Κείμενα για τον Εισοδισμό (1934)

Η μετάφραση των κειμένων που ακολουθούν είναι από σχετική μπροσούρα που κυκλοφόρησε από το Ξεκίνημα σε δύο εκδόσεις (1975 και 1986).  

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ  

ΘΕΜΕΛΙΑΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΟ Α.Ε.Κ.

Πληροφορήθηκα πως το ΑΕΚ έχει αδυνατίσει αισθητά την τελευταία περίοδο.
Ο αριθμός των μελών του, ισχυρίζονται πως έχει πέσει σε 4.000. Είναι δυνατό κι ακόμα πολύ πιθανό, πως αυτές οι ειδήσεις είναι υπερβολικές. Αλλά η γενική τάση δε μου φαίνεται καθόλου απίθανη. Λέω ακόμα: η ηγεσία του ΑΕΚ φέρνει κατά ένα μεγάλο μέρος την ευθύνη για το αδυνάτισμα της οργάνωσης που μπροστά της όλες οι συνθήκες άνοιξαν και -θέλω να πιστεύω- ακόμα ανοίγουν μια πλατιά προοπτική.  

Αν ένας εργάτης που μόλις αφυπνίστηκε στην πολιτική ζωή ψάχνει μια μαζική οργάνωση, χωρίς να διακρίνει ακόμα ούτε προγράμματα ούτε ταχτική, φυσικά θα προσχωρήσει στο Εργατικό Κόμμα. Ενας εργάτης που έχει χάσει τις αυταπάτες του για το ρεφορμισμό κι έχει εξοργιστεί από τις προδοσίες της πολιτικής και συνδικαλιστικής ηγεσίας, προσπάθησε περισσότερο από μια φορά -και σε κάποιο βαθμό προσπαθεί ακόμα και τώρα- να προσχωρήσει στο ΚΚ, που πίσω του βλέπει τη Σοβιετική Ενωση. Αλλά πού βρίσκεται ο εργάτης που θάρθει στο ΑΕΚ; Και ποια ακριβώς πολιτικά κίνητρα θα τον ωθήσουν να κάνει αυτό το βήμα.  

Μου φαίνεται πως οι ηγέτες του ΑΕΚ δεν έχουν μέχρι τώρα οι ίδιοι δώσει μια παστρικιά απάντηση σ’ αυτό το κεφαλαιώδες ζήτημα. Οι εργατικές μάζες δεν ενδιαφέρονται για λεπτομερειακές αναλύσεις, αλλά για μεγάλα συμβάντα, ξεκάθαρα συνθήματα, ευκολοδιάκριτες σημαίες. Ποια είναι η κατάσταση με τη σημαία του ΑΕΚ, Καθόλου καλή. Το λέω με μεγάλη λύπη. Πρέπει όμως να ειπωθεί. Το να σκεπάσουμε και να εξωραΐσουμε τα γεγονότα θα αποτελούσε μια φτωχή υπηρεσία για το κόμμα σας.  

Το ΑΕΚ αποσχίστηκε απ’ το Ε.Κ. Αυτό ήταν σωστό. Αν το ΑΕΚ ήθελε να γίνει ο επαναστατικός μοχλός, θα του ήταν αδύνατο να τον κρατήσει, εφόοον τον άφηνε στα χέρια των ολοκληρωτικά οπορτουνιστών και αστών καριεριοτών. Η πλέρια και χωρίς όρους πολιτική και οργανωτική ανεξαρτησία ενός επαναστατικού κόμματος είναι η πρώτη προϋπόθεση για την επιτυχία του.  

Αλλά ενώ αποσπάζονταν απ το Εργατικό Κόμμα ήταν αναγκαίο άμεσα να στραφεί προς αυτό. Βέβαια αυτό δε σημαίνει ερωτοτροπίες με τους ηγέτες του, προσφορά γλυκόπικρων φιλοφρονήσεων ή ακόμα θάψιμο των εγκληματικών ενεργειών τους. Οχι, μόνο ξεδιάντροποι κεντριστές που φαντάζονται τους εαυτούς τους επαναστάτες, ψάχνουν δρόμους προς τις μάζες, κάνοντας οι ίδιοι συμβιβασμούς με τους (ρεφορμιστές) ηγέτες, παρέχοντας αφθόνως και βεβαιώνοντας τους σε κάθε βήμα για τη φιλία τους και την αφοσίωσή τους. Μια πολιτική αυτού του είδους είναι κατήφορος που οδηγεί κατευθείαν στο βούρκο του οπορτουνισμού. Πρέπει ν’ αναζητούμε προσβάσεις στις ρεφορμιστικές μάζες όχι μέσω της εύνοιας των ηγετών τους, αλλά ενάντια στους ηγέτες, επειδή οι οπουρτουνιστές ηγέτες δεν εκπροσωπούν τις μάζες, αλλά απλά την καθυστέρησή τους, τα δουλόφρονα ένστικτά τους, τη σύγχισή τους. Αλλά οι μάζες έχουν άλλα προοδευτικά, επαναστατικά χαρακτηριστικά, που παλεύουν να βρουν πολιτική έκφραση. Το μέλλον των μαζών, με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, έρχεται σ’ αντίθεση με το παρελθόν τους, μέσα στη διαπάλη των προγραμμάτων συνθημάτων των ηγετών. Ενστιχτώδικα, οι εργατικές μάζες πάντα είναι «υπέρ της ενότητας». Αλλά δίπλα απ’ το ταξικό ένστιχτο υπάρχει και η πολιτική σοφία. Η σκληρή εμπειρία διδάσκει στους εργάτες, πως ένα σπάσιμο με το ρεφορμισμό είναι η προϋπόθεση για την πραγματική ενότητα που είναι δυνατή μόνο με την επαναστατική δράση. Η πολιτική πείρα όλο και πιο καλά και γρήγορα διδάσκει, όσο πιο σταθερά, λογικά και πολιτικά επεμβαίνει το επαναστατικό κόμμα στις εμπειρίες των μαζών.  

Η λενινιστική ταχτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου κι η πολιτική συναδέρφωσης με τους ρεφορμιστές,αλληλοαποκλείονται. Συγκυριακές πραχτικές συμφωνίες πάλης με μαζικές οργανώσει που καθοδηγούνται ακόμα κι απ’ τους χειρότερους ρεφορμιστές είναι αναπόφευχτ£ς και υποχρεωτικές για ένα επαναστατικό κόμμα. Μακρόχρονες πολιτικές συμφωνίες με τους ρεφορμιστές ηγέτες χωρίς ένα καθορισμένο πρόγραμμα, χωρίς συγκεκριμένες υποχρεώσεις, χωρίς τη συμμετοχή των μαζών σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις, αποτελούν το χειρότερο τύπο οπορτουνισμού.
Η αγγλο-ρωσική επιτροπή παραμένει για πάντα το κλασικό παράδειγμα μιας τέτοιας εξαχρειωτικής συμμαχίας.  

Μια απ’ τις πιο σπουδαίες γέφυρες προσέγγισης των μαζών είναι τα συνδικάτα όπου κανείς μπορεί και πρέπει να δουλεύει χωρίς συμβιβασμούς με τους ηγέτες αντίθετα, να παλεύεις αδιάλλαχτα ενάντιά τους, ανοιχτά ή καλυμένα, ανάλογα με τις περιστάσεις. Αλλά εκτός απ’ τα συνδικάτα υπάρχουν πολυάριθμοι άλλοι τρόποι συμμετοχής στην καθημερινή ζωή των μαζών -στο εργοστάσιο, στο δρόμο, στις αθλητικές οργανώσεις, ακόμα και στην εκκλησία ή το καφενείο- με την προϋπόθεση να δίνεται η μεγαλύτερη δυνατή προσοχή σ’αυτό που οι εργάτες νιώθουν και σκέφτονται, στο πώς αντιδρούν στα γεγονότα, τι ελπίζουν και τι περιμένουν, πώς και γιατί οι ίδιοι άφησαν να τους εξαπατήσουν οι ρεφορμιστές ηγέτες. Παρατηρώντας τις μάζες σταθερά και προσεχτικά, το επαναστατικό κόμμα εν τούτοις δεν πρέπει να προσαρμόζεται παθητικά σ»αυτές. Αντίθετα πρέπει να συγκρούει την κρίση του με τις προκαταλήψεις τους.  

Θα ήταν ειδικά πολύ σφαλερό να αγνοηθεί ή να ελαχιστοποιηθεί η σημασία των ζυμώσεων στο κοινοβούλιο. Βέβαια, το κοινοβούλιο δεν μπορεί να μετασχηματίσει τον καπιταλισμό σε σοσιαλισμό ή να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής του προλεταριάτου στη χρεωκοπημένη καπιταλιστική κοινωνία. Αλλα μιά επαναστατική δουλειά στο κοινοβούλιο και σε συνδυασμό με το κοινοβούλιο, ειδικά στην Αγγλία, θα ήταν έργο εξαιρετικής σημασίας για την εκπαίδευση και μόρφωση των εργατών. Μιά γεμάτη κουράγιο αναφώνηση του Μάκ Γκόβερν (αγωνιστή τότε κοινοβουλευτικού εκπρόσωπου του ΑΕΚ) αναζωογόνησε και τάραξε τους εργάτες που είχαν εξαπατηθεί και αποναρκωθεί από τους ευσεβείς, υποκριτικούς, αεριτζήδικους λόγους των Αάνζμουρυ Χέντερσον (σοσιαλπατριώτες εργατοκάπηλοι ηγέτες του Εργατικού Κόμματος) και των υπόλοιπων νεόπλουτων τζέντλεμαν «της αντιπολίτευσης της Αυτού Μεγαλειότητος».  

Δυστυχώς, αφού μορφοποιήθηκε σε ανεξάρτητο κόμμα, το ΑΕΚ δεν στράφηκε προς τα συνδικάτα και το Εργατικό Κόμμα, ούτε προς τις μάζες συλλογικά, αλλά προς το ΚΚ, που στη διάρκεια σειράς χρόνων αναντίρρητα απόδειξε τη γραφειοκρατική του μαλθακότητα και την απόλυτη ανικανότητά του να προσεγγίσει την εργατική τάξη. Αν ούτε ακόμα και η καταστροφή στη Γερμανία δε δίδαξε τίποτα σ’αυτούς τους ανθρώπους, τότε οι πόρτες της Κομιντέρνας πρέπει νάχουν την ίδια επιγραφή που είναι γραμμένη στην είσοδο της κόλασης: «Αφήστε όλες τις ελπίδες σας κατά μέρος».  

Το ΑΕΚ δεν έχει απελευθερωθεί ολοκληρωτικά από τα ελαττώματα της αριστερής πτέρυγας του Εργατικού Κόμματος (θεωρητική αβεβαιότητα, έλλειψη ενός καθαρού προγράμματος, επαναστατικών μεθόδων, δυνατής οργανωτικής δομής) όταν έσπευσε το ίδιο να πάρει πάνω του την ευθύνη τις αθεράπευτες αποτυχίες της Κομιντέρνας. Είναι φανερό ότι κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες · καινούργιοι επαναστάτες δεν 9α προσχωρήσουν στο ΑΕΚ. Μάλλον πολλά από τα παλιά του ιαέλη θα το εγκαταλείψουν έχοντας χάσει πια την υπομονή τους.  

Εάν μισορεφορμιστές, μικροαστοί ριζοσπάστες και πατσιφιστές αφήνουν το ΑΕΚ το μόνο που μπορούμε να τους ευχηθούμε είναι νάχουν ευχάριστες διακοπές. Αλλά είναι πολύ διαφορετικό το ζήτημα όταν δυσαρεστημένοι εργάτες φεύγουν από το κόμμα.  

Οι αιτίες της αποδυνάμωσης του ΑΕΚ γίνονται κατανοητές μ’ ένα πολύ ξεκάθαρο! και ακριβολόγο τρόπο, όταν το πρόβλημα προσεγγίζεται από τη διεθνιστική σκοπιά του, πούναι αποφασιστικής σημασίας για την εποχή μας. Αφού έσπασε από τη 2η Διεθνή, το ΑΕΚ πλησίασε την τρίτη, αλλά δεν ενώθηκε μαζί της. Το ΑΕΚ βρίσκεται σήμερα μετέωρο. Στο μεταξύ κάθε σκεπτόμένος εργάτης, θέλει ν’ ανήκει στο είδος εκείνου του κόμματος, που κατέχει μια καθορισμένη διεθνή θέση: στην αδιάσπαστη ένωση με συντρόφους άλλων χωρών» βλέπει την επιβεβαίωση της ορθότητας της δικιάς του πολιτικής τοποθέτησης. Πράγματι το ΑΕΚ μπαίνει στο αποκαλούμενο Γραφείο του Λονδίνου. Αλλά το κυρίαρχο χαρακτηριστικό αυτού του γραφείου βρίσκεται, δυστυχώς, στην απουσία κάθε ξεκάθαρης πολιτικής θέσης, θα αρκούσε να πούμε πως το Νορβηγικό Εργατικό Κόμμα, που κάτω από την ηγεσία του προδότη – οππορτουνιστή Τράνμαιλ ακολουθεί πλέον ανοιχτά το δρόμο των Σοσιαλδημοκρατών, ανήκει σ’αυτό, το Γραφείο. Οι Τράνμαιλ και Σία χρειάζονται τους πρόσκαιρους δεσμούς με το ΑΕΚ κι άλλες αριστερές οργανώσεις, για να απομονώσουν τη δικιά τους αριστερή πτέρυγα κι έτσι βαθμιαία να στρώσουν το δρόμο τους για τη 2η Διεθνή. Ο Τράνμαιλ πλησιάζει τώρα στο λιμάνι…  

Απ’ την άλλη μεριά, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Γερμανίας (SΑΡ) και το ανεξάρτητο Σοσιαλιστικό Κόμμα Ολλανδίας (ΟSP) επίσης ανήκουν στο γραφείο του Λονδίνου. Κι οι δυό αυτές οργανώσεις στέκονται με τις απόψεις της 4ης Διεθνούς. Η προσκόλλησή τους στο γραφείο αντανακλά το παρελθόν τους. Εμείς, η Διεθνής Κομμουνιστική Ενωση (Αριστερή Αντιπολίτευση), θεωρούσαμε κι ακόμα θεωρούμε πως αυτό είναι ένα μεγάλο σφάλμα των συμμάχων μας, του SΑΡ και του OSP, που ακόμα δεν έχουν σπάσει ανοιχτά και αποφασιστικά από τον Τράνμαιλ και το γραφείο του Λονδίνου γενικά. Παρόλ’αυτά δεν αμφιβάλλουμε ότι η ώρα για ένα τέτοιο σπάσιμο είναι πολύ κοντά.  

Ποιά είναι η θέση του ΑΕΚ, Με το να γίνει μέλος του γραφείου του Λονδίνου, γίνεται απ’ αυτό το ίδιο το γεγονός σύμμαχος του Τρανμάιλ, δηλ. ουσιαστικά της 2ης Διεθνούς. Μέσω του SΑΡ και του OSP, γίνεται ένα είδος σύμμαχου ή μισοσύμμαχου της 4ης Διεθνούς. Αυτό δεν είναι όλο, έξω απ’ το γραφείο του Λονδίνου, το ΑΕΚ βρίσκεται σε συγκυριακή συμμαχία με το Βρεττανικό ΚΚ, δηλ. με την 3η Διεθνή. Σαν πολλές δεν λογίζονται τόσες διεθνείς για ένα κόμμα; Μπορεί ο εγγλέζος εργάτης να ξεδιαλύνει τι γίνεται μέσα σ’ αυτή τη σύγχιση.  

Στο συνέδριο του Παρισιού, οι αντιπρόσωποι του ΑΕΚ είπαν πως δεν έχασαν τις ελπίδες προσέλκυσης της Κομιντέρνας για τη συμμετοχή στο χτίσιμο μιας πλατιάς επαναστατικής διεθνούς. Κοντά μισός χρόνος έχει περάσει από τότε. Είναι δυνατό να μην έχει έρθει μια απάντηση ακόμα; Πόσο πολύ καιρό οι ηγετικοί σύντροφοι του ΑΕΚ χρειάζονται για να καταλάβουν ότι η Κομιντέρνα είναι ανίσχυρη να κάνει ένα βήμα μπροστά, ότι είναι πλέρια αποστεωμένη, ότι σαν επαναστατικό κόμμα είναι νεκρή; Αν το ΑΕΚ θέλει να συνεχίσει περιμένοντας θαύματα, μαζί δηλ. με ελπίδες για την αναβίωση της Κομιντέρνας ή να παραμένει έξω από τα κύρια ιστορικά ρεύματα, τα δικά του μέλη αναπόδραστα θα χάσουν την εμπιστοσύνη τους σ’αυτό. Η ίδια τύχη περιμένει και το Ανεξάρτητο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σουηδίας. Από φόβο μήπως κάνει λάθος, απέχει από κάθε απόφαση, μη κατανοώντας πως αυτό ακριβώς είναι και το μεγαλύτερο σφάλμα. Γενικά, δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί που προφασίζονται υπεκφυγές και αναμονή για προβλήματα που οι ίδιοι θα λύσουν σαν την ψηλότερη σοφία. «Μη βιάζεστε με την 4η Διεθνή» λένε, «δεν ήρθε ακόμα ο καιρός».  

Δεν είναι ζήτημα γραφειοκρατικής «ανακήρυξης» της Νέας Διεθνούς, αλλά αδιάκοπου αγώνα για την προετοιμασία της και το χτίσιμό της. «Μη βιάζεστε» σημαίνει να χάσουμε χρόνο. «Ισως η Νέα Διεθνής να μη χρειαστεί ίσως συμβεί κάποιο θαύμα, ίσως …» Αυτή η πολιτική που σε μερικούς φαίνεται ρεαλιστική, είναι το χειρότερο είδος ουτοπισμού, κλωθογυρίζει στην παθητικότητα, την αμάθεια και την πίστη σε θαύματα. Αν το Σουηδικό Ανεξάρτητο ΚΚ δεν απαλλαγεί απ’ τις ψευτορεαλιστικές ψευδαισθήσεις του θα αποδυναμωθεί, θα εξαντληθεί και θα διασπαστεί ανάμεσα σε τρεις Διεθνείς.  

«Αλλά οι μάζες», αντικρούουν οι ψευτορεαλιστές, «τη φοβούνται μια Νέα Διεθνή όπως και ένα σχίσμα». Αυτό είναι απόλυτα φυσικό. 0 φόβος των μαζών για ένα νέο κόμμα και μια νέα διεθνή είναι αντανάκλαση (μια απο τις αντανακλάσεις) της μεγάλης καταστροφής, της τρομερής ήττας, της διάλυσης των ψευδαισθήσεων στις μάζες, της σύγχισής τους, της μη εμπιστοσύνης στον εαυτό τους. Πόσο πολύ θα διαρκέσουν αυτές οι διαθέσεις εξαρτιέται κύρια για τη στάση μας. Το πλεονέχτημα της πρωτοπορίας απέναντι στις μάζες είναι το ότι μπορούμε να φωτίσουμε θεωρητικά την εξέλιξη της κατάστασης και να προβλέψουμε τα μελλοντικά της στάδια. Η ανούσια, παθητική επιθυμία για «ενότητα» θα δέχεται χτυπήματα συνεχώς. Η χρεωκοπία της 2ης και 3ης Διεθνούς θα αποκαλύπτεται σε κάθε μας βήμα. Τα γεγονότα θα επιβεβαιώνουν την πρόγνωσή μας και τα συνθήματά μας. Αλλα είναι αναγκαίο για μας να ξεδιπλώσουμε από τώρα κιόλας την (ανεξάρτητη) σημαία μας.  

Ο Λασσάλ συνήθιζε να λέει πως ένας επαναστάτης, χρειάζεται την «φυσική δύναμη της σκέψης». Του Λένιν του άρεσε να επαναλαμβάνει αυτές τις λέξεις, αν και ο ίδιος δεν έτρεφε πολύ συμπάθεια για τον Λασσάλ. Η φυσική δύναμη της σκέψης βρίσκεται στην ανάλυση της κατάστασης και στις τελικές προοπτικές του ταξικού αγώνα και έχοντας βγάλει τα αναγκαία πρακτικά συμπεράσματα, στην υπεράσπιση τους με αυτοπεποίθηση, κουράγιο, αποφασιστικότητα, χωρίς το φόβο των αμφιταλαντεύσεων οποιουδήποτε, χωρίς να λυγίζουμε μπροστά στις προκαταλήψεις των μαζών, αλλά βασίζοντας τον εαυτό μας στην αντικειμενική πορεία της ανάπτυξης.  

Το ΑΕΚ της Μεγάλης Βρεττανίας πρέπει να θέσει τον εαυτό του κάτω από την σημαία της 4ης Διεθνούς, αλλιώς θα εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος πίσω του.  

5 Γενάρη 1934  

Λ.ΤΡΟΤΣΚΙ  

   

Η ΛΙΓΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΜΠΗ (1)

1. Για ένα επαναστάτη δεν είναι αρκετό νάχει μονάχα σωστές ιδέες. Ας μην ξεχνάμε πως σωστές ιδέες έχουν ήδη γραφτεί στο Κεφάλαιο και στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Χωρίς όμως αυτό νάχει εμποδίσει την πλατειά διάδοση λανθασμένων ιδεών. Το καθήκον του επαναστατικού κόμματος να ενώνει τις σωστές ιδέες με το μαζικό κίνημα. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μια ιδέα γίνεται κινητήρια δύναμη.  

3. Μια επαναστατική οργάνωση δεν σημαίνει ένα έντυπο και τους αναγνώστες του. Μπορείς να γράφεις και να διαβάζεις επαναστατικά άρθρα μέρα και νύχτα, και στην πραγματικότητα να μένεις έξω από το επαναστατικό κίνημα. Μπορείς να δίνεις καλές συμβουλές στις εργατικές οργανώσεις κι από το περιθώριο. Αυτό είναι κάτι. Αλλά κι αυτό ακόμα δεν κάνει μια επαναστατική οργάνωση.  

4. Αν κι οι συνθήκες διαβίωσης μέσα στην Κομιντέρν είναι σπάνια φυσιολογικές, η Αριστερή Αντιπολίτευση θα μπορούσε νάχει αναπτυχθεί, σαν φράξια, σε σταθερή επαφή με το μαζικό κίνημα. Αλλά ο σταλινικός μηχανισμός απομόνωσε μηχανικά την Αντιπολίτευση απ’ τα πρώτα κιόλας βήματα της ύπαρξής. Μ’αυτό επιτεύχτηκαν δύο σκοποί: α) φράκαρε η εσωτερική ζωή της Κομιντέρν και β) Η Αντιπολίτευση αποστερήθηκε την αναγκαία σφαίρα πολιτικής δράσης.  

5. Η Λίγκα (όπως και άλλα τμήματα), αναγκάστηκε να αναπτυχθεί σαν μια απομονωμένη προπαγανδιστική ομάδα. Αυτό ήταν κι εκείνο που καθόρισε και τις θετικές πλευρές της (τίμια και σοβαρή προσήλωση στις αρχές) και τις αρνητικές πλευρές της (παρατήρηση του εργατικού κινήματος απ’ τα έξω). Κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας των αρχών και των μεθόδων της Αριστερής Αντιπολίτευσης, υπερίσχυσαν οι θετικές πλευρές της Λίγκας. Σήμερα, όταν είναι αναγκαίο να κυκλοφορήσει το συσσωρευμένο κεφάλαιο, οι αρνητικές της πλευρές, απειλούν να πάρουν την πάνω βόλτα.  

5. Η ηγεσία της Λίγκας έχει εμπιστευτεί το τέλος της κυκλοφορίας (του έντυπου) σ’ ένα καπιταλιστικό κονσέρν. Για μια φιλολογική ομάδα το τέλος της κυκλοφορίας είναι ένα δυσάρεστο βάρος. Για μια επαναστατική οργάνωση ένας σημαντικός μοχλός. Πώς λοιπόν μπορείς και εμπιστεύεσαι ένα τέτοιο σημαντικό μοχλό στο έχθρό, όταν προετοιμάζεται στα σοβαρά για την πάλη; Το επαναστατικό κίνημα αποτελείται από δωδεκάδες και εκαντοντάδες διαφορετικά είδη τέτοιων ακριβώς «ανιαρών», «τεχνικών» εργασιών. Χωρίς μια λεπτομερειακή και προσεχτική προπαρασκευαστική δουλειά είναι αδύνατο να οργανώσεις μια μιλίτσια ή μια απεργία και συνεπώς είναι ακόμα περισσότερο αδύνατο να οργανώσεις τη γενική απεργία ή την εξεγέρση. Μια επαναστατική οργάνωση που είναι ανίκανη (ή πιο σωστά, απρόθυμη) να φροντίσει για το τέλος κυκλοφορίας, δυσκολεύει κι εμποδίζει μ’ αυτό από πριν την ηγεσία της να εκτελέσει άλλες, πιο περίπλοκες εργασίες.  

6. Η Λίγκα δεν έχει μόνο δείξει, σχετικά με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ανεπαρκή πρωτοβουλία , αλλά επίσης και ξεροκέφαλο σε- χταρισμό. Αντί να αναλάβει για καθήκον της τη δημιουργία μιας φράξιας μέσα στο Γ.Σ.Κ., τη στιγμή που η κρίση του έγινε ολοφάνερη, η Λίγκα απαιτούσε από κάθε σοσιαλιστή που πείθονταν για την ορθότητα των ιδεών μας, να εγκαταλείψει τη μαζική του οργάνωση και να προσχωρήσει στην ομάδα των αναγνωστών της «Αλήθειας». Για να δημιουργήσουμε μια εσωτερική φράξια, είναι απαραίτητο ν’ ακολουθήσουμε το μαζικό κίνημα και να προσαρμοστούμε στο περιβάλλον, εκτελώντας την κατάλληλη καθημερινή δουλειά. Σ’αυτό ακριβώς το πολύ αποφασστικό πεδίο, η’Λίγκα δε σταθηκε ικανή να κάνει καμιά πρόοδο ως τα τώρα με πολύ λίγες εξαιρέσεις. Αρκετός πολύτιμος χρόνος αφέθηκε να χαθεί ανεκμετάλλευτος. Σήμερα, το Πολιτικό Γραφείο -με καθυστέρηση ενός ολόκληρου χρόνου-, βάζει το καθήκον, να δημιουργήσουμε μια εσωτερική φράξια. Οχι, αυτό δεν είναι αρκετό. Η κατάσταση απαιτεί τη λήψη πιο αποφασιστικών μέτρων.  

7. Η κριτική, οι ιδέες και τα συνθήματα της Λίγκας είναι γενικά σωστά, αλλά στη σημερινή περίοδο ιδιαίτερα λειψά. Οι επαναστατικές ιδέες πρέπει να ανασχηματίζονται μέσα στην ίδια τη ζωή καθημερινά, μέσα απ’ την πείρα των ίδιων των μαζών.
Αλλά πώς μπορεί η Λίγκα να τους το εξηγήσει αυτό, όταν η ίδια είναι αποκομμένη απ’ την πείρα των μαζών; Είναι αναγκαίο να προσθέσουμε: μερικοί σύντροφοι ούτε καν αντιλαμβάνονται την ανάγκη αυτής της πείρας. Τους φαίνεται πως αρκεί να σχηματίζουν μια γνώμη απ’ τις εφημερίδες που διαβάζουν και μετά να την εκφράζουν μ’ ένα άρθρο ή μ’ ένα λόγο. Και οι πιο σωστές ακόμα ιδέες αν δεν αντανακλούν άμεσα τις ιδέες και τις πράξεις των μαζών ξεφεύγουν εντελώς απ’ την προσοχή των μαζών.  

5. Σ’ αυτή την περίπτωση, η Λίγκα είναι χρεωκοπημένη, δεν είναι έτσι; Ενα εντελώς λανθασμένο συμπέρασμα. Οι επιτυχίες της Λίγκας είναι ολοφάνερα πολύ μικρότερες απ’ ότι περίμεναν πολλοί από μας.Πολύ μικρότερες από κείνες που θα μπορούσαν να είχαν επιτευχθεί, αν δεν υπήρχαν τα δεσμά ενός αφηρημένου συντηρητισμού. Η Λίγκα έχει ασκήσει κάποια επιρροή στις ιδέες και στα συνθήματα του εργατικού κινήματος συνολικά (ενιαίο μέτωπο, εργατική πολιτοφυλακή, ενότητα συνδικάτων). Αλλά είναι αυτές ακριβώς οι επιτυχίες, που, όταν ειδωθούν μαζί με την όλη κατάσταση και ιδιαίτερα με την αλλαγμένη ταχτική των γραφειοκρατικών μηχανισμών, απαιτούν μια νεα και αποφασιστική στροφή της Λίγκας. Προς τα πού; Προς τις μάζες.  

6. Η γενική κατάσταση στη Γαλλία βάζει σ’ολόκληρο το συνειδητό εργατικό κίνημα ένα καθήκον, βραχυπρόθεσμης προοπτικής: ή το προλεταριάτο θα καταστρέψει το φασισμό μέσα στους επόμενους έξι μήνες, ένα χρόνο ή ίσως δυο χρόνια και θα κάνει ένα τεράστιο βήμα μπροστά στον αγώνα για την κατάληψη της εξουσίας ή θα καταστραφεί και ολόκληρη η Ευρώπη θα γίνει η αρρένα της φασιστικής τυρρανίας και του πολέμου. Η πίεση αυτής της φοβερής αλτερνατίβας ανάγκασε και τα δυο εργατικά κόμματα να βαδίσουν το δρόμο του ενιαίου μετώπου. Αλλά αυτή η μεγάλη νίκη βάζει κυριολεχτικά μπροστά στη Λίγκα το ερώτημα, σ’ όλο του το πλάτος: να ζει κανείς ή να μη ζει;  

10. Η συνάντηση της 2ης του Ιούλη ξεκαθαρίζει εντελώς την εικόνα της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί. Οπως ακριβώς η Λίγκα έχει πολλές φορές πει, το πρώτο κι όλας βήμα προς το ενιαίο μέτωπο,έχει ξεσηκώσει έναν ασυνήθιστο ενθουσιασμό στις μάζες. Η πιθανότητα της νίκης απ’ το δρόμο αυτό είναι αναμφίβολη.Και’ μάλιστα,  

χωρίς ούτε οι Σταλινικοί, ούτε οι Σοσιαλιστές να κάνουν την ένωση με σκοπό να προωθήσουν την πάλη, αλλά αντίθετα κατεύθυναν την ενεργητικότητά τους στο να ικανοποιηθούν οι μάζες απ’ το ίδιο το γεγονός της ένωσης. Χθες, ο μεγαλύτερος κίνδυνος ήταν το σαμποτάζ του ενιαίου μετώπου. Σήμερα, ο μεγαλύτερος κίνδυνος βρίσκεται στις αυταπάτες του ενιαίου μετώπου, που συνδέονται πολύ στενά με τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες: τα διπλωματικά διαβήματα, οι παθητικοί λόγοι, οι χειραψίες, το μπλοκ χωρίς επαναστατικό περιεχόμενο και η προδοσία των μαζών. Σ’ αυτή τη συμβολική συγκέντρωση, η Λίγκα ούτε που πάτησε το πόδι της. Κι αυτό δεν είναι διόλου τυχαίο: αντιμετωπίζουμε το πρόγραμμα δράσης και των δυο αυτών γραφειοκρατιών για ολόκληρη την ερχόμενη περίοδο.  

11. Το πρόγραμμα αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί πραχτικά μόνο γιατί η Λίγκα παραμένει απομονωμένη απ’ τις μάζες. Η προσπάθεια να ξεπεράσουμε αυτή την απομόνωση μέσα απ’ την ανταλλαγή διπλωματικών διαβημάτων με την Κεντρική Επιτροπή ή μέσα απ’ την παρακολούθηση των συνεδριάσεων του Σοσιαλιστικού Εθνικού Συμβουλίου, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα διπλωματικό παιχνίδι, που αποσκοπεί να κρύψει το δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων. Αυτό βέβαια δεν μας τιμάει καθόλου. Ο συσχετισμός των δυνάμεων πρέπει ν’ αλλάξει κι όχι να κρυφτεί. Πρέπει να πάμε στις μάζες. Είναι αναγκαίο να βρείτε μια θέση μέσα στο ενιαίο μέτωπο, μέσα δηλαδή σ’ ένα απ’ τα δύο κόμματα, απ’ τα οποία αποτελείται. Στην πραχτική δράση, αυτό σημαίνει μέσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας .  

12 Δεν είναι αυτό μια συνθηκολόγηση με τη Δεύτερη Διεθνή; Μια τέτοια κατηγορία μπορεί ν’ αποδοθεί πολύ δίκαια στους Σταλινικούς.Αυτοί ήταν εκείνοι που απαρνήθηκαν μέσα σε 24 ώρες, με μια διαταγή του· Λιντβίνοφ, τη θεωρία του σοσιαλ-φασισμού, όταν συνειδητοποίησαν πως πρέπει να προτιμηθεί η δημοκρατία. Και παραιτήθηκαν ακόμα κι από κάθε κριτική για τους νέους φίλους τους. Αλλά εμείς δεν έχουμε τίποτα να απαρνηθούμε. Παραδεχόμαστε τίμια μονάχα, πως η οργάνωσή μας είναι πάρα πολύ αδύνατη να παίξει μόνη της έναν πραχτικά ανεξάρτητο ρόλο στην πάλη που ξεπροβάλλει μπροστά μας. Ταυτόχρονα, σαν καλοί επαναστάτες, δε θέλουμε να μείνουμε στο περιθώριο. Στα 1848, ο Μαρξ και η αδύνατη Κομμουνιστική του οργάνωση μπή- καν στο Δημοκρατικά Κόμμα. Ο Πλεχάνωφ, για να μην κάθεται στο περιθώριο,προσπάθησε να ενώσει την ομάδα του «Απελευθέρωση της Εργασίας» με την ομάδα «Λαϊκή θέληση» (Ναρόντναγια Βόλια), με την οποία είχε σπάσει για ζητήματα αρχών, μόλις πέντε χρόνια πριν. Για διαφορετικούς λόγους και σε διαφορετική κατάσταση, ο Λένιν συμβούλεψε το Κομμουνιστικό Κόμμα Αγγλίας να προσχωρήσει στο Εργατικό Κόμμα. Εμείς απ’ την πλευρά μας, είμαστε έτοιμοι να χτίσουμε μια νέα Διεθνή μαζί με το SΑΡ και το 0SΡ. Συμβουλέψαμε τους Εγγλέζους συντρόφους μας να μπουν αμέσως στο ΑΕΚ και μερικοί τους άκουσαν τη συμβουλή μας. Ηταν αυτό συνθηκολόγηση; Καθόλου. Τώρα ενδιαφερόμαστε για την εφαρμογή και την ανάπτυξη της ίδιας πολιτικής και στη Γαλλία.  

13. Δεν έχουμε, ωστόσο, διακηρύξει την αναγκαιότητα χτισίματος νέου κόμματος και νέας Διεθνούς; Αυτό το πρόγραμμα ισχύει ολόκληρο. Αλλά ποτέ δεν υποσχεθήκαμε πως θα καθήσουμε να περιμένουμε με σταυρωμένα τα χέρια, πότε θα σημάνει η ώρα της Τέταρτης Διεθνούς. Εχουμε πάντοτε διακηρύξει πως τα μέσα δημιουργίας της είναι περίπλοκα και με διαφορετικό χαρακτήρα σε διαφορετικές χώρες, όπως ακριβώς συνέβει και με την Τρίτη Διεθνή o σύντροφος Τρότσκυ μας θύμισε εδώ κι ένα χρόνο ιδιαίτερα το γαλλικό παράδειγμα. Εκεί, παρά το σπάσιμο των Μπολσεβίκων απ’ τη Δεύτερη Διεθνή, ολόκληρο το τμήμα της κερδίθηκε απ’ την Τρίτη Διεθνή. Δεν ξέρουμε κανένα νόμο που να αποκλείει την επανάληψη του Συνέδριου της Τουρ (20). Αντίθετα, πολλές απ’ τις συνθήκες που επικρατούν δικαιολογούν μια τέτοια πιθανότητα.  

14. Αλλά σ’ αυτή την περίπτωση το ΣΚΓ δε θα μας δεχτεί. Είναι πολύ πιθανό τα μεγάλα κέντρα ν’αρνηθούν. Αλλά οι τοπικές οργανώσεις, απ’ την άλλη, θα συνταχτούν μαζί μας στο μεγαλύτερο μέρος τους. Μέσα στο κόμμα, η πάλη των τάσεων εξακολουθεί να τραβάει το δρόμο της. Η αριστερή πτέρυγα θα είναι μαζί μας. Οι δεσμοί μας με την αριστερή πτέρυγα θα δυναμώσουν. Κι οι εξελίξεις αυτές καθ’ αυτές φαίνεται να δουλεύουν για την αριστερή πτέρυγα.  

15. Και θα συμφωνήσουμε να διατηρηθεί η πειθαρχία, Για νάμαστε σίγουροι, θα δουλέψουμε στα μέλη και θα διατηρήσουμε την πειθαρχία, θ’ αναπτυχθούμε σε φράξια.  

Και σε αντιστάθμισμα γι’ αυτό, θα βρισκόμαστε σε μόνιμη επαφή με δεκάδες χιλιάδες εργάτες και θάχουμε την ευκαιρία, που είναι ιδιαίτερα απαραίτητη σε μας, να ελέγχουμε τις ιδέες και τα συνθήματά μας καθημερινά, μέσα στη δράση των μαζών.  

16. Αλλά η είσοδος στο ΣΚΓ δε συνεπάγεται και τον κίνδυνο της οπορτουνιστικής προσαρμογής ή του εκφυλισμού; Αναμφίβολα, θάταν όμως αφέλεια να νομίζεις πως με την αυτο-απομόνωση μπορείς να ξεφύγεις απ’ αυτόν τον κίνδυνο. Προς το παρόν η Λίγκα είναι ανεξάρτητη. Δυστυχώς όμως η στάση της απέναντι στην πολιτική του ΣΚΓ περιέχει στοιχεία μιας ανεπίτρεπτης προσαρμογής . Δεν είναι καθόλο αναγκαίο να βρίζουμε τους ηγέτες, αλλά είναι απόλυτα απαραίτητο να δείχνουμε τον κίνδυνο που περικλείει μια τέτοια καθαρά διακοσμητική στάση απέναντι στην «πάλη ενάντια στο φασισμό», όπως αυτή έχει εκφραστεί στις στήλες της «Λε Ποπυλαίρ» (ή της «Ουμανιτέ»). Το προλεταριάτο αντιμετωπίζει ένα θανάσιμο εχθρό, που προετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο και που θα οπλιστεί ως τα δόντια, αν καταστεί αναγκαίο.Η προλεταριακή πρωτοπορία πρέπει ν’αναπτύξει μέσα στις ίδιες της τις γραμμές, καθώς και μέσα στις πλατιές μάζες, μια ακλόνητη αγωνιστική ετοιμότητα, ατσαλένια θέληση, επαναστατικό πνεύμα πειθαρχίας, στρατιωτική επιθετικότητα. Παρελάσεις σε καθορισμένο χρόνο, διαδηλώσεις με την άδεια της αστυνομίας και άλλες αυτού του είδους συμβολικές ενέργειες, οδηγούν μονάχα στην απονέκρωση της οξυδέρκειας και της θέλησης των εργατών.Μια μαχητική οργάνωση είναι εντελώς αναγκαία, ατσαλένια τάγματα είναι αναγκαία, ινστρούχτορες και αξιωματικοί είναι αναγκαίοι. Είναι αναγκαίο να αφοπλίσουμε τον εχθρό, να τον σαρώσουμε απ’ τους δρόμους, να τον κατατρομοκρατήσουμε. Είναι επιτακτικό καθήκον της Λίγκας -είτε παραμείνει ανεξάρτητη είτε προσχωρήσει σ’ ένα από τα κόμματα του ενιαίου μετώπου- να εξηγήοε”· στους εργάτες με ειλικρίνια, καθαρότητα και τιμιότητα, τη σοβαρότητα της κατάστασης καθώς και τα καθήκοντα που αυτή επιβάλλει.  

17. Σ’ αυτή την περίπτωση, ποια θα είναι η θέση μας απέναντι στο Κομμουνιστικό Κόμμα; Θα έρθουμε σε στενότερη επαφή μαζί του, όσο ποτέ άλλοτε μέσα απ’ το ενιαίο μέτωπο. Πρέπει νάχουμε καλά μέσα στο μυαλό μας πως το ΚΚ είναι μονάχα ικανό να διαλύσει το ΣΚΓ μ’ ένα τέτοιο τρόπο, που να μην κερδιθεί τίποτα γιο την επανάσταση. Είναι διαβόητη αλήθεια, πως αυτό είναι και το αποτέλεσμα της συνεργασίας του ΚΚ Αγγλίας με το ΑΕΚ. Αλλά, αν επεμβούμε αποτελεσματικά, θα έχουμε μια νέα κι ανεκτίμητη ευκαιρία να επηρεάσουμε τον προλεταριακό πυρήνα του ΚΚ. Και μ’ αυτό τον τρόπο, ίσως προκύψει ένα ισχυρό τμήμα της Τέταρτης Διεθνούς.  

18. Αλλά το προλεταριακό κόμμα πρέπει να είναι ανεξάρτητο. Εντελώς σωστά. Η Λίγκα όμως δεν είναι ακόμα ένα κόμμα.Είναι έμβρυο κι ένα έμβρυο χρειάζεται προστασία και τροφή για ν’αναπτυχθεί.  

19. Αλλά, αν…και τότε…κι αν; Είναι αδύνατο να προβλέψουμε το κάθετι και να προετοιμαστούμε για το κάθετι. Πρέπει να κατανοήσουμε καθαρά την κατάσταση, να καθορίσουμε τα καθήκοντα και να προχωρήσουμε στην εκπλήρωσή τους. Σε έξι μήνες μπορούμε να χάσουμε για πάντα την ευκαιρία που μας προσφέρεται τώρα. Πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα με βραχυπρόθεσμη προοπτική.  

 Τελειώνοντας: το Κοράνι λέει πως το βουνό έρχεται στον προφήτη. Ο Μαρξισμός συμβουλεύει τον προφήτη να πάει στο βουνό.  

Λ. ΤΡΟΤΣΚΥ  

Ιούλης 1934  

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ  

1. Τον Ιούνιο του 1934, o Λέων Τρότσκι προτείνε τη «Γαλλική στροφή» στο SFIO. Οι ηγέτες της Κομμουνιστικής Λίγκας (γαλλικό τμήμα της Διεθνούς Αριστερούς Αντιπολίτευσης) ήταν διχασμένοι σχετικά με το θέμα της εισόδου στην SFIO: Ο Raymond Molinier ήταν ο πιο ένθερμος οπαδός της πρότασης του Τρότσκι, ενώ ο Pierre Naville αντιτάχθηκε σε αυτή ενώ ο Pierre Frank παρέμεινε στη μέση. Η Λίγκα τελικά ψήφισε για μπει στο SFIO, τον Αύγουστο του 1934, σχηματίζοντας την Μπολσεβίκικη-λενινιστική ομάδα (Groupe Bolchevik-Leniniste, GBL).

20. Το Συνέδριο του Σ.Κ.Γ. συνήλθε στην Τουρ, όπου η πλειοψηφία των αντιπροσώπων ψήφισε υπέρ της προσχώρησης στην Τρίτη Διεθνή κι έτσι γεννήθηκε το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Η μειοψηφία των αντιπροσώπων, με ηγέτες τους Λεόν Μπλουμ και Πωλ Φωρ, έσπασε και συνέχισε να δρα σαν Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.  

 

Η ΛΙΓΚΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗ ΜΕ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΑΜΠΗ

Για μερικά χρόνια το πιο μαχητικό σύνθημα δράσης της Λίγκας ήταν το «Ενιαίο Μέτωπο». Αυτό το σύνθημα ήταν χωρίς καμιά αμφιβολία, παρά τον αφηρημένο του χαρακτήρα για δυο ή τρία χρόνια, το κλειδί της κατάστασης στη Γερμανία και μετά στη Γαλλία. Έπρεπε πρώτα να προηγηθούν η ήττα του Γερμανικού προλεταριάτου, η Αυστριακή καταστροφή κι η ανάπτυξη του φασισμού στη Γαλλία και σ’ άλλες χώρες, προτού η γραφειοκρατία της Κομιντέρν κάνει μια ριζική στροφή πάνω στο ζήτημα του ενιαίου μετώπου. Τα παραδείγματα των προηγούμενων στροφών έχουν μόνο”αποδείξει σ’ όλους μας πάρα πολύ καλά, πως χωρίς την κριτική επανεκτίμηση της παλιάς θέσης και θεωρητική θεμελίωση της νέας, μια στροφή, ακόμα και τυπικά προοδευτικής, δε δίνει καμιά απολύτως εγγύηση για μια σωστή πολιτική. Αντίθετα, φέρνει αναπόφευκτα μια αλυσίδα νέων ταλαντεύσεων και λαθών. Τα εύγλωττα σημάδια των νέων κινδύνων ήδη υπάρχουν: οι. τελεσιγραφιστές γίνονται οπορτουνιστές. Γι’ αυτό το λόγο ολόκληρη η πάλη μας μεταφέρεται από μόνη της σ’ ένα νέο, ανώτερο επίπεδο.  

Η Σοσιαλδημοκρατία, απ’ την πλευρά της, καλπάζει στο μονοπάτι του ενιαίου μετώπου με σκοπό να συντρίψει το επαναστατικό της κεφάλι. Η πάλη ενάντια στη ρεφορμιστική γραφειοκρατία στο πεδίο του ενιαίου μετώπου, πρέπει να διεξαχθεί όσο πιο αθόρυβα γίνεται, αλλά μ’ ένα πολύ πιο συστηματικό και συγκεκριμένο τρόπο, παρά ποτέ άλλοτε.  

Και οι δυο γραφειοκρατίες ενώνονται απ’ το κοινό συμφέρον τους ενάντια στην αυξανόμενη αντιπολίτευση, που εκφράζει ή προσπαθεί να εκφράσει τα καθήκοντα της στιγμής. Απ’ την, άλλη και οι δυο γραφειοκρατίες αντιτίθενται εχθρικά η μια στην άλλη σ’ ένα ανταγωνισμό πιο οξύ όσο ποτέ άλλοτε. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο μπορεί κανείς να διακρίνει στην πολιτική και των δυο γραφειοκρατιών: τις συνομωσίες εναντίον όλων εκείνων που επιδιώκουν να καταπατήσουν την κυριαρχία τους και το φόβο της καθεμιάς τους μήπως γίνει θύμα του σύμμαχου. Το αποτέλεσμα αυτών είναι η προθυμία να διαλύσουν το ενιαίο μέτωπο οποιαδήποτε στιγμή.  

Η Μαρξιστική ανάλυση, η κριτική των Μπολσεβίκων-Λενινιστών, μιλούσε, μόλις λίγο καιρό πριν απ’ τα διδάγματα των γεγονότων, για την ενιαιομετωπική πολιτική. Τώρα στη Γαλλία έχει προστεθεί ένας ισχυρός παράγοντας αυτός καθ’ αυτός, η ενεργητική πίεση των ίδιων των μαζών. Αυτός ο παράγοντας είναι τώρα αποφασιστικός. Εκφράζεται άμεσα στις μαχητικές διαδηλώσεις στους δρόμους κι έμμεσα στην πολιτική στροφή και των δύο μηχανισμών. Αυτό είναι ένα τεράστιο βήμα μπροστά. Αλλά επειδή ακριβώς το βήμα είναι τεράστιο, αλλάζει την πολιτική κατάσταση από την κορυφή ως τη βάση.  

Μόλις χθες το σύνθημα του ενιαίου μετώπου μονοπωλούνταν απ’ τους Μπολσεβίκους-Λενινιστές. Σήμερα δεν έχουμε στα χέρια μας αυτό το μονοπώλιο. Το σύνθημα έχει γίνει κοινή ιδιοκτησία. Εκφράζει το βαθύ, παθιασμένο, αλλά πολιτικά πολύ νεφελώδη πόθο των μαζών να αντικρούσουν την πορεία ανόδου της αντίδρασης με τις ενωμένες δυνάμεις όλων των καταπιεζομένων. Η ύπαρξη αυτού του πόθου διαμορφώνει τον πιο σημαντικό όρο, αν όχι της άμεσα επαναστατικής κατάστασης, τουλάχιστον της προεπαναστατικής. Αλλά δυστυχώς οι οργανώσεις που υπάρχουν, βλέπουν ελάχιστα τις πραγματικές αλλαγές στη διάθεση των εργατικών μαζών. Το πρώτο και κύριο καθήκον μιας επαναστατικής οργάνωσης ιδίως σε μια κρίσιμη περίοδο σαν τη σημερινή, όπου η συνείδηση των μαζών αλλάζει κυριολεκτικά καθημερινά, είναι να ‘χει το αυτί της στημένο στο μέσο εργάτη, στο εργοστάσιο, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο καφενείο, στο σπίτι, για να μαθαίνει πώς βλέπει την κατάσταση, σε τι ελπίζει, σε τι πιστεύει, ν’ ακούει προσεχτικά ένα τέτοιο εργάτη. Προς το παρόν, μπορεί κανείς να κρίνει το βάθος και την οξύτητα της στροφής στην συνείδηση των μαζών, πάνω απ’ όλα απ’ την ευνοϊκή τους έκφραση, ειδικά απ’ τα γεγονότα που συμβαίνουν μέσα και στα δυο κόμματα (αποκρυστάλλωση μιας αριστερής πτέρυγας στην Σοσιαλδημοκρατία, η διάσπαση του Σαίν-Ντενί, η στροφή και των δύο κομμάτων προς το ενιαίο μέτωπο κλπ.). Ο χαραχτήρας ωστόσο τέτοιων συμπτωματικών εκφράσεων είναι βέβαια καθυστερημένος και διαστρεβλωμένος παρ’ όλα όμως αυτά, βγαίνουν τα παρακάτω συμπεράσματα: 1) Οι εργάτες δεν αντιλαμβάνονται μόνο τον κίνδυνο, αλλά βλέπουν επίσης και την δυνατότητα αντίστασης. 2) Βλέπουν την σωτηρία τους στο ενιαίο μέτωπο. 3) Ακόμα και με μια μισοσωστή πολιτική που ατσαλώνει την αυτοπεποίθηση των εργατών, η ενεργητική άμυνα μπορεί σύντομα να μεταβληθεί σε μια γενική επίθεση.  

Το καθήκον των Μπολσεβίκων-Λενινιστών δεν είναι τώρα η επανάληψη αφηρημένων φόρμουλων πάνω στο ενιαίο μέτωπο (εργατικές συμμαχίες κτλ), αλλά ο σχηματισμός καθορισμένων συνθημάτων, συγκεκριμένης δράσης και χάραξη των προοπτικών της πάλης, πάνω στη βάση της πολιτικής του μαζικού ενιαίου μετώπου. Είναι αμυντικό καθήκον να φτιαχτούν Σοβιέτ και να επισπευτεί ο μετασχηματισμός τους σε όργανα πάλης για την κατάληψη της εξουσίας Το καθήκον της Λίγκας, σύμφωνα με την σημερινή κατάσταση, δεν μικραίνει, αλλά αντίθετα, μεγαλώνει, ανεβαίνει σ’ ένα άλλο επίπεδο και παίρνει έναν άλλο χαραχτήρα. Το να μην το καταλαβαίνεις αυτό και ν’ ασχολείσαι με κείνο πούχει ήδη γίνει μάθημα Θα σήμαινε μονάχα πως χάνεις το παιχνίδι.  

Αποφασιστικής σημασίας για την τύχη της Λίγκας θα ‘ναι από δω και πέρα η σχέση της με το ενιαίο μέτωπο, όχι σαν ένα αφηρημένο σύνθημα, αλλά σαν μια ζωντανή πραγματικότητα της μαζικής πάλης. Η νέα κατάσταση εκφράζεται πιο καθαρά στο παράδειγμα του Σαίν-Ντενί. Μόλις χθες, ο Ντοριό (21) ήταν ο ηγέτης της πάλης για το ενιαίο μέτωπο, που με τον δικό του τρόπο το έκανε πραγματικότητα στο Σαίν- Ντενί. Αύριο, στην περίπτωση που θα γίνει μια συμφωνία μεταξύ των δύο γραφειοκρατιών, οι μάζες θα δουν στον Ντοριό ένα εμπόδιο, έναν διασπαστή, ένα σαμποτέρ του ενιαίου μετώπου. Η Σταλινική γραφειοκρατία ή θα πείσει το Σαιν-Ντενί να ξαναγυρίσει στις γραμμές του παλιού του κόμματος (με ή χωρίς τον Ντοριό), ή θα συντρίψει το Σαίν-Ντενί.  

Η πολιτική της Λίγκας δεν εξαντλείται φυσικά με την αφηρημένη ιδέα του ενιαίου μετώπου και γι’ αυτό τον λόγο η πορεία των Μπολσεβίκων-Λενινιστών -ιστορικά ιδωμένη- δεν μπορεί να εξανεμιστεί απ’ την συμφωνία των δυο γραφειοκρατιών. Αν η Λίγκα, ωστόσο, παραμείνει παθητική, ανίκανη να προσαρμοστεί θαρραλέα και γρήγορα στη νέα κατάσταση, τότε μπορεί να βρεθεί για μια μεγάλη περίοδο στο κενό.  

Μπορεί κάποιος ν’ αντιτείνει: το ενιαίο μέτωπο προϋποθέτει την συμμετοχή όλων των προλεταριακών ομάδων και οργανώσεων, συνεπώς και την συμμετοχή του Σαίν-Ντενί, όπως και εκείνη της Λίγκας. Αυτή όμως η αντίρρηση είναι τυπικής σημασίας, αποφασιστική σημασία έχει μονάχα ο συσχετισμός των δυνάμεων. Αν η Λίγκα είχε σταθεί ικανή τον κατάλληλο καιρό να ριζώσει βαθύτερα στις μάζες, αν το Σαίν-Ντενί είχε προσχωρήσει στην Λίγκα, αν…κλπ, τότε θα υπήρχε μια τρίτη δύναμη παράλληλα με τις δύο γραφειοκρατίες, που η συμμετοχή τους στο ενιαίο μέτωπο θα γίνονταν αναγκαστική απ’ την ίδια την κατάσταση. Στο πεδίο του ενιαίου μετώπου, αυτή η τρίτη δύναμη θα γίνονταν η αποφασιστική. Αλλά δεν είναι αυτή η κατάσταση. Η Λίγκα είναι οργανωτικά αδύνατη, το Σαίν-Ντενί και άλλες ομάδες είναι πολιτικά εξαιρετικά αδύνατες. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο όλες τους, συμπεριλαμβανομένης και της Λίγκας, απειλούνται απ’ τον κίνδυνο να μείνουν στην πραγματικότητα έξω απ’ το ενιαίο μέτωπο, παρά το γεγονός πως η Λίγκα έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα, γιατί το ‘χε προτείνει.  

Αν η Λίγκα μείνει απ’ έξω και συγκεντρώσει τις προσπάθειες της στην κριτική απ’ τα έξω, διακινδυνεύει να προκαλέσει την αγανάχτηση των εργατών αντί την προσοχή τους. Ας ανακεφαλαιώσουμε για μια ακόμα φορά: οι μάζες βλέπουν τώρα σαν το μόνο μέσο της σωτηρίας τους την ενότητα των γραμμών τους. Καθένα που μένει έξω απ’ τις κοινές γραμμές, καθένα που κάνει κριτική απ’ το περιθώριο, οι μάζες τον βλέπουν σαν ένα εμπόδιο. Το να μην παίρνουμε αυτό υπ’ όψη μας και στο τέλος-τέλος, να μην παίρνουμε υπ’ όψη μας την υγιή διάθεση των μαζών για προβληματισμό, αλλά να δουλεύουμε ενάντια του, είναι θανατηφόρο. Με την άνοδο ενός κινήματος, το καθήκον των Μαρξιστών είναι, να φέρνουν την αναγκαία καθαρότητα σκέψης και μεθόδου, υποστηριζόμενοι από το κύμα.  

Η Λίγκα πρέπει να καταλάβει μια οργανική θέση μέσα στις γραμμές του ενιαίου μετώπου. Είναι πάρα πολύ αδύνατη για να καταλάβει μια ανεξάρτητη θέση. Γι αυτό ακριβώς και πρέπει αμέσως να καταλάβει μια θέση σ’ ένα απ’ τα δύο κόμματα που έχουν διαπραγματευτεί» την συμφωνία. Για μας δεν υπάρχει καμιά διαφορά αρχών ανάμεσα στα δύο κόμματα, ή σχεδόν καμία. Πραχτικά, ωστόσο, μόνο η είσοδος στο Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα είναι δυνατή.  

Τι; Αμέσως ακούμε έναν καταιγισμό αντιρρήσεων. θα μπει η Λίγκα μέσα στο κόμμα του Λέον Μπλούμ; Θα συνθηκολογήσουμε με τον ρεφορμισμό; Δεν υποστηρίζουμε το χτίσιμο ενός νέου κόμματος; Δεν υποστηρίζουμε την Τέταρτη Διεθνή; Πως λοιπόν θα προσχωρήσουμε στην Δεύτερη; Τι θα πουν οι σταλινικοί; Τι θα πουν οι εργάτες; κτλ κτλ. Όλα αυτά τα επιχειρήματα φαίνονται αδιάσειστα, αλλά στην πραγματικότητα είναι υπερφυσικά, γιατί πηδούν πάνω απ’ την πραγματικότητα. Βασίζονται σ’ εκείνο που θάταν επιθυμητό, και όχι σ’ αυτό που είναι υπαρκτό.  

Φυσικά και είμαστε ενάντια στον ρεφορμισμό στην σημερινή κατάσταση πιο αδιάλλακτα παρά ποτέ. Αλλά πρέπει να ξέρεις πως να έρθεις κοντύτερα στον στόχο σου, μέσα στην δοσμένη, συγκεκριμένη κατάσταση. Το να αρνηθείς τις αρχές σου ή να εγκαταλείψεις την πάλη γι αυτές, έστω και «προσωρινά», θα ‘ταν ανοιχτή προδοσία. Αλλά το να φέρνεις σε αναλογία τις μέθοδες της πάλης με την κατάσταση και με τις δυνάμεις μας, είναι μια στοιχειώδης απαίτηση του ρεαλισμού. Ο Μπολσεβικισμός εκπροσωπούμενος από την Λενινιστική ηγεσία, δεν πρόδωσε και δεν αρνήθηκε τον εαυτό του, όταν στα 1905-6 αναγκάστηκε, κάτω από την πίεση των μαζών που ποθούσαν την ενότητα, να συνασπιστεί με τους Μενσεβίκους. Αυτός ο συνασπισμός, οδήγησε προοδευτικά σε μια νέα διάσταση. Αλλά ο Λένιν στα 1910, κάτω απ’ την συναισθηματική πίεση των ίδιων των γραμμών του, αναγκάστηκε να αναλάβει μια προσπάθεια για ενότητα, που σε δύο χρόνια οδήγησε στην τελική διάσπαση. Η αδιαλλαξία στις αρχές δεν έχει τίποτα απολύτως το κοινό με την σεχταριστική αποστέωση, που περνάει απαρατήρητες τις αλλαγές στην κατάσταση και στην διάθεση των μαζών. Απ’ τη θέση πως το προλεταριακό κόμμα πρέπει πάση θυσία να ‘ναι ανεξάρτητο, οι Εγγλέζοι σύντροφοι έβγαλαν το συμπέρασμα πως ήταν ανεπίτρεπτο να μπουν στο Α.Ε.Κ. Αλίμονο! Το μόνο που ξέχασαν ήταν πως βρίσκονταν μακριά απ’ το να ‘ναι ένα κόμμα, αλλά πως ήταν μόνο μια προπαγανδιστική ομάδα, πως ένα κόμμα δεν πέφτει απ’ τον ουρανό, πως μια προπαγανδιστική ομάδα πρέπει να περάσει μέσα από μια περίοδο εμβρυακής ύπαρξης, προτού μπορέσει να γίνει ένα κόμμα. Χωρίς καμία απολύτως αμφιβολία, οι Εγγλέζοι σύντροφοι μας (η πλειοψηφία) πληρώνουν ακριβά για τα λάθη στην προοπτική τους, και εμείς μαζί μ’ αυτούς. Αν ξαναθυμηθούμε τα παρακάτω: εκείνο τον καιρό δεν κατακρίναμε την ομάδα Βάλτσερ και Σία γιατί μπήκαν στο S.Α.Ρ., αλλά το κάναμε γιατί υπόστειλαν την σημαία του Μαρξισμού. Εμείς δεν θα το κάνουμε αυτό.  

Η Λίγκα, φυσικά, δεν μπορεί να μπει στο Σοσιαλιστικό Κόμμα αλλιώς παρά σαν μια Μπολσεβίκικη-Λενινιστική φράξια, θα κρατήσουμε την «Αλήθεια», που θα μετατραπεί σ’ ένα φραξιονιστικό όργανο με τα ίδια δικαιώματα της «Σοσιαλιστικής Δράσης», κτλ. Όταν τεθεί ανοιχτά το ζήτημα της αποδοχής, η Λίγκα θα πει: «Οι απόψεις μας έχουν εντελώς δικαιωθεί. Το ενιαίο μέτωπο μπαίνει σε κίνηση πάνω στις σιδηροτροχιές των μαζών, θέλουμε να συμμετάσχουμε δραστήρια σ’ αυτό. Η μόνη πιθανότητα που έχει η οργάνωσή μας κάτω απ’ τις δοσμένες συνθήκες για να συμμετάσχει στο μαζικό ενιαίο μέτωπο, είναι μπαίνοντας στο Σοσιαλιστικό κόμμα. Σήμερα, όπως και πρώτα, θεωρούμε πως είναι περισσότερο αναγκαίο παρά ποτέ να αγωνιστούμε για τις αρχές του Μπολσεβικισμού, για τη δημιουργία ενός αληθινά επαναστατικού κόμματος της προλεταριακής πρωτοπορίας και την Τέταρτη Διεθνή. Ελπίζουμε πως θα πείσουμε την πλειονότητα των Σοσιαλιστών όπως και των Κομμουνιστών εργατών γι’ αυτό. θα αφοσιωθούμε στο σκοπό αυτού του καθήκοντος μέσα στα πλαίσια του κόμματος υποτασσόμενοι στην πειθαρχία του και στη διαφύλαξη της ενότητας στη δράση».  

Οι Σταλινικοί, φυσικά, θα επιτεθούν ουρλιάζοντας λυσσασμένα ή θα επιχειρήσουν να επιτεθούν. Αλλά, κατ’ αρχήν κι οι ίδιοι έχουν κάνει μια απότομη στροφή, μπαίνοντας σ’ ένα μπλοκ με τους «σοσιαλφασίστες». Δεύτερο, στην καμπάνια ενάντιά μας θα συναντήσουν την αγανάχτηση των Σοσιαλιστών εργατών. Τρίτο κι αυτό είναι και το σπουδαιότερο, το ζήτημα δεν είναι τι θα πουν οι Σταλινικοί, αλλά το πώς θα κατορθώσει η Λίγκα να γίνει μια σοβαρή δύναμη μέσα στο εργατικό κίνημα. Αν καταφέρει, με την είσοδο στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και κερδίσει μέσα σ’ ένα χρόνο η και έξι ακόμα μήνες (όλα τα προτσές σήμερα εξελίσσονται πολύ γρήγορα) στη σημαία της, μερικές χιλιάδες εργάτες δε θα ενδιαφέρει κανένα να θυμάται την καμιόνια των Σταλινικών.  

Αρκετοί σύντροφοι κι εγώ ανάμεσα τους, κατηγόρησαν την ηγεσία της Λίγκας και της «Αλήθειας» για ανεπάρκεια στην πάλη ενάντια στη Σοσιαλδημοκρατική ηγεσία. Στην πρώτη ματιά ίσως φανεί πως υπάρχει μια ασυμβίβαστη αντίφαση ανάμεσα σ’ αυτή την κριτική, που παραμένει ακέραια και σήμερα και στην πρόταση για την είσοδο στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι αυτό το ζήτημα μας. Το να υπάρχεις σαν μια ανεξάρτητη οργάνωση και γι’ αυτό να μην οριοθετείσαι απόλυτα απ’ τους Σοσιαλδημοκράτες, σημαίνει πως κινδυνεύεις να γίνεις παράρτημα της Σοσιαλδημοκρατίας. Το να μπεις ανοιχτά (κάτω απ’ τις δοσμένες συγκεκριμένες συνθήκες) μέσα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα για να διεξάγεις μια αδυσώπητη πάλη ενάντια στη ρεφορμιστική ηγεσία, σημαίνει ότι δρας επαναστατικά. Η κριτική εξέταση της πολιτικής των Μπλουμ και Σια πρέπει και στις δυο περιπτώσεις να ‘ναι η ίδια.  

Μπορεί κανείς να φέρει άλλη μια ακόμα αντίρρηση: Γιατί αρχίζουμε με το Σοσιαλιστικό Κόμμα; Δε θα ήταν πιο σωστό να πάμε πρώτα στο Κομμουνιστικό Κόμμα; Σε καμιά απολύτως περίπτωση αυτή η ερώτηση δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο σοβαρών διαφωνιών. Είναι ξεκάθαρο πως η έκκληση στους Σταλινικούς μπορεί νάχει μονάχα το χαρακτήρα μιας απόδειξης. Είναι αναγκαίο; Είναι πιθανό πως αυτό θα ήταν χρήσιμο σε σχέση μ’ ένα ορισμένο τμήμα των Κομμουνιστών εργατών. Η δήλωση τότε της Λίγκας θα μπορούσε νάχει το ακόλουθο περιεχόμενο: «Έχουμε αγωνιστεί ενάντια στη θεωρία του σοσιαλ-φασισμού, υπέρ του ενιαίου μετώπου, κ.λ.π. Τα τελευταία βήματα του κόμματος αποδείχνουν μια συγκεκριμένη στροφή προς αυτή την κατεύθυνση. Γι’ αυτό το λόγο είμαστε έτοιμοι να κάνουμε μια τίμια προσπάθεια για να δουλέψουμε μέσα στο κόμμα, κάτω Φυσικά από συνθήκες που θα μας επιτρέπουν να παλεύουμε για τις ιδέες μας, πάνω στη βάση της κομματικής δημοκρατίας». Μετά την αναπόφευκτη άρνηση, η Λίγκα θα μπορούσε να στραφεί στο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αν η ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος αρνούνταν να δεχτεί τη Λίγκα (κι αυτό είναι πολύ πιθανό), τότε θ’ ανοίγονταν μπροστά μας ένα πλατύ πεδίο, ανάμεσα στα χαμηλότερα στρώματα του κόμματος, για την πάλη μας ενάντια στην ηγεσία. Σ’ αυτή την περίπτωση, η Λίγκα θα είχε, χωρίς καμιά αμφιβολία, στη συμπάθεια των Σοσιαλιστών εργατών.  

Η Λίγκα βρίσκεται αντίκρυ στην πιο σοβαρή καμπή ολόκληρης της ιστορίας της. Η επιτυχία σ’ αυτή την καμπή μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο με τόλμη, γρηγοράδα και ομοθυμία. Χάσιμο χρόνου, ατελείωτες συζητήσεις κι εσωτερική διαμάχη θα σήμαιναν καταστροφή.  

Πρέπει πρώτα η Κεντρική Επιτροπή, αρχίζοντας απ’ το Πολιτικό Γραφείο, να σταθεροποιήσει τη θέση της, χέρι με χέρι φυσικά με τη Διεθνή Γραμματεία. Τα μέλη μετά του Πολιτικού Γραφείου πρέπει να προετοιμάσουν τη γνώμη των μελών. Γιατί, εξαιτίας της εξαιρετικής σπουδαιότητας του ζητήματος θα ήταν αναγκαίο να συγκληθεί μια συνδιάσκεψη για να παρθεί η τελική απόφαση. Μπροστά στη γρήγορη τροπή που έχουν τα γεγονότα, η συνδιάσκεψη δε θάπρεπε να συγκληθεί αργότερα απ’ τα μέσα του Ιούλη, για παράδειγμα στις. 14 του Ιούλη. Μόνο παρακολουθώντας αυτό το ρυθμό στις πράξεις και το χαρακτήρα της στροφής αυτής καθ’ αυτής μπορείς σταθερά να υπολογίζεις όχι μόνο πως η Λίγκα δε θα τρέχει πίσω απ’ τα γεγονότα, αλλά και πως θα κάνει μεγάλα βήματα μπροστά στο δρόμο για το χτίσιμο ενός πραγματικά επαναστατικού κόμματος του προλεταριάτου και στο δρόμο για το χτίσιμο της Τέταρτης Διεθνούς.  

Λ. ΤΡΟΤΣΚΥ  

Ιούλης 1934  

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ  

21. Ζακ Ντοριό (1898—1945) ηγέτης του Γαλλικού Κ.Κ. και δήμαρχος του Σαιν Ντενί, ριζοσπαστικού βιομηχανικού προαστίου, που έγινε υπερασπιστής του ενιαίου μετώπου ενάντια στο φασισμό, νωρίς το 1934” προτού το υιοθετήσει η Μόσχα. Όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα αρνήθηκε να συζητήσει τις προτάσεις του, τις έκανε δημόσια γνωστές. Παραιτήθηκε απ’ το αξίωμα του δημάρχου, αλλά επανεκλέχτηκε σ’ αυτό. Διαγράφτηκε απ’ το Κομμουνιστικό Κόμμα τον Ιούνη, όταν αρνήθηκε να πάει στη Μόσχα για «συζητήσεις», αλλά συνέχισε νάχει την υποστήριξη της μεγάλης οργάνωσης του Κομμουνιστικού Κόμματος στο Σαιν-Ντενί. Για λίγο καιρό συνδέθηκε με τα κεντριστικά στοιχεία του Ι.Α.G. Μετά τράβηξε προς τα δεξιά κι έφτιαξε ένα φασιστικό κόμμα στα 1935  

  

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ Σ.Κ.Γ. (Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας)

Η κρίση του δημοκρατικού καθεστώτος της μπουρζουαζίας αναγκαστικά σημαίνει επίσης και κρίση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Η αλληλεξάρτηση αυτή πρέπει να μελετηθεί και ν’ αναλυθεί βαθιά. Το πέρασμα της μπουρζουαζίας απ’ το κοινοβουλευτικό στο βοναπαρτιστικό καθεστώς δεν αποκλείει ακόμα την Σοσιαλδημοκρατία απ’ το νόμιμο συσχετισμό των δυνάμεων, που πάνω του στηρίζεται η κυβέρνηση του κεφαλαίου. Όπως είναι γνωστό, ο Σλάιχερ στον καιρό του ζήτησε την υποστήριξη των συνδικάτων. Ο Ντουμέργκ, χρησιμοποιώντας τον Μαρκιέ του, διαπραγματεύεται φυσικά με τον Ζουώ και Σία. Ο Λανγκερόν, με μια λευκή μπακέτα στο χέρι, δείχνει το δρόμο και στους φασίστες και στους Σοσιαλιστές. Στο βαθμό που το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει επίγνωση της εξάρτησης της Βοναπαρτιστικής ισορροπίας απ’ την ίδια του την ύπαρξη, άλλο τόσο βασίζεται κι αυτό επίσης, στο βαθμό βέβαια που η ηγεσία του εξακολουθεί να είναι η ίδια, πάνω σ’ αυτή την ισορροπία. Τίθεται ενάντια των επαναστατικών μεθόδων πάλης. Κηρύττει τη σχεδόν Τολστοϊκή θεωρία του «Μην αντιστέκεσαι στο κακό με τη βία». Μόνο, που αυτή η πολιτική είναι τόσο ασταθής όσο ακριβώς και το ίδιο το Βοναπαρτιστικό καθεστώς, που με τη βοήθειά του η μπουρζουαζία προσπαθεί να προφυλαχτεί από πιο ριζοσπαστικές λύσεις.  

Η ουσία του δημοκρατικού καθεστώτος, όπως είναι γνωστό, συνίσταται στο ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να λεει και να γράφει ότι θέλει, αφήνοντας όμως την τελευταία λέξη για όλα τα σημαντικά ζητήματα στους μεγάλους ιδιοκτήτες. Το αποτέλεσμα αυτό επιτυγχάνεται μέσα από ένα περίπλοκο σύστημα μερικών παραχωρήσεων («μεταρρυθμίσεις»), αυταπατών, διαφθοράς, απάτης κι εκφοβισμού. Όταν έχει πια εξαντληθεί η οικονομική δυνατότητα για μερικές παραχωρήσεις («μεταρρυθμίσεις»), η Σοσιαλδημοκρατία τότε παύει να είναι το «κύριο πολιτικό στήριγμα της μπουρζουαζίας». Αυτό σημαίνει πως το κεφάλαιο δεν μπορεί πια άλλο να στέκεται πάνω στην εξημερωμένη «κοινή γνώμη» χρειάζεται ένα (Βοναπαρτιστικό) κρατικό μηχανισμό ανεξάρτητο απ’ τις μάζες.  

Παράλληλα μ’ αυτή τη μεταβολή στο κρατικό σύστημα, πραγματοποιούνται σημαντικές μεταβολές και. μέσα στη Σοσιαλδημοκρατία. Με την παρακμή της εποχής του ρεφορμισμού (ειδικά κατά τη μεταπολεμική δεκαετία), το εσωτερικό καθεστώς της Σοσιαλδημοκρατίας είναι μια αναπαραγωγή του καθεστώτος της αστικής δημοκρατίας: κάθε μέλος του κόμματος μπορεί να λεει και να σκέφτεται ότι θέλει, αλλά οι αποφάσεις παίρνονται απ’ τις κορφές του μηχανισμού, που είναι στενά δεμένος με το κράτος. Στο βαθμό που η μπουρζουαζία χάνει τη δυνατότητα διακυβέρνησης με την υποστήριξη της κοινής γνώμης των εκμεταλλευομένων, οι Σοσιαλδημοκράτες ηγέτες χάνουν κι αυτοί τη δυνατότητα να κατευθύνουν την κοινή γνώμη του ίδιου του κόμματος. Οι ρεφορμιστές, όμως, ηγέτες αντίθετα απ’ τους ηγέτες της μπουρζουαζίας, δε διαθέτουν ένα καταναγκαστικό μηχανισμό. Στο βαθμό συνεπώς που η κοινοβουλευτική δημοκρατία φθίνει, η εσωτερική δημοκρατία του Σοσιαλιστικού Κόμματος γίνεται, αντίθετα, όλο και περισσότερο πραγματικότητα.  

Η κρίση του δημοκρατικού και η κρίση του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος αναπτύσσονται παράλληλα, αλλά με αντίθετες φορές. Ενώ το καθεστώς βαδίζει προς το φασισμό μέσα απ’ το στάδιο του Βοναπαρτισμού, το Σοσιαλιστικό Κόμμα κατευθύνεται σε μια πάλη ζωής και θανάτου με το φασισμό, μέσα από μια νόμιμη, σχεδόν κοινοβουλευτική αντιπολίτευση στο Βοναπαρτιστικό κράτος. Η κατανόηση αυτής της διαλεκτικής των αμοιβαίων σχέσεων του αστικού καθεστώτος και της Σοσιαλδημοκρατίας είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη χάραξη μιας σωστής επαναστατικής πολιτικής κι αυτό είναι ακριβώς και το ζήτημα που πάνω του οι Σταλινικοί σπάνε τα μούτρα τους.  

Στο Βοναπαρτιστικό στάδιο, μέσα από το οποίο περνά σήμερα η Γαλλία, οι ηγέτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος προσπαθούν μ’ όλη τους τη δύναμη να μείνουν μέσα στα όρια της (Βοναπαρτιστικής) νομιμότητας . Δεν εγκαταλείπουν την ελπίδα πως η βελτίωση της οικονομικής συγκυρίας μαζί με άλλες ευνοϊκές περιστάσεις, θα οδηγήσουν στην παλινόρθωση του κοινοβουλευτικού καθεστώτος. Μα η ίδια η πείρο της Ιταλίας, της Γερμανίας και της Αυστρίας τους αναγκάζει να στηριχτούν πάνω στην άλλη, τη λιγότερο δελεαστική προοπτική, που θα ήθελαν να εξασφαλιστούν ενάντιά της. Φοβούνται να απαγκιστρωθούν απ’ τις μάζες που απαιτούν πάλη ενάντια στο φασισμό και που περιμένουν καθοδήγηση. Έτσι ο Σοσιαλιστικός μηχανισμός αγκιστρώνεται στη μέγγενη μιας βίαιης αντίθεσης. Απ’ τη μια προχωρά στην πάλη του ενάντια στη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών, φτάνοντας μέχρι το σημείο να κηρύττει τη θεωρία του Τολστοϊσμού: «Η βία γεννάει μόνο τη βία. Ενάντια στις σιδερένιες γροθιές και στα μπιστόλια πρέπει ν’ αντιτάξουμε… και σοφία». Απ’ την άλλη μιλάει για τη δικτατορία του προλεταριάτου, για Γενική Απεργία, κ.λ.π. και καταφεύγει στο δρόμο της πολιτικής του ενιαίου μετώπου. Ταυτόχρονα στον ίδιο μηχανισμό πραγματοποιείται μια διαστρωμάτωση. Οι «Αριστεροί» απαιτούν μια ακόμα μεγαλύτερη δημοσιότητα. Οι επίσημοι ηγέτες αναγκάζονται να πιάσουν με το δεξί τους χέρι τον Ντουμέργκ («νομιμότητα» με κάθε θυσία!) και με το αριστερό τον Μαρσώ Πιβέρ, Ζυστ (22), κ.λ.π. Η αντικειμενική όμως κατάσταση δεν επιτρέπει να διατηρηθεί μια τέτοια ισορροπία. Ας το επαναλάβουμε: η σημερινή κατάσταση του Σοσιαλιστικού Κόμματος είναι πιο ασταθής απ’ ότι το προληπτικό-Βοναπαρτιστικό καθεστώς.  

Δε μπορεί στην πολιτική να υπάρξει πιο καταστροφικά λάθος απ’ ότι να ενεργούμε με προκατασκευασμένες αντιλήψεις νου στηρίζονται στο χθες και στο χθεσινό συσχετισμό των δυνάμεων. Όταν, για παράδειγμα, η ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος υποβιβάζει τα καθήκοντά της στις απαιτήσεις των κοινοβουλευτικών εκλογών, μεταθέτει την πολιτική από το βασίλειο της πραγματικότητας στο βασίλειο των φαντασμάτων. Το «Κοινοβούλιο», η «Κυβέρνηση», οι «εκλογές» δεν έχουν πια σήμερα το περιεχόμενο νου είχαν πριν απ’ την συνθηκολόγηση του κοινοβουλευτικού καθεστώτος, στις 6 του Φλεβάρη. Αυτές καθ’ αυτές οι εκλογές δεν μπορούν να μετατοπίσουν το κέντρο βάρους της δύναμης, γι’ αυτό απαιτείται η μετατόπιση των μαζών προς τ’ αριστερά, μετατόπιση που μπορεί να ακυρώσει εντελώς και να εξαλείψει τα αποτελέσματα της μετατόπισης προς τα δεξιά στις 6 του Φλεβάρη.  

Αλλά ένα ακριβώς παρόμοιο λάθος γίνεται κι από εκείνους τους συντρόφους, που εκτιμώντας το Σοσιαλιστικό Κόμμα, χρησιμοποιούν τις προπαρασκευασμένες φόρμουλες του χθες: «ρεφορμισμός», «Δεύτερη Διεθνής», «πολιτική υποστήριξη της μπουρζουαζίας». Είναι σωστοί αυτοί οι ορισμοί; Και ναι, και όχι. Περισσότερο όχι και ναι. Ο παλιός ορισμός της Σοσιαλδημοκρατίας αντιστοιχεί ακόμα λιγότερο στα γεγονότα απ’ ότι ο ορισμός του σημερινού καθεστώτος σαν «κοινοβουλευτική δημοκρατία». Θάταν ωστόσο λαθεμένο να ισχυριστούμε πως «τίποτε» δεν έχει απομείνει απ’ τον κοινοβουλευτισμό στη Γαλλία. Κάτω από ορισμένες συνθήκες είναι δυνατή, ακόμα και μια προσωρινή υποτροπή στον κοινοβουλευτισμό (όπως ακριβώς και ο άνθρωπος στην επιθανάτια αγωνία του έχει συνήθως μια αναλαμπή συνείδησης). Ωστόσο, η γενική εξέλιξη σαν σύνολο, απομακρύνεται ήδη απ’ τον κοινοβουλευτισμό. Αν υποχρεωνόμαστε να δώσουμε ένα ορισμό του σημερινού Γαλλικού καθεστώτος που να πλησιάζει πιο κοντά στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να πούμε: «ένα προληπτικό-βοναπαρτιστικό καθεστώς, ντυμένο με τα φτωχά κουρέλια του κοινοβουλευτικού καθεστώτος και αιωρούμενο ανάμεσα στο, όχι ακόμα δυνατό, στρατόπεδο του φασιστικού καθεστώτος και στο ανεπαρκές συνειδητό στρατόπεδο του προλεταριακού καθεστώτος». Μόνο ένας τέτοιος διαλεκτικός ορισμός μπορεί να δώσει τη βάση για μια ορθή πολιτική.  

Οι ίδιοι όμως νόμοι της διαλεκτικής σκέψης ισχύουν επίσης και για το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που, όπως έχει ήδη ειπωθεί, μοιράζεται τη μοίρα του δημοκρατικού καθεστώτος, αλλά προς την αντίστροφη μόνο κατεύθυνση. Σ’ αυτό θάπρεπε να προστεθεί πως η εξέλιξη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ως ένα σημαντικό βαθμό, όπως δείχνει η πείρα της Γερμανίας και της Αυστρίας, ξεπερνά σ’ ένα κάποιο σημείο και την εξέλιξη ακόμα του καθεστώτος. Έτσι, η διάσπαση με τους Νέους προηγήθηκε κατά μερικούς μήνες απ’ το πραξικόπημα της 6ης Φλεβάρη, θάταν φυσικά ένα τραγικό λάθος να ισχυριστούμε πως δεν έχει απομείνει «τίποτε» απ’ το ρεφορμισμό και τον πατριωτισμό στο κόμμα, μετά απ’ αυτή τη διάσπαση. Δε θάταν όμως και μικρότερο λάθος να μιλάμε γι «αυτό σαν να πρόκειται για τη Σοσιαλδημοκρατία με το παλιό νόημα του όρου. Η αδυναμία μας να μεταχειριστούμε στο εξής ένα απλό, συνηθισμένο και σταθερό ορισμό, είναι ακριβώς η τέλεια έκφραση του γεγονότος πως αυτό νου έχουμε μπροστά μας είναι ένα κεντριστικό κόμμα, που, εξαιτίας της μακρόχρονης παρατεταμένης εξέλιξης της χώρας, εξακολουθεί να συνενώνει ακόμα ακραίες πολιτικές αντιθέσεις· Πρέπει να είναι κανείς απελπιστικά σχολαστικός για να μη μπορεί να διακρίνει τι συμβαίνει στην πραγματικότητα πίσω απ’ την ταμπέλα «Δεύτερη Διεθνής». Μόνο ένας διαλεκτικός ορισμός του Σοσιαλιστικού Κόμματος, αρχικά δηλαδή, η συγκεκριμένη εκτίμηση της εσωτερικής της δυναμικής, μπορεί να επιτρέψει στους Μπολσεβίκους-Λενινιστές να χαράζουν τη σωστή προοπτική και να υιοθετήσουν μια ενεργητική στάση και όχι μια στάση υπομονής.  

Χωρίς την επαναστατική ώθηση των μαζών, που μπορούν να μετατοπίσουν απότομα προς τ’ αριστερά το πολιτικό κέντρο βάρους ή ακόμα καλύτερα πριν από μια τέτοια ώθηση, η κρατική εξουσία θα εκδηλωθεί πιο ανοιχτά και πιο κτηνώδικα με το στρατιωτικό και αστυνομικό μηχανισμό και ο φασισμός θα γίνει ισχυρότερος και πιο αυθάδης. Παράλληλα μ’ αυτό, οι ανταγωνισμοί μέσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, το ασυμβίβαστο δηλαδή του Τολστοϊκού κηρύγματος «Μην αντιστέκεσαι στο κακό με τη βία» με τα επαναστατικά καθήκοντα που υπαγορεύονται απ’ τον ταξικό εχθρό, θ’ αποκορυφωθούν . Ταυτόχρονα με τη βοναπαρτιστικοποίηση του κράτους και το πλησίασμα του φασιστικού κινδύνου, η πλειοψηφία του κόμματος αναπόφευκτα θα ριζοσπαστικοποιηθεί, η εσωτερική διαφοροποίηση, που δεν είναι ολοκληρωμένη, θα μπει σε μια νέα φάση.  

Οι Μπολσεβίκοι-Λενινιστές έχουν το καθήκον να τα λένε όλα αυτά ανοιχτά. Πάντοτε απόρριπταν τη θεωρία του «σοσιαλφασισμού» και τις τραμπούκικες μέθοδες πολεμικής, στις οποίες η θεωρητική ανικανότητα ενώνεται με το ψέμα και τη συκοφαντία. Δεν έχουν κανένα λόγο να στέκονται με κατεβασμένο το κεφάλι και να λένε το μαύρο άσπρο. Υποστηρίξαμε το ενιαίο μέτωπο τον καιρό που είχε απορριφτεί κι απ’ τους Σταλινικούς κι απ’ τους Σοσιαλιστές. Γι’ αυτό ακριβώς, ακόμα και σήμερα κρατάμε μια κριτική, ρεαλιστική στάση απέναντι στην αφηρημένη «ενότητα». Στην ιστορία του εργατικού κινήματος, η οριοθέτηση είναι συχνά η προϋπόθεση της ενότητα . Για να κάνει το Σ.Κ. το πρώτο βήμα προς το ενιαίο μέτωπο, αναγκάστηκε να σπάσει πρώτα απ’ τους Νέους. λυτό δεν πρέπει να ξεχαστεί ούτε για μια στιγμή. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα μπορεί να διαδραματίσει ένα ηγετικό ρόλο σ’ ένα γνήσιο μαζικό, και μαχητικό ενιαίο μέτωπο, μόνο στην περίπτωση που θα προδιαγράψει καθαρά τα καθήκοντά του και καθαρίσει τις γραμμές του απ’ τη δεξιά πτέρυγα και τους μασκαρεμένους αντιπάλους της επαναστατικής πάλης. Αυτό δεν είναι ένα ζήτημα μιας αφηρημένης «αρχής», αλλά μια σκληρή αναγκαιότητα που απορρέει απ’ την ίδια τη λογική της πάλης. Το πρόβλημα δεν είναι από κείνα που μπορούν να λυθούν μι τίποτα φραστικούς διπλωματικούς ελιγμούς όπως φαντάζεται ο Ζυρόμσκυ, που προσπαθεί να βρει μια φόρμουλα που θα συμβιβάζει το σοσιαλπατριωτισμό με το διεθνισμό. Στη σημερινή φάση, η πορεία της ταξικής πάλης θα συντρίψει αμείλιχτα και θα τσακίσει κάθε υπεκφυγή, απάτη και υποκρισία. Οι εργάτες γενικά και οι Σοσιαλιστές ιδιαίτερα, χρειάζονται την αλήθεια, τη γυμνή αλήθεια και τίποτε άλλο εκτός απ’ την αλήθεια.  

Οι Μπολσεβίκοι-Λενινιστές διατύπωσαν σωστά τι είναι και τι πρόκειται να είναι. Αλλά δε στάθηκαν ικανοί, πρέπει να το ομολογήσουν ανοιχτά, να εκπληρώσουν το καθήκον, που μόνοι τους έθεσαν εδώ χι ένα χρόνο: να εισχωρήσουν πιο βαθιά στις γραμμές των Σοσιαλιστών εργατών, όχι για να τους διδάξουν από καθ’ έδρας, σαν παντογνώστες ειδικοί στη στρατηγική, αλλά για να διδαχτούν χέρι-χέρι μαζί με τους προχωρημένους εργάτες στη βάση της πραγματικής εμπειρίας των μαζών, που θα οδηγήσει αναπόφευκτα το Γαλλικό προλεταριάτο στο δρόμο της επαναστατικής πάλης.  

Ωστόσο, για να φωτιστούν τα καθήκοντα που βρίσκονται μπροστά μας σ’ αυτό το πεδίο, πρέπει κανείς να διερευνήσει την εξέλιξη του δήθεν Κομμουνιστικού Κόμματος.  

Λ. ΤΡΟΤΣΚΙ  

10 Ιούλη 1934  

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ  

22. Μαρσώ Πιβέρ: (1895-1958) της Μαχητικής Σοσιαλιστικής Τάσης του SFΙΟ (Section Française de l’Internationale Ouvrière, Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας) και η οργάνωση της Αριστερής Επαναστατικής ομάδας το 1935. Χρημάτισε βοηθός του Μπλουζ το 1936, αλλά αφού διαλύθηκε η ομάδα του το 1937, έφυγε απ’ το SFΙΟ και μπήκε το 1938 στο (ΡSΟΡ) Σοσιαλιστικό Κόμμα εργατών κι αγροτών. Μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο γύρισε στο SFΙΟ.  

Κλωντ Ζυστ: ήταν ηγέτης της αριστερής τάσης του SFΙΟ, Επιτροπή Σοσιαλιστικής κι Επαναστατικής Δράσης και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του SFΙΟ το 1930 (CΑΡ). Μετά απ’ το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο εντάχθηκε στο Γαλλικό τμήμα της 4ης Διεθνούς.  

    

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ

Η ομάδα μας, μου ανέθεσε να διατυπώσω τα διάφορα γενικά συμπεράσματα που καταλήξαμε, για την ενημέρωση του εσωτερικού Δελτίου της Λίγκας και άλλων ντοκουμέντων .  

1. Οι διαφωνίες μας είναι διαφωνίες αρχών ή αποκλειστικά πραχτικής φύσης; Μ’ αυτή τη γενική μορφή, η ερώτηση τίθεται λαθεμένα. Οι διαφωνίες έχουν προκύψει πάνω σ’ ένα πάρα πολύ σημαντικό ζήτημα ταχτικής, αλλά έχουν όμως διαφορετικές ρίζες στους διάφορους συντρόφους, που πηγάζουν από διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές. Έτσι, για παράδειγμα, υποστηρίζουμε πως οι διαφορές με το σ. Τζωρτζ (στο βαθμό που είναι διαφορές) είναι αποκλειστικά πραχτικού χαρακτήρα και πως θα εξαλειφθούν στην πορεία της εφαρμογής της κοινής πολιτικής. Οι διαφορές με το σ. Π.Ν. (23) είναι διαφορές αρχών.  

2. Ο σ. Τζωρτζ έχει αναμφισβήτητα παρουσιάσει την καλύτερη εισήγηση πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Τα εννιά δέκατα του γράμματός του αποτελούνται από γεγονότα που φωτίζουν την πραγματική κατάσταση κι όχι από γενικές διατυπώσεις που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν το ίδιο καλά και στο Παρίσι και στη Χονολουλού. Νομίζουμε, ωστόσο, πως στο γράμμα του σ. Τζωρτζ υπάρχει ένα σοβαρό λάθος σχετικά με την εκτίμηση της δυναμικής και του ρυθμού της ανάπτυξης. Ο σ. Τζωρτζ, στηριζόμενος πάνω σε μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση του Εθνικού Συμβουλίου του Σ.Κ.Γ., δείχνει πως η πλειοψηφία του Σ.Κ.Γ. είναι ακόμα ρεφορμιστική και πως μόνο στο Παρίσι και στους Νέους Σοσιαλιστές μπορεί να βρεθεί μια σημαντική τάση που κινείται προς τα αριστερά και συνεπώς, πως θα ήταν «πρόωρο» να μπούμε στο Σ.Κ.Γ. Απαντώντας σ’ αυτούς τους ισχυρισμούς, επιθυμούμε να πούμε σύντομα ότι:  

α) Το Παρίσι και οι Νέοι Σοσιαλιστές περνούν σήμερα απ’ το στάδιο εκείνο που οι επαρχίες θα περάσουν αύριο. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να καθοδηγούμαστε Απ’ την κατάσταση που επικρατεί στις επαρχίες.  

β) Ο κομματικός μηχανισμός στις επαρχίες (όπως και στο Παρίσι) είναι ο παλιός, δηλαδή ο ρεφορμιστικός. Ακόμα, ο μηχανισμός αναγκάστηκε να σπάσει με τον Ρενωντέλ και να δεχτεί το ενιαίο μέτωπο με τη Μόσχα. Ο οπορτουνιστικός χαρακτήρας του μηχανισμού του Σ.Κ.Γ. είναι ακριβώς δηλαδή της ίδιας της ανάπτυξης. Ο σ. Τζωρτζ έχει απόλυτο δίκιο όταν λεει πως μπαίνοντας στο κόμμα έξι μέρες πιο νωρίς αυτό θα σήμαινε κακό χειρισμό της κατάστασης. Πρέπει να προσθέσουμε μονάχα πως μπαίνοντας έξι μέρες αργότερα αυτό θα σήμαινε ολοκληρωτική καταστροφή.  

3. Πώς λοιπόν θα προσδιορίσουμε την κατάλληλη στιγμή για την είσοδο και την πιο λογική μορφή αυτής; Με την πολιτική βολιδοσκόπηση και δημιουργώντας πραγματικούς δεσμούς με τους Σοσιαλιστές, συζητώντας πολιτικά ζητήματα μαζί, κ.λ.π.  

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που στραφήκαμε για το χτίσιμο ενός νέου κόμματος. Ένα απ’ τα κύρια καθήκοντα που ανατέθηκαν στη Λίγκα ήταν να δουλέψει μέσα στο Σ.Κ.Γ. Τι κατορθώθηκε στο Παρίσι σ’ αυτό το χρόνο; Τίποτα. Οι σύντροφοι σε βάρος αυτής της δουλειάς δεν απόχτησαν καμιά σχέση ούτε καν προετοιμάστηκαν. Αντίθετα, αντιτάχτηκαν στη δημιουργία μιας φράξιας μέσα στο Σ.Κ.Γ. Αυτό το γεγονός έχει μια εξαιρετική σημασία για την κατανόηση των σημερινών δυσκολιών, συμπεριλαμβανομένων ακόμα και των δυσκολιών για συζήτηση. Είναι οι ίδιοι αυτοί σύντροφοι που τον περασμένο χρόνο αντιτάχτηκαν στη δουλειά μέσα στο Σ.Κ.Γ. και που τώρα αντιτάσσονται στην είσοδό μας σ’ αυτό το σώμα. Και στις δυο περιπτώσεις επαναλαμβάνουν την ίδια γενική φράση για «ανεξαρτησία». Φαίνεται πως γι’ αυτούς η θεμελιώδης επιδίωξη είναι να παραμείνουν ανεξάρτητοι Απ’ την εργατική τάξη, τις μάζες, την αλλαγή στην κατάσταση των πραγμάτων, απ’ ολόκληρη την πραγματικότητα. Οι σύντροφοι αυτοί αντικαθιστούν την πραγματική πολιτική δουλειά μέσα στις μάζες μ’ ένα μονόλογο. Η πολιτική τους ακολουθεί τη γραμμή της μικρότερης αντίστασης. Είναι πολιτική αυταρέσκειας μεταμφιεσμένης με φόρμουλες φανταστικής αδιαλλαξίας.  

Πρέπει να ζητήσουμε απ’ αυτούς τους συντρόφους να κάνουν ένα απολογισμό της δουλείας που επιφορτίστηκαν να κάνουν μέσα στο Σ.Κ.Γ·, καθώς και των αποτελεσμάτων αυτής της δουλειάς. Η Λίγκα κι οι ίδιοι αυτοί οι σύντροφοι χρειάζονται μια τέτοια αναφορά κι όχι γενικά συνθήματα. Η αναφορά θα δείξει πως αυτοί οι σύντροφοι φοβούνται τις μάζες, φοβούνται τις δυσκολίες που υπάρχουν στη δουλειά ανάμεσα στις μάζες, πως θέλουν να διατηρήσουν την «καθαρότητα» τους μ’ ένα είδος αυτοαπομόνωσης. Να γιατί παραμένουν αμετάβλητοι, παρ’ όλες τις μεταβολές στην πολιτική κατάσταση. Η ψυχολογία της παθητικής αναμονής, που υπήρχε πριν να γίνει η πρόταση για την είσοδο στο Σ.Κ.Γ. ήταν ένα πανίσχυρο φρένο στην ανάπτυξη της Λίγκας ειδικότερα τον περασμένο χρόνο. Τώρα, αυτή η ψυχολογία βρίσκεται σε κατάφορη αντίθεση με την όλη κατάσταση σ’ αυτή τη χώρα και την εργατική τάξη.  

4. Οι μόνες διαφορές που είναι σοβαρές, σημαντικές και γόνιμες είναι εκείνες που ξεπετάγονται απ’ την πίεση σημαντικών γεγονότων και απ’ τις αλλαγές στη σκέψη των μαζών. Τα ίδια χαρακτηριστικά ενός αφηρημένου προπαγανδισμού, που ήταν αναπόφευκτα ως ένα βαθμό στην πρώτη περίοδο ανάπτυξης της Λίγκας (πριν τη Γερμανική καταστροφή) και που παρεμπόδισαν ολοένα και περισσότερο τη δουλειά τα τελευταία χρόνια, έχουν τώρα πια αποκτήσει οριστικά ένα αντιδραστικό χαρακτήρα και με το σημερινό αναβρασμό των γεγονότων, απειλούν να οδηγήσουν τη Λίγκα στην πλήρη καταστροφή. Τώρα είναι ο καιρός που πρέπει ν’ αρχίσουμε μια ανελέητη πάλη ενάντια στον αφηρημένο, παθητικό προπαγανδισμό, ενάντια στην πολιτική της αναμονής. Σ’ αυτή τη βάση, οι διαφορές είναι βέβαια διαφορές αρχών, αν και οι υπέρμαχοι της συντηρητικής τάσης δεν έχουν βγάλει τα αναγκαία ιδεολογικά συμπεράσματα Απ’ την θέση τους.  

5. Οι σύντροφοι Π.Ν., Μπάουερ και μερικοί άλλοι, νομίζουν πως τους αξίζει ο μανδύας της «ιδεολογικής αδιαλλαξίας». Στην πραγματικότητα, ωστόσο, με τη σημερινή πολιτική, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ας μελετήσουμε τη θέση που πήρε η «Αλήθεια» μετά τις 6 του Φλεβάρη. Στη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου η «Αλήθεια» προσαρμόστηκε πολιτικά στο Σ.Κ.Γ. Στο γράμμα του ο Π.Ν. λεει: «Μερικά ντοκουμέντα που στάλθηκαν στην Κεντρική Επιτροπή δείχνουν πως στους τελευταίους έξι μήνες ακολουθήσαμε μια μισο-σοσιαλιστική γραμμή…Αλλά εδώ είναι, το συμπέρασμα: αφού έχετε «προσαρμοστεί» τόσο καλά στο Σ.Κ.Γ., γιατί δεν μπαίνετε σ’ αυτή την ομάδα;»  

Αξιοθαύμαστη λογική.  

Αυτή η δήλωση είναι το ουσιαστικότερο σημείο του γράμματος του Π.Ν. Ρίχνει άπλετο φως πάνω στην πραγματική πρόοδο της προετοιμασίας της διαφωνίας και αποκαλύπτει ταυτόχρονα τη μη διαλεκτική, αφηρημένη, δημοσιογραφική σκέψη του συντρόφου Π.Ν. Μάλιστα, σε μια ολόκληρη σειρά γραμμάτων και συζητήσεων κατηγορήσαμε το σύντροφο Π.Ν. κι άλλους για συσκότιση (εξομάλυνση, εκμηδένιση) των διαφορών με το Σ.Κ.Γ., για μη ανοιχτή τοποθέτηση των θεμελιακών ζητημάτων της επαναστατικής πάλης, για τον κίνδυνο μετασχηματισμού της Λίγκας σε μια αριστερή πτέρυγα του Σ.Κ.Γ. Εμμένουμε ακόμα και σήμερα χωρίς καμιά τροποποίηση σ’ αυτή την κριτική. Τα μέλη που επιμένουν στην τυπική ανεξαρτησία πάντοτε ρέπουν προς τη συνθηκολόγηση μπροστά στην πραγματικότητα, όταν αυτή τους πατάει τον κάλο. Η προσαρμογή της Λίγκας στο Σ.Κ.Γ. εκφράστηκε συμβολικά στα πολύ πρόσφατα γεγονότα: απαντώντας στην πρόταση για να μπουν στο Σ.Κ.Γ, το Πολιτικό Γραφείο αποφάσισε να το κάνει, προλειαίνοντας το έδαφος για έναν αντιπρόσωπο της Λίγκας στο Εθνικό Συμβούλιο του Σ.Κ.Γ! Εδώ αποκάλυψαν και πάλι την κλίση τους για καθαρά διπλωματικές διαπραγματεύσεις με τα κεφάλια του Σ.Κ.Γ, χωρίς καμία σοβαρή προσπάθεια να εισχωρήσουν στην μαζική βάση της οργάνωσης. (Δεν αναφερόμαστε στους Νέους Σοσιαλιστές, ανάμεσά τους έχει γίνει καλή δουλεία). Πρέπει να μελετήσουμε προσεχτικά σε τι συνίσταται η αδιαλλαξία του συντρόφου Πίβερ και των άλλων, στους έξι τελευταίους μήνες:  

α) εξωτερική εξασθένιση της κριτικής του Σ.Κ.Γ;  

β) διπλωματικές μανούβρες με τους γραφειοκράτες του Σ.Κ.Γ;  

γ) άρνηση να φτιάξουν μια φράξια μέσα στο Σ.Κ.Γ. (μήπως γιατί δεν θέλουν να τα χαλάσουν με τους γραφειοκράτες;).  

Εδώ έχετε την πραγματική εικόνα των σχέσεων των «αδιάλλακτων» με το Σ.Κ.Γ. στους 6 περασμένους μήνες, τόσο γεμάτους από γεγονότα. Κανένα γενικό σύνθημα, καμία χειρονομία δεν μπορεί να αλλάξει το πολιτικό νόημα αυτής της εικόνας, που αποδείχνει την κενότητα ενός αδιάλλακτου που είναι φραξιονιστής ή ακόμα χειρότερα που φιλολογεί. Ως ότου ο σύντροφος Πίβερ και οι άλλοι φτάσουν στην κατανόηση της ίδιας τους της ιστορίας των έξι τελευταίων μηνών, δεν θα κάνουν ούτε βήμα προς την ανάπτυξή τους.  

6. Όταν αναλύουμε την σάπια πολιτική της Αγγλο-Ρωσικής Επιτροπής, οι Σταλινικοί λένε: «Είμαστε αντίθετοι στην δουλειά στα συνδικάτα». Απαντάμε: «Είμαστε αντίθετοι στις τυχοδιωκτικές μανούβρες με την ηγεσία, αλλά είμαστε υπέρ της δουλειάς με τα μέλη». Τότε στ’ αλήθεια ενδιαφερόμαστε για τα συνδικάτα. Μπορούμε όμως να δώσουμε και μια παρόμοια επεξήγηση σε σχέση με τα κόμματα. Καταγγείλαμε τον Βάλτσερ για την πολιτική εμπλοκή του στην υπόθεση Τράνμαελ. Ταυτόχρονα λέμε: «Αν καμία επαναστατική ομάδα μπορεί να μπει στο Ν.Α.Ρ. για να δουλέψει ανάμεσα στις μάζες, είναι καθήκον της να το κάνει και θάχει την υποστήριξη μας».  

Έχουμε κριτικάρει την παθητική προσαρμογή στην επίσημη πολιτική του Σ.Κ.Γ. και έχουμε ταυτόχρονα υποστηρίξει την ενεργητική συμμετοχή στην εσωτερική ζωή αυτού του σώματος, το χτίσιμο μίας εσωτερικής φράξιας. Σύμφωνα με τις αρχές αυτό δεν διαφέρει καθόλου από την είσοδο στο Σ.Γ.Κ. 0 σύντροφος όμως Π.Ν. βλέπει εδώ μια αντίφαση. Δεν είναι αυτό παράλογο; Κάτω απ’ την επίδραση αυτής της λαθεμένης θέσης που πήρε, βλέπει παραμορφωμένα τις ανασκοπήσεις, όπως ακριβώς συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις.  

7. Θάταν λάθος φυσικά να αποδώσουμε τη «μαλακή» διπλωματική γραμμή που ακολούθησε η «Αλήθεια» τους έξι τελευταίους φετινούς μήνες σ’ ένα λάθος απ’ τη μεριά μερικών συντρόφων. Η αλήθεια είναι πως η Λίγκα βρέθηκε ξαφνικά κάτω απ’ τη μεγάλη πίεση των γεγονότων. Οι ίδιες αιτίες που ανάγκασαν τη γραφειοκρατία του Σ.Κ.Γ. και τους Σταλινικούς να δεχτούν το σύνθημα του ενιαίου μετώπου, δημιούργησαν, συνειδητά ή ασυνείδητα στην ηγεσία της Λίγκας, το φόβο μήπως βρεθεί έξω εντελώς απ’ τα γεγονότα κι αφού μάλιστα υπήρχε η ευκαιρία να προλειάνουν το έδαφος και να πουλήσουν τα έντυπά τους μέσα απ’ το Σ.Κ.Γ., ανέτειλε η ελπίδα να το διευθύνουν, προσαρμοζόμενοι σ’ αυτό το σώμα. Η θέση της Λίγκας στο εργατικό κίνημα ήταν καθαρότερα και σοβαρότερα καθορισμένη απ’ αυτή την πολιτική της «Αλήθειας», παρά όλες τις φλυαρίες περί φανταστικής αδιαλλαξίας .Το δυστύχημα είναι πως η ηγεσία εγκαταλείφτηκε ασυνείδητα στα γεγονότα και προσαρμόστηκε ψηλαφητά στη νέα κατάσταση. Αυτή η εμπειρία έδειξε ξεκάθαρα κι απροκάλυπτα το μύθο της οργανωτικής ανεξαρτησίας και της βερμπαλιστικής αδιαλλαξίας αντίκρυ στις μεγάλες ιστορικές εξελίξεις, όταν οι μάζες αρχίζουν να ξυπνούν.  

8. Όταν κριτικάραμε το σύντροφο Π.Ν. και τους άλλους για την προσαρμογή τους στο Σ.Κ.Γ., δε νομίζαμε καθόλου πως αντιμετωπίζαμε αγεφύρωτες αντιθέσεις που απειλούσαν μια διάσπαση. Ούτε και τώρα σκεφτόμαστε έτσι. Αλλά η κατάσταση γίνεται τρομερά πιο επικίνδυνη καθόσον ο σ. Π.Ν., πεπεισμένος για την ολοκληρωτική χρεοκοπία της παθητικής προσαρμογής απ’ τα έξω προσπαθεί με κάθε θυσία να εμποδίσει την επαναστατική δουλειά απ’ τα μέσα. Η εξέλιξη των γεγονότων δε μας επιτρέπει καμιά καθυστέρηση τώρα κι ιδιαίτερα στο σ. Π.Ν. Πρέπει να κρίνουμε τολμηρά και αποφασιστικά ποια ήταν η προηγούμενη πορεία μας και ν’ αρχίσουμε να προχωράμε στο νέο δρόμο.  

9. Είναι αλήθεια πως ο σύντροφος Π.Ν. κι οι άλλοι, προσφέρονται τώρα να φτιάξουν μια φράξια μέσα στο Σ.Κ.Γ., ενώ θα διατηρούν τη δικιά τους «ανεξαρτησία». Αυτό σημαίνει να αφεθούν τα πράγματα να κυλάνε όπως και πρώτα. Σημαίνει πως εξακολουθούμε να κολυμπάμε στην άμμο, αντί να βουτήξουμε στο νερό. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να σωθούν οι «αδιάλλακτοι» για το επαναστατικό κίνημα: να τους αναγκάσουμε να μπουν στο νερό ως το λαιμό.  

10. Δεν υπάρχει κίνδυνος μήπως οι σύντροφοι που προσαρμόζονται απ’ έξω στην πολιτική του Σ.Κ.Γ., χάσουν εντελώς την πολιτική τους ταυτότητα μόλις μπουν στο Σ.Κ.Γ.; Το πρόβλημα δε μπορεί να τεθεί μ’ αυτή τη γενική μορφή. Αναπόφευκτα θα δημιουργηθεί μια κάποια διαφοροποίηση. Μερικοί σύντροφοι ίσως εγκαταλείψουν τις ιδέες μας. Η πείρα απ’ όλες τις χώρες δείχνει πως εκείνοι που είναι πιο επιρρεπείς στην απώλεια της ταυτότητάς τους μέσα στο οπορτουνιστικό περιβάλλον είναι οι χθεσινοί τελεσιγραφιστές. θάταν όμως απόλυτα λανθασμένο να επεκτείνουμε αυτό το φόβο για όλη τη Λίγκα ή ακόμα για όλους τους σημερινούς αντιπολιτευόμενους μέσα στη Λίγκα.  

Στο μυαλό, η ίδια η δυνατότητα να θέσουμε το ζήτημα του εισοδισμού στο Σ.Κ.Γ., απορρέει απ’ το γεγονός πως στη Λίγκα έχουμε σοβαρά στελέχη. Αν καθυστερήσουμε πολύ να ρίξουμε τη ζύμη στο φούρνο, τότε θα ξινίσει και θα σπαταληθεί άδικα. Αυτός είναι κι ο κίνδυνος που απειλεί τη Λίγκα. Κοιτάξτε τους Μπορντιγκιστές με την περίφημη «Ισορροπία» τους που στην πραγματικότητα θάπρεπε να λέγεται «Ισορροπία: Μηδέν».  

11. Μερικοί σύντροφοι μεταθέτουν το κέντρο βάρους στο ζήτημα της «δήλωσης». Μερικοί απ’ αυτούς έχουν στο νου τους μια δήλωση, που θάκανε την είσοδο μας στο Σ.Κ.Γ. αδύνατη. Άλλοι τείνουν να δουν τη δήλωση σαν το φυλαχτά που θα τους προστατέψει από κάθε κίνδυνο. Στην πραγματικότητα όμως ο ρόλος της δήλωσης είναι πολύ πιο σεμνός, θα πρέπει να δείχνει: α) πως δεν εγκαταλείπουμε τις ιδέες μας, β) πως είμαστε έτοιμοι να διδαχτούμε απ’ την κοινή δράση, γ) πως θα παλέψουμε για τις ιδέες μας στη βάση της κομματικής πειθαρχίας, δ) πως θα διατηρήσουμε την πειθαρχία.  

Αυτή η δήλωση πρέπει να γίνει μ’ ένα τέτοιο τρόπο, ώστε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των Σοσιαλιστών εργατών και να κάνει πολύ δύσκολο στην αντιδραστική γραφειοκρατία του Σ.Κ.Γ. να αποφασίσει να μη δεχτεί τη Λίγκα.  

12. Εκτός απ’ τη διατήρηση της ιδεολογίας μας, ο μόνος τρόπος που υπάρχει για να αποτρέψουμε τη διάλυση των Μπολσεβίκων-Λενινιστών μέσα στο Σ.Κ.Γ. είναι να δείξουμε μεγάλη συνοχή, να δημιουργήσουμε ένα φραξιονιστικό σώμα, να προσαρμοστούμε στις νέες συνθήκες δουλειάς και να γίνεται διεθνής έλεγχος. Πρέπει να κατευθύνουμε όλες μας τις προσπάθειες προς αυτό το σκοπό.  

13- Ο διεθνής έλεγχος πρέπει να κατανοηθεί με την πλατιά του σημασία, χωρίς δηλαδή να περιορίζεται στα πλαίσια της Διεθνούς Γραμματείας. Η ανταλλαγή των εντύπων και των πληροφοριών, η διεθνής συνάντηση δε θα πρέπει να εξασθενήσουν, αλλά να αναπτυχθούν και να ενισχυθούν. Είναι βέβαια αλήθεια πως ο σύντροφος Π.Ν. παρουσιάζει το θέμα σαν νάχει η Διεθνής οργάνωση εμποδίσει (!) τη Λίγκα στη δουλειά της, ιδιαίτερα κατά την επεξεργασία του προγράμματος δράσης. Ο σύντροφος Π.Ν. δε φέρνει και δεν μπορεί να φέρει, ούτε την παραμικρή απόδειξη για τους ισχυρισμούς τους. Προτείνουμε στο σ. Π.Ν. να δημοσιευτεί (αυτό όμως πρέπει να γίνει μόνο στο «Διεθνές Δελτίο» αν χρειαστεί ) όλη την αλληλογραφία που αφορούσε την επεξεργασία του προγράμματος δράσης, όπως επίσης και τη γενική πολιτική της Λίγκας κατά τους έξι τελευταίους μήνες. Μια τέτοια δουλειά, που γίνεται βέβαια καλόπιστα, θα έδειχνε την τεράστια σημασία της διεθνούς οργάνωσής μας και θα απέκρουε παρεπιπτώντος, τους ολοκληρωτικά λαθεμένους και προκατειλημμένους ισχυρισμούς τους σ. Π.Ν.  

14. Η έλλειψη μιας πραγματικής ιδεολογικής θέσης από μέρους των συντρόφων Μπάουερ και Π.Ν φαίνεται ξεκάθαρα απ’ το ζήτημα του Α.Ε.Κ. Ο Μπάουερ ήταν Απ’ την αρχή υπέρ της εισόδου, του Βρετανικού τμήματός μας στο Α.Ε.Κ. Ο Π.Ν ήταν ενάντια σ’ αυτή, αλλά μετά το ταξίδι του στην Αγγλία και αφού ενημερώθηκε από πρώτο χέρι για την πραγματική κατάσταση, ανεγνώρισε το εσφαλμένο της αρχικής του θέσης. Να βάζεις όμως μια ιδεολογική διαφορά ανάμεσα στο Α.Ε.Κ και στο Σ.Κ.Γ και ειδικά με την Παρισινή οργάνωση του Σ.Κ.Γ και τους Νέους Σοσιαλιστές, είναι απλά γελοίο. Ούτε ο Π.Ν, ούτε ο Μπάουερ έχουν κάνει καμία προσπάθεια για να εξηγήσουν την διαφορά στην ιδεολογική τους στάση απέναντι στην Αγγλία και την Γαλλία.  

Η πείρα ωστόσο του Βρετανικού τμήματος, είναι πάρα πολύ διαφωτιστική, αν και σε μικρή κλίμακα. Η «πλειοψηφία» διατηρώντας την «οργανωτική αυτονομία» της, βρίσκεται στην πραγματικότητα σε μια κατάσταση συνεχών εσωτερικών προστριβών και διαίρεσης. Μερικοί ηγέτες έχουν εγκαταλείψει εντελώς την οργάνωση. Απ’ την άλλη, η «μειοψηφία» που μπήκε στο Α.Ε.Κ έχει διατηρήσει Μπολσεβίκους- Λενινιστές, έχει χρησιμοποιήσει αρκετά τα έντυπα της Λίγκας στην Αμερική και έχει πραγματοποιήσει μια σειρά από επιτυχίες μέσα στο Α.Ε.Κ. Πρέπει να διδαχτούμε απ’ αυτό το παράδειγμα.  

15. Μερικοί σύντροφοι απειλούν πως θα σπάσουν στην περίπτωση που υιοθετηθεί η νέα γραμμή. Αυτό δείχνει την έλλειψη σοβαρότητας από μέρους τους για τα πράγματα που μας ενώνουν, για τις κοινές μας ιδέες και ταχτικές, που έχουν επεξεργαστεί στο διάστημα έντεκα χρόνων μεγάλης συλλογικής δουλείας σε μια διεθνή κλίμακα. Πρέπει φυσικά να κάνουμε ότι μας είναι δυνατό για να αποφύγουμε μια διάσπαση, ακόμα και την αποχώρηση μιας απλής ομάδας. Κάθε σύντροφος μας είναι πολύτιμος γιατί μπορεί και πρέπει να γίνει ένας αξιωματικός του προλεταριακού στρατού, θάταν όμως γελοίο και ανάξιό μας να φοβόμαστε τις απειλές περί αποχωρήσεων. Έχουμε δει και πιο μπροστά αποχωρήσεις αυτού του είδους και ξέρουμε που καταλήγουν. Οι σύντροφοι μας είναι αγαπητοί, ασύγκριτα όμως πιο αγαπητή είναι η ανάπτυξη της οργάνωσης. Δεν υπάρχει περιθώριο για δισταγμούς.  

6 Αυγούστου 1934  

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ  

23. Ο Πιέρ Ναβίλ (1904 – 1993 ) ήταν ένας απ’ τους ιδρυτές της Γαλλικής Λίγκας και μέλος της Διεθνούς Γραμματείας της Ι.C.L.. Αντιτάχτηκε στην «εισοδιστική» πρόταση, αν και αργότερα αυτός και η ομάδα του μπήκαν στο (SFΙΟ), αφού ήδη είχε μπει η πλειοψηφία της Λίγκας. Εγκατέλειψε το Τεταρτοδιεθνιστικό κίνημα στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι συγγραφέας πολλών επιστημονικών βιβλίων και ενός απομνημονεύματος με τον τίτλο «O Τρότσκυ ζωντανός», που δημοσιεύτηκε το 1958.  

    

ΕΝΑΣ ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΘΕΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ()24

1. Η στροφή στην Γαλλία έχει ξεσηκώσει μια παθιασμένη και μακριά συζήτηση. Tίποτα δεν μπορεί να ‘ναι πιο φυσικά. Μαθαίνουμε απ’ την πείρα και αναλύουμε την πείρα μας με την Μαρξιστική μέθοδο. Μάνο οι Διεθνείς Μπολσεβίκοι-Λενινιστές μπορούν να επιτρέψουν στους εαυτούς τους μια τέτοια συζήτηση.  

Οι τιποτένιοι λιγόψυχοι του SΑΡ, που μόλις χθες μας επιτίθονταν δημόσια με τον άθλιο ντέ Κάνττ (25), σήμερα μιλάνε για την «εκμηδένιση» μας.  

Έχουμε μια ιδεολογική παράδοση. Έχουμε ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα. Δίνουμε μια ξεκάθαρη απάντηση σε κάθε ερώτημα. Οι απαντήσεις που δίνονται απ’ τα τμήματά μας, συμφωνούν στα κύρια σημεία τους, χωρίς να ‘ναι αναμεταξύ τους κανονισμένες. Αυτό σημαίνει πως έχουμε εκπαιδευμένα στελέχη. Αν συμμαχούμε με άλλες οργανώσεις ή κι αν ακόμη ένα απ’ τα τμήματά μας μπαίνει στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, αυτό γίνεται πάντοτε στο όνομα των αρχών μας, που αποδείχνονται ακαταμάχητες και που μαθαίνουμε και θα μάθουμε να τις εφαρμόζουμε στις συνθήκες της κάθε χώρας.  

2. Η εσωτερική μας συζήτηση πρέπει τώρα να περάσει απ’ το στάδιο της αναλυτικής εφαρμογής. Πρέπει να μελετήσουμε την πιο πρόσφατη πείρα του Γαλλικού τμήματός μας, Η πείρα είναι ακόμη πολύ μικρή, αλλά πολύ σημαντική. Το πρώτο βήμα στο νέο μονοπάτι δείχνει ήδη το εντελώς λαθεμένο των αντιρρήσεων που προβλήθηκαν απ’ τους αντιπάλους της εισόδου. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο και είναι υποχρεωμένοι ν’ αλλάζουν καθημερινά τα επιχειρήματά τους, ν’ αλλάζουν ακόμα και το θέμα της συζήτησης, για να μην αναφερθούμε στους «αδιάλλακτους», που έχουν κιόλας μπει μέσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα για να μας πολεμάνε εκεί.  

3. Τι είπαν οι αντίπαλοι που κινούνται μόνο από ιδεολογικά και πολιτικά κίνητρα; Ας μας επιτραπεί α πάρουμε το ντοκουμέντο που περιέχει τη θέση της πλειοψηφίας του βελγικού τμήματος. Σ’ αυτό διαβάζουμε: «Πώς είναι δυνατόν να διανοηθούμε πως θα μπούμε στο ΣΚΓ σαν μια ανεξάρτητη πολιτική φράξια, με τη δικιά της σημαία και το δικό της όργανο; Δεν γίνεται αυτό πρόωρα και χωρίς να υπολογίζουμε τη δύναμη της γραφειοκρατίας του Σ.Κ.Γ; Η ιστορία των αριστερών σοσιαλιστικών ομάδων μας διδάσκει πως τα Σοσιαλιστικά κόμματα δεν μπορούν ν’ αφήνουν άλλο πια τις επαναστατικές φράξιες να μεγαλώνουν μέσα τους». Ρωτάμε τους Βέλγους συντρόφους: Έχετε διαβάσει το ειδικό τεύχος του «CΟΜΒΑΤ DES JEUNES» (Νο 4)και το Νο 220 της «Αλήθειας»; Αν η έκφραση «είσοδος με ξεδιπλωμένη σημαία» έχει κάποιο νόημα, τότε η «CΟΜΒΑΤ DES JEUNES» κι η «Αλήθεια» είναι αυτή η ξεδιπλωμένη σημαία και παρ’ όλα αυτά η «Λε Ποπυλαίρ» έχει δημοσιεύσει τέσσερις φορές αγγελίες για την «Αλήθεια» και έχει κιόλας γίνει δυνατό στους συντρόφους μας να μπουν στο Σ.Κ.Γ. Ένα τέτοιο γεγονός θάταν φυσικά αδύνατο να συμβεί στο Βέλγιο, στην Ολλανδία ή σε πολλές άλλες χώρες. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί Απ’ την κατάσταση του Σοσιαλιστικού Κόμματος στην Γαλλία. Το βασικό λάθος του Βελγικού ντοκουμέντου, βρίσκεται στο γεγονός πως αντιμετωπίζει την Σοσιαλδημοκρατία σαν μια αφαίρεση, έξω απ’ χρόνο και τόπο, αντί ν’ αναλύει ποια είναι η πραγματική κατάσταση πραγμάτων στο Σ.Κ.Γ. Διαβάστε πάλι το απόσπασμα που αναφέρθηκε παραπάνω και θα πειστείτε γι’ αυτό. Σ’ ολόκληρο το ντοκουμέντο που αφιερώνεται στο ζήτημα της εισόδου στο Σ.Κ.Γ·, δεν υπάρχει ούτε μια λέξη για τις ιδιομορφίες αυτού του κόμματος ή για την κατάστασή του, τη στιγμή της σύγκρισής του με το, ας πούμε, Βελγικό Εργατικό Κόμμα (Ρ.Ο.Β).  

4. Οι αντίπαλοι λένε: «Η είσοδος στο Σ.Κ.Γ., σημαίνει σχεδόν αυτόματα την εγκατάλειψη των συνθημάτων της Τέταρτης Διεθνούς». Διαβάστε το «CΟΜΒΑΤ DES JEUNES» και την «Αλήθεια». Το τμήμα μας μπήκε στο Σ.Κ.Γ., για ν’ αγωνιστεί εκεί υπέρ της Τέταρτης Διεθνούς.  

5. Δεν μας είναι δυνατός ούτε κι ο παραμικρός συμβιβασμός με την Σοσιαλδημοκρατία, σαν ένα σύστημα ιδεών Και πράξεων. Αλλά αυτό το σύστημα ιδεών αντιπροσωπεύεται με διαφορετικούς τρόπους στα ζωντανά σώματα. Μέσα σε ορισμένες συνθήκες αρχίζουν και διαλύονται. Αυτό καθ’ αυτό το σύστημα καταρρέει. Αντικαθίσταται Απ’ την πάλη των διαφόρων τάσεων κι αυτή η πάλη μπορεί να δημιουργήσει μια κατάσταση που ν’ απαιτεί την κατ’ ευθείαν επέμβασή μας ακόμα και την οργανωτική μας είσοδο στο Σοσιαλιστικό Κόμμα.  

6. Το Βελγικό ντοκουμέντο βλέπει μονάχα «το σύστημα των ι δεών» και όχι το ζωντανό σώμα των εργατικών οργανώσεων. Αυτό το βασικό λάθος φαίνεται επίσης κι απ’ τον τρόπο που το ντοκουμέντο προσεγγίζει τη Ρώσικη εμπειρία: «Οι υποστηριχτές της εισόδου στο Γ.Κ.Γ. φαίνεται πως ξεχνούν πως η διάσπαση ανάμεσα στις δυο βασικές τάσεις του εργατικού κινήματος έγινε το 1903 στη Ρώσικη Σοσιαλδημοκρατία». Αυτή η αντίληψη είναι μηχανιστική στη μέθοδο και λαθεμένη στο περιεχόμενο. Οι συγγραφείς του ντοκουμέντου νομίζουν πως μετά τη διάσπαση του 1903, υπήρξαν δυο απόλυτες οντότητες, ο Μπολσεβικισμός κι ο Μενσεβικισμός, που αναπτύχθηκαν σε δυο διαφορετικά σημεία του σύμπαντος. Αυτό είναι καθαρή μεταφυσική. Η ιστορία της πάλης του Μπολσεβικισμού ενάντια στο Μενσεβικισμό είναι πραγματικά πλούσια σε μαθήματα. Είναι κρίμα που το ντοκουμέντο την μεταχειρίζεται μονόπλευρα, μ’ ένα αφηρημένο, φορμαλιστικό τρόπο.  

7. Η ιστορία δε σταμάτησε το 1903. Η διάσπαση τελικά έγινε πολύ νωρίς, όχι δηλαδή σε αντιστοιχία με την αντικειμενική κατάσταση και τη διάθεση των μαζών κι έτσι ο Μπολσεβίκοι αναγκάστηκαν να ξαναενωθούν με τους Μενσεβίκους στο τέλος του 1906. Αλλά εδώ το ντοκουμέντο μας διακόπτει: «Είναι απόλυτα αληθινό πως κάτω απ’ την πίεση των μαζών για ενότητα επήλθε ένας κάποιος δεσμός μεταξύ των Μπολσεβίκων και των Μενσεβίκων το 1906. Κατά τη γνώμη μας, η συμμαχία των δυο φραξιών του εργατικού κινήματος ισοδυναμούσε με το ενιαίο μέτωπο. Εξ ου κι η ιστορική αναφορά δεν είναι πιο σχετική απ’ την πρώτη (στο Μαρξ)». Λυπάμαι πάρα πολύ που είμαι υποχρεωμένος να πω πως αυτό αναποδογυρίζει τη ρώσικη εμπειρία. Δεν ήταν καθόλου ζήτημα συμμαχίας ή ενιαίου μετώπου, αλλά ζήτημα συγχώνευσης των δυο κομμάτων, που επισφραγίστηκε απ’ το συνέδριο στη Στοκχόλμη το 1909 κι αυτό το ενωμένο κόμμα, αν και διασπάστηκε απ’ τη φραξιονιστική πάλη, διατηρήθηκε ως το 1912, έξι δηλαδή χρόνια. Από πού λοιπόν απορρέει αυτό το σφάλμα, Απ’ το γεγονός πως οι συγγραφείς του ντοκουμέντου δεν είναι ακόμα ικανοί να καταλάβουν, πώς οι δυο απόλυτα ασυμβίβαστες «ουσίες» (μετά τη διάσπαση του 1903) μπόρεσαν και πάλι να επαναπροσεγγίσουν και να βρουν στέγη κάτω απ’ το ίδιο κόμμα. Το ιστορικό λάθος είναι παράγωγο της μεταφυσικής μεθόδου.  

8. Η προσπάθεια έγινε για να τρομάξουμε με την προφητεία πως η είσοδος «θα γίνονταν αντικείμενο πλήρους εκμετάλλευσης απ’ τους Σταλινικούς» (ντοκουμέντο της Βελγικής πλειοψηφίας). Απαντούμε: «Οι Σταλινικοί που συναδελφώνονται με τη Σοσιαλιστική γραφειοκρατία, δε μπορούν να μας κατηγορήσουν για προδοσία, συνθηκολόγηση στο ρεφορμισμό, κ.λ.π., προτού τουλάχιστον πάρουν νέες διαταγές».  

Τα γεγονότα μας δικαίωσαν. Φυσικά και μας επιτίθονται οι Σταλινικοί, όχι όμως σαν τους υποστηριχτές του ρεφορμισμού, αλλά αντίθετα σαν τους καταστροφείς του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Προειδοποιούν «φιλικά» τους Νέους Σοσιαλιστές για τα διαβολικά μας τεχνάσματα.. (L’ ΑΝΑΝΤ-GARDΕ). Αυτό σημαίνει πως οι Σταλινικοί είναι εκείνοι που εμφανίζονται σαν οι βοηθοί, στην πραγματικότητα σαν οι λακέδες της ρεφορμιστικής γραφειοκρατίας ενάντιά μας κι όχι σαν οι επαναστάτες κατήγοροι. Αν κάποιος επιθυμεί ακόμα και τώρα να βρει την επιβεβαίωση της ορθότητας της στροφής που κάναμε, μπορεί να τη βρει στις στήλες του Σταλινικού τύπου.  

9. Ποιος παίζει τον επαναστατικό κατήγορο; Οι Μπορντιγκιστές και Σια. Μ’ αυτούς είναι πολύ εύκολο. Μιλούν μόνο στο όνομα της αιωνιότητας. Νομίζουν πως είναι ακόμη, αν δεν κάνω λάθος, μια φράξια της Τρίτης Διεθνούς. Τι σημαίνει αυτό; Το ίδιο καλά θα μπορούσαν να νομίσουν πως είναι και φράξια του Στρατού της Σωτηρίας.  

Θάταν πραγματικά χαμένος κόπος να δώσουμε και την παραμικρότερη ακόμα προσοχή σ’ αυτά τα πρόωρα πτώματα. Οι ιδέες οι επιθυμίες και η κριτική ενός απλού μέλους της Νέας Σοσιαλιστικής Φρουράς (J.G.S.) (26) του Βελγίου είναι εκατό φορές πιο σημαντικές για τον προσανατολισμό μας και τις μέθοδές μας, απ’ ότι οι σπουδαγμένες ανοησίες της «Ισορροπίας»·  

10. Αυτό που έχει σημασία είναι η μελέτη της εμπειρίας. Η Σοσιαλιστική Νεολαία της Γαλλίας έχει δεχτεί τους συντρόφους μας μαζί με το όργανό τους «CΟΜΒΑΤ DES JEUNES» με ανοιχτή αγκάλη. Τους έχουν εγγυηθεί τα δικαιώματα της οργανωτικής προτεραιότητας πάνω στη βάση της σύνδεσής τους με τη Λενινιστική Νεολαία. O γραφειοκρατικός μηχανισμός δήλωσε πως αυτή η απόφαση ακυρώνεται επειδή είναι αντίθετη με το καταστατικό. Τα τμήματα της Σοσιαλιστικής Νεολαίας υποχρεώθηκαν να το κάνουν με αποφάσεις διαμαρτυρίας. Αυτό το τόσο σημαντικό γεγονός δείχνει πως η άποψη που είχε η πλειοψηφία της Λίγκας για τις σχάσεις βάσης και μηχανισμού, επιβεβαιώνεται απ’ τα γεγονότα, στο βαθμό τουλάχιστον που αφορούν τη νεολαία.  

11. Μήπως αυτό σημαίνει πως το κάθε τι είναι εξασφαλισμένο; Όχι βέβαια. Δεν είναι και λίγες οι δυσκολίες που οφείλονται στις ίντριγκες και στις συκοφαντίες των ασυγκράτητων στοιχείων της μειοψηφίας που προσπαθούν να αμαυρώσουν τη Λίγκα στα μάτια των Σοσιαλιστών. Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό. Αυτοί οι άνθρωποι, που πάνε απ’ τη μια στην άλλη, δείχνουν μονάχα την κενότητά τους κι ότι οι ίδιοι είναι ξοφλημένοι.  

Υπάρχουν πιο σημαντικοί παράγοντες που μπορούν να στραφούν ενάντιά μας. Ίσως αλλάξει η κατάσταση μέσα στο Σ.Κ.Γ. και γύρω του. Ίσως η γραφειοκρατία προσπαθήσει ν’ απαλλαγεί από μας μια και καλή. Ακόμα κι αν αυτό συνέβαινε αύριο, μπορούμε από τώρα να βγάλουμε αξιόλογα κέρδη: η Λίγκα προσανατολίζεται προς τις μάζες. Οι προλήψεις τους αυτάρεσκου και του άγονου σεχταρισμού αποκαλύπτονται. Σταθεροποιούνται οι σχέσεις μας με τα καλύτερα Σοσιαλιστικά στοιχεία. Οι εκδόσεις μας γνώρισαν μια άνευ προηγουμένου αύξηση στην κυκλοφορία τους και μέσα σε εντελώς καινούριους κύκλους. Και κάτι ακόμα περισσότερο, η νεολαία μας είχε για πρώτη φορά την ευκαιρία να πλησιάσει τους, Σταλινικούς, σαν Σοσιαλιστική και να «συζητήσει συντροφικά μαζί τους». Κι όλα αυτά παρά το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως οι «έννοιες» του Μπολσεβικισμού και του Μενσεβικισμού είναι πιο «ασυμφιλίωτες» παρά ποτέ άλλοτε.  

12. Η διαγραφή, ωστόσο, δε βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Πρέπει να δουλέψουμε και να ριζώσουμε. Γι’ αυτό το σκοπό, δεν πρέπει να δίνουμε σημασία στους υπεραριστερούς συντηρητικούς, δεν πρέπει να υπερασπίζουμε τους εαυτούς μας στις υστερικές κατηγορίες των ανθρώπων που έχουν χάσει κάθε ισορροπία και συναίσθηση ευθύνης (Μπάουερ και άλλοι), αλλά να μιλάμε καλύτερα σε μια γλώσσα που να την καταλαβαίνουν οι Σοσιαλιστές και οι ακομμάτιστοι εργάτες, που απεγνωσμένα ψάχνουν να βρουν μια διέξοδο απ’ τη σύγχυση.  

13. Το Ελβετικό τμήμα μας γράφει πως, ύστερα από διαπραγματεύσεις καθώς και πολιτικές όσο και θεωρητικές συζητήσεις, τα τετρακόσια μέλη της Σοσιαλιστικής Νεολαίας της Ζυρίχης πρότειναν στους συντρόφους μας να μπουν στην οργάνωσή τους σαν Μπολσεβίκικη-Λενινιστική φράξια, εγγυούμενοι εκ των προτέρων πλήρη ελευθερία δράσης και μια θέση στην ηγεσία και στη σύνταξη. Μπορούμε να δεχτούμε αυτούς τους όρους; Ναι ή όχι; Αν οι όροι διατυπώνονται σωστά, τότε η απάντηση είναι: Πρέπει να μπούμε στη Σοσιαλιστική Νεολαία. Θάταν λάθος, καλύτερα έγκλημα κι ακόμα χειρότερα σεχταριστική ηλιθιότητα, να μην μπούμε.  

Όλα μας τα τμήματα δεν πρέπει να μελετούν μόνο τη μακρινή πείρα της πάλης ανάμεσα στο Μπολσεβικισμό και το Μενσεβικισμό στη Ρωσία, αλλά πρέπει να μελετούν επίσης και τη ζωντανή πείρα της Γαλλικής Λίγκας μας, καθώς και τους ισχυρισμούς και τις προβλέψεις και των δυο πλευρών μέσα απ’ την επιβεβαίωσή τους Απ’ την πραγματικότητα. Κάθε τμήμα θ’ αντλήσει πολύτιμα μαθήματα απ’ αυτό. Δεν είναι ζήτημα εφαρμογής της ίδιας διαδικασίας σε διαφορετικές συνθήκες, αλλά είναι ζήτημα μάθησης πώς να προχωράμε κατάλληλα μέσα στην εθνική, ακόμα και τοπική κατάσταση. Κάθε τμήμα πρέπει να διερευνήσει όλες τις οργανώσεις, ομάδες στρώματα του προλεταριάτου για να καταλάβει πώς πρέπει να επεμβαίνει έγκαιρα και πώς να προπαγανδίζει τις ιδέες μας μ’ ένα ρεαλιστικό τρόπο.  

Λ. ΤΡΟΤΣΚΥ  

22 Σεπτέμβρη 1934  

Σημειώσεις:  

24. «Ένας συνήγορος παίρνει θέση απέναντι στην Γαλλική κατάσταση». «Νέος Δρόμος» (‘DΕ ΝΙΕUWΕ WΕG»), Οκτώβρης 1934. 0 «Νέος Δρόμος» εκδίδονταν από το Ολλανδικό Ε.Σ.Κ. (R.S.Ρ.). Με υπογραφή «Grux». Μεταφράστηκε γι’ αυτόν τον τόμο από τον Τζων Φαίρλη. Είναι μάλλον απίθανο πως αυτός ήταν και ο τίτλος του Τρότσκι. Το άρθρο αυτό γράφτηκε τουλάχιστον ένα μήνα αφότου τα μέλη της Γαλλικής Κομμουνιστικής Λίγκας προσχώρησαν στο Σ.Κ.Γ., όπου και αποτέλεσαν την Μπολσεβίκικη-Λενινιστική ομάδα (G.Β.L.). Μέλη από την μειοψηφία της Λίγκας είχαν αρχίσει να μπαίνουν επίσης στο Σ.Κ.Γ.  

25. O Τζ. ντε Κάνττ ήταν ένας από τους ηγέτες της δεξιάς πτέρυγας του O.S.Ρ που διάκειταν εχθρικά απέναντι στον Τρότσκι. Αυτός και η πτέρυγα του παραιτήθηκαν το καλοκαίρι του 1934 κάτω από την πίεση των μελών του O.S.Ρ. που ήθελαν να συνεργαστούν με το I.C.L.,. (Δες «Κείμενα» για την κριτική που έκανε ο Τρότσκι στον ντε Κάνττ, τον Μάρτη του 1934).  

26. Η Φρουρά των Νέων Σοσιαλιστών (J.G.S.) ήταν το τμήμα της νεολαίας του Βελγικού Εργατικού Κόμματος (Ρ.Ο.Β.).Τον Αύγουστο του 1934 η Φρουρά των Νέων Σοσιαλιστών, η Βελγική Κομμουνιστική Λίγκα των Νέων και η Λενινιστική Λίγκα των Νέων υπόγραφαν συμφωνία ενιαίου μετώπου, που ένας της όρος καλούσε σε κοινή δράση «για το δικαίωμα του άσυλου σ’ όλες τις καπιταλιστικές χώρες για όλα τα θύματα της διεθνούς καπιταλιστικής αντίδρασης και πάνω απ’ όλα για τον Τρότσκι». Αυτό ήταν ένα πικρό χάπι για τους Σταλινικούς, που το κατάπιαν όμως γιατί ήθελαν πάση θυσία να επηρεάσουν την Φρουρά των Νέων Σοσιαλιστών, που τότε είχε γύρω στις 35.000 μέλη και μεγάλο γόητρο ανάμεσα στην ριζοσπαστική νεολαία. Η Μόσχα σύντομα έστειλε διαταγές στην Κομμουνιστική Λίγκα των Νέων να αποσυρθεί από την συμφωνία. Το 40% περίπου των μελών της Κομμουνιστικής Λίγκας των Νέων της περιοχής Σαρλουά ψήφισε ενάντια στην αποχώρηση από την συμφωνία.  

   

Η ΑΥΣΤΡΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ, ΤΟ ΒΕΛΓΙΟ ΚΑΙ Η ΣΤΡΟΦΗ

Προς τη Διεθνή Γραμματεία και την ηγεσία του Βελγικού Τμήματος  

Αγαπητοί σύντροφοι,  

Είχα την ευκαιρία να διαβάσω τα πρακτικά του συνεδρίου που έγινε στη Βιέννη του Σάλτσμπουντ (27) στο οποίο πήραν μέρος ο Όττο Μπάουερ και ο Ιούλιος Ντουτς (Ιούνης 1930. Αυτό το ντοκουμέντο είναι γεμάτο μαθήματα. Δίνει μια αυθεντική εικόνα όχι μόνο του τι είναι αυστρομαρξισμός, αλλά επίσης και για τα απρόσμενα και ανέλπιστα κέρδη που είχαν οι αυστριακοί σταλινικοί. Όταν έσπασαν απ’ τη Σοσιαλδημοκρατία, οι πιο μαχητικοί εργάτες ζήτησαν υποστήριξη στην Κομιντέρν. Τα πρακτικά δείχνουν ότι τα γεγονότα πραγματικά μπόλιασαν τους ανεπτυγμένους εργάτες ενάντια στο ρεφορμισμό, αλλά τους έχουν αφήσει εντελώς ανυπεράσπιστους απέναντι στο σταλινισμό. Αυτό σημαίνει ότι τα καλύτερα στοιχεία του προλεταριάτου έχουν να περάσουν μέσα από άλλες τραγικές εμπειρίες μέχρι να βρουν τελικά το δρόμο τους.  

Αυτά τα ίδια πραχτικά παρότι είναι τόσο ενημερωμένα και λεπτομερειακά δεν κάνουν καμιά απολύτως αναφορά στις διάφορες ομάδες της αριστερής Αντιπολίτευσης. Μέσα στην» Αυστρία ο σεχταρισμός, όπως εξηγήθηκε απ’ τον Λαντάο και τον Φρέυ, οργίασε ανεμπόδιστος. Και τ’ αποτελέσματα; Η πιο φοβερή κρίση ήρθε και πέρασε εντελώς πάνω απ’ τα κεφάλια αυτών των μικροομάδων, παρά το γεγονός ότι υπήρχε πλατιά συμπάθεια για τις ιδέες μας στη Βιέννη. Είναι πολύ λυπηρό, αλλά ανεκτίμητο μάθημα. Πρέπει τώρα να ειπωθεί καθαρά: Απ’ την αρχή της κρίσης στο αυστριακό κόμμα το ανώτατο καθήκον των φίλων μας ήταν να μπουν στο αυστρομαρξιστικό κόμμα και να προετοιμάσουν μέσα σ’ αυτό, το επαναστατικό ρεύμα. Δε μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι αν αυτό είχε γίνει, οι εξελίξεις θα είχαν πάρει διαφορετικό δρόμο. Αλλά είναι απόλυτα σίγουρο ότι όποιο δρόμο κι αν έπαιρναν οι εξελίξεις, η τάση μας θα έβγαινε δέκα κι εκατό φορές πιο ενισχυμένη απ’ ότι τώρα. Μπορεί να μας ειπωθεί ότι η είσοδος μέσα σ’ ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα πριν από ενάμιση χρόνο θα ήταν αδύνατη από ψυχολογική άποψη εφ’ όσον η εξέλιξη των ρεφορμιστικών και σταλινικών κομμάτων δεν είχε τότε αναπτυχθεί σε βαθμό που να μας επιβάλλει το νέο μας προσανατολισμό. Αυτή η αντίρρηση θα ήταν πολύ σωστή. Αλλά σ’ αυτό το γράμμα δεν ασχολούμαστε με το να βρούμε μια εξήγηση ή μια δικαιολογία για τις ανεπάρκειες τούτου ή εκείνου του τμήματος, τη μια ή την άλλη στιγμή. Ασχολούμαστε εδώ με το να βρούμε τις θεμελιακές τάσεις που αναδύονται μέσα στο εργατικό κίνημα Απ’ την ήττα της Γερμανίας και μετά, που μας επιβάλλουν μια πολύ πιο τολμηρή στροφή προς τις μάζες. Αν δε γίνει αυτό, τα καινούρια στρώματα του προλεταριάτου θα σπρωχτούν στην αγκαλιά του σταλινισμού κι έτσι μια ακόμη ολόκληρη περίοδος θα χαθεί για την επανάσταση.  

Η πρόσφατη αν και ολιγόχρονη εμπειρία του Γαλλικού μας τμήματος, μας κάνει τώρα ικανούς να δώσουμε μια θετική επιβεβαίωση των αρνητικών μαθημάτων της αυστριακής εμπειρίας. Γίνεται αυτονόητο ότι το Γαλλικό τμήμα έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά, που μπορεί να έχει μερικές ευμενείς επιπτώσεις… πάντα όμως με την προϋπόθεση ότι η ομάδα των Μπολσεβίκων-Λενινιστών θα μάθει να ξεπεράσει την προπαγανδιστική στενότητα και χωρίς να χάσει απ’ τα μάτια της ούτε για μια στιγμή τις καθαρές ιδέες και τα συνθήματά της, να δείξει ικανότητα να προσαρμοστεί μέσα στις μάζες για να μπορέσει να συγχωνεύσει το πρόγραμμά μας με τις δικές τους εμπειρίες και τους αγώνες τους. Μπορεί τώρα να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι αν είχαμε σταθεί ικανοί να πραγματοποιήσουμε είσοδο μέσα στο SFΙO ακριβώς μετά την αποχώρηση του Νέος και σε κάθε περίπτωση πριν Απ’ την πραγματοποίηση του ενιαίου μετώπου, θα ήμασταν ήδη ικανοί σήμερα να ‘χουμε μεγάλες επιτυχίες και οφέλη. Όλα αυτά τα λεω όχι για να αποκηρύξω πράγματα που έχουν περάσει, αλλά για να μάθουμε -και πρέπει όλοι χωρίς εξαίρεση να μάθουμε- να προσανατολιζόμαστε σ’ εθνικό επίπεδο πιο γρήγορα και πιο θαρραλέα.  

Δεν έχω ακόμα λάβει ντοκουμέντα για τα πρόσφατα γεγονότα στην Ισπανία γενικά και για το ρόλο που παίζει το τμήμα μας. Αλλά η γενική γραμμή της εξέλιξης είναι αρκετή για να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι οι Ισπανοί μας σύντροφοι θάπρεπε νάχουν μπει στο σοσιαλιστικό κόμμα Απ’ την αρχή της εσωτερικής διαφοροποίησης η οποία άρχισε να προετοιμάζει αυτά το κόμμα για τον ένοπλο αγώνα. Η δικιά μας θέση στην ισπανική κατάσταση θα ήταν σήμερα πιο ευνοϊκή.  

Ένας απ’ τους Βέλγους συντρόφους μας που παίζει σπουδαίο ρόλο στο νεολαιίστικο κίνημα, μου έστειλε ορισμένα ντοκουμέντα που περιγράφουν τη σχέση ανάμεσα στους Νέους Φρουρούς του Σοσιαλισμού (JGS) τους σταλινικούς κι εμάς κι επίσης που δείχνουν την εσωτερική ζωή των Νέων Φρουρών του Σοσιαλισμού. Το συμπέρασμα που έβγαλα απ’ αυτά τα ντοκουμέντα είναι ότι οι νεολαίοι μας σύντροφοι πρέπει αμέσως να μπουν μέσα στους Ν.Φ.Σ. Μ’ αυτή τη δήλωση, πιθανό να βρίσκομαι σε άμεση σύγκρουση με τις ανυπόμονες αντιρρήσεις δεκάδων συντρόφων. Αλλά σταθερά ελπίζω ότι η Γαλλική εμπειρία θα είναι αρκετά πειστική για κείνους τους φίλους μας που τείνουν να τονίσουν περισσότερο τους κινδύνους παρά τα πλεονεκτήματα του νέου προσανατολισμού. Σε κάθε περίπτωση μου φαίνεται ότι το πρόβλημα αυτό είναι εξαιρετικά επείγον, ένα καυτό πρόβλημα και το βάζω στη Διεθνή, καθώς και στη Διεθνή ηγεσία.  

Το ενιαίο ανάμεσα στις τρεις νεολαιίστικες οργανώσεις στο Βέλγιο ήταν φυσικά μια σπουδαία επιτυχία αρχών. Και μόνο το γεγονός ότι το πρόβλημα του αυτοαποκαλούμενου Τροτσκισμού μπαίνει μπρος στους Βέλγους Νέους Σοσιαλιστές είναι από μόνο του ένα βήμα μπρος. Αλλά δεν πιστεύω ότι το τρίγωνο ενιαίο μέτωπο, μπορεί να βαστάξει για πολύ. Ακόμα κι αν βαστάξει, δεν πιστεύω ότι μπορεί να μας φέρει σπουδαία καινούρια κέρδη. Είμαστε δυνατοί σαν επαναστατική τάση, αλλά αδύνατοι σαν οργάνωση. Και το ενιαίο μέτωπο όχι μόνο στα χέρια των αντιπάλων μας, αλλά επίσης και στα χέρια των καλοπροαίρετων συμμάχων μας, γίνεται ένα εργαλείο για να παραλύσει την ανάπτυξη της ιδεολογικής μας επέκτασης, μέσω των ίδιων των θεσμών του ενιαίου μετώπου. Οι λόγοι που έβγαλαν οι σύντροφοί μας στις διαπραγματεύσεις που έγιναν ανάμεσα στις τρεις οργανώσεις, δείχνουν τη σταθερή τους αποφασιστικότητα να κάνουν όσο μπορούν περισσότερα και να κερδίσουν όσο μπορούν περισσότερα. Αλλά είναι επίσης φανερό το πόσο εμποδίζονται, για να μην πούμε αλυσοδένονται απ’ τη διπλωματία του ενιαίου μετώπου. Η δυσαναλογία ανάμεσα στις δικές μας δυνάμεις και στις δυνάμεις των σταλινικών επιβάλλει στους συντρόφους μας μια πολύ μετριοπαθή αντιμετώπιση, μία πολύ μετριοπαθή αντιμετώπιση που ανταποκρίνεται στην αριθμητική σχέση των δυνάμεων, αλλά καθόλου στον ιδεολογικό ρόλο που μπορούμε να παίξουμε μέσα στην εργατική νεολαία και που πρέπει να παίζουμε.  

Το ενιαίο μέτωπο, με τον τρόπο που προχωρά στη Γαλλία κι αλλού αυτή τη στιγμή δηλητηριάζεται απ’ τη διπλωματική υποκρισία, που είναι ένα μέσο αυτοάμυνας για τις δυο γραφειοκρατίες. Βάζοντας τους εαυτούς μας, στο επίπεδο του ενιαίου μετώπου σαν μια αδύνατη οργάνωση, καταδικαζόμαστε μακροπρόθεσμα να παίξουμε το ρόλο του φτωχού συγγενή που δεν πρέπει να υψώσει τη φωνή του, για να μη δυσαρεστήσει τον οικοδεσπότη. Μ’ αυτό τον τρόπο η οργανωτική μας ανεξαρτησία, παίρνει την εκδίκησή της από την πολιτική και ιδεολογική ανεξαρτησία. Σταθήκαμε μάρτυρες του ίδιου φαινόμενου στη Γαλλία μετά τα γεγονότα της 6ης Φλεβάρη και ειδικότερα μετά την πραγμάτωση του ενιαίου μετώπου. Η «Βεριτέ» σήμερα είναι πολύ πιο ανεξάρτητη στη κριτική της απ’ ότι ήταν πριν την είσοδο μέσα στο SFΙΟ. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Η κριτική η οποία δε μπορούσε να γίνει στο επίπεδο των εσωοργανωτικών σχέσεων, μπορεί να βρει τη θέση μόνο με τη μορφή κριτικών σχέσεων ανάμεσα σε οργανώσεις, όχι πάντα και όχι παντού, αλλά οπωσδήποτε μέσα στο SFΙΟ και στο βαθμό που μπορώ να κρίνω και μέσα στο Ν.Φ.Σ. Σε κάθε περίπτωση η οργανωτική ανεξαρτησία πρέπει να δώσει δικαιωματικά το προβάδισμα στην πολιτική ανεξαρτησία. Μέσα στους Ν.Φ.Σ. οι σύντροφοι μας θα μπορέσουν να κάνουν μια πολύ πιο συστηματική δουλειά και πολύ πιο καρποφόρα απ’ ότι έξω. Είμαι οριστικά πεισμένος για την αναγκαιότητα της εισόδου εκεί, απ τη στιγμή που άκουσα ότι τα μέλη του Ν.Φ.Σ. με τα οποία οι σύντροφοι μας βρίσκονται σ’ επαφή, επέμεναν να πάμε εκεί και να μπούμε στην οργάνωσή τους.  

Η αναβολή της απόφασης θα ήταν μεγάλο λάθος. Η κρίση μέσα στο Εργατικό Κόμμα Βελγίου κι ειδικά ανάμεσα στη νεολαία και στην κομματική ηγεσία μπορεί να οξυνθεί φοβερά και να οδηγήσει σ’ ένα σχίσμα Σ’ αυτή την περίπτωση η Ν.Φ.Σ. χωρίς αμφιβολία θα προσανατολιστεί προς τους σταλινικούς με τον τρόπο που το έκανε η αυστριακή αριστερά. Αυτό θα σημάνει μια ολόκληρη σειρά από απογοητευτικές εμπειρίες με τη γραφειοκρατία, μια μεγάλη «εκκαθάριση» δηλ. μια επιλογή των υπάκουων στοιχείων και καριεριστών και διαγραφή των μαχητικών και ανεξάρτητων χαρακτήρων .  

Για να μην εξαφανιστούν οι Ν.Φ.Σ., χρειάζεται ένα αντισταλινικό εμβόλιο. Μόνο οι σύντροφοι μας μπορούν να το κάνουν Αλλά για να πραγματοποιηθεί αυτή η απαραίτητη εξυγίανση, οι σύντροφοι μας πρέπει να ‘ναι ολοκληρωτικά απελευθερωμένοι απ’ τις δύσκολες καταστάσεις που τους επιβάλλονται απ’ τους θεσμούς του ενιαίου μετώπου. Είναι αναγκαίο να συμπορευτούμε με τους Ν.Φ.Σ., να πάρουμε μέρος στις εμπειρίες τους, να τους επηρεάσουμε με τις ιδέες μας και τις μέθοδές μας, στη βάση αυτών των εμπειριών.  

Δεν έλαβα ακόμα ντοκουμέντα του τελευταίου συνεδρίου του Εργατικού Κόμματος Βελγίου. Έχει εξαιρετική σημασία για την ανάπτυξη της επαναστατικής πρωτοπορίας του Βελγίου, ο τρόπος που η αριστερέ του κόμματος μαζί και η «Αξιόν Σοσιαλίστ», αντιμετωπίζει τα προβλήματα. Αλλά μου φαίνεται ότι η είσοδος μέσα στους Ν.Φ.Σ. είναι εξίσου απαραίτητη, τόσο για την περίπτωση που η πάλη μέσα στο κόμμα θα οξυνθεί, όσο και για την καλύτερη περίπτωση που θα σταματήσει προσωρινά, θα περιμένω με τη μεγαλύτερη ανυπομονησία τις γνώμες των Βέλγων συντρόφων.  

ΚΡΟΥΞ (Λ. ΤΡΟΤΣΚΥ)  

1η Νοέμβρη 1934  

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Το SFΙO είναι με μια έννοια μια μικροαστική οργάνωση, όχι μόνο από άποψη της τάσης που κυριαρχεί, αλλά επίσης και λόγω της κοινωνικής σύνθεσής της: φιλελεύθερα επαγγέλματα, δημοτικοί λειτουργοί, εργατική αριστοκρατία, δάσκαλοι, υπάλληλοι, κ.λ.π. Αυτό το γεγονός φυσικά περιορίζει τις δυνατότητες που δημιουργούνται απ’ την ίδια την είσοδο. Απ’ την άλλη μεριά, το εργατικό κόμμα του Βελγίου αγκαλιάζει την εργατική τάξη και η σύνθεση των Ν.Φ.Σ. είναι προλεταριακή στη συντριπτική πλειοψηφία. Αυτό σημαίνει ότι η προσκόλληση στους Ν.Φ.Σ. θα μας ανοίξει ακόμα πιο ευνοϊκές ευκαιρίες.  

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ  

27. Σάλτσμουντ: Ήταν οι Δημοκρατικές ομάδες άμυνας που ιδρύθηκαν από τη σοσιαλδημοκρατία σαν ανταπόκριση στην ανάπτυξη του φασισμού στην Αυστρία· Τα μέλη του έδωσαν ηρωικούς αγώνες απέναντι στην δικτατορική κυβέρνηση του Ντόλφους το Φλεβάρη του 1934 αλλά συντρίφτηκαν εν μέρει λόγω της ταλάντευσης των ηγετών τους. Το συνέδριο του Σάλτσμουντ τον Ιούνη του 1934 έγινε στην εξορία. Ο Οττο Μπάουερ ηγέτης της Αυστριακής Σοσιαλδημοκρατίας και συνιδρυτής μαζί με τον Φρίντιχ Αντλερ της δυόμισι διεθνούς ήταν ο κύριος θεωρητικός του Αυστρομαρξισμού. Ο Ιούλιος Ντόυτς ήταν ο ηγέτης της Αυστριακής Σοσιαλδημοκρατίας και του Σάλτσμουντ.  

Επίσης διαβάστε:

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s