Εκλογικό ρήγμα-μετεκλογική ανατροπή

Κόκκινο pdf, τεύχος 50 Νοέμβρης 2010Aναδημοσιεύουμε εδώ το βασικό πολιτικό κείμενο από το περιοδικό  «ΚΟΚΚΙΝΟ» τ. 50

Στις εκλογές, «άμμο στα γρανάζια» του Μνημονίου!

Μπροστά στη νέα κεντρική αντιπαράθεση με το Μνημόνιο και την τρόικα, χρειαζόμαστε μια συνολική – αντικαπιταλιστική πρόταση διεξόδου

Με τη διακαναλική συνέντευξη, τις «κόκκινες γραμμές», την απειλή για πρόωρες εκλογές και τη «σκληρή διαπραγμάτευση» που εξήγγειλε, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν προέβη απλώς σε ένα -ατυχές ή όχι, δεν έχει σημασία- επικοινωνιακό διάβημα επειδή τα μηνύματα των δημοσκοπήσεων είναι πολύ αρνητικά για το ΠΑΣΟΚ. Η επικοινωνιακή πλευρά και τα στενά εκλογικά κίνητρα είναι η κορυφή του «παγόβουνου». Το ίδιο το «παγόβουνο» είναι πράγματα που ούτε μπορεί ούτε θέλει να ομολογήσει ο Γ. Παπανδρέου, αλλά πρέπει να πάρει σοβαρά υπόψη της η Αριστερά – αν τουλάχιστον θέλει να βλέπει και πέρα από τις εκλογές, στις συνολικότερες προοπτικές της αναμέτρησης με την κυβέρνηση και την τρόικα.

Μόλις πέντε μήνες μετά την ψήφισή του, το Μνημόνιο επικαιροποιήθηκε ήδη μια φορά (το Σεπτέμβριο) και ήδη μετά τις εκλογές, μαζί με τον προϋπολογισμό του 2011, οδεύουμε για Μνημόνιο Νο2, με νέα σκληρά μέτρα. Στο μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) αναθεωρεί ξανά τα ελληνικά στατιστικά στοιχεία από το 2006 ως το 2009 και εξαιτίας αυτής της αναθεώρησης αλλάζει όλη η σειρά των προβλέψεων του Μνημονίου για το έλλειμμα, το χρέος, το ΑΕΠ κ.λπ. Ήδη το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2011 και οι προβλέψεις του, πριν καν κλείσει μήνας από την κατάθεσή του στη Βουλή, θεωρείται διάτρητο και αναξιόπιστο. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα «κινούμενης άμμου», ας πάρουμε υπόψη μας ότι ο προϋπολογισμός του 2010 θα έχει σοβαρές αποκλίσεις από τους στόχους για το έλλειμμα και το χρέος. Η σοβαρότερη απόκλιση είναι ότι, παρά τη φροροκαταιγίδα διαρκείας, τα δημόσια έσοδα έχουν υστέρηση πολλών δισεκατομμυρίων σε σχέση με τις προβλέψεις, έτσι που να καθιστά σχεδόν μάταιη την προσπάθεια να κλέισουν οι «τρύπες» με την επιβολή νέων φόρων.

Μνημόνιο Νο2, μετά τις εκλογές

Το πρώτο crash test, λοιπόν, του Μνημόνιου με την οικονομία, δείχνει από τους πρώτους κιόλας μήνες ότι «τα νούμερα δεν βγαίνουν». Χρειάζονται, λοιπόν, λέει η τρόικα, νέα μέτρα και αλλαγή πολιτικής: πλέον η δημοσιονομική προσαρμογή θα πρέπει να στηριχτεί κατά 70% σε νέες περικοπές δημόσιων δαπανών. Όχι νέοι φόροι, αλλά εκτεταμένες περικοπές σε όλο τον ευρύτερο δημόσιο τομέα: Δήμοι και περιφέρειες του «Καλλικράτη», ΔΕΚΟ και νοσοκομεία, πανεπιστήμια κ.λπ. θα πρέπει στο εξής να μην επιβαρύνουν καθόλου ή να επιβαρύνουν ελάχιστα το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος. Αυτό σημαίνει μια γενικευμένη στάση πληρωμών του Δημοσίου (που έχει αρχίσει ήδη) προς όλους τους φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Οι συνέπειες, σταδιακά από τους πρώτους μήνες του 2011, θα είναι ότι ΔΕΚΟ και νοσοκομεία θα οδηγηθούν σε κατάρρευση ή κλείσιμο, δήμοι σε πτώχευση, άλλοι φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα σε κατάρρευση, επιπλέον χιλιάδες εργαζόμενοι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα στην ανεργία.
Παράλληλα, κυβέρνηση και τρόικα συμφωνούν ότι οι επιχειρήσεις πρέπει να πάρουν τα δικά τους «δώρα» από το νέο Μνημόνιο, ώστε η ύφεση να μη βαθύνει ανεξέλεγκτα – κάτι τέτοιο θα σήμαινε μεγάλη πτώση των ρυθμών ανάπτυξης και του ΑΕΠ και άρα μεγαλύτερη αύξηση των ελλειμμάτων και του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ. Ποια είναι αυτά τα δώρα; Πέρα από τα «κλασικά» (επιδοτήσεις του αναπτυξιακού νόμου, «φαγοπότι» με τα συγχρηματοδοτούμενα από την Ε.Ε. έργα, δάνεια με ευνοϊκούς όρους από το ΤΕΜΠΜΕ, φοροαπαλλαγές κ.λπ.), η κυβέρνηση ετοιμάζει νέο «πακέτο»: δραστική μείωση του κατώτερου μισθού για επιχειρήσεις που «αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο της πτώχευσης» (στην ουσία πρόκειται για το έμμεσχο κόψιμο του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα) και ένα γενναίο πρόγραμμα, με χρήματα του προϋπολογισμού, επιδότησης των ασφαλιστικών εισφορών εργαζομένων σε επιχειρήσεις για να μην απολύσουν ή να προσλάβουν εργαζομένους.
Το 2011 θα είναι ο χρόνος που θα έχουμε σωρευτικά τις «τριτοκοσμικές» συνέπειες του Μνημονίου Νο1 αλλά και του Μνημονίου Νο2 που θα επιβληθεί μετά τις εκλογές, μαζί με το νέο προϋπολογισμό το Νοέμβριο: ανεργία πρωτοφανή για τις τελευταίες δεκαετίες, τρομακτική επέκταση της φτώχειας, φαινόμενα κατάρρευσης σε δημόσιες υπηρεσίες και στάση πληρωμών για το κοινωνικό κράτος.

Μεταρρύθμιση της Συνθήκης της Λισσαβόνας και αναδιάρθρωση του χρέους

Τα προηγούμενα δεν αρκούν για να εξηγήσουν τον πανικό του Γ. Παπανδρέου. Αυτό που κυρίως τον πανικοβάλλει είναι οι εξελίξεις που έρχονται απ’ έξω και αφορούν δύο «μέτωπα»:
1. Την κλιμάκωση της παγκόσμιας κρίσης χρέους, αλλά και την οριακή κατάσταση στην οποία βρίσκονται χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας: Ο ΟΟΣΑ εκτιμά ότι το χρέος των χωρών του ΟΟΣΑ θα ξεπεράσει μεσοσταθμικά το 100% του ΑΕΠ το 2011, ενώ στα τέλη του 2013 το ακαθάριστο χρέος των χωρών του G-7 θα ξεπεράσει το 120% του ΑΕΠ! Μια πρωτοφανής στην ιστορία κρίση χρέους είναι ήδη εδώ, η δε επιδείνωσή της από το 2011 θα προκαλέσει τεκτονικές αναμετρήσεις και αναταράξεις στο παγκόσμιο σύστημα! Ο νομισματικός πόλεμος, ο ανταγωνισμός των νομισματικών πολιτικών και ο πληθωριστικός ανταγωνισμός, οι εμπορικοί πόλεμοι, η αναπόφευκτη ενίσχυση στοιχείων προστατευτισμού, οι πολιτικοί, στρατιωτικοί και οικονομικοί ανταγωνισμοί κ.λπ. συνθέτουν την «εικόνα των πραγμάτων που θα έρθουν» και για την οποία οφείλουμε να προετοιμαζόμαστε πολύ σοβαρά. Ενόψει της επιδείνωσης της παγκόσμιας κρίσης χρέους, επανέρχεται η πίεση της κρτίσης χρέους στην ευρωπαϊκή περιφέρεια (που ήδη βρίσκεται στο ΚΟΚΚΙΝΟ). Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία βρίσκονται στα πρόθυρα του μηχανισμού στήριξης, ενώ όλη η Ευρώπη και ο κόσμος κρατούν την ανάσα τους από τον κίνδυνο να βαθύνει η κρίση της Ισπανίας, της οποίας το οικονομικό μέγεθος υπόσχεται τρομερές αναταράξεις για το παγκόσμιο σύστημα. Φυσικά, όταν ο κόσμος όλος και ιδιαίτερα η ευρωπαϊκή περιφέρεια ετοιμάζονται για ένα νέο γύρο κρίσης χρέους, εννοείται ότι η Ελλάδα που βρίσκεται στην «εντατική» του Μνημονίου θα ξαναβρεθεί σύντομα στο «μάτι του κυκλώνα».
2. Τα νέα γαλλο-γερμανικά σχέδια για την απάντηση στην κρίση της ευρωζώνης: Ενώ η Ελλάδα έμπαινε στην «εντατική» του Μνημονίου, στην ευρωζώνη φτιαχνόταν ο περιβόητος ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης για τις χώρες που -όπως η Ελλάδα- που θα έπαιρναν σειρά να μπουν στην «εντατική» για να μη χρεοκοπήσουν. Υποτίθεται ότι τα κεφάλαια γιά τέτοιου τύπου προγράμματα στήριξης θα ανέρχονταν σε 750 δισ. ευρώ, μοιρασμένα σε αναλογία 1/3 μεταξύ ΔΝΤ και Ε.Ε. Όμως τα μόνα χρήματα που εκταμιεύτηκαν ήταν για τις δόσεις του δανείου προς την Ελλάδα. Τα υπόλοιπα υπήρχαν θεωρητικά. Ήρθε λοιπόν η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής στις Βρυξέλλες (της οποίας το αντικείμενο ήταν οι αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας, ώστε να ενσωματωθεί στη Συνθήκη της Λισσαβόνας ένας μηχανισμός για την αντιμετώπιση κρίσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο), όπου Γερμανία και Γαλλία παρουσίασαν μια νέα πρόταση: τα 750 δισ. ευρώ δεν θα τα βάλουν όλα τα κράτη-μέλη, αλλά θα συμβάλει και ο ιδιωτικός τομέας (εννοώντας τις τράπεζες). Τι «θέλει να πει ο ποιητής»; Πολύ απλά, το εξής: έρχεται η ώρα για νέα προγράμματα στήριξης, οπότε τα 750 δισ. δεν αρκεί να υπάρχουν θεωρητικά και συμβολικά αλλά πρέπει να εκταμιευτούν, αργά ή γρήγορα, πραγματικά. Γερμανοί και Γάλλοι, που τους ανλογεί το μεγαλύτερο μέρος, πολύ απλά δεν θέλουν να πληρώσουν. Η αμφισβήτηση του κύρους και της αποτελεσματικότητας του ταμείου των 750 δισ. ευρώ σε μια συγκυρία που αναζωπυρώνεται η κρίση σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και η απροθυμία των Γερμανίας και Γαλλίας να πληρώσουν, εξηγεί πολύ καλά τις άλλες προτάσεις που παρουσίασαν για τις τιμωρίες που αναμένουν τις «απείθαρχες» δημοσιονομικά χώρες: αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου στα ευρωπαϊκά συμβούλια, ακόμη και «ελεγχόμενη πτώχευση» αλλά χωρίς αποβολή χωρών από την ΟΝΕ. Πλησιάζει η ώρα για να πάει κάθε «κατεργάρης» στο «ταμείο», και απ’ ό,τι φαίνεται από τη Γαλλία και τη Γερμανία (και άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά) δεν υπάρχει καμία διάθεση «αλληλεγγύης» προς το Νότο… Το περίγραμμα μιας στρατηγικής στενότερης ευρωζώνης και δημιουργίας μιας ευρωπαϊκής «χωματερής» από χώρες της περιφέρειας που ξεπέφτουν στην κρίση χρέους άρχισε να διαγράφεται, τρομοκρατώντας διάφορους σαν τον Παπανδρέου που είναι κυβερνήτες κάποιου «Τιτανικού»… Σ’ αυτή την Ευρώπη, οι «απείθαρχες» δημοσιονομικά χώρες δεν θα αποβάλλονται από την ευρωζώνη, αλλά θα μπαίνουν σε αιώνια καραντίνα, με …ισόβια μνημόνια και μακροχρόνιο μαρασμό, διαδικασία που θα τις εξωθεί αργά ή γρήγορα να «αποδράσουν» μόνες τους από την ευρωζώνη, η οποία θα ισοδυναμεί πλέον με ζουρλομανδύα. Όσο για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στις επιχειρήσεις «σωτηρίας» των χωρών που βυθίζονται σε κρίση, αυτό απλά σημαίνει αναδιάρθρωση (δηλαδή «κούρεμα») χρέους για τις χώρες αυτές και επομένως ότι τράπεζες και άλλοι κάτοχοι ομολόγων των χωρών αυτών θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω μειωμένα κατά το ποσοστό του «κουρέματος». Ο Τρισέ εξεμάνη με την απόφαση αυτή της ευρωπαϊκής Συνόδου που θίγει τις τράπεζες και προέβλεψε σκληρή αντίδραση των αγορών κατά των ομολόγων των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Πράγματι, πριν αλέκτορα φωνήσαι, κλιμακώθηκε η άνοδος των spread για τα ομόλογα Ελλάδας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας…
Οι τελικές αποφάσεις για τον ευρωπαϊκό μηχανισμό διαχείρισης κρείσεων θα παρθούν στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου, αλλά για τις χώρες που μπαίνουν στην «εντατική του ευρώ» οι προοπτικές προδιαφράφονται σαφώς: Μνημόνια, τιμωρίες και πρόστιμα …επειδή είναι σε κρίση, «εντατική διαρκείας», υποβιβασμός στη «β’ ταχύτητα» της ευρωζώνης και τελικά «ελεγχόμενη χρεοκοπία» και εξώθηση έξω από το ευρώ… Μακροχρόνιος μαρασμός και, στο τέλος, αντί για «σωτηρία» εξοβελισμός στο πυρ το εξώτερον…

Πολιτικό ρίσκο και πρόωρες εκλογές

Όλα αυτά έχει κατά νου ο Γ. Παπανδρέου. Σταθμίζει κατά πόσο το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνησή του μπορούν να «απορροφήσουν» τους κραδασμούς των δρομολογημένων εξελίξεων, σταθμίζει την ίδια την πολιτική του επιβίωση – το σύνθημα στη ΔΕΘ «…κι ένα ελικόπτερο για τον πρωθυπουργό» μπορεί να αποβεί προφητικό πιο γρήγορα απ’ ό,τι πιστεύει ο καθένας. Όταν μάλιστα μια κυβέρνηση που πέρασε «αέρα» το πιο δύσκολο κομμάτι των μέτρων του Μνημονίου είναι αντιμέτωπη με ένα ισχυρό αντιμνημονιακό εκλογικό μήνυμα, πώς θα συνεχίσει στα ακόμη πιο δύσκολα που έρχονται; Πώς θα προσυπογράψει την αιώνια επιτήρηση και την αναδιάρθρωση του χρέους, το ισόβιο μνημόνιο και τις ευρωπαϊκές τιμωρίες; Όλα αυτά στραπατσάρουν μια και καλή την αφήγηση Παπανδρέου ότι οι οδύνες είναι προσωρινές και ότι υπάρχει «φως στο τούνελ». Όχι μόνο αυτό, αλλά αν η κατάληξη είναι η αναδιάρθρωση, όλη η ιστορία με το Μνημόνιο αποδεικνύεται …άσκοπη: γιατί η αναδιάρθρωση δεν έγινε κατευθείαν την άνοιξη; Ο Παπανδρέου βλέπει ότι μπορεί να γίνει αποδιοπομπαίος τράγος και απόβλητος σε μια πιθανή διαδικασία «εθνικής συναίνεσης» για την αναδιαπραγμάτευση και αντικατάσταση του «ζυγού» του Μνημονίου που ο ίδιος υπέγραψε με ένα άλλο «ζυγό» που επειδή θα περιέχει και «κούρεμα» του χρέους, θα θέσει πιο ρεαλιστικούς -υποτίθεται-στόχους…
Με λίγα λόγια, ήρθε η στιγμή να αποκαλυφθεί ότι με το Μνημόνιο η Γαλλία και η Γερμανία απλώς κέρδισαν χρόνο με στόχο να θωρακίσουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες και την ευρωζώνη από τον άμεσο κίνδυνο του ντόμινο. Και ότι τώρα, ήρθε η ώρα να αλλάξουν οι όροι του παιχνιδιού, με την ενσωμάτωση στη Συνθήκη της Λισσαβόνας του νέου ευρωπαϊκού μηχανισμού διαχείρισης κρίσεων.
Αυτά βλέπει και ο Σαμαράς και ποντάρει στο επερχόμενο πολιτικό «ξέφτισμα» του Μνημονίου και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Η στρατηγική του, που φαινόταν σε κάποιους χοντροκομμένος δεξιός λαϊκισμός, αρχίζει να αποδίδει ακριβώς γιατί πόνταρε στο αναπόφευκτο αυτού του «ξεφτίσματος»…
Το διάβημα Παπανδρέου, λοιπόν, μπορεί να ήταν επικοινωνιακά ατυχές, αλλά δεν είναι μπλόφα: είναι η στιγμή που ο πολιτικός μάνατζερ του Μνημονίου, ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, βρίσκονται καθαρά μπροστά στο φάσμα της πολιτικής απαξίωσης που μπορεί να μετατραπεί σύντομα σε πολιτική καταστροφή. Ο πραγματικός φόβος δεν είναι μήπως δεν βγει ο Σγουρός, ο Μπουτάρης και ο …Τατούλης. Ο πραγματικός φόβος είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν αντέχει για να απορροφήσει τους νέους κραδασμούς που έρχονται και που τα νέα μέτρα είναι το λιγότερο επώδυνο στοιχείο τους.
Το γεγονός ότι άρχισαν ήδη να ψιθυρίζονται σενάρια για εκλογές το Δεκέμβριο (πριν από τη Σύνοδο Κορυφής και πριν από την κλιμάκωση των εξελίξεων που περιγράψαμε παραπάνω) είναι σαφές μέτρο των εξελίξεων. Το γεγονός ότι τα spread των ελληνικών ομολόγων πήραν τον ανήφορο ύστερα από τη διακαναλική συνέντευξη του Παπανδρέου, από τον κίνδυνο ότι το ελληνικό πρόγραμμα προσαρμογής κινδυνεύει εξαιτίας του «πολιτικού ρίσκου» που ξαφνικά ενέσκηψε λίγο πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές, δείχνει ότι βρισκόμαστε μπροστά στην πρώτη σοβαρή ρωγμή στο κραταιό οικοδόμημα του Μνημονίου. Υπ’ αυτές τις συνθήκες πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα. Ούτε οι πρόωρες εκλογές (είτε για να ανανεωθεί «προληπτικά» η «λαϊκή εντολή» πριν κλιμακωθούν οι εξελίξεις είτε και για να επιμεριστεί το πολιτικό κόστος αυτών των εξελίξεων και να πάμε σε κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» που θα εμφανίσει το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο σαν σθεναρή ελληνική αναδιαπραγμάτευση), ούτε μια πολιτική ρελάνς από τον ίδιο τον Παπανδρέου με όχημα μια «ηρωική» αναδιαπραγμάτευση του χρέους είναι απίθανα.
Ο «δεύτερος γύρος», μια νέα, συγκεντρωτική – κεντρική αναμέτρηση με το Μνημόνιο, την κυβέρνηση και την τρόικα είναι μποροστά μας.

Εκλογές: «Ρωγμή» στο Μνημόνιο και το ΠΑΣΟΚ

Σ’ αυτές τις συνθήκες, το πολιτικό στοίχημα για την Αριστερά είναι να μεγιστοποιήσει το ρήγμα στο οικοδόμημα του Μνημονίου, να απελευθερώσει και να πολιτικοποιήσει τη διάχυτη δυσαρέσκεια, να κάνει τους φόβους του συστήματος για το «πολιτικό ρίσκο» πραγματικότητα, ώστε η νέα πολιτική καμπή που περιγράψαμε να αποτελέσει ευκαιρία για στροφή αριστερά. Ο πολιτικός «μάνατζερ» του Μνημονίου, το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνησή του, πρέπει να υποστούν το μεγαλύτερο δυνατό πλήγμα. Οι υποψήφιοι της ΝΔ πρέπει να «μαυριστούν», όπως και οι υποψήφιοι του ακροδεξιού και ρατσιστικού ΛΑΟΣ.
Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής ανάλυσης, με το βλέμμα στις διεργασίες που γίνονται και στις δυναμικές που αναπτύσσονται «εκεί έξω», στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα, το ΚΟΚΚΙΝΟ υποστηρίζει – ψηφίζει κριτικά το ψηφοδέλτιο «Αττική Συνεργασία – Όχι στο Μνημόνιο» στην περιφέρεια Αττικής με επικεφαλής τον Αλέξη Μητρόπουλο. Για να ενισχυθεί η φθορά στο ΠΑΣΟΚ από τα αριστερά, για να ενισχυθεί η «ρωγμή» μέσα στο ίδιο του ΠΑΣΟΚ, για να ενθαρρυνθεί η προοπτική συνάντησης του αντιπολιτευτικού σοσιαλιστικού χώρου του ΠΑΣΟΚ με την Αριστερά, για να δημιουργηθούν πολιτικοί όροι για αριστερή στροφή. Παράλληλα, υποστηρίζουμε και συμμετέχουμε με υποψηφίους/ήφιες σε σειρά από ενωτικά, αριστερά και ριζοσπαστικά ψηφοδέλτια που συγκροτούν ή ευνοούν την ανάπτυξη μιας ριζοσπαστικής δυναμικής από τα κάτω, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το ψηφοδέλτιο της «Ανοιχτής πόλης στην Αθήνα», με επικεφαλής την Ελένη Πορτάλιου.
Το σύνθημά μας είναι: Στις εκλογές, «άμμο στα γρανάζια» του Μνημονίου!

Συνολική αντιπρόταση από την Αριστερά

Οι εξελίξεις όπως προδιαγράφονται, δεν επιτρέπουν κανένα εφησυχασμό. Υποχρεώνουν την Αριστερά να διαμορφώσει μια συνολική πρόταση, τη δική της συνολική πρόταση απέναντι στην κρίση. Κεντρική αιχμή μιας τέτοιας πρότασης πρέπει να είναι το πολιτικό αίτημα – σύνθημα για παύση πληρωμών. Η πολιτική αυτή αιχμή προσδιορίζει βαθιά το κοινωνικό περιεχόμενο της πολιτικής πρότασης της Αριστεράς: Αντί για χρεοκοπία των κοινωνικών κατακτήσεων και των εργατικών δικιαωμάτων στο όνομα των συμφερόντων των δανειστών και του ελληνικού κεφαλαίου, αντί για παύση πληρωμών σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικό κράτος, στάση πληρωμών χρεολυσίων και τόκων προς τις τράπεζες, τα hedge funds, τους διαχειριστές κεφαλαίων, τους κερδοσκόπους, αλλά και στάση επιδοτήσεων προς το κεφάλαιο. Αυτή η πολιτική αιχμή πρέπει να συμπυκνώνει το περιεχόμενο ενός προγράμματος για σοσιαλιστική διέξοδο από την καπιταλιστική κρίση. Καμία αυταπάτη ότι ο ελληνικός καπιταλισμός και οι διεθνείς του σύμμαχοι θα αναθέσουν σε κάποια «προοδευτική κυβέρνηση» να διαχειριστεί «φιλολαϊκά» την κρίση του. Καμία αυταπάτη ότι υπάρχει αριστερή – κεϊνσιανή πολιτική πρόταση για διέξοδο του καπιταλισμού από την κρίση του. Η επερχόμενη κλιμάκωση της καπιταλιστικής κρίσης κάνει την αναμέτρηση βαθιά ταξική, διεθνιστική και «υπαρξιακή»: στάση πληρωμών εναντίον στάσης πληρωμών, τάξη εναντίον τάξης, μαρξισμός εναντίον κεϊνσιανισμού, σοσιαλισμός εναντίον καπιταλισμού!
Ο «Τιτανικός» του ελληνικού καπιταλισμού έχει ήδη συγκρουστεί με το παγόβουνο, και οι προσπάθειες να κλείσει το ρήγμα θα αποτύχουν. Ο καπετάνιος ήδη άρχισε να σκέφτεται την απόδραση. Όσο για μας, για την εργατική τάξη, τη νεολαία, τους μετανάστες κ.λπ., ο αγώνας δεν είναι πλέον για τα «δικαιώματα» και το επίπεδο των υπηρεσιών στην τρίτη θέση και το κατάστρωμα, αλλά για να καταλάβουμε τη γέφυρα, να κλείσουμε εμείς το ρήγμα και -κυρίως- να αλλάξουμε το δρομολόγιο του πλοίου και να το οδηγήσουμε στο λιμάνι που εμείς θέλουμε! Στον πρώτο γύρο της αναμέτρησης η Αριστερά φυγομάχησε από αυτό το καθήκον – γι’ αυτό κυρίως ηττηθήκαμε. Θα είναι πολιτικό έγκλημα να φυγομαχήσει ξανά στον επερχόμενο «δεύτερο γύρο». Αλλιώς, θα βρεθεί να προσθέτει υποσημειώσεις και διευκρινιστικούς αστερίσκους στην πιθανή αναδιάρθρωση του χρέους αλά Γιωργάκη ή αλά Μέρκελ.
Να κάνουμε τη ρωγμή των εκλογών βαθύ ρήγμα και να διαμορφώσουμε μια συνολικά εναλλακτική πρόταση, ώστε να γίνουμε ικανοί να διεκδικήσουμε τον έλεγχο της «γέφυρας» του πλοίου – αυτά είναι τα άμεσα καθήκοντά μας!

Προσοχή: το «αυγό του φιδιού» έσκασε!

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών μπορεί να κρύβουν μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη. Η απειλή της καταγραφής ιδιαίτερα μεγάλων ποσοστών για την άκρα δεξιά είναι περισσότερο υπαρκτή σήμερα παρά ποτέ. Και δυστυχώς δεν μιλάμε για τη λαϊκιστική και ελαφρώς μεταλλαγμένη ακροδεξιά του ΛΑΟΣ, αλλά για την πούρα και νεοναζιστική Χρυσή Αυγή. Για όποιον παρακολουθεί με προσοχή τη νεοναζιστική οργάνωση, είναι φανερή η οργανωτική της ανάπτυξη και η κοινωνική της γείωση. Η Χρυσή Αυγή ελέγχει ήδη μια γειτονιά και επεκτείνει σταδιακά τον έλεγχό της σε διπλανές γειτονιές, κάνει «δουλειά στη βάση», έχει «κοινωνική βάση».
Το δεύτερο νέο ποιοτικό στοιχείο είναι η εμφάνιση φαινομένων παρακράτους που δρα με άνεση και συστηματικότητα. Η μη περέμβαση της αστυνομίας όταν σφυρίζουν ηλικιωμένες κυρίες με το πέρασμα κάποιου μετανάστη στον Άγ. Παντελεήμονα για να καλέσουν τις ροπαλοφόρες συμμορίες της Χρυσής Αυγής να παρέμβουν, η μη παρέμβαση της ΕΛ.ΑΣ. στους προπηλακισμούς εναντίον του Α. Αλαβάνου και της Ε. Πορτάλιου στην ίδια πλατεία αλλά και η εμμονή με την οποία οι αστυνομικοί ζητούσαν από τους σκηνοθέτες Γιάνναρη, Κόρα και Βούπουρα να δηλώσουν ότι δέχτηκαν επίθεση από Αφγανούς και να μην καταθέσουν την αλήθεια, ότι δηλαδή κυνηγήθηκαν από Έλληνες έφηβους με εθνικοπατριωτικά και ρατσιστικά ιδεώδη, αναδεικνύουν ότι τόσο η υπηρεσιακή όσο και η πολιτική ηγεσία αυτών των αστυνομικών αισθάνεται ότι η στάση τους είναι νομιμοποιημένη σε σημαντικό βαθμό σε σημαντικό τμήμα της κοινωνίας. Η συνεργασία της Αστυνομίας με τη Χρυσή Αυγή έχει επίσης νέα ποιοτικά στοιχεία.
Το τρίτο ποιοτικό στοιχείο είναι η στάση των ΜΜΕ. Η βία των φασιστών σε Άγιο Παντελεήμονα και πλατεία Αττικής είτε δεν παρουσιάζεται καθόλου είτε παρουσιάζεται σαν αντίδραση κατοίκων απέναντι στα προβλήματα που γεννά η συγκέντρωση μεταναστών. Το να δέχεται επίθεση από νεοναζί ένας κορυφαίος Έλληνας σκονηθέτης όπως ο Γιάνναρης, και αυτό να μη βγαίνει στην τηλεόραση έστω και από τη θεαματική διάστασή του, τίποτα καλό δεν προοιωνίζεται.
Όλα αυτά πρέπει να αποτελέσουν στοιχεία σοβαρού προβληματισμού για την Αριστερά. Όταν ο φασισμός αποκτάει -έστω και πολύ περιορισμένα για την ώρα- χαρακτηριστικά «κινήματος», η πολιτική των καταγγελιών δεν αρκεί, η δε θυματοποίηση (να είμαστε μονίμως τα θύματα και να καταγγέλλουμε) δίνει «αέρα» στους φασίστες και τρομοκρατεί τους δικούς μας. Χρειαζόμαστε μια συστηματική – ενωτική δουλειά βάσης ενάντια στο φασισμό, αλλά χρειαζόμαστε επίσης και μια Αριστερά που να μπορεί να περιφρουρείται και να περιφρουρεί και να μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια στο δρόμο.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s