Οι καπιταλιστές διαγράφουν τα χρέη τους, το δημόσιο ποτέ

Η περίπτωση Wind, ΕΘΕΛ και ΟΣΕ

Ε.ΘΕ.Λ. Α.Ε. Τις τελευταίες μέρες τα τηλεοπτικά φερέφωνα της κυβέρνησης και των καπιταλιστών έχουν κάνει κεντρικό τους θέμα τα χρέη των ΔΕΚΟ και ειδικά της ΕΘΕΛ και του ΟΣΕ. Μας πληροφορούν λοιπόν ότι χρέη των δύο οργανισμών που συσσωρεύτηκαν τα τελευταία 20 χρόνια αγγίζουν τα 13 δις. Που οφείλονται αυτά τα χρέη; «Μα που αλλού, στους εργαζόμενους, τους παχυλούς μισθούς, στη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία κ.ο.κ.» Μάλιστα. Τι πρέπει να γίνει; Η γνωστή συνταγή. «Να βγούνε στο σφυρί. Να τους πάρει ένας ιδιώτης και να βάλει τάξη». «Να μειώσει το προσωπικό», φορτώνοντας φυσικά το κόστος των «εθελούσιων» στον κρατικό προϋπολογισμό, «να μειώσει τα παθητικά δρομολόγια, να κρατήσει μόνο τις κερδοφόρες γραμμές και φυσικά να αυξήσει τα εισιτήρια». Και φυσικά μπόλικη προπαγάνδα ότι δήθεν θα απαλλαχθεί ο προϋπολογισμός από άλλο ένα αγκάθι κλπ κλπ.Αυτό που δεν μας λένε όμως είναι πως δημιουργήθηκαν τα χρέη αυτών των οργανισμών. Για το πάρτι που στήθηκε με τις προμήθειες αμαξοστοιχιών που δεν κινήθηκαν ποτέ και το οποίο γνωρίζει με λεπτομέρειες ο Μαντέλης. Δεν μας λένε για τις μίζες, δεν μας λένε για το πώς οι διοικήσεις φόρτωναν με χρέη για αναλώσιμα που ποτέ δεν έφταναν στις αποθήκες των οργανισμών αυτών. Δεν μας λένε για τους μισθούς των στελεχών. Ας ανοίξει ο φάκελος να δούμε τους μιζαδόρους, να δούμε που πήγαν τα λεφτά και γιατί φτάσαμε στα 13 δις χρέη. Αν υποθέσουμε ότι πράγματι υπάρχουν αυτά τα χρέη.
Οι εργαζόμενοι στην ΕΘΕΛ είναι περίπου 7000 και στον ΟΣΕ 6500. Η ετήσια μισθοδοσία συνολικά είναι γύρο στο μισό δις. 300 εκ. η ΕΘΕΛ σύμφωνα με τα αποτελέσματα χρήσης του 2008  ή 11 εκ καθαρά το μήνα (Ημερησία 1/7/10) και 263 εκ. ο ΟΣΕ. Περίπου 35000 μεικτά κατά μέσο όρο ανά εργαζόμενο. Η ΕΘΕΛ υποτίθεται ότι εμφάνισε το 2009 έλλειμμα 220 εκ. Ο ΟΣΕ θα εμφανίσει φέτος πάντα κατά τα λεγόμενα της οικονομικής του υπηρεσίας 1 δις.
Κοιτώντας όμως αναλυτικά στις προβλέψεις των δαπανών παρατηρούμε τα εξής περίεργα: «οι καθαρές ταμειακές ανάγκες για το έτος 2010 θα διαμορφωθούν στα 2,12 δις ευρώ. Από αυτά το 1,5 δις είναι οι τρέχουσες δαπάνες και τα υπόλοιπα 621 εκατ είναι για την πληρωμή δανείων. Αναλυτικά το 1,5 δις προκύπτει από τις εξής δαπάνες: α) Μισθοδοσίας 263 εκατ β) Λειτουργικές 190 εκατ γ) Επενδύσεις 593 εκατ δ) Χρηματοοικονομικά 457 εκατ Στο 1,5 δις έχουν προβλεφθεί εισπράξεις 200 εκατ ευρώ από την ΤΡΕΝΟΣΕ για τα τέλη χρήσης του δικτύου και από το Υπουργείο Οικονομικών 250 εκατ ευρώ για επιστροφές φόρου. Αν λοιπόν εισπραχθούν αυτά τα χρήματα μένει 1,05 δις συν 621 εκατ για τις πληρωμές δανείων». (skai.gr) Επαναλαμβάνουμε: Επενδύσεις 593 εκατ, Χρηματοοικονομικά 457 εκατ, 621 εκατ για πληρωμές δανείων. Σύνολο 1,5 δις. Μήπως μπορούν να μας εξηγήσουν τα πάσης φύσεως λαμόγια τι σημαίνουν όλα αυτά; Για ποιες επενδύσεις μας λένε όταν ετοιμάζονται να κλείσουν τις μισές γραμμές της χώρας. Τι είναι αυτά τα «χρηματοοκοικονομικά» των 457 εκ και τα 621 δάνεια; Πως μιλάνε για έλλειμμα χρήσης 1 δις (;) όταν αυτά τα ποσά είναι προφανές ότι δεν μπορούν να αφορούν λειτουργικά έξοδα αυτής της χρονιάς. Ούτε είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι αφορούν έξοδα για την εξυπηρέτηση δανείων. Εκτός κι αν ο ΟΣΕ πληρώνει επιτόκια πιστωτικής κάρτας και δεν μας το λένε. Είναι προφανές λοιπόν ότι για τα ελλείμματα του ΟΣΕ αλλά και της ΕΘΕΛ δεν ευθύνονται επ’ ουδενί οι εργαζόμενοι, ούτε αυτά τα ελλείμματα αφορούν λειτουργικά έξοδα.
Που το πάνε λοιπόν; Θα φορτώσουν το χρέος του ΟΣΕ και της ΕΘΕΛ στον κρατικό προϋπολογισμό και μετά θα ξεπουλήσουν το συγκοινωνιακό δίκτυο σε κάποιον καρχαρία για να έχουμε λεωφορεία και τρένα όποτε του καπνίσει, να τον πληρώνουμε χρυσαφί και να του λέμε και ευχαριστώ. Το σκάνδαλο αυτό πρέπει να ανοίξει σε όλη του την έκταση.

Να μάθουμε ακριβώς τι περιέχουν αυτοί οι κρυφοί λογαριασμοί, πως δημιουργήθηκε το χρέος, ποιος ακριβώς είναι ο πιστωτής, τι επιτόκια εισπράττει και αν ο ελληνικός λαός μετά απ’ όλα αυτά είναι διατεθειμένος να πληρώσει τα κερατιάτικα του Μαντέλη και του κάθε λωποδύτη εργολάβου που αναλαμβάνει τα έργα ή τις προμήθειες των εν λόγω οργανισμών. Αν μετά από το άνοιγμα των λογαριασμών όντως οι οργανισμοί αυτοί παρουσιάζουν λειτουργικά ελλείμματα, τότε θα αποφασίσουμε αν θα αυξηθούν τα εισιτήρια δηλαδή να χρεωθούν τη διαφορά οι χρήστες των υπηρεσιών ή αν θα θεωρηθούν κοινωνικές δαπάνες και επομένως το αντίτιμο χρήσης δεν θα καλύπτει όλο το κόστος προκειμένου να έχουν πρόσβαση και τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα και το υπόλοιπο να περνάει ως έξοδο στον προϋπολογισμό του κράτους, όπως συμβαίνει σε κάθε «κράτος πρόνοιας» που με τον προϋπολογισμό του κάνει αναδιανεμητική πολιτική και δεν μοιράζει απλώς εκατομμύρια στα λαμόγια και τους καρχαρίες. Αυτά με τις ΔΕΚΟ.
Από τις ίδιες πηγές παραπληροφόρησης (βλ. Σκάι, Mega και συναφή μέσα) μαθαίνουμε ότι οι δημόσιες επιχειρήσεις δημιουργούν ελλείμματα γιατί «το πελατειακό κράτος, οι παχυλοί μισθοί των υπάλληλων, το ανεπαρκές κρατικό managment που δεν ενδιαφέρεται για την παραγωγικότητα αλλά για τις μίζες και τις εξυπηρετήσεις κλπ κλπ». Γνωστές αυτές οι μπούρδες.
Πάμε τώρα να δούμε τι κάνουν οι καπιταλιστές όταν χρωστάνε και εμείς δεν μαθαίνουμε τίποτα.
Την Wind Hellas την ξέρουμε όλοι. Πολλοί από μας έχουμε μια σύνδεση με την εν λόγω ιδιωτική εταιρεία κινητής τηλεφωνίας. Το αφεντικό της ενδιαφέρεται για το κέρδος της εταιρείας και φυσικά έχει για μάνατζερ διάφορα επιφανή στελέχη του παγκόσμιου τζετ-σετ. Αυτό που δεν ακούγεται όμως πουθενά είναι ότι η συγκεκριμένη εταιρεία το Νοέμβρη του 2009 ενώ χρώσταγε 3,2 δις (μάλιστα, μάλιστα μια ιδιωτική εταιρεία με 4-5 χρόνια ζωής χρωστάει 3,2 δις!!!!!, αλλά οι παπαγάλοι των ΜΜΕ έχουν βγάλει το σκασμό) με μια μονομερή της απόφαση αναδιάρθρωσε το χρέος για να το εμφανίσει κατά 1,4 δις μικρότερο. Πώς έγινε αυτό; «Την πλήρωσαν οι κάτοχοι ομολόγων μειωμένης εξασφάλισης ονομαστικής αξίας 1,2 δις τα οποία αγοράστηκαν κάτω από το 15% της αξίας τους». (Ελευθεροτυπία 4/7/2010) Το καταλάβατε αυτό;;; Κάποιος άτυχος δάνεισε την Wind 100 ευρώ και πήρε πίσω τα 15 στην καλύτερη περίπτωση. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Όταν πρόκειται για τα αφεντικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Χρωστάνε 1 δις. Κανένα πρόβλημα. Το υποβαθμίζουν σε 150 εκ. και είναι όλα μέλι γάλα. Κανένας δικαστής, κανένα εμπορικό ή αστικό δίκαιο, κανένα ΜΜΕ, καμία κυβέρνηση, κανένα υπουργείο δεν έχει να πει κάτι. Όλα είναι νόμιμα. Εδώ μιλάμε για κανονικούς μαφιόζους. Κι σαν να μην έφτανε αυτό, μετά από 8 μήνες η Wind προχωρά σε δεύτερη (!!!!) αναδιάρθρωση του χρέους της. Πρέπει λεει να μειωθεί από 1,8 δις σε 1,1 για να είναι εξυπηρετήσιμο. Απίστευτο, εξωφρενικό. Μέσα σε 8 μήνες από 3,2 δις χρέος το κάνει με το έτσι γουστάρω 1,1δις. Πως θα γίνει αυτό; Αυτή τη φορά θα την πληρώσουν οι κάτοχοι ομολόγων υψηλής εξασφάλισης, ακόμα και αν οι μεγαλομολογιούχοι φαίνεται να συναινούν γι’ αυτό. Προφανώς κάτι θα παίρνουν ως αντάλλαγμα αλλά μικρή σημασία έχει αυτό. Η όλη υπόθεση θα έχει λήξει μέχρι τις 20 Ιουλίου. (Καθημερινή 2/7/2010) Την ίδια ώρα ο Γ. Παπανδρέου περιφέρεται από το bbc στο cbs και δηλώνει ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να κάνει στάση πληρωμών και να αναδιαρθρώσει το χρέος της αλλά δεν το κάνει για να μην διαταραχτεί η εμπιστοσύνη στις αγορές και για να είμαστε εντάξει με τους πιστωτές μας. Τρομερό. Η Wind όταν το κάνει δεν συμβαίνει τίποτα, κανείς δεν το μαθαίνει απλώς κάποιοι κακομοίρηδες που αγόρασαν ομόλογα της Wind τώρα τα κλαινε ενώ το δημόσιο δεν το κάνει για να μην στεναχωρηθούν οι κάτοχοι κρατικών ομολόγων, δηλαδή οι τράπεζες και οι τοκογλύφοι.
Για την ιστορία να πούμε ότι η Wind Hellas πρόσφατα μετέφερε την έδρα της από το Λουξεμβούργο στο Λονδίνο, μάλλον για να διευκολύνει το σχέδιο υποβάθμισης του χρέους της. Κι αυτό γιατί στην Αγγλία πέρσι το καλοκαίρι είχε προηγηθεί δικαστική απόφαση με την οποία «ενέκρινε την αναδιάρθρωση της ΙΜΟ, μιας από τις μεγαλύτερες εταιρίες πλυντηρίων αυτοκινήτων του κόσμου, η οποία εξάλειψε τις απαιτήσεις των ομολογιούχων χαμηλής εξασφάλισης». Με αυτό το δικαστικό προηγούμενο η Wind προχώρησε στις δικές της κινήσεις. Για περισσότερες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το πώς στήνουν οι καπιταλιστές τις κομπίνες τους διαβάστε στο euro2day.
Τώρα που ανοίγει ο φάκελος των χρεών των ΔΕΚΟ ας ανοίξουμε το φάκελο της Wind και να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Μήπως οι ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού διαφωνούν σ’ αυτό; Γιατί δηλαδή να έχει προνομιακή μεταχείριση μια ιδιωτική κερδοσκοπική επιχείρηση που σε τελευταία ανάλυση δεν προσφέρει κοινωνικό έργο και ένας οργανισμός Κοινής Ωφέλειας, όπως οι αστικές συγκοινωνίες ή ο σιδηρόδρομος να πρέπει να πληρώνουν μέχρι δεκάρας τα χρέη τους και στη συνέχεια να παραδοθούν στις ορέξεις κάποιου σαν τον ιδιοκτήτη της Wind για να τους λεηλατήσει;
Ας μιλήσουν οι συνδικαλιστές και οι εκπρόσωποι της αριστεράς, ας βγάλουμε τα άπλυτα τους στη φόρα, ας δείξουμε πως η αγορά «σβήνει» τα χρέη της. Εμπρός ας μιλήσουμε για μια φορά όχι για τα «κεκτημένα» αλλά με αριθμούς, εκεί που νομίζουν ότι είναι ανίκητοι.

Κ. Μαραγκός

Advertisements

One response to “Οι καπιταλιστές διαγράφουν τα χρέη τους, το δημόσιο ποτέ

  1. Έκκληση για το διάλογο και την κοινή δράση της Αριστεράς

    Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει σαρωτικές επιπτώσεις σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Στην οικονομία, στην πολιτική, στον πολιτισμό, στη συνείδηση. Η βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων η κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων και η ματαίωση των ονείρων και των προοπτικών της νεολαίας δεν είναι συγκυριακές επιλογές, όπως υποστηρίζει η κηδεμονευόμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά οργανωμένοι τρόποι μόνιμης υποβάθμισης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.
    Σ’ αυτό το συνεχώς αυξανόμενο κλίμα αβεβαιότητας και ανασφάλειας η Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, οφείλει να αρθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθεί στις ανάγκες των εργαζομένων. Ανάμεσα στους πολιτικούς χώρους της Αριστεράς υπάρχουν αναμφισβήτητες διαφορές, όπως, για παράδειγμα αυτές που αφορούν τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ, αλλά και οι σχετικές με τον τρόπο μετάβασης στο σοσιαλισμό, το περιεχόμενο και τη μορφή που αυτός θα έχει τον 21ο αιώνα -ζήτημα που οπωσδήποτε πρέπει να διερευνηθεί και να συζητηθεί με συντροφικό τρόπο, σε μια περίοδο μάλιστα που η δομική κρίση του καπιταλισμού θέτει ‘επί τάπητος’ το στρατηγικό στόχο της σοσιαλιστικής εναλλακτικής. Σήμερα όμως αυτές οι υπαρκτές διαφορές γίνονται συχνά τροχοπέδη, στην πραγματική ανάγκη οργανωμένης αντίστασης του εργαζόμενου λαού απέναντι στην πιο αντιδραστική, αντιλαϊκή, ταξική πολιτική που γνώρισε η χώρα μας, τουλάχιστον στην εποχή της λεγόμενης <>. Είναι ιστορικό καθήκον όλων των πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς, ανεξαρτήτως του ειδικού τους βάρους, να βρουν εκείνα τα ζητήματα -και είναι πολλά- που μπορούν να οδηγήσουν σε ενότητα δράσης, ανταποκρινόμενα στις διαθέσεις των εργαζόμενων στρωμάτων, των ανέργων και της νεολαίας για συσπείρωση των δυνάμεων του κινήματος. Με όρους συλλογικού ηγεμόνα και οργανωτή, να διευκολύνουν έτσι τις κοινωνικές διεργασίες, τις αυθόρμητες και συνειδητές συμμαχίες των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Να απομονώσουν πρακτικές τυφλής βίας και αδιέξοδων δήθεν αντιεξουσιαστικών ξεσπασμάτων αλλά και κάθε δεξιόστροφη <> φρασεολογία που διευκολύνει τελικά τις κυβερνητικές επιλογές. Να δώσουν πολιτική προοπτική στους κοινωνικούς αγώνες συμβάλλοντας στην ανάπτυξή τους. Να βοηθήσουν εργαζόμενες μάζες, που βρίσκονται εγκλωβισμένες σε άλλες πολιτικές επιλογές, να αγωνιστούν για τα πραγματικά δικά τους συμφέροντα. Να αναπτύξουν πρωτοβουλίες θεωρητικού διαλόγου ανάμεσα σ’ όλους τους φορείς της Αριστεράς, με άξονα την υπέρβαση του καπιταλισμού.
    Χωρίς να εγκαταλείπουν τους στρατηγικούς στόχους τους, ούτε τις συζητήσεις, τις διαφορές, τις διαφωνίες γι’ αυτούς, οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, εντός και εκτός του κοινοβουλίου, μπορούν και πρέπει να συναντηθούν στη διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής πολιτικής πρότασης και κοινής δράσης για την αντιμετώπιση της κρίσης προς όφελος των εργαζομένων στην προσπάθεια εξόδου απ’ αυτήν. Ζητήματα όπως η αντιμετώπιση θεσμικών μορφών καπιταλιστικής ολοκλήρωσης (ΕΕ, ΟΝΕ, ΔΝΤ), η παύση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους, το αίτημα εθνικοποίησης τραπεζών, η ρήξη με τις πρακτικές του τραπεζικού και του επιχειρηματικού κατεστημένου, καθώς και η αντιμετώπιση της βίαιης επίθεσης του κεφαλαίου με ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου, αλλά και η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, μπορούν να αποτελέσουν τη βάση τέτοιων διεργασιών.

    Αθήνα, 6 Ιουλίου 2010

    Αγγελόπουλος Θόδωρος, σκηνοθέτης

    Αλαβάνου Αριάδνη, μεταφράστρια

    Αντωνοπούλου Μαρία, πανεπιστημιακός, Πάντειο

    Βαλαβάνη Νάντια, συγγραφέας

    Βαμβακάς Κώστας, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός

    Βασιλειάδου Τέα, δημοσιογράφος

    Βατικιώτης Λεωνίδας, διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών

    Βενετσάνου Νένα, τραγουδίστρια

    Γαλάνης Γιώργος, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός

    Γέρου Κάτια, ηθοποιός

    Γεωργακάκη Ρόδη, αντιδήμαρχος Ελληνικού

    Γεωργίου Χρήστος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Πάτρας

    Δημητρίου Αλίντα, σκηνοθέτης

    Δημητρίου Σωτήρης, ανθρωπολόγος

    Δουζίνας Κώστας, πανεπιστημιακός, πανεπιστήμιο Λονδίνου

    Ευσταθίου Κώστας, συνδικαλιστής τραπεζοϋπάλληλος

    Ήσυχος Κώστας, συνδικαλιστής Ολυμπιακής

    Κακαράς Αντώνης, απόστρατος αρχιπλοίαρχος

    Κακναβάτος Έκτωρ, ποιητής

    Καλομοίρης Γρηγόρης, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός

    Καρτερός Θανάσης, δημοσιογράφος

    Κιμπουρόπουλος Γιάννης, δημοσιογράφος

    Κοκκίνου Μαρία, ζωγράφος

    Κορτζίδης Χρήστος, δήμαρχος Ελληνικού

    Κοτσυφάκης Θέμης, συνδικαλιστής, ΔΣ ΟΛΜΕ

    Κουβελάκης Στάθης, πανεπιστημιακός, King’s College (Λονδίνο)

    Κουζής Γιάννης, πανεπιστημιακός, Πάντειο

    Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, δημοσιογράφος

    Λαπαβίτσας Κώστας, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Λονδίνου

    Λεοντής Χρήστος, συνθέτης

    Μαίστρος Γιάννης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ

    Μανιάτης Γιώργος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Αθήνας

    Μιχελής Κώστας, συνδικαλιστής λογιστής

    Μπελαντής Δημήτρης, διδάκτωρ Νομικής

    Μπιτσάκης Ευτύχης, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

    Ντούμας Χρήστος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Αθήνας

    Παναγιωτόπουλος Χρήστος, συνδικαλιστής ΟΤΑ

    Παπαδημητρίου Ζήσης, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ

    Παπαδημητρίου Μάνια, ηθοποιός

    Παπακωνσταντίνου Πέτρος, δημοσιογράφος

    Πεππές Ζώης, συνδικαλιστής ΟΤΟΕ

    Πορτάλιου Ελένη, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ

    Πρωτονοτάριος Γιάννης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ

    Ριζόπουλος Τάσος, συνδικαλιστής στη φαρμακοβιομηχανία

    Ρούσης Γιώργος, πανεπιστημιακός, Πάντειο

    Ρούσσος Σίμος, τ. δημοτικός σύμβουλος Χαλανδρίου

    Σακελαρόπουλος Σπύρος, πανεπιστημιακός, Πάντειο

    Σκαμνάκης Θανάσης, δημοσιογράφος

    Σπαθής Μάκης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ

    Σπανού Δέσποινα, συνδικαλίστρια ΑΔΕΔΥ

    Σταμάτης Κώστας, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ

    Σωτήρης Παναγιώτης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας

    Τσακνής Διονύσης, μουσικός

    Φράγκου Λία, συνδικαλίστρια, ιδιωτική υπάλληλος

    Χατζηστεφάνου Άρης, δημοσιογράφος

    Χατζόπουλος Στάθης, δικηγόρος

    Χουρμουζιάδης Γιώργος, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ

    Χρύσης Αλέξανδρος, πανεπιστημιακός, Πάντειο

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s