ τη μέρα των εκλογών.
Η αριστερά πίστεψε ότι σε αυτές τις εκλογές έχει μια ευκαιρία να εκφράζει μαζικά τη λαϊκή δυσαρέσκεια για το μνημόνιο, την ανεργία, την άγρια λιτότητα και την αποδόμηση του κράτους πρόνοιας. Δυστυχώς λίγο πριν κλείσουν οι κάλπες τίποτα δεν φαίνεται να δικαιώνει αυτές τις προσδοκίες. Ούτε στις περιφερειακές, ούτε στις δημοτικές. Δύσκολα από τα αποτελέσματα θα βγει το συμπέρασμα ότι η κοινωνία κινείται αριστερά. Το όχι και τόσο ευχάριστο αποτέλεσμα θα μεταφραστεί ξανά λάθος από την υπάρχουσα αριστερά. Όσοι μέχρι προχθές ευελπιστούσαν το κύμα της «λαϊκής οργής» να εκφραστεί μαζικά στις κάλπες, θα βγάλουν τώρα εντελώς λάθος συμπεράσματα, βλέποντας τον κόσμο να τους γυρνά την πλάτη. «Ότι ο κόσμος συντηρητικοποιείται, ότι φοβάται, ότι παραμένει εγκλωβισμένος, ότι εκβιάστηκε από τα διλήμματα» κ.ο.κ.
Στην πραγματικότητα ο περισσότερος κόσμος παραμένει παθητικός, ακόμα κι αν έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στο πολιτικό σύστημα. Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η έλλειψη εμπιστοσύνης στο σύστημα δεν σημαίνει ταυτόχρονα εμπιστοσύνη στην αριστερά. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα προβλήματα ης αριστεράς και τις πολιτικές της ανεπάρκειες. Ακόμα και μια μπολσεβίκικη αριστερά θα είχε τα ίδια αποτελέσματα στις κάλπες. Αν υπάρχει κάτι θετικό από την αποχή είναι η αποστασιοποίηση του κόσμου από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και κατ’ επέκταση από τους εκπροσώπους της άρχουσας τάξης. Αυτό όμως δεν θα κάνει τον κόσμο πιο ενεργητικό, ούτε θα λύσει τα προβλήματα της αριστεράς. Η έλλειψη όμως συναίνεσης είναι πρόβλημα για τη σταθερότητα του πολιτικού αστικού συστήματος το οποίο σε συνθήκες αστικού κοινοβουλευτισμού εξαρτά τη νομιμοποίηση του από τη συναίνεση που λαμβάνει στις εκλογές. Όμως όσο η αριστερά αδυνατεί να δώσει λύσεις στα ολοένα και οξυμένα κοινωνικά προβλήματα θα εμφανίζεται κι αυτή σαν μέρος του προβλήματος, και τότε ας μην εκπλαγούμε το πολιτικό εκκρεμές να στραφεί απότομα προς τα δεξιά, σε λύσεις νόμου και τάξης. Η τεράστια δεξαμενή δυσαρεστημένων από τους «πολιτικούς», τα «κόμματα», και τα «37 χρόνια κοινοβουλευτισμού που πήγαν το χρέος από 330 εκ στα 330 δις» μπορεί κάλλιστα να τροφοδοτήσει τέτοιου είδους λύσεις. Ο Αγ. Παντελεήμονας είναι μια προειδοποίηση.
Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια αριστερά όχι για εκλογικά πυροτεχνήματα, ούτε για να εκφράσει έναν έτσι κι αλλιώς παθητικό κόσμο, αλλά προσανατολισμένη εκεί που θα κριθούν οι νέες ισορροπίες. Στις ικανές και μάχιμες δυνάμεις που μπορεί να παρατάξει στο δρόμο, όχι για να πείσει τον κάθε ιδιώτη πικραμένο, αλλά για να αντιπαρατεθεί στις οργανωμένες δυνάμεις της αστικής αντίδρασης (κρατικές και παρακρατικές) που για λογαριασμό του κεφαλαίου και στο όνομα της διάσωσης της πατρίδας από την κρίση θα επιχειρήσουν να επιβάλλουν το νόμο και την τάξη. Και όποιος νομίζει ότι μπορεί αποφύγει αυτή τη μάχη είναι πολύ γελασμένος.

Κ. Μαραγκός

Μια πρώτη εκτίμηση για τα αποτελέσματα

Από τα αποτελέσματα  των περιφερειακών εκλογών μπορούμε να βγάλουμε ορισμένα πρώτα συμπεράσματα:
1. Σε σχέση με τις περσινές βουλευτικές που ψήφισαν 7,1 εκ. τώρα προσήλθαν σχεδόν 6 εκ. δηλαδή 1,1 εκ λιγότεροι. Αν υποθέσουμε ότι το πραγματικό εκλογικό σώμα είναι περίπου 8,2 εκ. η πραγματική αποχή κυμαίνεται στο 27%. Τα άκυρα λευκά επίσης αγγίξαν το 10%, όταν συνήθως είναι στο μισό.
2. Το ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου και των ανταρτών τύπου Δημαρά φαίνεται να λαμβάνει περίπου 2.1 εκ όταν το 2009 πήρε 3 εκ. Χάνει σχεδόν 1 εκ ψήφους. Σε ποσοστά αυτό μεταφράζεται σε 39% στην καλύτερη περίπτωση. Όπως και να χει διατηρεί μια καθαρή διαφορά 6,5% από τη ΝΔ. Χωρίς όμως τους αντάρτες χάνει επιλέον 5% και η διαφορά με τη ΝΔ περιορίζεται στη 1,5 μονάδα.
3. Η ΝΔ διατηρεί με 32,4 %. Όμως χάνει 542 χιλιάδες. Από 2,29 εκ πέφτει στο 1,76 εκ ψήφους. Στους ψήφους αυτούς συνυπολογίζουμε τον κρητικό αντάρτη της Μπακογιάννη και αφαιρούμε περίπου 70000 ψήφους που προστίθενται στο ΛΑΟΣ δεδομένου ότι σε 5 περιφέρειες κατέβηκαν από κοινού.
4. Το ΚΚΕ αυξάνει την επιρροή του και σε ποσοστά και σε ψήφους. Σε ποσοστά αγγίζει το 11% (+3,5%) και σε ψήφους από 517 χιλ φτάνει τις 591000, σπάζοντας τα ρεκόρ εικοσαετίας. Αναμφισβήτητα μεγάλη εκλογική επιτυχία.

5. Το ΛΑΟΣ φτάνει το 5,7%, αν προσθέσουμε στους καθαρούς 200 χιλιάδες ψήφους που λαμβάνει στις 7 περιφέρειες που κατεβαίνει αυτόνομα και 70 χιλιάδες ψήφους από τα κοινά ψηφοδέλτια με τη ΝΔ και άλλες 20 χιλ. από το κοινό με ΠΑΣΟΚ στην Πελλοπόνησο (Τατούλης). Σίγουρα είναι ένας από τους χαμένους των εκλογών, χάνοντας 78 χιλιάδες ψήφους και περίπου 0,1% σε ποσοστά, αφού δεν φαίνεται να μπορεί να αξιοποιήσει την κρίση στη ΝΔ, ούτε καλά καλά το κλίμα ξενοφοβίας.

6. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσθέτοντας και τους ψήφους του Αλαβάνου και του Μητρόπουλου (ακόμα κι αν στον τελευταίο βρίσκονται αρκετές χιλιάδες δυσαρεστημένων Πασοκων) φτάνει περίπου τις 270 χιλιάδες, όταν πέρσι πήρε 315 χιλιάδες. Πτώση δηλαδή 45 χιλιάδες. Σε ποσοστά όμως εξαιτίας της μεγάλης αποχής εμφανίζει άνοδο 0,4% (5 από 4,6).  Σε ορισμένες περιφέρειες ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκε σε κοινά ωηφοδέλτια είτε με τους Οικολόγους έιτε με την Δη. Αρι. Εκεί κατανέμονται οι ψήφοι με μια αναλογία 2:1.

7. Οι Οικολόγοι από 173 χιλ. πέφτουν στις 160 χιλ. Σε ποσοστά αυτό σημαίνει 2,96% από 2,5%. Ίσως ένα μέρος αυτών των ψήφων κατευθύνθηκε στη Δη.Αρι. του Κουβέλη.
8. Η Δημοκρατική Αριστερά με 117 χιλιάδες ψήφους και με ένα ποσοστό κοντά στο 2,3%, μπορεί να ελπίζει στην κοινοβουλευτική της επιβίωση , ίσως με μια καλή διαπραγμάτευση με τους οικολόγους.  Μάλλον η προέλευση αυτών των ψήφων είναι μοιρασμένοι από Οικολόγους, Συριζα και ΠΑΣΟΚ.
9. Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά και κυρίως τα ψηφοδέλτια με κορμό την ΑΝΤΑΡΣΥΑ εμφανίζουν εντυπωσιακή δυναμική, συγκεντρώνοντας σε 11 από τις 13 περιφέρειες σχεδόν 100 χιλιάδες ψήφους, όταν το σύνολο της εξωκοινοβουλευτικής μαζί με τα ΜΛ και το ΕΕΚ δεν ξεπέρναγε τις 50000. Σε ποσοστά μπορούμε να μιλάμε για 1,8%.
10. Τέλος έχει μια σημασία να δούμε τα αποτελέσματα της χρυσής αυγής. Σε 2 περιφέρειες που κατεβαίνει (Πελοπόννησος και Δυτική Ελλάδα) παίρνει λιγότερους ψήφους από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ποσοστό 1,6% και 1,8% αντίστοιχα. Στο δήμο Αθήνας μάλιστα φαίνεται να λαμβάνει το απίστευτο 5%. Όσο και αν η  απουσία ψηφοδελτίου του ΛΑΟΣ βοήθησε στο φούσκωμα των ποσοστών, όσο κι ανένα μέρος των ψήφων αυτών εκφράζει τη διαμαρτυρία των ξεπεσμένων μικροαστών του κέντρου, η ψήφος σε μια ναζιστική οργάνωση είναι από μόνη της ένα ποιοτικό γεγονός. Οι φασίστες πλέον είναι μια υπαρκτή δύναμη, αναγνωρίσιμη και σε ορισμένες περιοχές με σημαντιή επιρροή. Δεν θα ασχοληθούμε εδώ περαιτέρω με το ζήτημα αυτό. Κάθε πράγμα στο καιρό του και ο κολίος τον Αύγουστο.

Παρακάτω παρουσιάζουμε έναν προσωρινό πίνακα με μια εκτίμηση τελικών αποτελεσμάτων σε ψήφους και ποσοστά συγκρινόμενα με τις βουλευτικές του 2009, που δημοσιεύσαμε τη μέρα των εκλογών στις 10 μ.μ.. και παρακάτω τα τελικά με τις κατανομές ψήφων αναλόγως, της γενικής επιιρροής, στα εκάστοτε κοινά ψηφοδέλτια.

Εδώ επικαιροποιημένος ο πίνακας με τα τελικά αποτελέσματα:

Ψήφισαν: 5,98 εκ., Ακυρα-Λευκά: 538 χιλ. , Έγγυρα: 5,45 εκ.

Σημ.: Η Δη. Αρι. λαμβανει 117  και όχι 112 χιλ. και ποσοστό 2,16%

Διαβάστε επίσης: Εκλογές: Διλήμματα, πραγματικότητα, εμμονές και αυταπάτες

Advertisements

One response to “Μεγάλη η αποχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές και μια πρώτη εκτίμηση για τα αποτελέσματα

  1. Σύντροφοι,

    -Το αποτέλεσμα γενικά για τη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήταν σε γενικές γραμμές θετικό. Κερδίζει πολλές περιφέρειες και δήμους και παρότι χάνει περίπου 1 εκατ. ψηφοφόρους εξακολουθεί και είναι το πρώτο κόμμα με διαφορά από τη ΝΔ. Αυτό σημαίνει ότι προς το παρόν είναι ικανό να κυβερνήσει μόνο του χωρίς την ανάγκη πρόωρων βουλευτικών εκλογών. Το 1 εκατ. χαμένων ψήφων μπορεί να εκτιμηθεί και ως ψήφος διαμαρτυρίας αλλά ταυτόχρονα και ανοχής. Εφόσον δηλαδή η πλειοψηφία των χαμένων ψήφων του ΠΑΣΟΚ δεν εκφράζεται από διαφορετικό πολιτικό χώρο (πχ αριστερά) δεν αποτελεί και απειλή για τη κυβέρνηση ( ή η απειλή αυτή είναι διαχειρίσιμη)

    -υπάρχει μια αύξηση των ψηφοφόρων της αριστεράς (περιλαμβάνω και το ΚΚΕ και τη Δ.Α) η οποία ξεπερνάει το 1.000.000 και σαν ποσοστό πανελλαδικά ξεπερνάει το 20%.

    -η ψήφος στην αριστερά σε αυτές τις εκλογές εκφράζει κυρίως μια ψήφο διαμαρτυρίας και όχι μια δυναμική ψήφο αλλαγής.

    -υπάρχει σημαντική αύξηση του ποσοστού του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μια σχετική διατήρηση/ίσως μικρή μείωση του ποσοστού του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό σημαίνει α) τιμωρούν την πολυδιάσπαση χωρίς πολιτικό περιεχόμενο του ΣΥΡΙΖΑ, β)εμπιστεύονται πιο καθαρές γραμμές (άσχετο αν στη πραγματικότητα είναι προβληματικές), του ΚΚΕ γιατί παραμένει σταθερό στις «αρχές » του και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί ακούγεται ριζοσπαστικό-αντικαπιταλιστικό

    -η αύξηση του ποσοστού αποχής σε σημαντικό βαθμό προέρχεται από ψηφοφόρους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΥΣ οι οποίοι απογοητεύτηκαν και δεν πήγαν να ψηφίσουν. Ένας σημαντικός λόγος μπορεί να είναι η απογοήτευση και η μη εμπιστοσύνη άλλων πολιτικών δυνάμεων. Δεν θεωρώ ότι αποτελούν άμεσα ακροατήριο της αριστεράς. Βέβαια υπάρχει απαξίωση του πολιτικού συστήματος η οποία αφορά όλα τα κόμματα και μπορεί να γίνει επικίνδυνη

    -το εγχείρημα του Αλαβάνου στέφθηκε με αποτυχία διότι δεν είχε να προτείνει στην ουσία κάτι διαφορετικό πολιτικά από τον Συνασπισμό και κατά τη γνώμη μου είναι λάθος πολιτικά να στρέφεται κανείς πρωτίστως στη ΤΡΩΙΚΑ μιλώντας για στρατό κατοχής και όχι στη Κυβέρνηση που είναι υπεύθυνη για τη πολιτική του μνημονίου.

    -η προσπάθεια του Συνασπισμού να συναντήσει την πιο «υγειή» σοσιαλδημοκρατία δεν μπορούμε να πούμε ότι είχε την αναμενόμενη επιτυχία. Ο κόσμος ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και το Συνασπισμό θεωρώ ότι θα πλησιάσει μόνο όταν δει μια αξιόπιστη δυναμική αριστερά και όχι διαλυμένα κόμματα διαμαρτυρίας

    -εξαιρετικά ανησυχητικό το ποσοστό της Χρυσής Αυγής σε Αθήνα και Πελοπόννησο. (η εικόνα των γιαουρτιών στον Αγ. Παντελεήμωνα δεν βοηθάει την αριστερά)

    -Συμπερασματικά, υπάρχει μια μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων της αριστεράς η οποία είναι αρκετή για να συγκινηθεί από ένα αξιόπιστο πολιτικό κόμμα το οποίο θα λειτουργεί χωρίς παραγοντισμούς, προσωπικές φιλοδοξίες, με δημοκρατικό συγκεντρωτισμό (όχι συγκεντρωτισμό όπως στο ΚΚΕ αλλά με δημοκρατία μέσα στο κόμμα) με πολιτικές κινήσεις στις οποίες θα γίνονται πολιτικές κουβέντες και κυρίως με ένα αξιόπιστο εναλλακτικό σχέδιο απέναντι σε αυτό της κυβέρνησης

    Σύντροφοι δεν χρειάζεται να ψάχνουμε, άμα είμαστε σοβαροί θα έρθουν να μας βρουν…

    Η αριστερά έχει ιστορική ευθύνη στις εξελίξεις την οποία και πρέπει να αναλάβει

    Ν. Ν., Π.Κ ΤΤ-Εμπορικής-Ελλάδος

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s