Εγκώμιο στην εκτελεστική εξουσία ή το μνημόσυνο του Μοντεσκιέ

Η διάκριση των εξουσιών αποτελεί θεμέλιο της αστικής δημοκρατίας. Η νομοθετική εξουσία που τυπικά πηγάζει και ελέγχεται από το λαό ορίζει το νομικό πλαίσιο λειτουργίας του κράτους, η εκτελεστική που εφαρμόζει και η δικαστική που απονέμει την καπιταλιστική δικαιοσύνη αλλά και ελέγχει τη νομιμότητα των υπόλοιπων εξουσιών.
Δε γίναμε θεσμολάγνοι, ούτε υπάρχει η παραμικρή αυταπάτη για την αστική νομιμότητα.Είναι προφανές πως το εποικοδόμημα ανεξάρτητα από τις διάφορες μορφές του αποκρυσταλλώνει την κυριαρχία της αστικής τάξης. Αυτό είναι μια θεωρητική θέση. Οι ανακατατάξεις όμως στο εσωτερικό του κράτους, εκφράζουν την παρούσα ταξική ισορροπία και δεν μπορεί κανείς να μην τις λαμβάνει υπόψη του, αν τον νοιάζει να αναλύσει τη συγκεκριμένη κατάσταση κι όχι τον καπιταλισμό από υπεριστορική σκοπιά.
Πιο συγκεκριμένα αναφέροντας μερικά παραδείγματα :

  1. Ο υπουργός οικονομικών θα υπογράφει τις συμφωνίες με την τρόικα χωρίς να περνάνε για κύρωση από τη Βουλή, αν και ο Παπακωνσταντίνου, είχε το θράσος ύστερα από τις αντιδράσεις της αριστεράς να δεσμευτεί πως θα ερωτά προφορικώς. Προφανώς πρόκειται για συνταγματικό πραξικόπημα, καθώς ο πασόκος λογιστής συγκεντρώνει στο πρόσωπό του απόλυτη εξουσία. Πριν από αυτό η κυβέρνηση ψήφισε τη συμφωνία με την τρόικα, σαν να ήταν ένα απλό νομοσχέδιο. Η νομοθετική εξουσία υποχωρεί στην εκτελεστική θα παρατηρούσε ο δημοκράτης Μοντεσκιέ. Προφανώς δεν ισχυριζόμαστε πως αν αποφασίσει η Βουλή αντί για τον Παπακωνσταντίνου θα βρέξει δημοκρατία. Όταν όμως η ίδια η κυβέρνηση μετατρέπει τη Βουλή, τη σκηνή της επίσημης πολιτικής διαβούλευσης σε διακοσμητικό συμπλήρωμα μιας κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης, η απονέκρωση του κοινοβουλευτισμού δεν είναι η σωστή θεωρητική διατύπωση ενός επαναστάτη, αλλά η απτή πραγματικότητα.
  2. Ο ένοπλος βραχίονας της εκτελεστικής εξουσίας, η αστυνομία, αντί να ελέγχεται από τη δικαστική εξουσία, ενορχηστρώνει σκευωρίες, μετατρέποντας ανακριτές και εισαγγελείς σε αστυνομικούς υπαλλήλους. Από τους έξι συλληφθέντες της Θεσσαλονίκης το 2003, ως τον κύπριο φοιτητή, τον Ηλιόπουλο και τον Μάριο Ζ.
  3. Η αντιτρομοκρατική προβαίνει σε μαζική άρση απορρήτου των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων χιλιάδων πολιτών χωρίς καν την έκδοση εισαγγελικού βουλεύματος. Το βαθύ κράτος αποφασίζει για τη συνταγματικότητα των ενεργειών του, ερμηνεύει όπως το βολεύει επιχειρησιακά την αστική νομιμότητα και καθιερώνεται ως ο εγγυητής της αστικής δημοκρατίας. Στα μάτια της αστυνομίας εν δυνάμει όλοι οι πολίτες μπορεί να είναι ένοχοι ή στο όνομα της εθνικής ασφάλειας ισοπεδώνονται οι ατομικές ελευθερίες
  4. Οι ένοπλες συμμορίες δρουν σε καθεστώς απόλυτης ατιμωρησίας, με τη δικαστική εξουσία να εξασφαλίζει στους πραιτοριανούς δίκες-παρωδία, ακόμα κι όταν δολοφονούν. (δίκη Κορκονέα)

Συνοδευτικά εξαπολύεται μια ιδεολογική τρομοκρατία, που απαιτεί δηλώσεις νομιμοφροσύνης στη συρρικνωμένη αστική δημοκρατία, λοιδορεί κάθε προβληματισμό γύρω από την κατάχρηση εξουσίας και τον περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών και ανοιχτά επιτάσσει τη μετατροπή των πολιτών σε υπηκόους ενός αστυνομικού κράτους.

Η εποχή που άνοιξε στις 11/9/01 συναντά την εποχή της συστημικής κρίσης και οι μορφές του αστικού κράτους ταυτίζονται με το περιεχόμενο του. Δεν πρόκειται για μονόδρομο, καθώς δεν υπάρχουν νομοτέλειες αλλά η διάλυση της κοινωνικής συνοχής, απαιτεί ένα διαφορετικό μίγμα συναίνεσης-καταστολής. Και από αυτή την άποψη η αναίρεση βασικών θεμελίων της αστικής δημοκρατίας εκφράζει μια βαθύτερη ιστορική κίνηση κι όχι απλά τον «εκφασισμό» των εκπροσώπων της.

Το ζήτημα δεν είναι να θρηνήσουμε για τη χαμένη τιμή της αστικής δημοκρατίας. Αυτό ας το πράξουν οι φιλελεύθεροι αστοί σαν τον Μοντεσκιέ, αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι. Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρόκειται να παραιτηθούμε από τα δημοκρατικά μας δικαιώματα, ούτε η αριστερά μπορεί να μένει αδιάφορη όταν το καθεστώς παραβιάζει τη νομιμότητα του. Αν ο νεαρός καπιταλισμός προσέφερε το Διαφωτισμό, ο γερασμένος αναγκάζεται να τον αναιρέσει (δε θα ναι και η πρώτη φορά στην ιστορία του). Ας τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή προς τιμή των Μοντεσκιέ-Ρουσσώ που δε θα ήταν καθόλου περήφανοι για την κατάντια των επιγόνων τους κι ας υπερβούμε τις ιδέες τους από επαναστατική σκοπιά.

Α.Χατζής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s